25/1/08

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ 

Ζούμε εντός του μέλλοντος μας έλεγε ο ποιητής και είχε απόλυτα δίκαιο. Τα γεγονότα εξελίσσονται μπροστά μας με γοργούς ρυθμούς και δεν μπορούμε να περιμένουμε κανένα «από μηχανής θεό» να μας λυτρώσει. Π.χ την δευτέρα που μας πέρασε ζήσαμε ένα αρκετά δυνατό κραχ στα χρηματιστήρια απόρροια μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μια κρίσης που επιβραδύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης της κεφαλαιοκρατικής μεγαλομηχανής. Είναι ολοφάνερα πως μια κρίση από μόνη της δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για τις δυνάμεις που αγωνίζονται για την κοινωνική αλλαγή και χειραφέτηση-απεναντίας μπορεί να εξωθήσει τα γεγονότα να συναντήσουν αντιδραστικότερες απαντήσεις.

16/1/08

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ-ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

"Το αντίθετο του μύθου δεν είναι μια λογική σκέψη
αλλά ένας επιτέλους κόσμος των ¨αυτοδιαχειριζόμενων συνεταιρισμένων παραγωγών¨. Το αντίθετο της μυθικής εποχής δεν είναι η εποχή των φώτων αλλά η μεσσιανική εποχή. Το αντίθετο του μύθου δεν είναι η ιστορία αλλά το τέλος της”


ΣΑΒΒΑΣ ΜΙΧΑΗΛ.


Είναι μια κοινή διαπίστωση πως ζούμε σε εποχές εξατομίκευσης, σε εποχές που το συλλογικό έχει μπει στο περιθώριο και η ελευθερία του ατόμου κυριαρχεί. Πόση όμως αλήθεια υπάρχει σε αυτό; Και τι σημαίνει συλλογικό, ατομικό και ελευθερία του ατόμου στην εποχή της ολοκληρωτικής κυριαρχίας του κεφαλαίου και του κόσμου των εμπορευματικών άξιων και ιδανικών;

Αλήθεια τι ελευθερία επιλογών στη ξεκούραση, στην διασκέδαση και στην μόρφωση έχει ένας άνθρωπος που εργάζεται σαν σκλάβος από το πρωί ως βράδυ ; Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που φοβάται στην δουλεία του να διεκδικήσει τα δικαιώματα του εξαιτίας του κίνδυνου να απολυθεί; Πόση ελευθερία κινήσεων έχει ένας άνθρωπος που χρωστάει αυτός και τα παιδιά του στις τράπεζες; Και τέλος πόσο ελεύθερος είναι ο άνθρωπος να κατανοήσει τους νόμους που διέπουν την ζωή του όταν δέχεται καθημερινή πλύση εγκέφαλου και εγκλωβίζεται στο κυρίαρχο καταναλωτικό – αλλοτριωμένο πολιτισμό μας;

Ή τι ελευθερία κινήσεων έχει μια κοινωνία, ένα κράτος ή μια δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία όταν οι πολυεθνικές μπορούν να ανεβάζουν και να κατεβούν κυβερνήσεις, μεταφέροντας τα κεφάλαια τους όπου τα μεροκάματα είναι χαμηλά και τα εργατικά δικαιώματα ανύπαρκτα;

Για να δώσουμε μια απάντηση θα πρέπει πρώτα να προσεγγίσουμε τις αλλαγές που έχουν συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Τις τελευταίες λοιπόν δεκαετίες από ένα ιμπεριαλιστικό κόσμο, όπου το κεφάλαιο εκτεινόταν χωρικά στα μήκη και στα πλάτη του πλανήτη περάσαμε σε ένα κόσμο όπου η γνώση μετατρέπεται σε άμεση παραγωγική δύναμη και το κεφάλαιο έχει μετατραπεί σε μια βάρβαρη και κυνική δύναμη ανάσχεσης του δημιουργικού πνεύματος της γενικής διανοητικής ικανότητας του σύγχρονου προλεταριάτου της διανοητικής εργασίας.

Μια άμεση παραγωγική δύναμη πλήρως κοινωνικοποιημένη, μια σύνθεση της ζωντανής εργασίας που διαχέεται σε μυριάδες εργασιακές φιγούρες, συμβασιακές σχέσεις , κοινωνικές γλώσσες. Μια πολλαπλότητα με διαφορές και ατομικές πορείες που διαμορφώνουν ένα πολύμορφο κοινωνικό και παραγωγικό δίκτυο. Όντως εντός αυτού του πολυεπιπέδου παραγωγικού κόμβου οι ατομικότητες εμφανίζονται ως «ανεξάρτητοι» κόμβοι αυτής της βιοπολιτικής μηχανής.

Κατά συνέπεια εάν τούτη η προσέγγιση έχει μια δόση αλήθειας δεν έχουμε το τέλος του συλλογικού και την κυριαρχία του ατομικού αλλά μια νέα διαλεκτική σχέση τους με το συλλογικό να ισχυροποιεί και να συνολικοποιεί την εικόνα του στηριζόμενο σε μια κοινότητα «ελεύθερων» παραγωγών που στην παρούσα φάση εμφανίζονται ως «ανεξάρτητοι κόμβοι» του παραγωγικού δικτύου.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως η πρωτοβουλία των βιοπολιτικών κινήσεων έχει περάσει στα χέρια των κοινωνικών δυνάμεων της ζωντανής εργασίας και των «ελεύθερων» παραγωγών. Η βιοεξουσία του κεφαλαίου όχι μόνο συνεχίζει να κυριαρχεί και να έχει τις πολιτικές πρωτοβουλίες των εξελίξεων αλλά και διαρκώς βαθαίνει τους τρόπους της εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας και των σωμάτων των «ελεύθερων» παραγωγών.

