31/12/07

ΠΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΛΑΙΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ....




ΑΣ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ...ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

29/12/07

ΗΠΕΙΡΟΣ- ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ



Οπως είναι ήδη γνωστό απο τον τύπο την προηγούμενη βδομάδα στην Άρτα από θαύμα σώθηκαν 130 Ρουμάνοι όταν το πτηνοτροφείο που ζούσαν στοιβαγμένοι παραδόθηκε στις φλόγες. Η άγρια εκμετάλλευση μεταναστών και η χειρότερη μορφή σύγχρονη δουλεμπορίου αναδείχτηκε μέσα από τις φλόγες που έκαναν στάχτη το παλιό πτηνοτροφείο που ζούσαν οι μετανάστες μαζί με τις οικογένειες τους.

Στον χώρο αυτό ζούσαν στοιβαγμένοι 130 Ρουμάνοι που απασχολούνταν από ντόπιους στην συγκομιδή των πορτοκαλιών. Ενώ αντίστοιχα φαινόμενα έχουμε και στα Ιωάννινα με τα πτηνοτροφεία. Ακόμη και ο πτηνοτροφικός συνεταιρισμός δουλεύει με ενοικιαζόμενους μετανάστες που ζούνε μέσα στα πτηνοσφαγεία και στο εργοστάσιο. Εάν αυτό σας κάνει κάτι από «στρατόπεδο εργασίας», μάλλον δεν θα κάνετε λάθος. Βλέπεται το «στρατόπεδο εργασίας» μεταβάλλεται ως το σύγχρονο - κυρίαρχο βιοπολιτικό μοντέλο, είτε αυτό μένει στην κλασική βιομηχανική φορντική παραγωγή είτε εμφανίζεται με την νεα ηλεκτρονική φορντική ή και μεταφορντική παραγωγή.

Σε καταγγελίες συνδικαλιστών του ΜΕΡΑ-ΝΑΡ στο νομαρχιακό συμβούλιο Ιωαννίνων για τις άθλιες συνθήκες ζωης, εργασίας και πληρωμής των μεταναστών στα πτηνοτροφεία ο νομάρχης και κατά συνέπεια το ντόπιο κεφάλαιο στήριξε απόλυτα το σύγχρονο δουλεμπόριο λέγοντας πως ναι μεν παίρνουνε λιγότερα αλλα δεν έχουν ενοίκιο στα «στρατόπεδα εργασίας» που ζούνε, παρέα με τις κότες. Αντίστοιχα ένοχη είναι η σιωπή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που αρνείται να τους γράψει στα σωματεία και να αγωνιστεί για τα πλήρη κοινωνικά – οικονομικά και πολιτικά δικαιώματα, κάνοντας τις πλάτες στο κεφάλαιο και τα αφεντικά.

Όπως γράφει και σε σχετική ανακοίνωση του ΝΑΡ και η ν.ΚΑ «Οι εργαζόμενοι μετανάστες μεταφέρονται από σύγχρονους δουλεμπόρους στην περιοχή μας για τη συγκομιδή αγροτικών προϊόντων, στις βιομηχανικές ζώνες, στα ιχθυοτροφεία, στις πτηνοτροφικές μονάδες, στα θερμοκήπια και σε όλη την Ελλάδα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μεταφέρονται σε όλες τις «πολιτισμένες» χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού! Οι ξένοι αυτοί εργάτες ζουν και εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες για ένα ξεροκόμματο σε εργοδότες που «κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους» εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους για δουλειά και επιβίωση! Σε εργοδότες που βάσει νόμου είναι υποχρεωμένοι να τους εξασφαλίζουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης (π.χ. κατοικία). Χαρακτηριστικά όταν δημοσιογράφος ρώτησε το δουλέμπορο για το αν αυτοί οι άνθρωποι είναι ασφαλισμένοι αυτός με περίσσιο θράσος απάντησε: «γιατί εγώ είμαι ασφαλισμένος;»!!!».

Η νόμιμη βάση του σύγχρονου δουλεμπορίου είναι ο νόμος περί ενοικίασης των εργαζομένων που εφαρμόζεται και για τους έλληνες εργαζόμενους στο στενό – ευρύτερο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα(τράπεζες – νοσοκομεία ..κτλ). Κατά συνέπεια το σύγχρονο δουλεμπόριο με την μορφή του δανεισμού μετατρέπεται σε ένα εσωτερικό μηχανισμό για την περαιτέρω μείωση της εργατικής δύναμης και για τον κατακερματισμό και εξατομίκευση των εργαζόμενων.

Στον μοντέρνο βάρβαρο καπιταλισμό που ζούμε το κέρδος και η οικονομική ανάπτυξη περνάει μέσα από το ξεζούμισμα των προλεταρίων με οποιοδήποτε τρόπο. Η δική μας δουλεία είναι να τελειώνουμε μια ώρα γληγορότερα με τον καπιταλισμό και αυτό δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από την οικοδόμηση μιας νέας ταξικής ενότητας του συνόλου της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων, καταργώντας τα νόμιμα και παράνομα σκλαβοπάζαρα της μισθωτής σκλαβιάς. Οικοδομώντας διεθνιστικά δίκτυα συνεργασίας, αλληλεγγύης και άμεσου ταξικού-επαναστατικού αγώνα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


Όπως είναι γνωστό και από προηγούμενα δημοσιεύματα οι πενιχρές αυξήσεις στις τιμές του γάλακτος από το διοικητικό συμβούλιο της «ΔΩΔΩΝΗΣ» - εν μέσω μιας τεραστίας αύξησης των ζωοτροφών- προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση των κτηνοτρόφων- που οδήγησε στο τετραήμερο αποκλεισμό της επιχείρησης. Ο αποκλεισμός έληξε όταν οι συντονιστικές επιτροπές των αγροτών εξασφάλισαν συνάντηση τους στην Αθήνα με την διοίκηση της εταιρίας και τον διοικητή της «ΑΤΕ» στην οποία ανήκει η «ΔΩΔΩΝΗ».

Μια συνάντηση που εξελίχθηκε σε τεράστιο φιάσκο και σε μια άνευ προηγουμένου κοροϊδία για τους κτηνοτρόφους που όχι μόνο δεν κατάφεραν να επαναδιαπραγματευτούν τις τιμές του γάλακτος, αλλά τους απαιτήθηκε να συμφωνήσουν για το πριμ του επομένου έτους. Όπως ήταν φυσικό οι κτηνοτρόφοι ξαναβγήκαν στο δρόμο και απέκλεισαν για μια μέρα τα κεντρικά της «ΑΤΕ» στα Ιωάννινα και έκαναν μονοήμερο «λοκ άουτ».στην διάθεση του κρέατος στην τοπική αγορά διαμαρτυρόμενοι για τις χαμηλές τιμές που παίρνουν οι έμποροι τα κρέατα. Ενώ στην συνέχεια σε σύσκεψη φορέων που πραγματοποιήθηκε αποφασίστηκε ο πανελλαδικός συντονισμός, ύστερα από τις γιορτές.

Τα γεγονότα δείχνουν πως μπήκαμε στην τελική ευθεία της απόπειρας της απαξίωσης και της έμμεσης ή άμεσης ιδιωτικοποίησης της εταιρίας. Η εξευτελιστικές και αναξιοπρεπείς τιμές που έδωσε η διοίκηση της επιχείρησης εντάσσονται στην καλλιέργεια αυτού του κλίματος συντασσόμενη με τα καρτέλ γάλακτος απαξιώνουν τον κοινωνικό ρόλο της επιχείρησης στα μάτια των κτηνοτρόφων. Στην ίδια κατεύθυνση παίζεται το χαρτί της ενίσχυσης της εταιρίας με «ίδια κεφάλαια»- μέσω χρηματιστηρίου- για να αντιμετωπίσει τα δάνεια και το «ακριβό χρήμα» . Ενώ με το «καρότο» του χρηματιστηρίου έχουν τσιμπήσει πολλοί μεγαλοκτηνοτρόφοι που ονειρεύονται να γίνουν και αυτοί αφεντικά της «ΔΩΔΩΝΗΣ», ξεχνώντας το μαστίγιο που κρατάνε τα μεγάλα αφεντικά των πολυεθνικών και των καρτέλ γάλακτος.

Οι κτηνοτρόφοι, εκ των πραγμάτων, δίνουν ένα ηρωικό αγώνα ενώ επί της ουσίας καμία μεγάλη πολιτική δύναμη -είτε της αριστεράς, είτε του κέντρου ή της δεξιάς- δεν τους στηρίζει. Με την πιο χαρακτηριστική σεχταριστική στάση να την κρατάει το ΚΚΕ που κατάγγειλε ως προβοκατόρικη ενέργεια τον αποκλεισμό της «ΔΩΔΩΝΗΣ», δημιουργώντας ένα αντιπερισπασμό με πανελλήνια κινητοποίηση των δυνάμεων του στην Άρτα.

