10/7/08

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ




Στις 28-29 Ιουνίου πάνω από 250 εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της 2η εργατικής συνδιάσκεψης του νέου αριστερού ρεύματος(ΝΑΡ)- μέσα από ένα πλούσιο διάλογο- ανέδειξαν τις νέες δυνατότητες αλλά και την νέα «μη συνηθισμένη κατάσταση» στο πεδίο της ταξικής πάλης.

Στοιχεία αυτής της νέας μη συνηθισμένης κατάστασης είναι η αγρία και ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου της ΕΕ και των κυβερνήσεων του στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζόμενων. Εν μέσω μιας βαθύτατης οικονομικής και χρηματιστηριακής κρίσης.

Αλλά και μιας νέας όσο και αντιφατικής παρέμβασης του εργατικού μαζικού κινήματος που συνδυάζεται και συνδέεται με μια αμφισβήτηση των αστικών δογμάτων, που όμως «παραμένει καθηλωμένη στα αστικά πλαίσια».

Εντός μιας ιστορικής στρατηγικής κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας που συνδέεται με εκδήλωση προσπαθειών ενσωμάτωσης της νέας ριζοσπαστικοποίησης και αμφισβήτησης από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Ενώ την ίδια στιγμή «Στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά διεξάγεται μια ισχυρή διαπάλη ανάμεσα στις δυνάμεις που προσανατολίζονται σε μια παραπέρα δορυφοροποίηση στον ΣΥΡΙΖΑ, σε μικρότερο βαθμό στο ΚΚΕ και σε αυτές που συμβάλλουν πρακτικά, στην προοπτική ενός αυτοτελούς Αντικαπιταλιστικού Αριστερού πόλου.

Ακόμη σημαντικά στοιχεία αυτής της μη συνηθισμένης κατάστασης είναι η εμφάνιση μιας σύγχρονης εργατικής τάξης (μαζικής, πλειοψηφικής, πολυσύνθετης, με μια νέα ενότητα χειρωνακτικής – διανοητικής εργασίας, πιο διεθνική, αλλά και με μια θάλασσα εργασιακών σχέσεων, κατακερματισμό ειδικοτήτων, καταρτίσεων και σύγχρονου ηλεκτρονικού τεϊλορισμού). Που εμπεριέχει εντός της, τόσο τη δυνητική επαναστατική χειραφέτηση του κοινωνικού ανθρώπου, όσο και την αλλοτρίωση, την υποταγή και την καταπίεση.
Αυτή η διπλή εικόνα της εργατικής τάξης δυσκολεύει μεν αλλά κάνει πιο ορατό και πλέον επιτακτικό το γεγονός πως δεν μπορεί να επανενωθεί σε «τάξη για τον εαυτό της» παρά μόνο μέσα από την ταξική πάλη, και μάλιστα όχι οποιαδήποτε ταξική πάλη, αλλά εκείνη που ανυψώνεται σε πανεθνικό-πολιτικό επίπεδο με αντικαπιταλιστικό ταξικό περιεχόμενο και επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση
.

Ένα γεγονός που κάνει ακόμη πιο εμφανή την προγραμματική και οργανική αδυναμία του αστικοποιημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού να δώσει απαντήσεις σε προβλήματα όπως η εργατική ενότητα, η σχέση οικονομικού-πολιτικού αγώνα, η σχέση εθνικού-διεθνούς στην πάλη κ.λπ. Επί της ουσίας έχει «μεταλλαχθεί από συλλογικό εκφραστή των τάσεων ρήξης με την αστική τάξη πραγμάτων, σε πολιτικό μηχανισμό εχθρικό - τόσο στη μορφή, όσο και στο περιεχόμενο- προς την εργατική πλειοψηφία.».

Εξελίξεις που κάνουν πιο αναγκαία την δημιουργία ενός νέου εργατικού κινήματος, ενός αντι-συστημικού εργατικού κινήματος που θα διεκδικεί ολάκερη την πίττα του πραγματικού κοινωνικού πλούτου που παράγεται από την εργατική τάξη.