Από αυτή την άκρως ανταγωνιστική αντίθεση ανοίγονται δυο δρόμοι: ο πρώτος είναι η εμφάνιση ενός τεχνοκρατικού μεσαίωνα- όπου μια σειρά από χώρες και παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις θα κατέχουν και θα διαχειρίζονται την τεχνογνωσία- ενώ η πλειοψηφία των ανθρώπων και χωρών θα ζουν εντός των ηλεκτρονικών γκέτο που θα έχουν οικοδομήσει οι πολυεθνικές και τα αυτοκρατορικά στρατεύματα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Ένα τεχνολογικό και οικονομικό απαρτχάιντ του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που θα φυλακίσει τις τεράστιες δυνατότητες της διανοητικής ικανότητας της ζωντανής εργασίας. Ολοκληρώνοντας(;;) με αυτό τον τρόπο την πορεία από τον θεοκεντρισμό, στην μηχανοκρατία, στον εργαλειακό ορθολογισμό, στον τεχνοκρατικό ολοκληρωτισμό.

Ο δεύτερος είναι ο δρόμος της ριζικής και παγκόσμιας αναδιανομής του πλούτου, της εξουσίας, της ισχύς και της τεχνογνωσίας στους καταπιεσμένους σε συνδυασμό με την αλλαγή του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου. Απελευθερώνοντας τις κρυμμένες δημιουργικές δυνάμεις του συνόλου των ανθρώπων του πλανήτη γη, επίλυωντας ριζικά τα προβλήματα της. Οι ριζοσπαστικοί πειραματισμοί στην Λατινική Αμερική αναδεικνύουν ένα αντιφατικό δρόμο για να προσεγγίσουμε με διαφορετικό μάτι τα πράγματα και τα γεγονότα, μόνο που είναι ακόμη νωρίς να βγάλουμε σαφή συμπεράσματα. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με την ολοκλήρωση και την καθολικοποίηση όλων των υπόγειων και μη επαναστατικών, ανατρεπτικών, ρομαντικών ρευμάτων.

Βέβαια πρέπει να εχουμε υπόψην πως τα πράγματα δεν κινούνται με μανιχαισμούς, ούτε εξελίσσονται με γραμμικότητες , βεβαιότητες και ντετερμινισμούς, εξάλλου έχει αποδειχτεί πως η ιστορία πάντα είχε μεγαλύτερη φαντασία από εμάς. Ενώ είναι όλο και πιο φανερό πως δικαιώνεται ο Ε. Μπλοχ όταν έγραφε: «Οι φραγμοί που υψώθηκαν ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν καταρρέουν μόνοι τους. το μέλλον που δεν έχει έρθει γίνεται ορατό μέσα στο παρελθόν , ενώ το παρελθόν που εκδικήθηκε και έγινε δεκτό σαν κληρονομιά , το παρελθόν που διαμεσολαβήθηκε και εκπληρώθηκε γίνεται ορατό στο μέλλον».

Μια ίσως δυνατότητα απάντησης από την σκοπιά της κοινωνικής χειραφέτησης βρίσκεται στην εκ νέου συνάντηση του μαρξισμού, της κριτικής θεωρίας , του υλικού υπόβαθρου του χριστιανικού, του πνεύματος της ανατολής. Επανεγγράφοντας τα καινοτόμα στοιχεία της συνάντησης στα νέα ιστορικά περιεχόμενα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Μια εκ νέου συνάντηση του «ελληνισμού», του «κομμουνισμού» και «εβραϊσμού» με ένα ριζικά νέο- με αυτό που δεν έχει παρελθόν- π.χ με την πολλαπλά κοινωνικοποιημένη πληθυντικότητα.

Τι εννοούμε; Την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η καινοτόμα συνάντηση του εβραϊκού μεσσιανισμού, του πλατωνισμού και του στωικισμού γέννησε τον χριστιανισμό. Ο οποίος δεν ήταν ένας απλός συγκρητισμός των προηγούμενων παραδόσεων άλλα μια παραγωγή ενός ριζοσπαστικού προτάγματος που δεν είχε παρελθόν. Αντίστοιχα ο κομμουνισμός στην εποχή του ήταν αποτέλεσμα της συνάντησης της γαλλικής και της γερμανικής φιλοσοφίας με την αγγλική πολιτική οικονομία, μια συνάντηση που εκείνη την εποχή γέννησε επίσης κάτι που δεν είχε παρελθόν.