Το ΜΕΡΑ ΗΠΕΙΡΟΥ από την δική του πλευρά - από την πρώτη στιγμή- στήριξε με όλες τις δυνάμεις του τον δίκαιο αγώνα των κτηνοτροφών, εντός των αγωνιστικών μπλοκ, δημοσιεύοντας ανακοινώσεις συμπαράστασης, αναδεικνύοντας την προοπτική που πρέπει να αποκλείσει ο αγώνας.

Ετσι στην τελευταία ανακοίνωση του την μέρα του αποκλεισμού της «ΑΤΕ» με τίτλο: «ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΕΛΠΙΔΑ» έγραφε: Χαιρετίζουμε τις νέες αγωνιστικές κινητοποιήσεις και τον αποκλεισμό του κεντρικού καταστήματος της ΑΤΕ από τις επιτροπές αγώνα κτηνοτρόφων Ηπείρου. Χαιρετίζουμε τους αγωνιζόμενους κτηνοτρόφους που εμμένουν -παρά τις αντίξοες συνθήκες- στο δρόμο της σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνησης- ΕΕ- κεφαλαίου- ΑΤΕ- καρτέλ γάλακτος.

Οι κτηνοτρόφοι με τις επιτροπές αγώνα μας προσφέρουν ένα μάθημα αγώνα με το σθένος και την επιμονή τους . Ο δρόμος του αγώνα που έχουν διαλέξει είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να αποτρέψει την μερική ή ολική ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ και την ολοκληρωτική καταστροφή της μικρομεσαίας αγροτιάς και κτηνοτροφίας. Ο αγώνας τους πρέπει και μπορεί να γίνει και αγώνας μας και να αγκαλιάσει όλη την Ήπειρο και όλη την Ελλάδα.

Για αυτό το λόγο είναι τεράστιες οι ευθύνες των τριτοβάθμιων αγροτικών ενώσεων( ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ) και των λοιπών συνεταιριστικών –συνδικαλιστικών οργανώσεων που δεν οργανώνουν σε πανελλήνια κλίμακα τον αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση- ΕΕ- ΑΤΕ- καρτέλ γάλακτος. Εξάλλου όπως είναι ευρέως γνωστό οι τιμές που δίνει η ΔΩΔΩΝΗ επηρεάζουν την πορεία των τιμών σε όλη την Ελλάδα. Μια οργάνωση του αγώνα των μικρομεσαίων κτηνοτρόφων που θα κλιμακωθεί με καταλήψεις σε Περιφέρειες, Νομαρχίες, Τράπεζες και με αποκλεισμό όλων των γαλακτοβιομηχανιών.

Η οργάνωση του αγώνα εν τέλει και εκ των πραγμάτων περνάει μέσα από την αυτοοργάνωση και την πανελλήνια δικτύωση των ίδιων των κτηνοτρόφων και των αγροτών και μέσα από την πολύπλευρη αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και του λαού.

Για αυτό το λόγο κινείται σε σωστή κατεύθυνση το ψήφισμα που εγκρίθηκε στην πανελλήνια γενική συνέλευση των εργαζόμενων στην ΑΤΕ. Πρόκειται για το πρώτο μικρό βήμα προς την αγωνιστική ενοποίηση των εργαζόμενων στην ΑΤΕ- ΔΩΔΩΝΗ και των μικρομεσαίων κτηνοτροφών και αγροτών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ –ΔΩΔΩΝΗ.

Ένας αγώνας που αναδεικνύει και υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια των κτηνοτροφών και των εργαζόμενων, την διάθεση φτηνών και ποιοτικών προϊόντων στους καταναλωτές, τα κοινωνικά αγαθά και την συνεταιριστική λογική απέναντι στην πολιτική των πολυεθνικών και των χρηματιστηρίων, την πολιτική της οικονομίας της αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων.

Ένας αγώνας που η έκβαση του θα κρίνει πολλά. Οι αγωνιζόμενοι κτηνοτρόφοι με τις επιτροπές αγώνα και την άμεση δημοκρατία τους άνοιξαν ένα δρόμο που καλούμαστε εκ των πραγμάτων να τον ακολουθήσουμε.»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

www.eek.gr


26/12/07

«ΣΚΑΨΕ , ΣΚΑΨΕ ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑ»



Δεν θα κουραστούμε να το επαναλάβουμε πως ζούμε σε μια εποχή που το παλαιό αντέχει ακόμη -προσπαθώντας συχνά με επιτυχία να ενσωματώσει τα νέα στοιχεία που διαρκώς αναδύονται -αλλά και το νέο δεν έχει φανεί στην ολότητα του˙ παρά μόνο ως στοιβάδες αντιφατικών φαινομένων- που αδυνατούν στην υπάρχουσα ιστορική συγκυρία να εξελιχθούν σε καθοριστικούς βιοπολιτικούς «ελκυστές». «Ελκυστές» που θα επιδράσουν καθοριστικά στην εξέλιξη του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Εκκινώντας από αυτή την άποψη, ας προσεγγίσουμε κάποια χαρακτηριστικά γεγονότα από την τοπική επικαιρότητα των Ιωαννίνων, με στόχο να αναδείξουμε αυτή την αντιφατική κίνηση που προσδοκά την οικοδόμηση και την ολοκλήρωση μιας διαφορετικής στρατηγικής για τα παγκόσμια πλήθη των καταπιεσμένων. Αλλά και την αντίστροφη κίνηση που κατακερματίζει το κοινωνικό σώμα της κοινωνικής εργασίας στην προοπτική του ολοκληρωτικού αποικισμού από το κεφάλαιο του «κοινωνικού είναι». Χαρακτηριστικά γεγονότα που θα τα εξετάσουμε από το τοπικό επίπεδο στον διεθνιστικό επίπεδο και από το κοινωνικό στο πολιτικό. Παρόλο που η αλληλοδιαπλοκή των επιπέδων είναι ολοφάνερη.

Α) ο αγώνας για το Ξενία και το πάρκινγκ και η επιτροπή αγώνα πολιτών

Πριν 7 χρόνια- με αφορμή την εμπορευματοποίηση της κεντρικής πλατειάς των Ιωαννίνων και την οικοδόμηση ενός κεντρικού πάρκινγκ- δημιουργήθηκε από συνειδητοποιημένους πολίτες η επιτροπή αγώνα πολιτών.

Μια αμεσοδημοκρατική κοινωνικοπολιτική συλογικότητα που έπαιξε καθοριστικότατο ρόλο στην κοινωνική αντιπολίτευση, εντός της πόλης, ενάντια στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, ελίτ και μαφία που στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης - μια οικονομική ανάπτυξη που θα βασίζεται στην οικονομία της προσφοράς φτηνών υπηρεσιών- αλλοίωσε καθοριστικά το χαρακτήρα της ιστορικής πόλης των Ιωαννίνων.

Με σαφώς καθοριστικό γεγονός την μάχη του Ξενία τον Ιούνη του 2005 που οι 150 μαχητές του Ξενία συγκρούστηκαν ανοικτά με τα ματ της κυβέρνησης, του δημάρχου και των συμφερόντων του μεγαλοξενοδόχου Μήτση.

Σώζοντας –έστω και στα σημεία- την αξιοπρέπεια μιας πόλης που κοιτούσε άναυδη τα γεγονότα, παίρνοντας θέση μόνο για την αναίτια καταστολή του χάπενινγκ που έγινε εντός του προαυλίου χώρου του Ξενία. Ενώ η κυρίαρχη καπιταλιστική ελίτ έτριβε τα χέρια της για ένα γεγονός που έδινε ένα καλό μάθημα σε αυτούς τους ολίγους που εναντιώθηκαν σε μια πόλη-εμπόρευμα και θέαμα.

Η δράση της επιτροπής αγώνα πολιτών δεν ήταν σαφώς ένα βίτσιο μιας «πρωτοπορίας» που «έπαιξε» και «παίζει» την επανάσταση , ούτε η δράση ενός υποκειμένου που ανιστόρητα ανέλαβε να σώσει την πόλη από τους «κακούς», αλλά έκφρασε την ευαισθησία για τα οικολογικά και πολιτιστικά ζητήματα μιας σημαντικότατης μερίδας μεσαίων στρωμάτων, διανοούμενων , φοιτητών και σημαντικών τμημάτων της νέας μορφωμένης εργατικής τάξης- δηλαδή μιας κοινωνικής πληθυντικότητας , απόρροια των σύγχρονων δυνατοτήτων και αντιφάσεων του καπιταλισμού της εποχής μας. Με κλασικούς μαρξικούς όρους πρόκειται για μια πρωτόλεια συγκρότηση του πληθυντικού κοινωνικού υποκειμένου της εποχής μας.