Ένα νέο εργατικό κίνημα που θα είναι το βάθρο του Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο που είναι η πολιτική πρόταση του Νέου Αριστερού Ρεύματος(ΝΑΡ). Με την διαμόρφωση μιας μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης για την απόκρουση και την ανατροπή της αστικής επίθεσης που θα βελτιώνει την θέση των εργαζόμενων. Και την δημιουργία ενός πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στοχεύοντας στον κλονισμό των τάσεων υποταγής, φέρνοντας πιο κοντά την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Το ΝΑΡ θεωρεί πως αυτή η προοπτική δεν είναι ουτοπία. Είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι μέσα από τους ταξικούς , μαχητικούς αγώνες τους να επιβάλουν τέτοιου τύπου ρήξεις και κατακτήσεις Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά το κείμενο της συνδιάσκεψης: « Είναι πιο ρεαλιστικό να έχουν υλικές κατακτήσεις οι εργαζόμενοι με μια μαχητική εργατική αντιπολίτευση, η οποία συνδέεται με μια επαναστατική στρατηγική, παρά με τη γραμμή της «λαϊκής εξουσίας» του ΚΚΕ ή το αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο του ΣΥΝ, που δεν απαντούν ούτε στο ζήτημα της επίθεσης, ούτε της επανάστασης.».

Για αυτό το λόγο το επόμενο διάστημα είναι αναγκαία : Α) η ενδυνάμωση του ΜΕΡΑ B) Μια « Πρωτοβουλία για ενωτική αντικαπιταλιστική παρέμβαση στο μέτωπο της ΕΕ, και των Ευρωεκλογών. Το ΝΑΡ θα επιδιώξει την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, θα απευθυνθεί στις οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, στη βάση της απόρριψης της Ευρωσυνθήκης και της ΕΕ, της συνολικής αντιπαράθεσης έως και τη διάλυση-αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό, για τη συμβολή σε μια άλλη διεθνοποίηση και σε μια επαναστατική προοπτική.» Γ) Θα υπάρξουν πρωτοβουλίες για την κοινή δράση δυνάμεων και αγωνιστών που αντιστέκονται στα δορυφοροποίηση και «επιθυμούν να συμβάλουν στην αναδιάταξη των δυνάμεων στην Αριστερά…στην κατεύθυνση ανεξάρτητης συγκρότησης-παρέμβασής της σε όλα τα επίπεδα του κινήματος, των μετώπων, της θεωρίας και πρωτίστως της πολιτικής». Τέλος και σημαντικότερο : Δ) Θα υπάρξει πρωτοβουλία «για την αυτοτελή συσπείρωση των δυνάμεων ενός Νέου Ταξικού Εργατικού Κινήματος».

Όπως είναι κατανοητό το νέο εργατικό κίνημα είναι μια επαναθεμελίωση του εργατικού κινήματος σε μια ανατρεπτική και αντισυστημική κατεύθυνση. Και κατά συνέπεια πολύ λίγο έχει να κάνει με αλλαγές στους συσχετισμούς εντός των δομών του υπάρχοντος αστικοποιημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού.

Αυτό δεν σημαίνει πως εγκαταλείπουμε την δράση μας στις δομές του υπάρχοντος εργατικού κινήματος αλλά ξεκινώντας από κει αγωνιζόμαστε να οικοδομήσουμε κάτι πιο φιλόδοξο που θα βάζει στο κέντρο της λειτουργίας του την συλλογική δράση της εργατικής τάξης , ως «τάξης για τον εαυτό της».

Η πορεία προς το νέο εργατικό κίνημα θα είναι μια πορεία ενότητας και αντιπαράθεσης με το παλαιό εργατικό κίνημα. Για αυτή την πορεία και την κατεύθυνση καθοριστικός είναι ο μαζικός, ταξικός, ανεξάρτητος συντονισμός συνδικάτων, σωματείων, εργατικών και ταξικών κινήσεων και παρεμβάσεων στην δημιουργία ανεξάρτητων κέντρων αγώνα.

