23/11/07

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ


Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης της δεξιάς με την συναίνεση του ΠΑΣΟΚ δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες: Συνολική επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων και του λαού. Με στόχο να καρπωθεί για μια ακόμη φορά τα αποθεματικά των ταμείων, όπως έκανε πάντα( 58 δις ευρώ η λεηλασία των ταμείων την περίοδο 1950-75 , 3,5 δις ευρώ οι απώλειες από το τζογάρισμα των αποθεματικών στο χρηματιστήριο. Το κράτος χρωστάει στα ταμεία πάνω από 8,7 δις ευρώ στο ΙΚΑ. 3,2 δις ευρώ οι βεβαιωμένες οφειλές των επιχειρήσεων στα ταμεία και 5,8 δις ευρώ η εισφοροδιαφυγή). Ενώ το κράτος με την άρνηση του να χρηματοδοτήσει με 1% του ΑΕΠ στο ασφαλιστικό σύστημα, αρνείται να εφαρμόσει πεισματικά τους νόμους που έχει ψηφίσει απαιτώντας από τους εργάτες και το λαό να είναι νομιμόφρονες. Επίσης στόχος της επίθεσης στα ασφαλιστικά δικαιώματα είναι να αυξηθεί συνολικά ο χρόνος εργασίας, να μειωθούν οι συντάξεις έτσι ώστε να οδηγηθούν οι εργαζόμενοι στην ιδιωτική ασφάλιση, αλλάζοντας ριζικά την νοηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλειας από δικαίωμα και κατάκτηση των αγώνων των εργαζόμενων σε εμπόρευμα. Στόχος δηλαδή είναι η πλήρης απαξίωση και χρεοκοπία του δημόσιου συστήματος συντάξεων

Την στιγμή που μια ριζική μείωση των ωρών εργασίας, το σταμάτημα της μαύρης απλήρωτης και ανασφάλιστης εργασίας και μια γενναία αύξηση των μισθών που θα σημαίνει και αύξηση των εισφορών(30% έχουν μειωθεί σε πραγματικούς αριθμούς οι μισθοί και 40% από την παραγωγικότητα τα τελευταία τριάντα χρόνια) θα έλυνε ριζικά και αποτελεσματικά το όποιο πρόβλημα της χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων για τα επόμενα 30 χρόνια.

Αλλά τούτο προϋποθέτει μια άλλου τύπου πολιτική πρόταση προς την κοινωνία. Μια πολιτική πρόταση που βλέπει πέρα από το καπιταλιστικό σύστημα. Μια πρόταση που αδυνατούν να διατυπώσουν τόσο τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα, όσο και τα κόμματα της αριστεράς(κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά). Μια κατά μέτωπο επίθεση που θα λήξει όταν αλλάξει το ασφαλιστικό τοπίο προς όφελος του κεφαλαίου με την στρατηγική ήττα της εργατικής τάξης ή όταν πέσουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου από ένα ρωμαλέο νέο εργατικό κίνημα και από νέες απελευθερωτικές και απελευθερωμένες επαναστατικές δυνάμεις που θα προκύψουν από τα σημερινά αριστερά σχήματα.