Σήμερα μια εκ νέου καινοτόμα συνάντηση του «ελληνισμού»- ως η έκφραση της κοσμικής κοινότητας των ελεύθερων πολιτών - του «κομμουνισμού» -ως το κίνημα που καταργεί την «κάθε» υπάρχουσα τάξη πραγμάτων- του «εβραϊσμού»- ως ένας μεσσιανισμός δίχως όμως την μεταφυσική του- με την πολλαπλά κοινωνικοποιημένη πληθυντικότητα- μια πληθυντικότητα γεμάτη από ενεργές ατομικότητες- ίσως και να δημιουργεί τους όρους για νέα απελευθερωτική συνάντηση του ατομικού και συλλογικού. Μια συνάντηση ατομικού και συλλογικού που φτάνει στην ρίζα των γεγονότων, των πραγμάτων, που φτάνει στην ρίζα της ολότητας.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

11/1/08

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

Στην εποχή της έκρηξης των καπιταλιστικών αντιθέσεων


Τι περίεργη και ενδιαφέρουσα συγκυρία: Στις ΗΠΑ κεφάλι αρχίζουν να παίρνουν οι φιλελεύθεροι πραγματιστές με «πρωτοπορία» τον Ομπάμα…(σκέφτεστε πρόεδρο των Αμερικάνων τον φιλελεύθερο – συνώνυμο του κομμουνιστή στις ΗΠΑ- αφροαμερικάνος θα αυτοκτονούν ομαδικά οι wasp) και το σύστημα «Μπους» πλέει τα λοίσθια , παρόλο που ο «πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία» έχει πολύ ψωμί ακόμη-όπως αποδείχτηκε εξάλλου από την δολοφονία Μπούτο. Την ίδια στιγμή η Ευρώπη(ΕΕ) ακολουθεί κατά πόδας τις νεοσυντηρητικές και νεοφιλελεύθερες επιλογές των ΗΠΑ- θεωρώντας πως έτσι θα γίνει «χαλίφης στην θέση του χαλίφη» στην παρακμάζουσα καπιταλιστική αυτοκρατορία. Ιδιαίτερα σήμερα που επανέρχεται στο ιστορικό της ρόλο η Ρωσία η Κίνα και χειραφετείτε με τρόπο ριζοσπαστικό η «Λατινική Αμερική». Η ιστορία ταξιδεύει προς το νότο και την ανατολή…αφήνοντας πίσω της την Ευρώπη που έπαιξε τόσο καθοριστικό ρόλο στον 20ο αιώνα. Σε πιο λιμάνι θα μας βγάλει αυτό το νέο ταξίδι;; Τώρα που τελειώνει μια ιστορική φάση άραγε θα οδηγηθούμε στην καθολική αποδόμηση ενός νέου τεχνολογικού μεσαίωνα ή θα ανατείλει ένας νέος χειραφετημένος -πνευματικά και υλικά- πολιτισμός; Αυτό το κείμενο που ακολουθεί αποπειράται να συνεχίσει ένα διάλογο που έχει ήδη ανοίξει….

Οι σύμμαχοι-εχθροί των ΗΠΑ και της Δύσης….

Οι εξελίξεις στο Πακιστάν αποδεικνύουν ότι οι στρατηγικές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων έχουν στενέψει επικίνδυνα: η αυτοκρατορική δύναμη των ΗΠΑ αντι να παίζει τον ρόλο παγκόσμιου αναμορφωτή διαρκώς αναπαράγει το αδιέξοδο του «πόλεμου κατά της τρομοκρατίας» και την ιμπεριαλιστική λεηλασία των πρώτων υλών και των περιοχών που δεν έχουν ενσωματωθεί οργανικά στο παγκόσμιο καπιταλιστικό εργασίας- πολλαπλασιάζοντας τους αντίπαλους της, όπως έδειξε και η σκοτεινή δολοφονία της Μπούτο, στρατηγική επιλογή των αμερικάνων και της δύσης στην περιοχή πυρηνικού Πακιστάν. Μια περιοχή ηφαίστειο – άκρως επικίνδυνη για τα ιμπεριαλιστικά- αυτοκρατορικά συμφέροντα αλλά και για την παγκόσμια ειρήνη: Φανταστείτε τι έχει να γίνει εάν αποκτήσει πρόσβαση στα πυρηνικά του Πακιστάν κανένας ημιαυτόνομος φανατικός ισλαμιστής που θα παζαρεύει με την δύναμη των πυρηνικών όπλων του την θέση του Πακιστάν στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Για την δολοφονία της Μπούτο- της κύριας επιλογής των Αμερικανών και της δύσης - πολλά μπορούν να ειπωθούνε για τους πολιτικούς υπεύθυνους για την δολοφονίας της. Οι πλέον σοβαρές αναλύσεις φωτογραφίζουν ως υπεύθυνους της δολοφονίας τις μυστικές υπηρεσίες και τον Στρατό του Πακιστάν που θα κινδύνευαν να χάσουν τον σημαίνοντα ρόλο τους στην πολιτική ζωή του Πακιστάν. Ας μην μας διαφεύγει ο γνωστός και περίεργος ρόλος που παίζουν οι μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός του Πακιστάν που αγωνίζονται μαζί με τις ΗΠΑ ενάντια στο ισλαμικό φονταμενταλισμό και ταυτόχρονα είναι οι κύριοι υπεύθυνοι της δημιουργίας και της στήριξης των ταλιμπάν μέσω των δικτύων των φοιτητών των ιερατικών σχολών. Αντίστοιχα σκοτεινός είναι ο ρόλος της Σαουδαραβικής ελίτ -πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ-που ενισχύει ηθικά /πολιτικά/ οικονομικά την Αλ-κάιντα. Ο Οσάμα μπιν Λάντεν και η οικογένεια του είναι από τα πιο επιφανή στελέχη της Σαουδαραβικής ελίτ.