Την ίδια στιγμή όμως η αδυναμία της επιτροπής αγώνα πολιτών και δυνητικά αυτού του «δυνάμει» νέου κοινωνικού υποκειμένου να μιλήσει με όρους ταξικούς, δηλαδή με όρους συνολικά ανατρεπτικούς ,την στιγμή που από την πλευρά αυτό έπραττε η οικονομική ελίτ που ξεπουλούσε την πόλη οδήγησε την μάχη που έδινε η επιτροπή αγώνα πολιτών για τους ελεύθερους χώρους και την δημόσια περιούσια σε ήττα. Και όμως η επιτυχία της επιτροπής αγώνα πολιτών είναι τεραστία γιατί ακριβώς ανάδειξε νέες πρωτόγνωρες δυναμικές που έφεραν σε εμφανή αμηχανία την αριστερά που δεν κατανόησε την πολιτική της παρουσία. Ήταν και ως ένα σημείο είναι ακόμη- καθώς δεν έχει διαλυθεί- παρόλο που είναι εμφανής η κρίση στρατηγικής της - ένα «προδρομικό» κοινωνικό κίνημα που άνοιξε τον δρόμο στα κινήματα που θα ενοποιούν σε μια ποιο συνολική έκφραση τα επίπεδα του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Η εμφάνιση ενός νέου κοινωνικού κινήματος που ασχολείται με μη-παραδοσιακά για την αριστερά ζητήματα˙ ζητήματα όμως που θα καθορίσουν την ταξική πάλη και τον κοινωνικό ανταγωνισμό στον 21ο αιώνα. Ας μην ξεχνάμε την κλιματολογική αλλαγή, εξαιτίας την τεράστιας μόλυνσης του περιβάλλοντος και της τρύπας του όζοντος. Αυτά τα ζητήματα κάθε άλλο παρά οικουμενικά είναι. Μάλλον πρόκειται για σαφή ταξικά ζητήματα που ανοίγουνε τρεις δρόμους διεξοδου. 1) ενός πράσινου καπιταλισμού: που οδηγεί στο να κερδίσει κάποιο χρόνο ο κ.τ.π. 2) ο οικοφασισμός: που θα οδηγήσει ταχύτατα στην κοινωνική τελμάτωση, την βαρβαρότητα και εν τέλει και πάλι στην οικολογική καταστροφή , και 3) τον ελευθεριακό κομμουνισμό: που θα βασίζεται σε μια κοινωνική συγκρότηση που το πρώτο λόγο θα τον έχουν οι κοινωνικές ανάγκες αλλά και μια διαφορετικού τρόπου συγκρότηση τους, ένας νέος κοινωνικός πολιτισμός που θα έχει ως βάση την ισοελευθερία, την συνεταιριστική λογική και την εργασία ως μια ελεύθερη δημιουργική δραστηριότητα που θα ενοποιεί και θα υπερβαίνει την χειρονακτική και διανοητική απασχόληση. Εντός του μέλλοντος μας και οι τρεις αυτές προοπτικές παραμένουν ανοικτές, βεβαιότητα της κομμουνιστικής μεσσιανικής ολοκλήρωσης δεν υφίσταται.

Β) η μάχη των τιμών και της «ΔΩΔΩΝΗΣ»

Η «ΔΩΔΩΝΗ» είναι μια κρατικοσυνεταιριστική βιομηχανία στην Ήπειρο με έδρα τα Ιωάννινα που μέχρι και πρόσφατα έπαιζε καθοριστικό ρόλο σε τρία επίπεδα. 1) έδινε σχετικά καλές τιμές στους παραγωγούς που καθόριζαν σε σημαντικό βαθμό τις τιμές του γάλακτος στους παραγωγούς σε πανελλήνια κλίμακα. 2) είχε καλές εργασιακές σχέσεις και 3) πρόσφερε και προσφέρει στους καταναλωτές υψηλής ποιότητας- σχετικά φτηνά προϊόντα. Μια εταιρία που εντός άλλων πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών θα μπορούσε να παίξει το ρόλο πρότυπου ως το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί η παραγωγή σε μια οικονομία που θα βασίζεται στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και την ελεύθερη συνεταιρισμένη παραγωγή.

Μια εταιρία φιλέτο για τις πολυεθνικές, ιδιαίτερα σε μια συγκυρία που η το προϊόν «φέτα» γίνεται ΠΟΠ, με μια διοίκηση που προέρχεται από την «ΑΤΕ» κατά 67% και από τις συνεταιριστικές ενώσεις κατά 33% να «παίζουν» όλο και πιο απροκάλυπτα το παιχνίδι των καρτέλ των πολυεθνικών του γάλακτος. Τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους: Η ΑΤΕ αντί να ενισχύει την εταιρία την δανείζει «αβέρτα-κουβέρτα» , έτσι σήμερα τίθεται ανοικτό ζήτημα εύρεσης «ίδιων κεφαλαίων» με λύση το χρηματιστήριο, δηλαδή την έμμεση ιδιωτικοποίηση. Έδιωξε έμπειρο μόνιμο προσωπικό γιατί της στοίχιζαν πολύ και το αντικατέστησε με κακοπληρωμένο φοβισμένο και υποταγμένο εποχιακό προσωπικό. Πάγωσε και στην συνέχεια ουσιαστικά μείωσε- περνώντας υπόψη και την τεραστία αύξηση των τιμών στις ζωοτροφές- στους παραγωγούς. Στόχος να εναρμονιστεί με τα καρτέλ γάλακτος και να εμπεδώσει την αντίληψη πως η «ΔΩΔΩΝΗ», βοηθός και συμπαραστάτης των κτηνοτρόφων πέθανε. Ελπίζοντας πως μόνο έτσι θα ευοδωθούν οι ελπίδες της ιδιωτικοποίησης της, που σήμερα συναντάει την αντίσταση όλου του ηπειρωτικού λαού και πολιτικών δυνάμεων, από την τοπική ΝΔ έως την άκρα αριστερά.

Φυσικά ο «κακός» της υπόθεσης δεν είναι μόνο η διοίκηση της «ΑΤΕ»-«ΔΩΔΩΝΗΣ» αλλά η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ, οι εκφυλισμένες συνεταιριστικές ενώσεις και η ΕΕ που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παρασιτούν πάνω στο ζωντανό βιοπολιτικό ιστό της «ΔΩΔΩΝΗΣ», των άμεσων παραγωγών και εργαζόμενων . Από την «ΔΩΔΩΝΗ» «πανδοχεία συμβασιούχων» των τοπικών αρχόντων, και βουλευτών- όπως έγραψε και στο ΠΡΙΝ ένας καλός μου φίλος και σύντροφος - ως και την «ΔΩΔΩΝΗ» κυριότερο φιλέτο των πολυεθνικών.

Αυτή η κατάσταση με αφορμή τις εξευτελιστικές τιμές που δοθήκανε στους παραγωγούς γάλακτος προκάλεσε την δικαιολογημένη έκρηξη των ίδιων των κτηνοτρόφων που απέκλεισαν πρώτα το εργοστάσιο και ύστερα από την «κωμωδία» της συνάντησης τους με την διοίκηση της «ΑΤΕ» στην Αθήνα, απέκλεισαν την «ΑΤΕ»στα Ιωάννινα, ενώ ύστερα από τις γιορτές προχωράνε στο πανελλήνιο συντονισμό με του υπόλοιπους κτηνοτρόφους.

Το κύριο ενδιαφέρον στην υπόθεση του κινήματος των κτηνοτροφών στην Ήπειρο είναι ο τρόπος οργάνωσης του αγώνα τους που βασίζεται στις μαζικές γενικές συνελεύσεις που έγιναν σε όλα τα χωρία της Ηπείρου και την εκλογή ενός συντονιστικού οργάνου. Μια οργάνωση του αγώνα που σπάει τα γραφειοκρατικά και ανεπαρκή σχήματα των κρατικοδίαιτων συνεταιριστικών ενώσεων προσδίδοντας στον αγώνα ανέλπιστη δυναμική, δυναμική που φοβίζει τους πολιτικούς σχηματισμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΚΚΕ που σαμποτάρισε και προβόκαρε σχεδόν ανοικτά τον αγώνα των κτηνοτρόφων.

Οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι δεν έχουν αυταπάτες για το τι μπορούν να καταφέρουν. Πλην δηλώσεων συμπαράστασης οι επίσημοι πολιτικοί φορείς , ούτε θέλουν , ούτε μπορούν να πάνε κόντρα στην πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου. Εξάλλου και οι ίδιοι στο εσωτερικό τους έχουν διαταξικά συμφέροντα. Μεγαλοπαραγωγοί που έχουν τσιμπήσει από το «καρότο» του χρηματιστηρίου «βλέποντας» και λίγο τον εαυτό τους αφεντικό στην «ΔΩΔΩΝΗ», ξεχνώντας το «μαστίγιο» των καρτέλ και των πολυεθνικώνۤ είναι αυτοί που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για να σταματήσει ο αποκλεισμός του εργοστασίου, καθώς οι ζημίες τους ήταν μεγάλες. Φτωχομεσαίοι κτηνοτρόφοι που ζούνε αποκλειστικά από την κτηνοτροφία και για αυτούς τα πράγματα είναι δραματικά. Φτωχομεσαίοι κτηνοτρόφοι που έχουν και άλλες πήγες εισοδήματος, όποτε μπορούν ακόμη «κούτσα, στραβά» να ψωμοζούνε.