Αλλά και «Μια αυτοτελής μετωπική συσπείρωση των δυνάμεων του NΕΚ» που θα στοχεύει στην συγκέντρωση ενός ευρύτερου δυναμικού «που τοποθετείται και δρα σταθερά, και όχι ευκαιριακά, υπέρ της λογικής της ταξικής αναγέννησης του ε.κ, και [θα] θέλει να συμβάλλει στην ανάπτυξη και την ενίσχυση αυτής της λογικής.»

Σε γενικές γραμμές τα χαρακτηριστικά του Νέου Εργατικού Κινήματος(ΝΕΚ) είναι: Μια «συνολική… μάχιμη, πολιτική πρόταση ταξικής αναγέννησης του ε.κ». Με στόχο τον πολιτικο εκβιασμό για την καλυτερεύσει της θέσης των εργαζόμενων για να ικανοποιούνται οι εργατικές ανάγκες και τα δικαιώματα

Επιδιώκοντας «αλλαγές στο συσχετισμό εκμετάλλευσης και εξουσίας υπέρ των εργαζομένων και σε βάρος του κεφαλαίου, σε κάθε ζήτημα εργασίας, παραγωγικών σχέσεων και δημοκρατίας στους τόπους δουλειάς, ασφάλισης, εκπαίδευ­σης, υγείας, περιβάλλοντος, πολιτισμού, σε κάθε ζήτημα της κοινωνικής ζωής.». Μιλώντας στο όνομα της κοινωνίας και όχι στο όνομα των οποίων συντεχνιακών αιτημάτων.

Θα πρόκειται για ένα εργατικό κίνημα που δεν θα συνδέει τα συνδικάτα «με το κράτος, την εργοδοσία, την Ε.Ε., τους κάθε λογής καθεστωτικούς μηχανισμούς». Που θα έχει ως κέντρο της ζωής του συνδικάτου την δράση του εργαζόμενου και όχι η «πάλη δι’ αντιπροσώπων» και τη λογική της «ανάθεσης». Για μια λειτουργία που θα επιτρέπει την «αυτοδιεύθυνση» του αγώνα από τους ίδιους τους εργαζομένους» μέσω γενικών συνελεύσεων.

Για συνδικάτα που θα καλύπτει «όλους τους εργαζόμενους (και όχι και εργολάβους, διευθυντές κ.λπ.) του χώρου, έλληνες ή μετανάστες, σταθερά ή ελαστικά εργαζόμενους, εργαζόμενους με δελτίο παροχής υπηρεσιών, μισθωτούς στο βασικό εργοδότη ή υπενοικιαζόμενους, αυτού ή του άλλου επαγγέλματος.».
Την δημιουργία πανεθνικών συνδικάτων κατά κλάδων παραγωγής. «(που βεβαίως θα έχουν «βάση» τους τις πρωτογενείς εργατικές συλλογικότητες – τα πρωτοβάθμια σωματεία - και τους αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους τους με καθολική ψηφοφορία, και όχι τα γραφειοκρατικά Γενικά Συμβούλια των β΄βάθμιων και γ΄βάθμιων ομοσπονδιών).».

Με στόχο την ταξική εργατική ενότητα « με θεμελιώδεις πολιτικές ορίζουσες τη ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική κυβέρνησης-αστικού μπλοκ εξουσίας -Ε.Ε.- κεφαλαίου και την ανεξαρτησία από τον υποταγμένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ». Μια ρήξη και ανατροπή σε όλα τα επίπεδα μέχρι την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική δημοκρατία.

Φυσικά τα δύσκολα αλλά και τα πλέον ενδιαφέροντα είναι μπροστά μας . Είναι το ανοικτό στοίχημα οι πρωτοπόρες εργατικές και ταξικές δυνάμεις να κάνουν πράξη την δημιουργία των δομών και των προγραμμάτων του νέου εργατικού κινήματος. Εκεί θα κριθεί η αριστερά , εκεί θα κριθούμε όλοι μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...