Σε αυτό το σημείο είναι αναγκαίο να προσεγγίσουμε τον ρόλο που παίζει η Αλ-κάιντα και τα τερορίστικα δίκτυα του ισλαμικού θεμελιωτισμού. Η Αλ-κάιντα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας διεθνής κόμβος-συντονιστικό αποκεντρωμένων και ευέλικτων διεθνοποιημένων ομάδων «μπλακινστών» του Ισλάμ που η στρατηγική τους συνιστάται σε ένα πόλεμο φθοράς ή με διαφορετικούς όρους πρόκειται για ένα ένοπλο «πόλεμο θέσεων» απέναντι στην δύση και τα βορειοαμερικάνικα συμφέροντα. Ένας «πόλεμος θέσεων» που υπερβαίνει τα εθνικά πλαίσια και αρνείται σε αυτή την φάση- ίσως λόγω και αδυναμίας - να την μετατρέψει σε ένα «πόλεμο κινήσεων» με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας σε μια χώρα ή σε μια σειρά από χώρες. Αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν επιθυμούν την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας, σίγουρα θα τους «καλοάρεσε» εάν αποκτούσαν τον έλεγχο των πυρηνικών του Πακιστάν ή αν έδιωχναν τους άπιστους από τα ιερά εδάφη της Αραβίας, μόνο που από το μάθημα του Αφγανιστάν έχουν κατανοήσει πως δεν μπορεί να συνυπάρξει για πολύ ο επαναστατικός μεσσιανικός ίστρος των βαχαμπιτιστών- σουνιτών και η διαχείριση της εξουσίας.

Ένα παγκόσμιο τερορίστικο δίκτυο που τρέφεται από την παγκοσμιοποίηση που πολεμάει. Αυτός ο διάχυτος στρατός των «επαγγελματιών επαναστατών»- ισλαμιστών που κτυπάνε στις καπιταλιστικές μητροπόλεις δεν είναι καθόλου εύκολο να τους αντιμετωπίσουν τα αυτοκρατορικά νατοϊκά στρατεύματα- ίσως και να μην το επιθυμούν. Εξάλλου επί αφορμής της 11 Σεπτέμβρη κήρυξαν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» , διεθνοποιώντας την παγκόσμια κατασταλτική δράση τους. Παίζοντας το ρόλο των παγκόσμιων μπάτσων που φυλάνε τα συμφέροντα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Βάζοντας στο στόχο όχι μόνο τα δίκτυα των τεροριστών αλλά και όποιο βιοπολιτικό σώμα
αντιστέκεται στα αυτοκρατορικά στρατεύματα.

ΗΠΑ - ΕΕ= λυκοφιλία imperium και ιμπεριαλιστών με θύματα τους λαούς των Βαλκανίων.

Εάν στην παγκόσμια κυρίαρχη δύση η ΗΠΑ ηγεμονεύουν κύρια με την ισχύ των όπλων, η ΕΕ την ακολουθεί αναπαράγοντας μονόχνοτα και δίχως φαντασία τα νεοφιλελεύθερα αδιέξοδα, δίχως κανένα συνολικό πολιτικό σχέδιο για το μέλλον της Ευρώπης. Π.χ η διεύρυνση της ΕΕ προς την ανατολή δεν αποδεικνύει τίποτε άλλο παρά την σαφή πολιτική αδυναμία να προωθηθεί ένα ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο για την πολιτική- οικονομική- κοινωνική ενοποίηση της ΕΕ και την προσαρμογή του ευρωπαϊκού σχεδίου στα στενά και νεοφιλελεύθερα πλαίσια ενός ενιαίου χώρου ελευθέρων οικονομικών συναλλαγών. Ενός ενιαίου οικονομικού χώρου που τα εμπορεύματα της ΕΕ θα κυκλοφορούν ελεύθερα και το κεφάλαιο θα κερδίζει αγοράζοντας από τα Βαλκάνια φτηνή και ανειδίκευτη εργατική δύναμη και σώματα για κάθε χρήση και από την ανατολική Ευρώπη την φτηνή- και πάλι- άλλα και ειδικευμένη αυτή την φορά εργατική δύναμη.

Με αυτό το σχέδιο οι μεγάλες ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ –όπως η Γερμανία , η Γαλλία και η Αγγλία – σχεδιάζουν να παρατείνουν την ζωή στο νεοφορντικό μοντέλο των κοινωνικών και μη εργοστάσιων εντάσεων εργασίας-συντηρώντας στο εσωτερικό των εθνικών σχηματισμών τους τις κοινωνικές συμμαχίες του με κομμάτια εργαζόμενων και μικροαστικών στρωμάτων. Κατανοώντας πως μόνη της η κοινωνία της γνώσης παράγει ένα τεράστιο όγκο εμπορευμάτων που όμως αδυνατεί να το μετατραπεί σε κερδοφορία από τις πολυεθνικές - εξαιτίας της αδυναμίας των ανθρώπων να τον αγοράσουν - αποτέλεσμα της συνεχούς πτώσης της αξίας της εργατικής δύναμης.