Για αυτό και οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι βάζουν ως στόχο δυο πράγματα 1)ένα πανελλαδικό αγωνιστικό συντονισμό και 2) την δημιουργία πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνεταιριστικών ενώσεων που θα διεκδικήσει να αναλάβει τα ηνία της εταιρίας, αναγεννώντας το συνεταιριστικό κίνημα. Μια απόλυτα σωστή επιλογή που πρέπει να προσέξει δυο ,τρία πραγματάκια: 1) να μην καταλήξει «κλειστός συνεταιρισμός» των πλουσίων κτηνοτρόφων απέναντι στους φτωχομεσαίους κτηνοτρόφους και τους εργαζόμενους , όπως λίγο πολύ είναι ο πτηνοτροφικός συνεταιρισμός «ΠΙΝΔΟΣ» 2) Να στηριχθεί στους εργαζόμενους και την ζωντανή παραγωγική και βιοπολιτική συνεργατική δράση τους μέσα και έξω από το εργοστάσιο 3) Να προσφέρει βιολογικά ποιοτικά προϊόντα και να τα πουλάει σε λαϊκές τιμές. 4) Να στηριχθεί και να αναπτύξει ένα πανελλήνιο- περιφερειακό και πανευρωπαϊκό κίνημα συνεταιριστικών επιχειρήσεων που θα αλληλοβοηθούνται σε όλα τα επίπεδα. Με στόχο την οικοδόμηση μιας δυνατής κοινωνικής οικονομίας που σαφώς δεν θα φέρει την σοσιαλιστική οικοδόμηση εν Ελλάδι, αλλά θα συγκροτήσει μια παράλληλη παραγωγική βιοεξουσία των άμεσων παραγωγών του πλούτου.

Φυσικά εάν μπορεί αυτή η στρατηγική να ηγεμονεύσει ή αντίθετα οδηγηθεί και η «ΔΩΔΩΝΗ» στην ιδιωτικοποίηση, έμμεσα ή έμμεσα παραμένει επίσης ένα ανοικτό στοίχημα που θα εξαρτηθεί από την ύπαρξη και την δυναμώσει ενός ριζοσπαστικού αριστερού πολιτικοκοινωνικού κινήματος που θα υπερασπίζεται τις λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες απέναντι στο κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας που εμπορευματοποιεί τα πάντα στο διάβα του. Ένα κίνημα συνεργατικό , αντιιεραρχικό , αντιεξουσιαστικό, άμεσα και καθολικά επαναστατικό. Αναδεικνύοντας τα άμεσα υποκείμενα της ζωής και της δράσης και όχι τις πολιτικές και άλλες διαμεσολαβήσεις.

Η οικοδόμηση ενός τέτοιου κινήματος σε ένα συνολικότερο πλαίσιο θα είναι ο ανοικτός και μη-γραμμικός κόμβος που θα βοηθήσει καθοριστικά την τάση της χειραφέτησης και της ανατροπής να αποκτήσουν ακόμη πιο ξεκάθαρο περιεχόμενο και μορφή. Ανανεώνοντας τις επαναστατικές παραδόσεις του παρελθόντος. Επανασυνδέοντας σε μια χειραφέτηση οπτική το κοινωνικό με το πολιτικό. Απελευθερώνοντας τις επαναστατικές δυνατότητες της εποχής μας.

Εν κατακλείδι

Επιλέγοντας δυο παραδείγματα από τα Ιωάννινα, που από μέσα έζησα -ανάλογα σίγουρα θα υπάρχουν και αλλού- επιχείρησα να περιγράψω με μια εποπτική ταξική ματιά την ενότητα και την σύγκρουση των αντίθετων που μας περικλείει. Μια ενότητα και σύγκρουση αντιθέτων που θα καθορίσει τον επαναστατικό αγώνα κατά τον 21ο αιώνα και θα θέσει σε όλους μας το δίλημμα να επιλέξουμε στρατόπεδο. Οι επαναστάσεις του 20ου αιώνα θα φαντάζουν γιορτή μπροστά στο εύρος και την ένταση της σύγκρουσης κατά τον 21ο αιώνα, που θα παίζεται το παιχνίδι της σωτηρίας του ίδιου του πλανήτη.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

http://polep.blogspot.com/



19/12/07

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ, ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ «ΚΑΤΩ»



Την 12η Δεκεμβρίου τα οργισμένα και χαρούμενα πλήθη έδωσαν την απάντηση τους στην κυβέρνηση του Καραμανλή. Επιβεβαιώνοντας αυτούς τους ερευνητές που λένε πως μια νέα πολιτική δύναμη γεννιέται μέσα από τις στάχτες των παραδοσιακών αστικών και «προλεταριακών» πολιτικών σχηματισμών και κομμάτων . Στις μεγαλειώδες πορείες της 12ης Δεκεμβρίου οι πολιτικοί μηχανισμοί της αντιπολίτευσης πολύ λίγο ρόλο έπαιξαν στην κινητοποίηση του πλήθους που διαδήλωνε. Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ για τον κόσμο της ζωντανής εργασίας παραμένουν απαξιωμένες˙ ηγεσίες που ενδιαφέρονται για τα ιδιοτελή συμφέροντα τους και όχι για να προασπίσουν τα συλλογικά –κοινωνικά αγαθά.

Τα παραδείγματα την τελευταία περίοδο και στην χώρα μας πάμπολλα. Π.χ στην περιοχή των Ιωαννίνων έχουμε την επιτροπή αγώνα πολιτών που ιδιαίτερα τη περίοδο της ηρωικής μάχης για την υπεράσπιση του Ξενία απέκτησε ιδιαίτερη μαζικότητα λειτουργώντας αμεσοδημοκρατικά. Ενώ το τελευταίο διάστημα στην κινητοποίηση για τις τιμές στο γάλα που δίνει η ΔΩΔΩΝΗ καθοριστικό ρόλο παίζουν οι επιτροπές αγώνα και τα εκλεγμένα και ανακλητά συντονιστικά τους. Τέλος ας μην ξεχνάμε την παρατεταμένη άνοιξη των φοιτητικών και εκπαιδευτικών αγώνων με τις μαζικές συνελεύσεις τους. Η αδυναμία αυτού του κινήματος να συγκροτήσει συντονιστικά με εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπρόσωπους καθόρισε σε σημαντικό βαθμό την πορεία των αγώνων γιατί δεν ξεπεράστηκε η γραφειοκρατία των φοιτητικών παρατάξεων.

Είναι όμως ταυτόχρονα φανερό πως εν πολλοίς η νέα αυτή ανερχόμενη δύναμη χρησιμοποιεί ακόμη τις φόρμες των παραδοσιακών πολιτικο-κοινωνικών διαμεσολαβήσεων για να εκφράσει την δύναμη του απέναντι στην ισχύ της οικονομικής- πολιτικής εξουσίας. Καθώς δεν έχει ακόμη οικοδομήσει αυτές τις οργανωτικές αμεσοδημοκρατικές φόρμες που θα αντανακλούν την πληθυντική του δύναμη. Μια πληθυντική δύναμη που θα έχει ως βάση της τις ευέλικτες και αντιφατικά εκφραζόμενες μοναδικότητες. Μοναδικότητες που επί το πλείστον σύρονται και φέρονται εντός της ολοκληρωτικής κυριαρχίας του εμπορεύματος, τρέχοντας πίσω από τα δάνεια των τραπεζών και τα υπερκέρδη των καπιταλιστών. Αλλά επιτρέποντος της συγκύριας ανασυνθέτουν συλλογικότητες, διεκδικώντας ξεχασμένους κοινούς τόπους και συλλογικά ιδανικά , διεκδικώντας τα κοινωνικά αγαθά που απαλλοτριώνουν με την βία τα αφεντικά.

Οι έρευνες των επιτελείων των κυρίαρχων μιλάνε εδώ και πολύ καιρό για μια βαθιά κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης. Με τα λόγια των μαρξιστών οι «πάνω» δεν μπορούν να κυβερνήσουν τους «κάτω» όπως πριν και οι «κάτω» αρνούνται να κυβερνηθούν όπως τα πριν. Ενώ απουσιάζει παντελώς αυτή η πολιτική δύναμη που θα προτείνει μια αλλαγή του παραδείγματος της διακυβέρνησης. Κάτι ψυλλίζει το ΚΚΕ μόνο που φοβάται το λαό και τα ενεργητικά πλήθη, ενώ το μοντέλο της «λαϊκής εξουσίας – οικονομίας» και η υπεράσπιση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν του επιτρέπουν να πειραματιστεί και να στοχαστεί με τις νέες δυνατότητες που γεννιούνται. Κάτι ψυλλίζει από την άλλη το ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που το πλαίσιο του δεν πάει πολύ πέρα από την μεταρρύθμιση και τον έλεγχο του μοντέλου της δικτατορίας της αγοράς και του εμπορεύματος. Κάτι τέλος ψυλλίζει και η «άλλη» αριστερά μόνο που αναπαράγει- συχνά στην χείριστη μορφή- ότι κριτικάρει στην επίσημη αριστερά. Τον φορμαλισμό, τον γραφειοκρατισμό, τον «ετσιθελισμό», την ηττοπάθεια τον κομφορμισμό και τον οικονομισμό. Π.χ απέναντι στο γραφειοκρατισμό του ΠΑΜΕ υπερασπίζονται- συχνά άνευ όρων- την επίσημη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Μια γραφειοκρατία που είναι υπεύθυνη για την μη εγγραφή εκατοντάδων χιλιάδων νέων εργαζόμενων με τις νέες αποκρουστικές ευέλικτες σχέσεις εργασίας στα συνδικάτα. Η υποταγή τους στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ- μια γραφειοκρατία που ανήκει οργανικά στο κυρίαρχο αστικό μπλοκ εξουσίας- είναι τέτοια που σύρονται και φέρονται από δαύτη , φτιάχνοντας αντιδεξία προεδρεία, π.χ ΕΛΜΕ Ιωαννίνων.