Το σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται ανατρέπεται
Αποτέλεσμα της σημερινής φάσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που δεν έχει περιθώρια για φιλολαϊκές και φιλεργατικές μεταρρυθμίσεις(βλέπε και τις αγωνιστικές διεκδικήσεις σε Γαλλία και Γερμανία). Μιας φάσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που την ίδια στιγμή που γεννοβολάει με αντιφατικό τρόπο τις μοντέρνες κομμουνιστικές τάσεις , όσο κανένα άλλο ιστορικό κοινωνικό σύστημα ή φάση του καπιταλισμού, τόσο γίνεται πιο αδύνατη την δυνατότητα φιλεργατικών μεταρρυθμίσεων εντός του. Ο μόνος τρόπος για το κεφάλαιο για να αναπαράγει τον εαυτό του είναι ένα άλμα προς την βαρβαρότητα , με την καταστολή και την περιχαράκωση των απελευθερωτικών – κομμουνιστικών τάσεων και την εξεύρεση τρόπων και χώρων που συνδυάζοντας σχετική και απόλυτη υπεραξία θα αυξήσουν την κερδοφορία του. Η νικηφόρα αντιμετώπιση αυτής της επίθεσης επιβάλει την οικοδόμηση ενός εργατικού κινήματος εντός του οποίου η εργατική τάξη θα εκφράζεται τόσο ως τάξη καθαυτή- διεκδικώντας καλύτερους όρους της πώλησης της εργατικής δύναμης- όσο και ως τάξη για τον εαυτό της, δηλαδή ως υποκείμενο- αντικείμενο απελευθέρωσης. Αναδεικνύοντας την ολότητα της απελευθερωτική και συνάμα καταστροφική συνείδηση του προλεταριάτου. Με αλλά λόγια για να μπορεί να αυξήσει το μεροκάματο η εργατική τάξη θα πρέπει να διεκδικεί την πίττα, που η ίδια παράγει ολάκερη και αυτό μπορεί να συμβεί είναι η καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος.

Η συγκυρία για το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του από μια πρώτη άποψη ευνοϊκή. Το συνδικαλιστικό κίνημα διαλυμένο, με συνδικαλισμένο το 15% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και ενεργά συνδικαλισμένο δυναμικό κάτω του 3% στο ιδιωτικό τομέα. Αντίστοιχα στο πιο «ασφαλές» εργασιακό τοπίο του δημοσίου και του ευρύτερα δημόσιου τομέα οι αποκρατικοποιήσεις έχουν δημιουργήσει μια νέα πολυπληθής και μορφωμένη εργατική τάξη- που οι εργασιακές σχέσεις τους, ο συμβιβασμός της παλαιάς και συρικνούμενης εργατικής αριστοκρατίας και η προδοσία των εργατοπατέρων- τους αφήνει συνδικαλιστικά ακάλυπτους. Με 1.000.000 μετανάστες , μόνιμους και παράνομους να δημιουργούν μια νέου τύπου εργατική τάξη που βρίσκεται μακριά από τις συνδικαλιστικές δομές και διαδικασίες αλλά ταυτόχρονα και οι συνδικαλιστικές δομές να βρίσκονται όχι απλώς μακριά αλλά και εχθρικά και απέναντι προς αυτούς. Ο ιστορικά αγωνιστικός χώρος του οικοδομικού κινήματος αντι να αυξάνεται ποιοτικά και ποσοτικά και με την βοήθεια των μεταναστών που κατά εκατοντάδες χιλιάδες δουλεύουν σε αυτό, συρρικνώνεται. Π.χ στα Γιάννενα οι εκλογές των οικοδόμων έχουν μια ραγδαία μείωση της συμμετοχής στις εκλογές τα τελευταία χρόνια. Και πως μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν η πλειοψηφία του ΔΣ είναι μεγαλοεργολάβοι, με δεκάδες εργαζόμενους. Από αυτή την άποψη η αποχή των οικοδομών από τις εκλογές είναι ένα υγείες και ελπιδοφόρο μήνυμα. Οι απλοί οικοδόμοι αρνούνται να πάνε να ψηφίσουν τα αφεντικά τους, από την άλλη όμως είναι ολοφάνερη η αδυναμία της ριζοσπαστικής αριστερής άποψης να τους συγκινήσει με στόχο την στράτευση τους στο εργατικό κίνημα.