Μόνο που η μετατροπή της ΕΕ σε ένα ενιαίο χώρο ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών δίνει την δυνατότητα στην αγγλοσαξονική – τουρμπονεοφιλελεύθερη αντίληψη (ΗΠΑ- ΑΓΓΛΙΑ- ΟΛΛΑΝΔΙΑ-ΔΑΝΙΑ) να ηγεμονεύσει, ενώ αντίστοιχα το σχέδιο για μια ενωμένη ομοσπονδιακή Ευρώπη από τον ατλαντικό έως τα Ουράλια καταλήγει στις ελληνικές καλένδες, αφήνοντας την πρωτοβουλία των πολιτικών κινήσεων στις ΗΠΑ και στους σύμμαχους της εντός και εκτός ΕΕ. Και όμως αυτό από μόνο αποδεικνύει το ιστορικό πέρας του ιμπεριαλισμού, παρόλο που συνεχίζει ως κατηγόρημα να παίζει ακόμη πρωτεύοντα ρόλο.

Αποδεικνύοντας πως ανεξάρτητα με την πρωτοκαθεδρία της οικονομίας και ως ένα άλλο σημείο της τεχνικής και της τεχνολογίας η πολιτική παίζει καθοριστικότατο ρόλο στην διαμόρφωση των γεγονότων και στην διαμόρφωση και την επιλογή των στρατηγικών των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις – ΓΕΡΜΑΝΙΑ/ ΓΑΛΛΙΑ- με αυτή την πολιτική –θύτες και ταυτόχρονα θύματα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου- προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο και να προσαρμόσουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο και μοντέλο στο «Αμερικανισμό»- ως η αναγκαία στρατηγική επιλογή της παγκόσμιας αυτοκρατορίας του κεφαλαίου.

Με αλλά λόγια θυσιάζουν ως ένα σημείο τις ιμπεριαλιστικές του βλέψεις στο βωμό των στρατηγικών επιλογών του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Και αυτό φάνηκε και κρίθηκε επί των πλείστον στην δεκαετία του 90’ στην περιοχή των ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ. Ένα γεγονός που δείχνει την βαρύτητα, την ιστορικότητα αλλά ταυτόχρονα την ιστορική αδυναμία αυτής της περιοχής να παίξει αυτόνομο και ανεξάρτητο ρόλο στην ιστορία της Ευρώπης. Το έπαιξε με αντιφάσεις αλλά και σημαντική επιτυχία για 42 χρόνια(1947- 1989) και το πλήρωσε και το πληρώνει ακριβά ακόμη και σήμερα.

Τα ΒΑΛΚΑΝΙΑ την δεκαετία του 90’ έγιναν το έδαφος για τον οξυμένο κι αιματηρό ανταγωνισμό μεταξύ των μικρομέγαλων εθνικισμών των πρώην γραφειοκρατιών που στόχευαν στο να γίνουν «εθνικές» αστικές τάξεις - «σημαδεύοντας» το χώρο τους και μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ και Γερμανίας.

Ένας συνδυασμός αιματηρών ανταγωνισμών και αντιθέσεων που κατέληξε στην αυτοκρατορική στρατιωτική δράση ΗΠΑ και ΕΕ ενάντια στο λαό της Γιουγκοσλαβίας. Ένας στόχος που δεν ήταν καθόλου τυχαίος: Η ενιαία Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία επιλέγηκε ως στόχο γιατί αρνήθηκε άνευ όρων να υποταχτεί στην παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία του κεφαλαίου.

Επιλέχτηκε ως στόχος γιατί με αυτό τον τρόπο κτυπήθηκε δραστικά η κοινωνική ιδιοκτησία και αυτοδιαχειρισμένο σοσιαλιστικό σύστημα της- είναι γνωστό πως στην Ενιαία Ομοσπονδιακή σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία τα εργοστάσια νομικά ανήκανε στους ίδιους τους εργάτες- παρόλο που το παραγόμενο πλούτο τον καρπώνονταν σε σημαντικό βαθμό η γραφειοκρατία της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι ίδιοι οι εργάτες να νιώθουν ως δικές τους τις επιχειρήσεις σε ένα μεγάλο βαθμό- παρόλο που υπήρχε μια εσωτερική οικονομική ανισομέρεια ανάμεσα στο πλούσιο βιομηχανικό βορρά και τον φτωχό νότο-αποτέλεσμα της έλλειψης ενός κεντρικού οικονομικού πλάνου. Για την ακρίβεια υπήρχε κεντρικό πλάνο που όμως στήριζε και αναπαρήγαγε αυτό τον οικονομικό ανταγωνισμό ανάμεσα στις αυτοδιαχειριζόμενες οικονομικές οντότητες- επιχειρήσεις και τις ομοσπονδιακές δημοκρατίες. Με αυτό τον τρόπο προσπάθησε η γιουγκοσλαβική γραφειοκρατία να καταπολεμήσει την χαμηλή οικονομική αναπτυξιακή πνοή που απορρέει από το συγκεντρωτικό/ γραφειοκρατικό σταλινικό μοντέλο. Η οικονομική ανισομέρεια ήταν το οικονομικό αίτιο που έθρεψε τους μικρομέγαλους εθνικισμούς των ομοσπονδιακών δημοκρατιών μόλις χάθηκε ο κεντρικός έλεγχος της Ενιαίας Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας.

Επιλέγει τέλος ως στόχος γιατί ήταν μια αντιφατική μικρογραφία του μοναδικού δρόμου που υπάρχει για να παίξουν τα Βαλκάνια ξεκάθαρο ιστορικό ρόλο, δηλαδή ο δρόμος των Βαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας.