Εξαιτίας αυτής της πολιτικής ανεπάρκειας και ανυπαρξίας του λεγόμενου υποκειμενικού παράγοντα σχεδόν αντικειμενικά και αυθόρμητα τα εργαζόμενα ενεργητικά σώματα παράγουν τις εξουσίες τους που αντιμάχονται και αντιστέκονται την λαίλαπα του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού. Παράγουν τις εξουσίες που βέβαια δεν τους οδηγούν αυτόματα πέρα από τον καπιταλισμό, αλλά οικοδομούν τις σωματικότητες που αναδεικνύουν σιγά, σιγά αντιφατικά και βασανιστικά ένα αντίπαλο δέος για τον καπιταλισμό. Σωματικότητες που διέπονται από την αρχή της αυτενέργειας και της αυτοοργάνωσης των συστημάτων, την αμοιβαία και πλουραλιστική αλληλεπίδραση των πληθυντικών υποκειμένων. Ένας ανοικτός κόμβος που συναντιούνται άντρες , γυναίκες για να συζητήσουν και να δράσουν από κοινού. Μια διαδικασία που φέρνει την αυτοχειραφέτηση των καταπιεσμένων πιο κοντά, μετατρέποντας την σε μια ρεαλιστική προοπτική.

Έχοντας όμως να αντιμετωπίσουν ένα καπιταλισμό που οργανώνεται σε παγκόσμια δίκτυα και κόμβους, καταπίνοντας τα πάντα στο διάβα του, μετατρέποντας τα σε θέαμα με ημερομηνία λήξης, υπερβαίνοντας προς το αυταρχικότερο την κατανομή της πολιτικής εξουσίας και την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Καταστρέφοντας με γοργούς ρυθμούς τα φυσικά αποθέματα του πλανήτη μας στο όνομα του κέρδους εντός μιας βαθύτατα αλλοτριωμένης κοινωνίας. Δηλαδή έχουν να αντιμετωπίσουν ένα ολοκληρωτικό καπιταλισμό που εκμεταλλεύεται κάθε δυνατότητα που γεννιέται και που κάτω από άλλες συνθήκες και συσχετισμό δύναμης θα βοηθούσε αφάνταστα και καθοριστικά την διαδικασία της αυτοχειραφέτησης των καταπιεσμένων.

Εντός αυτής της κολοσσιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στον νέο κοινωνικό πολιτισμό που δυναμώνει την τάση της αυτοχειραφέτησης, και τον ολοκληρωτικό πολιτισμό που εμπορευματοποιεί το φυσικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, καταστρέφοντας την φύση και αποδομώντας τις κοινωνικές σχέσεις, τα καθήκοντα των συνειδητών δυνάμεων του αντικαθεστωτικού αγώνα, της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης αυξάνονται στο έπακρο.

Βάζοντας ως στόχο να συνδέσουν την βιοπολιτική έμπνευση του μαχόμενου πλήθους με τις νέες δυνατότητες που γεννιούνται να σπάσει ο κλειστός χώρος της αλλοτρίωσης και να απελευθερωθούμε από την μισθωτή σκλαβιά. Μια καθολική απελευθερωτική διαδικασία, μια διαρκή επαναστατικοποίηση του συνόλου της ζωής που θα δυναμώνει με οποιοδήποτε επαναστατικό μέσο την τάση χειραφέτησης, μαθαίνοντας και συνολικοποιώντας τα διδάγματα των αγώνων των «κάτω».

Κάτω από αυτή την οπτική κάθε φορά «πρωτοπορία» θα είναι αυτή η πολιτική δύναμη που μαχητικά και αγωνιστικά θα συνδέεται με ότι πιο «προχωρημένο» και καινοτόμο στο κοινωνικό- πολιτικό-επιστημονικό- φιλοσοφικό και καλλιτεχνικό επίπεδο και θα τα καθολικοποιεί σε ένα ανώτερο επαναστατικό επίπεδο. Μια οργανωμένη παγκόσμια πολιτική δύναμη που θα σκέφτεται παγκόσμια και καθολικά και θα δρα τοπικά, εθνικά , περιφερειακά.

Χωρίς την καθοριστική και καινοτόμα επίδραση μιας ανοικτά διαλεκτικής παγκόσμιας επαναστατικής «πρωτοπορίας» τα παγκόσμια εξεγερμένα σώματα της ζωντανής εργασίας με πολύ δυσκολία θα κερδίσουν τον πόλεμο με τον βάρβαρο ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Ετσι κι αλλιώς εάν τον πόλεμο κερδίσει μια νέα ανώτερη κοινωνική συγκρότηση που θα βασίζεται στους συνεταιρισμένους παραγωγούς ή η καπιταλιστική βαρβαρότητα παραμένει ιστορικά ανοικτό.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

15/12/07

ΙΩΑΝΝΙΝΑ – ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΝ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΣ


Οι εξευτελιστικές τιμές που έδωσε η διοίκηση της «ΔΩΔΩΝΗΣ» στους κτηνοτρόφους, 2 λεπτά το πρόβειο και το γίδινο και 4 λεπτά το αγελαδινό προκάλεσαν την άμεση, δικαιολογημένη και οργισμένη αντίδραση των επιτροπών αγώνα που απέκλεισαν άμεσα την «ΔΩΔΩΝΗ». Απαιτώντας αύξηση τιμών στο γάλα που να καλύπτει στο ελάχιστο την τεράστια αύξηση των ζωοτροφών. Ένας αποκλεισμός που άφησε όλη την Ήπειρο, δίχως προϊόντα «ΔΩΔΩΝΗ» για τρεις μέρες, στριμώχνοντας επικίνδυνα το έτσι κι αλλιώς οξυμένο πολιτικό σκηνικό, αναγκάζοντας όλο το πολιτικό προσωπικό να πάρει μια ξεκάθαρη θέση υπέρ των κτηνοτρόφων που ξεπερνά το 12% του ενεργού πληθυσμού στην Ήπειρο, παρόλο που στο σύνολο του το συγκεκριμένο πολιτικο προσωπικό προωθεί με όποιο τρόπο βρει την ιδιωτικοποίηση της.

Την ίδια στιγμή ειναι αξιοσημείωτο πως το επίσημο ΚΚΕ επέλεξε ουσιαστικά να διασπάσει το κίνημα επιλέγοντας μια πανελλήνια συνάντηση των δυνάμεων της ΠΑΣΥ στην Πρέβεζα. Αφήνοντας επονοούμενα για τον αγώνα τον κτηνοτρόφων, δηλαδή εαν με τον αποκλεισμό της ΔΩΔΩΝΗΣ, επιθυμούν το καλό της ΔΩΔΩΝΗΣ και των κτηνοτρόφων ή εκφράζουν συμφέροντα αλλότρια με τα συμφέροντα των κτηνοτροφών και της δικής τους επιχείρησης. Φυσικά στις μαζικές συνελεύσεις των επιτροπών αγωνα που έγιναν σε όλη την Ήπειρο το προηγούμενο διάστημα το ΚΚΕ ουδέποτε έβαλε με αξιώσεις μια διαφορετική λογική που θα συνολικοποιούσε τον αγωνα των κτηνοτρόφων. Εκτός και εαν συνολικοποίηση ενός αγωνα των κτηνοτροφών ειναι η άνευ όρων στήριξη του ΚΚΕ. Αυτο δεν σημαίνει πως δεκάδες μέλη και οπαδοί του ΚΚΕ στο χώρο των κτηνοτροφών δεν ξενύχτησαν έξω απο το αποκλεισμένο εργοστάσιο στηρίζοντας με όλες τις πολιτικές και βιολογικές δυνάμεις του τις επιτροπές αγώνα.