Και πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Η πλειοψηφία των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων αποδεχόμενοι την αποτυχία τους να μαζικοποιήσουν τις γραμμές τους προσβλέπουν σε ένα κοινό μέτωπο με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ βάζοντας απέναντι τους τις «σεχταριστικές»- όπως τις ονομάζουν - δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων που ο εκπρόσωπος της «Παρέμβασης» έκανε προεδρείο με την ΠΑΣΚΕ και την ΑΕΚΕ(ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ). Αρνούμενοι δηλαδή επί της ουσίας και όχι στα λόγια την οργανωτική ανεξαρτησία των επαναστατικών δυνάμεων και την σύμπλευση τους με την κεντροαριστερά. Ένα γεγονός που το είδαμε τα προηγούμενα χρόνια να συμβαίνει τόσο στην Ιταλία , με την κυβέρνηση Πρόντι, όσο και στην Γαλλία με την κυβέρνηση της πληθυντικής αριστεράς και σήμερα με το μέτωπο ενάντια στο Σαρκοζί. Οι μόνοι που φαίνεται να αντιστέκονται είναι οι τροτσκιστές της L.O, μένοντας στον πατροπαράδοτο εργατισμό τους αλλά και η LCR που προωθεί την αντίληψη της δημιουργίας ενός αντικαπιταλιστικού κόμματος που όμως δυστυχώς από την πλευρά τους δεν ξεκαθαρίζουν επαρκώς τις σχέσεις τους με το χώρο της κεντροαριστεράς.
Από την άλλη πλευρά η επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων εκδηλώνεται σε μια στιγμή που ο κόσμος της ζωντανής εργασίας, έστω και με αντιφατικό τρόπο, αρχίζει να «ξαναψάχνεται». Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις των φοιτητών, των μαθητών και των εκπαιδευτικών, η εκλογική ενίσχυση της αριστεράς , δείχνει το κλίμα της αλλαγής των πολιτικών συνθηκών. Μια αργόσυρτη αλλαγή που τα αποτελέσματα της δεν θα γίνουν άμεσα αισθητά. Ποιοτικές αλλαγές που θα επηρεασθούν καθοριστικά από την δυναμώση μιας επαναστατικής αριστεράς και αυτό είναι το πλέον δύσκολο κομμάτι

Πια αλήθεια θα πρέπει να είναι η πολιτική των ταξικών δυνάμεων που θα ενισχύσουν τις τάσεις που αμφισβητούν την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων; Σίγουρα τα πράγματα δεν κινούνται στο επίπεδο της μοριακότητας ή στο επίπεδο της υποκειμενικότητας αλλά στο επίπεδο της σύμφυσης και της διαλεκτικής επίδρασης των υποκειμενικών και αντικειμενικών δυνάμεων και δυνατοτήτων. Τούτο δεν κάνει τα πράγματα απαραίτητα πιο εύκολα ή δύσκολα αλλά μας οδηγεί να εφαρμόσουμε την λενινιστική γραμμή της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης στιγμής ,δίχως όμως να οδηγούμαστε σε ένα χυδαίο ταχτικισμό και οπορτουνισμό.

Με άλλα λόγια: Καταρχήν χρειάζεται μια προσεκτική μελέτη των κοινωνικών νόμων και πως αυτά διαρθρώνονται στην σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα.. Μια βαθιά και πολυεπίπεδη ανάλυση και διερεύνηση των αντιφατικών συνθηκών και των δυνατοτήτων που γεννιούνται καθώς και των τάσεων της κομμουνιστικής κοινωνίας μέσα στην καρδιά του άκαρδου καπιταλιστικού συστήματος. Δίχως αυτή την πολύμορφη ανάλυση, διερεύνηση και μελέτη δεν θα μπορέσουμε να επαναθεμελιώσουμε την επαναστατική προοπτική του 21ου αιώνα.