Αντίθετα ύστερα από τον εμφύλιο και την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας οι λαοί των Βαλκανίων έχουν «πέσει» στην φιλοσοφική κατηγορία των «μη-ιστορικών λαών». Και σε αυτό το σημείο έχει χυθεί πολύ μελάνι μόνο που τα ίδια τα γεγονότα αποδεικνύουν αυτή την απλή πραγματικότητα. Οι λαοί που δεν μπορούν να οικοδομήσουν ισχυρά κράτη δεν μπορούν να παίξουν για μακρόν ένα πολιτικό ιστορικό ρόλο. Και ισχυρά κράτη σημαίνει μια οργανική κοινότητα που η εξουσία η ισχύ και ο πλούτος θα μοιράζεται - όσο τον δυνατόν πιο εξισωτικά- έστω για ένα σχετικά μακρό χρονικό διάστημα με στόχο την παγίωση συγκεκριμένων εθνικών- κοινωνικών –οικονομικών –πολιτικών συσχετισμών δύναμης. Ας δούμε π.χ τον ρόλο των ΗΠΑ στην εποχή του «νιου ντιλ» , της Σοβιετικής Ένωσης ή το ρόλο του Ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας.

Το κατακερματισμένο κουβάρι των Βαλκανίων μόνο μέσα από την ομοσπονδιακή συγκρότηση της δύναται να παίξει ένα ιστορικό ρόλο- ένα ρόλο που θα ανησυχεί τους φίλους και θα φοβίζει τους εχθρούς. Και αν αυτή η ομοσπονδιακή συγκρότηση αποκτήσει χαρακτηριστικά μιας αποκεντρωμένης σοσιαλιστικής αυτοδιαχειριζόμενης δημοκρατίας ακόμη καλύτερα. Μόνο που αυτό η προοπτική της ομοσπονδιακής συγκρότησης, όσο και του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού απέχει κατά πολύ από την σημερινή πραγματικότητα.

Η ιστορικότητα των νέων βαρβάρων….

Αντίθετα παρατηρείται μια αύξηση της πολιτικής βαρύτητας της Λατινικής νότιας Αμερικής που οικοδομεί ένα δικό της ανεξάρτητο δρόμο από τα ιμπεριαλιστικά και αυτοκρατορικά κελεύσματα των ΗΠΑ. Είναι γνωστός σε όλους ο ρόλος της Βενεζουέλας και της Κούβας, όπως και το μοντέλο που επιλέγουν να το εμφανίσουν. Ένα μοντέλο υβρίδιο σοσιαλισμού και καπιταλισμού που καταφέρνει να βγάζει στο προσκήνιο τους καταπιεσμένους και την λαϊκή δυναμική. Και το αξιοπερίεργο είναι πως αυτό γίνεται ακριβώς δίπλα στις ΗΠΑ που δείχνουν να μην έχουν εφεδρείες για να επηρεάσουν καθοριστικά τα πράγματα. Αποτέλεσμα και αυτό της αντίφασης των ιμπεριαλιστικών χαρακτηριστικών που υποχωρούν και των καπιταλιστικών αυτοκρατορικών χαρακτηριστικών που τείνουν να ηγεμονεύσουν. Αυτοκρατορικά χαρακτηριστικά που δεν οικοδομούν ένα οργανικό – συγκεντρωτικό κέντρο αλλά μια πολιπολικότητα αυτοκρατορικών δυνάμεων και ηγεσιών που στηρίζονται αλλά και υποσκάπτονται ριζικά και βιοπολιτικά από την παγκόσμια σύγκρουση του διαρκούς μετακινούμενου κεφαλαίου και εμπορεύματος και της αντίστοιχης -και σε ανοικτή σύγκρουση με το κεφάλαιο- ζωντανής εργασίας /διανοητικής ικανότητας και των σωμάτων της.

Μια σύγκρουση που υποσκάπτει τα όρια των ιμπεριαλιστικών συνόρων, παράγωντας τους νέους βαρβάρους που θα καταλύσουν την νέα «ρωμαϊκή» αυτοκρατορία του κεφαλαίου.

Ένας πολυεπίπεδος αγώνας που δεν μπορεί να έχει μια πάγια κεντρικότητα στις αντιθέσεις. Μόνο σε μια τελευταία ανάλυση οι πολυάριθμοι αγώνες για εθνική – πολιτιστική- πολιτική και οικονομική αυτοσυνειδησία εκατομμυρίων βιοπολιτικών σωμάτων αποκτάει ταξικό χαρακτήρα. Και αυτό είναι μια- εκ των γεγονότων- πραγματικότητα που αδυνατεί να την διαχειριστεί η παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά.

Επίσης ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσεχθεί είναι πως δεν τελειώνουμε
με τα εθνικά κράτη – χάνουν ίσως κάποια από την σημασία και την κεντρικότητα τους - αλλά δεν αποδομούν πλήρως τις λειτουργίες τους.

Απεναντίας πολλές από τις κοινωνικές λειτουργίες συνεχίζεται να παράγονται σε εθνικό επίπεδο και όχι σε διεθνικό και παγκόσμιο. Και αυτό θα το συναντήσουμε μέσα από ποικίλους δρόμους έως και την παραγωγή της ολοκληρωτικά παγκοσμιοποιημένης απελευθερωμένης κοινότητας. Δηλαδή έως την φάση του ώριμου και ολοκληρωμένου κομμουνισμού.