Ο αποκλεισμός του εργοστάσιου που άρχισε την Παρασκευή 7 Δεκέμβρη έληξε προσωρινά την Δευτέρα 10 Δεκέμβρη με την εξασφάλιση της υπόσχεσης πως το θέμα θα ξανασυζητηθεί εκ νέου την Παρασκευή 14 Δεκέμβρη σε ένα έκτακτο διοικητικό συμβούλιο που θα γίνει στην Αθήνα με την άμεση παρουσία του ίδιου του διοικητή της ΑΤΕ. Η αναστολή του αποκλεισμού του εργοστάσιου- παρόλο που από μια άποψη μπορεί να θεωρηθεί μια μικρή νίκη- δεν πέρασε δίχως αντιδράσεις στο εσωτερικό των επιτροπών αγώνα από ένα κόσμο που γεμάτος οργή απαιτούσε από την διοίκηση της ΔΩΔΩΝΗΣ και της ΑΤΕ να έρθει στα Γιάννενα να συνεδριάσει και όχι να εκτονωθεί η σύγκρουση μέσα από την συνάντηση του ΔΣ της εταιρίας του διοικητή της ΑΤΕ και αντιπροσωπίας των συντονιστικών των επιτροπών αγώνα. Εκφράζοντας πληθυντικά ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα που συνυπάρχουν, αλληλοδιαπλέκονται και συγκρούονται εντός των επιτροπών αγωνα των κτηνοτρόφων. Οπως εκφράζεται και η ενότητα αντίθετων μεταξύ καθοδηγητών και καθοδηγούμενων, μεταξύ ηγεσίας και βάσης. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν η πλειοψηφία των εκλεγμένων συντονιστικών των επιτροπών αγωνα συμφώνησε για την αναστολή της κατάληψης, μια σημαντική μερίδα κόσμου που διαφώνησε με την επιλογή, αντι να εκλέξει μια νεα συντονιστική επιτροπη και να συνεχίσει την κατάληψη προτίμησε να συμμορφωθεί με την “ηγεσία”. Και έτσι όμως μέσα από αυτή την αντιφατική συγκρουσιακή κατάσταση, η άμεση δημοκρατία των κτηνοτρόφων λειτούργησε, επιτροπές αγώνα που πολλά έχουν να δώσουν ακόμη τόσο στην προοπτική της καλυτέρευσης της ζωής των κτηνοτρόφων, όσο και στην προοπτική να περάσουν οι συνεταιριστικές εταιρίες, όπως η ΔΩΔΩΝΗ, στα χέρια τους.

Καθώς η επόμενη μεγάλη και καθοριστική μάχη για την ΔΩΔΩΝΗ είναι η μάχη να αποτραπεί η ιδιωτικοποίηση της, είτε άμεσα μέσω στρατηγικού επενδυτή, είτε έμμεσα μέσω χρηματιστηρίου. Είναι κοινό μυστικό πως ο ποιο σημαντικός λόγος που η διοίκηση της επιχείρησης έδωσε τόσο εξευτελιστικές τιμές είναι για να φανούνε κέρδη για το χρηματιστήριο. Ενώ συνεχώς πλασάρουν την αντίληψη πως η μετοχοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ θα γίνει για να ξεπληρωθούν τα τεράστια χρέη των δανείων που δίνει στην εταιρία η «μαμά-επιχείρηση» η ΑΤΕ. Μια αντίληψη που προσπαθούν να την «περάσουν» ως άποψη και του ίδιου του σωματείου των εργαζομένων. Ενώ ανοικτά ο αθηναϊκός τύπος γράφει για την ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης το πρώτο 6μηνο του 2008.

Σε αντίθεση με αυτή την προοπτική που θα ωφελήσει τις πολυεθνικές, τα καρτέλ γάλακτος και τους μεγαλοκτηνοτρόφους, η φτωχομεσαία αγροτιά με τις επιτροπές αγώνα και οι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους πρέπει να παλέψουν να δημιουργηθεί ένας πρωτοβάθμιος παραγωγικός συνεταιρισμός των 9.000 άμεσων παραγωγών που θα αναλάβει την διοίκηση της ΔΩΔΩΝΗΣ και των άλλων συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Ενώ σημαντικό ρόλο στην διοίκηση της εταιρίας θα παίξει ο εργατικός -κοινωνικός έλεγχος των εργαζόμενων, τόσο της ΔΩΔΩΝΗΣ και των άλλων συνεταιριστικών επιχειρήσεων, όσο και των υπολοίπων εργαζόμενων με στόχο την εξασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων τους και της αναβαθμισμένης ποιότητας των προϊόντων. Εντασσόμενο στην προοπτική μιας κοινωνικής συγκρότησης που το πρώτο ρόλο θα το παίζουν οι εργατικές – κοινωνικές ανάγκες και όχι οι νόμοι της αγοράς.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

www.eek.gr


ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Σαββάτο 15/12/07

Ύστερα από τον εμπαιγμό και την

απαξίωση της συνάντησης ξανά στο

δρόμο…

Αποχώρησε με άδεια χέρια η αντιπροσωπία της συντονιστικής επιτροπής των κτηνοτροφών που είχε μεταβεί στην Αθήνα για να συναντήσει τον πρόεδρο της ΔΩΔΩΝΗΣ και τον διοικητή της ΑΤΕ. Η συνάντηση έληξε σύντομα και άδοξα με την άμεση απαίτηση του προέδρου της ΔΩΔΩΝΗΣ να καθοριστούν από τα τωρα οι τιμές του χρόνου και αρνήθηκε να συζητηθεί η φετινή αύξηση των τιμών ή το μοίρασμα των κερδών της εταιρίας, ενώ δεν συνάντησαν τον διοικητή της ΑΤΕ. Μια άρνηση σε έντονο ύφος από τα μεγαλοστελέχη της ΑΤΕ που τους υπενθύμισαν με νόημα τις νομικές συνέπειες για τα τυχόν διαφυγόντα κέρδη της επιχείρησης από τις κινητοποιήσεις και τον αποκλεισμό, όπως μας λένε κτηνοτρόφοι που βρέθηκαν στην συνάντηση.

Σύμφωνα δε και με τον πρόεδρο της Συντονιστικής Επιτροπής των κτηνοτροφικών ενώσεων όλης της Ηπείρου, Μιχάλη Τζίμα ««Η στάση του κ. Δρούγκα ήταν προκλητικότατη και απαράδεκτη δεν συζητούσε τίποτα αν δεν καθορίζονταν και οι τιμές της επόμενης χρονιάς. Είναι φανερό πως υπάρχει συμφωνία για να κατεβάσουν τις τιμές των παραγωγών σε όλη την Ελλάδα. Η Δωδώνη εναρμονίζεται πλήρως με το καρτέλ του γάλακτος».

Μετα από αυτό ο δρόμος του αγωνα είναι ο μόνος που μένει να ακολουθήσουν οι κτηνοτρόφοι. Έτσι το Σαββάτο 15/12/07 σε σύσκεψη τους στην Ελεούσα αποφάσισαν τον αποκλεισμό της ΑΤΕ την τρίτη 19/12/07 και μια ευρεία σύσκεψη την Παρασκευή 21/12/07 με τους φορείς της Ηπείρου για την σωτήρια της κτηνοτροφίας.

14/12/07

ΟΙ ΜΑΖΕΣ ΜΙΛΗΣΑΝ




ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ-ΕΕ- ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΟΝ «ΓΙΑΝΝΙΤΣΗ» ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ

ΤΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ – ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΑ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΠΟ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ

ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ 1.400 ΕΥΡΩ ΚΑΤΩΤΑΤΟ ΜΙΣΘΟ- ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΙΣΘΟ

12/12/07

ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ



ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ –ΕΕ.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ -ΡΗΞΗΣ –ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

6/12/07

ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟΥ «ΓΙΑΝΝΙΤΣΗ»


Μπαίνουμε στην τελική ευθεία για την μεγάλη πανεργατική πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ στις 12 Δεκέμβρη. Μια απεργία που φαίνεται πως θα συμπεριλάβει στο αγωνιστικό προσκλητήριο τόσο την παραδοσιακή εργατική τάξη και την νέα εργατική βάρδια , όσο και τα νέα στρώματα της μισθωτής ή της μισο-μισθωτής διανόησης ή τα παραδοσιακά και τα νέα μεσαία στρώματα.

Το ασφαλιστικό είναι αυτό που συμπυκνώνει σε μια αντικειμενική βάση το σύνολο των ταξικών αντιπαραθέσεων και κοινωνικών ανισοτήτων που όλο και πιο έντονα οξύνονται. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ε» και την icap τα κέρδη των επιχειρήσεων πλην του χρηματοπιστωτικού κατά μέσο όρο προσέγγισαν το 60%,(δεκαπέντε φορές ταχύτερος του ΑΕΠ), με τα κέρδη στο χρηματοπιστωτικό τομέα να φτάνουν στα 73%, ενώ οι μισθοί αυξήθηκαν μεσοσταθμικά στα επίπεδα του 3,9% . Όπως επισημαίνει και πάλι η εφημερίδα « Αυτό σημαίνει πως κατά μέσο όρο οι επιχειρήσεις κερδίζουν μικτά 44000€ ανά εργαζόμενο, ενώ τους κοστίζει λιγότερο από 10000€». Σε σχέση με την φορολογία οι επιχειρήσεις κατέβαλαν φόρο το 25% επί των κερδών , ενώ οι μισθωτοί που είχαν την «ατυχία» να πληρώνονται λίγο καλύτερα, αποδοχές πέρα των 23000€ ή να έκαναν υπερωρίες .κτλ, πλήρωσαν φόρους 40%. Δηλαδή μιλάμε για μια τεράστια αύξηση του πλούτου που μοιράζεται άνισα , για μια έκρηξη της σχετικής και απόλυτης υπεράξιας που καταλήγει στις τσέπες του κεφαλαίου. Αυτή η τεραστία κοινωνική και οικονομική ανισότητα είναι η βάση που πατάει η δυνατότητα να αποτελέσει η απεργία της 12ης Δεκέμβρη την θρυαλλίδα της εργατικής έκρηξης. Μιας εργατικής έκρηξης ανώτερης, δυναμικότερης και συνολικότερης από αυτή του Γιαννίτση.