Ο σύγχρονος επαναστατικός ηγεμόνας
Φυσικά αυτή η επιστημονική διαδικασία της μελέτης και της ανάλυσης των σύγχρονων τάσεων δεν μπορεί να συμβεί από διανοούμενους που σιτίζονται από ευρωπαϊκά προγράμματα εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που έχουν θέσει ως καθήκον να δικαιολογήσουν το καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά από εργάτες διανοούμενους που συγκροτούν ένα σύγχρονο επαναστατικό ηγεμόνα μέσα και εξω από την εργατική τάξη και τα καταπιεσμένα στρώματα. Εξάλλου η εισαγωγή της «συνείδησης από εξω» συνεπάγεται ακριβώς μια δύναμη καθολικής και πολύμορφης αλλαγής του συνόλου του κοινωνικών συνθηκών.

Μια δύναμη που θα έχει ως στόχο να εκμαιεύσει τις υπαρκτές τάσεις χειραφέτησης των εργαζόμενων και των καταπιεσμένων με στόχο την ανεξαρτητοποίηση από την τάσεις υποταγής. Με την ανεξάρτητη οργάνωση της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεσμένων στρωμάτων στα δικά τους όργανα αντεξουσίας που θα αναλάβει τον έλεγχο της κοινωνίας στο όνομα των δικαιωμάτων και των αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας θα τελειώσει και η ιστορική αποστολή των οργανωμένων πρωτοπορών δυνάμεων, ο ρόλος αυτών των ηρωικών «φιλόσοφων-βασιλιάδων» της επανάστασης.

Δηλαδή αποτελεί άμεση αναγκαιότητα η οικοδόμηση ενός σύγχρονου επαναστατικού ηγεμόνα, ανοικτού στα νέα ανατρεπτικά ρεύματα και στις δυνατότητες που γεννιούνται και κλειστό στα αστικά, μικροαστικά και ρεφορμιστικά ρεύματα και αντιλήψεις. Ένας επαναστατικός ηγεμόνας που θα προχωράει ακούγοντας τους «κάτω» και τα κι κινήματα τους , υνολικοποιώντας τις επαναστατικές τάσεις που γεννιούνται.

Αφετέρου η σημερινή κατάσταση των ανατρεπτικών δυνάμεων και της ταξικής πάλής επιτάσσει την ποιο πλατιά ενότητα στο επίπεδο του κινήματος και των κινηματικών διαδικασιών και την πλήρη και αταλάντευτη ανεξαρτησία τους από τις ρεφορμιστικές και αστικές δυνάμεις στο πολιτικό επίπεδο. Μια πλατιά αγωνιστική ενότητα των εργαζόμενων στην βάση του άμεσου, ανοικτού και μαζικού συντονισμού των επιτροπών αγώνα – σωματείων- εργατικών συνελεύσεων- εργατικών κέντρων. Ένας εργατικός και μάχιμος συντονισμός που μπορεί να βγάλει στο δρόμο την μεγάλη μάζα των εργαζόμενων, είτε αυτοί ανήκουν στην ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ και στην Αριστερά και να στείλει σπίτι τον Καραμανλή , όπως η εργατική έκρηξη του 2001 έστειλε σπίτι του τον Σημίτη και μπλοκάρισε την επίθεση του κεφαλαίου στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα για 6 χρόνια.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

4/11/07

Το ΝΑΡ πρέπει να ξεκαθαρίσει τη σύγχρονη κομμουνιστική φυσιογνωμία του


ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

Οι εκλογές ανέδειξαν μια βαθιά κρίση αντιπροσώπευσης των λαϊκών δυνάμεων. Οι 1.000.000 αριστεροί ψήφοι είναι το αντικειμενικό αποτέλεσμα αυτής της κρίσης αντιπροσώπευσης. Αυτό δεν συνεπάγεται μια συστημική κρίση που θα οδηγούσε σε μια ενεργητική στράτευση των λαϊκών δυνάμεων στην αριστερά. Πρόκειται για μια αριστερή ψήφο διαμαρτυρίας που εύκολα σε μια επόμενη φάση θα επιστρέψει στον αστικό μπλοκ εξουσίας , εάν η αριστερά δεν πείσει για τα στρατηγικά της διακυβεύματα .