Κατά συνέπεια το ζήτημα του κράτους και εξουσίας είναι και θα ναι ένα θέμα που θα «καίει» και θα καθορίσει τις νέες επαναστατικές απόπειρες . Ένας «σχετικά» ασφαλής δρόμος για να αντιμετωπιστεί αυτό το μεγάλο πρόβλημα είναι η εμμονή σε πολιτικές που ο πλούτος , η εξουσία και η ισχύ θα μοιράζονται σε όλα τα σώματα της ζωντανής εργασίας εντός βιοπολιτικών κοινοτήτων που δεν θα παράγουν υπηκόους και πολίτες αλλά χειραφετημένες ατομικότητες. Δηλαδή να δοκιμαστεί στην πράξη και ανοικτά μια διαφορετικού τύπου σχέση ατομικού και συλλογικού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
http://polep.blogspot.com/

7/1/08

ΑΘΩΟΣ Ο ΒΗΧΟΣ! ΕΝΟΧΟΙ ΟΙ ΣΚΕΥΩΡΟΙ


ΝΙΚΗΣΕ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΗΧΟΣ , ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ , ΝΙΚΗ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΕΡΕΥΣΕ . ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΑΣ ΤΟ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ..ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ . ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΣΕΙ..ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗ!!!!!!

http://www.politikokafeneio.com/

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ! ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟ


Σήμερα όπως είναι γνώστο δικάζεται ο σύντροφος Π. ΒΗΧΟΣ σε μια δίκη- παρωδία ανευ προηγουμένου. Στην χωρα των ζαχοπουλαίων και των ρεμούλων , της απληστίας και της διαφθοράς διώκειται ενας τίμιος αγωνιστής που τα έβαλε με τα κυκλώματα της νύκτας και της πορνείας στην Σαντορίνη το 1998

: http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=4498



Καθήκον καθε προοδευτικού, αριστερού και επαναστάτη ανθρώπου. Καθήκον κάθε αριστερής και ανατρεπτικής φωνής είναι να είναι διπλα στο συντρόφο Π. ΒΗΧΟ.



Όλοι τη Δευτέρα

7 Ιανουαρίου, στα δικαστήρια της Ευελπίδων,

Κτίριο 8,

αίθουσα 1 στο Εισόγειο

5/1/08

Από την κοινωνία του θεάματος και της αρπαχτής στην κοινωνία της χειραφέτησης


Από το “σύστημα ΣΗΜΙΤΗ” γλήγορα στο “σύστημα ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ” σε μια κοινωνία που επιβραβεύει την απληστία, την ρουφιανιά , την υποταγή και την πουτανιά. Η «κύρια» του «big boss» ήταν καλή όσο ικανοποιούσε τις ανάγκες του «big boss», αλλά έγινε κακή όταν πάτησε ποδάρι με την λογική της «πιάτσας» και γλήγορα βρέθηκε στην φυλακή. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά. Μόνο έτσι το ιδιωτικό αποικίζει πάνω στο ατομικό, στο κοινό, στο συλλογικό και στο δημόσιο. Ένας μεταμοντέρνος φασισμός που εμπορευματοποιεί τον άνθρωπο, την φύση , το σώμα. Διώκοντας όσους αγωνιστές – όπως ο σύντροφος Π. ΒΗΧΟΣ – αγωνίζονται για αλλάξει άρδην αυτή η κοινωνία.

«σε κάθε κοινωνία α λ λ ο τ ρ ί ω σ η ς η σχέση ενός ανθρώπου
με τους συνανθρώπους του, δεν είναι σχέση μιας α ν θ ρ ώ π ι ν η ς
ύπαρξης προς τις συντροφικές του ανθρώπινες υπάρξεις, αλλά
η σχέση του υπηρέτη προς τον αφέντη, του εκμεταλλευόμενου
προς τον εκμεταλλευτή, του υφιστάμενου προς τον προϊστάμενο,
του αιτούντος προς τον προνομιούχο»
Καρλ Μαρξ

Από ροζ στο γκρι

Το 2007 έκλεισε με ένα ροζ σκάνδαλο με γκρι αποχρώσεις, ενώ το 2008 άνοιξε με ένα γκρι σκάνδαλο με ροζ αποχρώσεις. Κάπως έτσι εξελίσσεται η υπόθεση της απόπειρας αυτοκτονίας του πρώην «big boss» του υπουργείου πολιτισμού. Μια υπόθεση που δείχνει την κυβέρνηση Καραμανλή- την κυβέρνηση των «σεμνών και ταπεινών», όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός έλεγε για την κυβέρνηση του- λίγες μέρες ύστερα από την ιταμή παραίτηση του υποψηφίου αναμορφωτή ασφαλιστικού συστήματος λόγω σκανδάλων.

Είναι τόσο βαθιά η κοινωνική κρίση και παρακμή που γλήγορα την κυβέρνηση Καραμανλή την έπνιξαν τα σκάνδαλα και η διαφθορά ενώ η «σεμνότητα και η ταπεινότητα» αποδείχτηκε νεκρό γράμμα, ένας έξυπνος προεκλογικός λόγος για χαχόλους ψηφοφόρους, που ήθελαν να αντιδράσουν στην καθεστωτική διεφθαρμένη πολιτεία του «συστήματος ΣΗΜΙΤΗ». Όλος τυχαίος;;; - σίγουρα όμως σωτήρια από μια πλευρά για την κυβέρνηση Καραμανλή- με το νέο χρόνο βγήκαν στο αέρα οι μίζες της siemens στο «σύστημα ΣΗΜΙΤΗ».