Όχι δεν πρόκειται για μια σύνηθες αισιόδοξη ματιά - που γλήγορα μπορεί να μετατραπεί σε μια απαισιόδοξη ματιά, αν τα γεγονότα δεν πάνε όπως τα έχει σκεφτεί- ενός παραδοσιακού ακροαριστερού. Η οξύτητα της κυβερνητικής επίθεσης η λιτότητα , η ακρίβεια φέρνει τον κόσμο της εργασίας, τον κόσμο της βιοπάλης στα όρια του. Όρια που γίνονται όλο και πιο ανελαστικά στο τρόπο που μπορεί να αντιμετωπιστούν από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του σε εθνικό και διεθνικό πλαίσιο. Η κοινωνική και ταξική σύγκρουση φαντάζει και ως ένα σημείο είναι βέβαιη. Την χρονική συγκυρία της σύγκρουσης δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να "προβλέψουμε" πως η απεργία της 12ης Δεκέμβρη μπορεί να γίνει μια ημερομηνία σταθμός που μπορεί να συναντηθεί μια συγκεκριμένη τυχαιότητα –δυνητικότητα και αναγκαιότητα. Μόνο που αυτή η συνάντηση δεν μπορεί να γίνει αυτόματα ή αυθόρμητα αλλά μέσα από την αλληλεπίδραση συνειδητών πολιτικών δυνάμεων με τα εξεγερμένα βιοπολιτικά σώματα Η συνάντηση των εξεγερμένων βιοπολιτικών προλεταριακών σωμάτων με τις συνειδητές πολιτικές δυνάμεις που βλέπουν το αύριο από την πλευρά των καθολικών εργατικών απελευθερωτικών προταγμάτων οικοδομεί τον τόπο-χρόνο που μπορεί να μετατρέψει την εργατική οργή σε νικηφόρους αγώνες για την εργατική τάξη.

Ο αέρας από παντού μυρίζει μπαρούτι. Υπάρχει μια τεραστία βουβή οργή που ψάχνει να βρει τρόπους για να εκφραστεί. Και όπου βρει μια χαραμάδα ξεσπάει. Π.χ στα Ιωάννινα στην διαδήλωση για το ασφαλιστικό του ΠΑΜΕ στις 7 Νοέμβρη- παρά τον στενό κομματικό κορσέ του ΚΚΕ- πήραν μέρος πάνω από 500 άτομα. Διαδηλωτές που υπέρβαιναν το παραδοσιακό ακροατήριο του ΚΚΕ. Ενώ στις 17 Νοέμβρη κάτω από καταρρακτώδη βροχή οι διαδηλωτές της πορείας του πολυτεχνείου ξεπέρασαν τους 1500. Στους χώρους δουλειάς, όλο και πιο πολύ το σεχτίρισμα μετατρέπεται σε «δεν πάει άλλο», για να καταλήξει στους δυνητικούς δρόμους και σε ορισμένα στιγμές δυνατούς και πραγματοποιήσιμους δρόμους του «πάμε για αλλού» ή «πάμε αλλιώς». Στην Ήπειρο στις κινητοποιήσεις των κτηνοτρόφων, μαζικές κινητοποιήσεις που έβαλαν στο παιχνίδι ολόκληρα χωριά, πρωταγωνιστικό και ηγεμονικό ρόλο παίζουν οι γενικές συνελεύσεις των ίδιων των κτηνοτρόφων. Για αυτό και έχουν σκυλιάσει οι κομματικοί μηχανισμοί να μαζέψουν και να μαντρώσουν τα μέλη και τους οπαδούς τους στο χώρο των κτηνοτρόφων. Δίχως όμως κανένα αποτέλεσμα. Η οργή των κτηνοτρόφων ξεχείλισε και είναι ικανή να πνίξει τα πάντα. Δεν είναι όμως πλεονασμός να πούμε πως σημαντικό μερίδιο στην επιτυχία των κινητοποιήσεων παίζουν κτηνοτρόφοι που πολιτικά βρίσκονται στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, βάζοντας με μάχιμο τρόπο την αντίληψη των γενικών συνελεύσεων και όχι αυτών των γραφειοκρατικών διοικητικών συμβουλίων

Στο επίπεδο τώρα της συνειδητής δράσης των πολιτικών δυνάμεων τα πράγματα δεν είναι τόσο ευχάριστα. Μπορεί η εργατική αγανάκτηση να έχει στριμώξει τις ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ και να βγάζουν απεργίες, οι ηγεσίες όμως της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ όπως και τα κόμματα του αστικού μπλοκ εξουσίας για το μόνο που αγωνίζονται είναι να προωθήσουν την πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ από την δική του πλευρά οργανώνει φοβικά μια εργατική αντίδραση που στοχεύει στην ενίσχυση του κόμματος και όχι την οργάνωση νικηφόρων εργατικών αγώνων. Ενώ το ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ δείχνει απροθυμία να τα σπάσει με την ΠΑΣΚΕ και την κεντροαριστερή –σοσιαλδημοκρατική του πολιτική, παρόλο που τμήματα που προέρχονται από την «ΡΙΖΑ» του ΣΥΡΙΖΑ ή την νεολαία του ΣΥΝ που αναδεικνύουν έστω και με αντιφατικό τρόπο ένα αλλού τύπου οργάνωση των αγώνων με πρωταγωνιστή τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσω των γενικών συνελεύσεων τους

Αυτές εν τέλει οι πολιτικές δυνάμεις που μένουν να οργανώσουν την εργατική οργή είναι οι δυνάμεις της «άλλης αριστεράς» και ιδιαίτερα αυτές οι δυνάμεις που δεν μένουν σε ένα ξερό και φοβικό «όχι στα μέτρα» αλλά αυτές οι δυνάμεις του ταξικού αντικαπιταλιστικού πόλου που βάζουν μια γραμμή μάχιμης ταξικής αγωνιστικής ενότητας του συνόλου της εργατικής τάξης. Μια ενότητα από την πλευρά των στρατηγικών συμφερόντων της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων.

Οικοδομώντας επιτροπές αγώνα που θα λειτουργούν σε τοπικό, νομαρχιακό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο-δίκτυο, μέσω ανακλητών αντιπρόσωπων. Οι επιτροπές αγώνα δεν θα υποκαθιστούν τα εργατικά σωματεία στο βαθμό που αυτά παίζουν ένα αγωνιστικό ρόλο, αλλά εντός τους -θα ενισχύουν την οργάνωση νικηφόρων αγώνων- αναδεικνύοντας ένα συνολικό εργατικό, ταξικό πλαίσιο. Αντίθετα σε χώρους δουλειάς που τα σωματεία παίζουν ανοικτά απεργοσπαστικό ρόλο οι επιτροπές αγώνα θα προσπαθήσουν να οργανώσουν τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ενάντια και στα απεργοσπαστικά σωματεία. Θα αποτελούν όργανα μιας πρωτόλειας δυαδικής εξουσίας , εργαλεία ενός νέου εργατικού κινήματος.

Αντίστοιχα στο επίπεδο του επίσημου εργατικού κινήματος είναι δυνατός ένας οριζόντιος συντονισμός σωματείων και ταξικών τάσεων που θα ενισχύουν τις επιτροπές αγώνα. Ιδιαίτερα στην απεργία της 12ης Δεκέμβρη ο συντονισμός συνδικάτων, σωματείων, ταξικών τάσεων και κινήσεων μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της απεργίας- όπως είναι ο συντονισμός των περίπου 20 σωματείων ή το προωθημένο κείμενο των 18 εργατικών σχημάτων - στο βαθμό που ακόμη δεν έχει συγκροτηθεί το δίκτυο των επιτροπών αγώνα Και είναι ο συντονισμός των σωματείων- συνδικάτων, ταξικών τάσεων και κινήσεων που θα ρίξει και θα οργανώσει την πρόταση για την δημιουργία απεργιακών(πρώτα και πιο μόνιμων ύστερα)επιτροπών αγώνα, που θα ρίξει την πρόταση για συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων, με μια 48ωρη απεργία τον Ιανουάριο, συνδυάζοντας το ασφαλιστικό με το ζήτημα των αυξήσεων των μεροκάματων και μισθών και της μείωσης των ωρών εργασίας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ



3/12/07

ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΞΕΝΙΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ - ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ



















Με αφορμή της 10 ΔΕΚΕΜΒΡΗ μιας νέας φάσης των δικαστικών περιπετειών μας για το ΞΕΝΙΑ και για τους "γνωστους φίλους μας" αναδημοσιεύω ένα κείμενο μου στις 13 Ιουνίου 2007 στο http://www.politikokafeneio.com/neo/

Με αφορμή την δίκη των 10 συλληφθέντων του Ξενία Ιωαννίνων στις 2 Ιουλίου για το ζήτημα της υπεράσπισης του δημόσιου χώρου να μου επιτρέψετε να δημοσιεύσω ένα αδημοσίευτο κείμενο που γράφτηκε ύστερα από το γκρέμισμα του Ξενία και την τραμπούκικη επίθεση ενάντια σε μένα και την Άλεξ.