Φυσικά από την άλλη, οι 1.000.000 αριστεροί ψήφοι είναι μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς τόσο το ΚΚΕ, όσο και το ΣΥΡΙΖΑ είναι από τις πιο ριζοσπαστικές πολιτικές εκφράσεις στην Ευρώπη που επιμένουν σε ένα σχετικά ανεξάρτητο δρόμο από τις πολιτικές δυνάμεις των καπιταλιστικών- ιμπεριαλιστικών ευρωμονόδρομων. Και σε αυτό νομίζω πως σημαίνοντα ρόλο έπαιξε η έστω αντιφατική κομμουνιστική εργατική γραμμή του ΝΑΡ-ν.ΚΑ και ΜΕΡΑ που με την δράση τους απότρεψε την πλήρη ενσωμάτωση της ρεφορμιστική αριστερά στους καπιταλιστικούς ευρωμονοδρόμους, όπως έγινε με την Ευρωπαϊκή αριστερά.

Την ίδια στιγμή οι αγώνες των φοιτητών, οι αγώνες των δασκάλων, οι αγώνες των επιμέρους εργατικών στρωμάτων έδειξαν- και θα δείξουν και τώρα- πως αργά και βασανιστικά παράγεται το υλικό πλαίσιο μιας νέας εργατικής αντίστασης και αντεπίθεσης. Μια αντιφατική διαδικασία που δυνητικά αναδεικνύει μια πολύμορφη και μάχιμη εργατική δυναμική εντός του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, ικανή να παράγει το υλικό υπόβαθρο μιας νέας στρατηγικής απελευθερωτικής πρότασης .

Το κοινωνικό ζήτημα είναι που θα καθορίσει την μετεκλογική ελληνική πραγματικότητα. Μια νέα πραγματικότητα που από την μία θα έχουμε την κατά μέτωπο επίθεση στα λαϊκά - εργατικά δικαιώματα και από την άλλη θα γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρη η τάση της ενσωμάτωσης της «άκρας αριστεράς» στην ρεφορμιστική αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ) και της ρεφορμιστικής αριστεράς(ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ)στην νέα σοσιαλδημοκρατία, που φτιάχνεται μέσα από τα αποκαΐδια του ΠΑΣΟΚ, στην λογική των αντιδεξιών μετώπων.

Μια νέα πραγματικότητα που αυξάνει τις ευθύνες μας, ως ΝΑΡ και νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση να ξεφύγουμε εδώ και τώρα από την κύκλο της εσωστρέφειας και να δομήσουμε αυτές τις πολιτικές πρακτικές που θα λειτουργήσουν ως ανασχετικός παράγοντας στην γραμμή της δορυφοριοποίησης της ριζοσπαστικής αριστεράς στην ρεφορμιστική αριστερά και ταυτόχρονα να ενισχύσουμε και να ξεκαθαρίσουμε τις εμφανείς αλλά και αντιφατικές τάσεις ανεξαρτησίας και χειραφέτησης των υποτελών τάξεων. Βέβαια για να συμβεί αυτό θα πρέπει να κλείσουμε κάποιους ανοικτούς λογαριασμούς με το παρελθόν για να προσεγγίσουμε τις δυνατότητες της συγκυρίας με άλλο μάτι.

Σίγουρα ως ΜΕ.Ρ.Α είχαμε μια αποτυχημένη εκλογική παρουσία και η ευθύνη είναι όλη δική μας, καθώς δεν καταφέραμε να οικοδομήσουμε ένα αναγκαίο αντικαπιταλιστικό μέτωπο, όπως λίγο πολύ το καταφέραμε στο φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα ή στις δημοτικές –νομαρχιακές εκλογές.

Δεν ξέραμε τι ακριβώς θέλαμε και λειτουργήσαμε με τρόπο καθαρά εμπειρικό. Με τρόπο «βλέποντας και κάνοντας» που είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές να βλέπουμε το δέντρο(π.χ το ΣΕΚ) και να χάνουμε το δάσος, την αντικαπιταλιστική ενότητα στην μάχη των εκλογών.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Απλά, είτε εξαρχής να μπαίναμε με σοβαρότητα στην πολιτική διαδικασία που δημιούργησε την ΕΝΑΝΤΙΑ, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσουμε τα πλαίσια και τις στοχεύσεις, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα αυτό το πολιτικό σχήμα που θα προέκυπτε, εάν προέκυπτε , να κάνει μια καλή εκλογική εμφάνιση, αλλά με ερωτηματικό εάν μπορούσε να κρατηθεί σε αυτή την νέα πραγματικότητα που διαμορφώθηκε, εάν δεν ξεκαθάριζε έγκαιρα τα στρατηγικά και τακτικά ζητήματα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, θα ήταν ένα θετικό βήμα προς την κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού πόλου.

Είτε από την άλλη, εξ αρχής με βάση τις «10 θέσεις για την αριστερά της εποχής μας» να προχωρούσαμε με όσες πολιτικές δυνάμεις συμφωνούσαν , μέσω του ΜΕΡΑ ή ενός άλλου πολιτικού σχήματος. Αυτό μπορούσε να μην είχε μια εκλογική επιτυχία που όλοι μας επιθυμούμε, αλλά σαφώς θα είχε πολύ καλύτερη παρουσία απ’ ότι είχε εκλογικά το ΜΕΡΑ, και αυτό διότι θα ξεκαθάριζε ένα πρόγραμμα με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων και τα υλικά προτάγματα της εποχής.

Η λύση των ερωτημάτων για το ΝΑΡ βρίσκεται στο ξεκαθάρισμα της φυσιογνωμίας του. Μέχρι τα τώρα το ΝΑΡ νομίζω ότι δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι . Μια σύγχρονη αριστερή φωνή που θα ριζοσπαστικοποιεί τα κινήματα στην κατεύθυνση της έκφρασης της τάσης της χειραφέτησης των εργαζόμενων με θολό όμως το κομμουνιστικό διακύβευμα; Μια μαχητική αριστερά που θα μπολιάζει με δημιουργικό τρόπο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της αριστεράς, στην κατεύθυνση να γίνει το μεταβατικό όχημα μας μελλοντικής κομμουνιστικής αριστεράς που θα εμφανιστεί όταν οι προϋποθέσεις οικοδομηθούν; Εκφράζοντας στο σήμερα μια συνεπή αντικαπιταλιστική δύναμη του «γαλαξία» της ριζοσπαστικής αριστεράς; Αντιλήψεις που έως τα σήμερα έχουν αποτύχει τα εκφράσουν την «μάχιμη καθολικότητα», παραμένοντας στην όχθη του «μερικού»

Ή , όπως προσωπικά πιστεύω, να μετατραπεί σε ένα πολιτικό εργαλείο στα χέρια ανυπότακτων κομμουνιστών που θα επιχειρήσουν με τρόπο επιστημονικό να επαναθεμελιώσουν μια σύγχρονη κομμουνιστική αριστερά. Εκφράζοντας το «όχι ακόμη» των σύγχρονων δυνατοτήτων που παράγονται από την παγκόσμια προλεταριακή πληθυντικότητα. Αυτό συνεπάγεται την επαναθεμελίωση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης - κόμματος, γνωρίζοντας πολύ καλά πως η επαναστατική διαδικασία λειτουργεί με πολλές ταχύτητες και πολλές φορές μέσα από αντιφατικά και συγκρουσιακά πλαίσια που κάνει αναγκαία την πολιτική οργάνωση και ανεξαρτησία της πλέον συνειδητής επαναστατικής πτέρυγας.