«Ο YOGI λέει : Αν σκεφτόμαστε την ήττα θα την δεχτούμε. Αν είμαστε αναποφάσιστοι τίποτε δεν θα μας συμβεί. Πρέπει απλώς να διαλέξουμε κάτι σημαντικό να κάνουμε και θα το κάνουμε».

12/6/2007

1) Κατά αρχήν θα αναφερθώ στο προσωπικό μου ζήτημα: είμαι ένας ενεργός πολίτης – άτομο με ειδικές ανάγκες. Η πρώτη ιδιότητα μου είναι κατ’ επιλογήν, απορρέει από μια έλλογη ανάγνωση του κόσμου και από την επιθυμία μου να συνεισφέρω στην ριζική αλλαγή του. Η δεύτερη απορρέει από μια αναγκαιότητα που κακά τα ψέματα δεν επέλεξα. Η ενότητα όμως αυτών των δυο ιδιοτήτων εκφράζει την ολότητα μου σαν ένα βιοπολιτικό ον. Ζω, αναπνέω, ερωτεύομαι, αγωνίζομαι σαν ένας ενεργός πολίτης που βιώνει την συγκεκριμένη πραγματικότητα και σε τελευταία ανάλυση αυτή η ενότητα δομεί και την μοναδικότητα μου.

Η κακοποίηση και σύλληψη μου κατά την διάρκεια των συμβάντων του Ξενία αποτελεί μια συνειδητή επιλογή βιοεξουσιαστικής επιτήρησης αυτού του έστω και ταλαιπωρημένου σώματος που αρνείται να «κάτσει» φρόνιμα, που αρνείται να υποταχτεί.

Μπορεί το συγκεκριμένο-α «όργανο-α» που με έσερνε σαν σκουπίδι να μην είχε καταλάβει ότι ήμουν αυτό που είμαι και να νόμιζε ότι τον «δουλεύω» για να την “σκαπουλάρω”, αλλά είμαι βέβαιος πως η πολιτική του καθοδήγηση ήξερε και παραήξερε.

Στην εποχή της ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης όπου το κοινωνικό, το βιολογικό, το πολιτικό αλληλοδιαπλέκονται, ο έλεγχος της ζωής, η επιτήρηση και η καταστολή των εξεγερμένων σωμάτων είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την αναπαραγωγή του συστήματος.

2) Για το νούμερο 7: Είναι κρίμα την θέρμη της νιότης κάποιος να την στρατεύει στα ολοκληρωτικά κελεύσματα της οικονομικής, πολιτικής και παραπολιτικής εξουσίας αντί να την οδηγεί στα μονοπάτια μιας ανυπόταχτης-αντιεξουσιαστικής αντίληψης και συμπεριφοράς. Αλλά πρόκειται για ένα γεγονός απόλυτα συμβατό με τον καιρό λησμονιάς. Με τον καιρό του πανανθρώπινου πένθους. Ο κόσμος μας, ένας κόσμος που έχει απολέσει την καρδιά του και την ψυχή του, είναι γεμάτος από μισθοφόρους της κάθε λογής εξουσίας. Ζωντανούς–νεκρούς που για να μπορούν να καταναλώνουν ανταλλακτικές άξιες φενακισμένων άξιων- χρήσης είναι ικανοί για όλα.

3) Για το ζήτημα του Ξενία και της επιτροπής αγώνα πολιτών: Η πόλη, το οικιστικό και φυσικό περιβάλλον των Ιωαννίνων μέσα από την ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών έχει μπει στο στόχαστρο ντόπιων και ξένων οικονομικών συμφερόντων που καλοβλέπουν γρήγορες αρπάχτρες στο τομέα του τουρισμού και της ψυχαγωγίας.

Εάν επιτρέψουν οι ενεργοί πολίτες αυτή την κατάσταση τότε φοβάμαι ό,τι μέσα στα επόμενα 15 χρόνια τα Ιωάννινα θα μετατραπούν σε ένα κακέκτυπο της μητροπολιτικής Αθήνας. Η επιτροπή αγώνα πολιτών αυτό που έχει καταφέρει έως τα τώρα είναι να μπλοκάρει τις πλέον χοντρές «δουλείες»για αυτό έχει μπει στο «μάτι» της δημοτικής αρχής και του οικονομικού ολοκληρωτισμού .

Το δυστύχημα είναι ο,τι εμείς οι ολίγοι που σώσαμε την τιμή αυτής της πόλης, όπως έγραψε και ο φίλος μου ο Ν. Σέργης στην εφημερίδα «εποχή» «γίναμε» τα εργαλεία του χεγκελιανου«δόλου της ιστορίας» “«που βάζει τα πάθη των ανθρώπων να ενεργούν για λογαριασμό της, χωρίς να ζημιώνεται η ίδια»”. Δίχως φυσικά να επιθυμούμε τέτοια τιμή ή να μπορούμε μόνοι μας να σηκώσουμε αυτό το ιστορικό βάρος. Δίχως να πιστεύουμε σε σωτήρες και μεσσίες. Παρά μόνο στην συλλογική αμεσοδημοκρατική δράση και πάλη της πλειοψηφίας των πολιτών.

Στην πραγματικότητα δεν είμαι απαισιόδοξος, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση, που οι δυνάμεις της οικονομικής ολιγαρχίας και του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού επιχειρούν να παγιώσουν πολιτικά τις αναδιαρθρώσεις που έχουν συμβεί ήδη στην παραγωγή. Οι αντιθέσεις όμως παραμένουν άλυτες και δημιουργούν αργά αλλά σταθερά, ακόμη με μειοψηφικούς όρους, τα νέα πολιτικοκοινωνικά υποκείμενα των υποτελών τάξεων.

Κάτω από αυτό το πρίσμα σε μια πιο γενικότερη οπτική, η επιτροπή αγώνα πολιτών δεν είναι απλώς ένα απλό ενιαίο μέτωπο αριστερών, αντιεξουσιαστικών δυνάμεων και ενεργών ανέντακτων πολιτών, κάτι τέτοιο θα μείωνε πολύ την δυναμική της. Η επιτροπή αγώνα πολιτών είναι μια ιστορία που με άκρως αντιφατικούς όρους, έρχεται από το μέλλον. Ένα μητροπολιτικό βιοπολιτικό συνδικάτο για να θυμηθούμε και λίγο τον φίλο μας τον Νέγκρι .

Μιας τέτοια οργάνωση των καταπιεσμένων που στα πλαίσια της ολοκληρωτικού καπιταλιστικού αποικισμού των όρων ύπαρξης του ανθρώπινου και φυσικού περιβάλλοντος δεν θα παζαρεύει μια οικονομική βελτίωση ή οάσεις ελεύθερων χώρων μέσα στην τρομομητρόπολη, αλλά την καθοριστική επαναοικειοποίηση των καθολικών όρων της ύπαρξης του ανθρώπου και της φύσης.

Αυτή η ανάλυση δεν είναι μόνο μια δική μου επιθυμία, αλλά νομίζω ο,τι απορρέει από την ίδια την ουσιαστική δράση της επιτροπής αγώνα πολιτών που επιχειρεί, όχι πάντα με επιτυχία, την συνολικοποίηση της πολιτικής αντίληψης της.

Τα ελπιδοφόρα χαρακτηριστικά της που πιστεύω ότι έρχονται από το μέλλον είναι η ενοποίηση των επίπεδων και το γεγονός ό,τι εμμένει , συχνά ενάντια σε όλες τις πολιτικές συνιστώσες, στην επαναοικειοποίηση του χώρου. Καθώς μόνο μέσα από αυτή την διαδικασία ο δημόσιος χώρος αποκτά νόημα και ουσία .

Η επιτροπή αγώνα πολιτών αναγκαία, συνειδητά και αυθόρμητα παράγει την δημοκρατία, όχι ως θεσμικότητα, αλλά ως μια υλική αντίσταση που προηγείται της εξουσίας.. Ως αντίσταση που παράγει εδώ και τώρα την προοπτική ενός αλλού κόσμου, πέρα από την μιζέρια του δικού μας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΙΟΥΝΗΣ 2006

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...