Με στόχο την οικοδόμηση ενός νέου κομμουνιστικού παραδείγματος. Στην θέση του κομμουνισμού της φορντικής βιομηχανικής παραγωγής , όπως ήταν ο κομμουνισμός του 20ου αιώνα, τον κομμουνισμό της μεταφορντικής παραγωγής, της πληροφορικής, της βιοτεχνολογίας και της ρομποτικής. Το κομμουνιστικό παράδειγμα της απελευθέρωσης της προσωπικότητας, όπου η ανάπτυξη του καθενός μας θα είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη του συνόλου. Δηλαδή το κομμουνιστικό κίνημα ως μια παγκόσμια αδιάλλακτη επαναστατική δύναμη που εν τω γίγνεσθαι ενοποιεί τα πολλαπλά επίπεδα των εκφράσεων του «κοινωνικού είναι», καταστρέφοντας με κάθε μέσο το σύστημα που καταστρέφει την ανθρώπινη ζωή και την φύση. Μια ιστορική υλική έκφραση της «εργασίας του αρνητικού», που αίρει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, εντός μιας ανοικτής και γεμάτης από «διακλαδώσεις» διαδικασίας που εμπνέεται από τον υβριδικό κόσμο που παράγει η γενική διανόηση της ζωντανής εργασίας.

Γνωρίζοντας πως το διακύβευμα μιας νέας κομμουνιστικής απελευθερωτικής πρότασης δεν είναι μια εύκολη υπόθεση και αρκετοί θα είναι που θα κουραστούν και θα δειλιάσουν. Και αυτό είναι κάτι πολύ φυσικό. Αλλά είναι επίσης φυσικό νέες δυνάμεις να μπουν στον αγώνα και να σηκώσουν τις πεσμένες σημαίες της κοινωνικής χειραφέτησης. Όποτε δεν χρειάζεται μεμψιμοιρία, αλλά στο βαθμό που μας το επιτρέπουν οι βιοπολιτικές μας δυνάμεις, να βάλουμε όλοι μας ένα λιθαράκι στην οικοδόμηση αυτής της επαναστατικής διαδικασίας.

Εν κατακλείδι: Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να χαμηλώσουμε το πήχη των απαιτήσεων και των προσδοκιών μας. Το ξεκαθάρισμα των στρατηγικών μας δεν συνεπάγεται να ρίξουμε τον πήχη των απόψεων μας , απεναντίας συνεπάγεται να τις κάνουμε πιο άμεσες και ελκυστικές στα σώματα της ζωντανής εργασίας. Ενιαίο μέτωπο με όλη την αριστερά , εντός των κινημάτων μέσα από ανοικτές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αλλά όχι πίσω από τις τεράστιες δυνατότητες που γεννάει η εποχή μας.

Ταυτόχρονα άμεσα και με σοβαρότητα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της παρέμβασης μας στην εργατική τάξη. Πρέπει να δούμε εάν προκρίνουμε τις συσπειρώσεις-παρεμβάσεις ή μια αυτόνομη εργατική αντικαπιταλιστική κίνηση. Προσωπική μου άποψη είναι πως το ΝΑΡ άμεσα θα πρέπει να προκρίνει την δημιουργία μια αυτόνομης εργατικής αντικαπιταλιστικής κίνησης, που θα έχει ως αποτέλεσμα να ξεκαθαρίσει τον αντικαπιταλιστικό εργατικό λόγο του. Στοχεύοντας στην πολιτική ενοποίηση των πολλαπλών εργατικών τάξεων και την δημιουργία ενός νέου εργατικού κινήματος. Στο να μετατραπεί το ΝΑΡ σε μια αυθεντική εργατική οργάνωση. Αντίστοιχα πρέπει το ΜΕΡΑ να μετατραπεί σε ένα πολιτικό πρόπλασμα του αντικαπιταλιστικού πόλου με δομές και παρέμβαση. Συνεργαζόμενο με αντίστοιχες ενωτικές ή λιγότερο ενωτικές κινήσεις. Επίσης άμεσα πρέπει να ξεκινήσει και ο ανοικτός διάλογος για την κομμουνιστική μετάλλαξη του ΝΑΡ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...