Από μια πλευρά αυτή η γλήγορη «κατάληξη» και κατάλυση της πολιτικής της «σεμνότητας και της ταπεινότητας είναι μια σχεδόν αντικειμενική εξέλιξη: Δεκάδες χιλιάδες πολιτικό προσωπικό της ΝΔ για χρόνια ολάκερα έμενε «εκτός νυμφώνος» κρατικών και άλλων κονδυλιών και η είσοδος του σε αυτά τα δίκτυα και τις εξουσίες ήταν βέβαιο πως γλήγορα θα προκαλούσε φαινόμενα «ρωμαϊκών οργίων». Το αξιοπερίεργο είναι πως αυτό συνέβη πολύ γλήγορα από τι αναμένονταν- τι γλήγορα - σχεδόν άμεσα τα στελέχη της ΝΔ βούτηξαν ολόκληροι στο «βάζο με το μέλι».

Σε σχέση μάλιστα με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα με την πρώτη τετραετία του Α. Παπανδρέου η διαφορά ηθικής και πολιτικής ποιότητας και στάθμης των κυβερνώντων και στελεχών είναι εμφανής. Και αυτό καθόλου τυχαίο. Η πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ ήταν έκφραση και ταυτόχρονα αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης του λαϊκού μεταπολιτευτικού κινήματος, ενώ η κυβέρνηση Καραμανλή είναι συνέχεια της κυριαρχίας και της ηγεμονίας του ολοκληρωτικού, νεοφιλελεύθερου και ταυτόχρονα κρατικοδίαιτου καπιταλιστικού μοντέλου, δημιουργώντας μια βαθιά και αδιέξοδη κρίση ηθικών άξιων και αντιλήψεων.

Ο κόσμος των ιδεών έχασε την μάχη από τον κόσμο των εμπορευμάτων;;

Το υλικό και εμπορευματικό κυριαρχεί πάνω στο πνευματικό που και αυτό με την σειρά του διαμεσολαβείτε άμεσα και εξολοκλήρου από το εμπορευματικό, αναπαράγοντας το κυνικό μοτίβο του «ο,τι φάμε , ο,τι πιούμε και ο,τι μαζέψει ο κώλος μας». Η τελευταία ταινία του Περάκη «Ψυχραιμία» είναι ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία την τελευταία δεκαετία που παράγει και αναπαράγει ένα άνθρωπο ολοκληρωτικά και πολύμορφα αλλοτριωμένο. Μια κοινωνία που θέλει τον Αλβανό της στην οικοδομή και την Ρωσίδα στο κρεβάτι της.

Αυτό ουδόλως δεν συνεπάγεται πως δεν υπάρχει η φτώχια και ο κοινωνικός αποκλεισμός; ανεξάρτητα από τον κοινωνικο ρόλο που συνεχίζει να παίζει η οικογένεια. Το 21% των πολιτών στην ελληνική επικράτεια βρίσκεται στα όρια και κάτω από το όριο της φτώχειας. Εξάλλου ας μην είμαστε αφελείς: ο υπερκαταναλωτισμός, η τηλεοπτική «ευθυμία», το life style, και η «γκλαμουριά» που αγκαλιάζει και ταυτόχρονα πνίγει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού συντηρείται με δανεικά και την παραοικονομία. Ένας «κομμουνισμός» των ανταλλακτικών αξιών που δημιουργεί μια ελληνική κοινωνία που μοιάζει με τις χειρότερες εκδοχές του αμερικανισμού.

Σε μια εποχή κυριαρχίας ενός εργαλειακού ορθολογισμού και ενός πνευματικού αντιδραστικού ανορθολογισμού. Από την μια έχουμε μια τεραστία ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων και τεχνολογικού πολιτισμού και ταυτόχρονη παραγωγή μιας άκρως εμπορεύσιμης και αλλοτριωμένης πνευματικότητας. Όχι μόνο από τις δεκάδες μεταμοντέρνες αιρέσεις της «new age» αλλά και από τα επίσημα δίκτυα των εκκλησιών και των πολυεθνικών. Π.χ η πληθωρική μορφή του «Santa Claus»- του Αγίου Νικολάου δηλαδή- που φέρνει τα δώρα – με το κόκκινο χρώμα της στολής του, προωθώντας γνωστό αμερικάνικο αναψυκτικό που «πάει με όλα» αλλά και παντού είναι μια έξυπνη εμπορική «αμερικανία» που δεν έχει καμία σχέση με την λιτή- ασκητική φιγούρα του Μέγα Βασιλείου με το φιλανθρωπικό του έργο στην Βασιλειάδα.

Ανεξάρτητα με το γεγονός της ηγεμονίας και της κυριαρχίας ενός κοντόθωρου και κυνικού ατομικισμού οι πολίτες συνεχίζουν να θέλουν τους πολιτικούς και τους ηγέτες τους αδιάφθορους και τίμιους. Μπορεί οι ίδιοι να είναι βουτηγμένοι στην υπερκατανάλωση στα χρέη αλλά θέλουν τους πολιτικούς τους αμόλυντους και καθαρούς αλλά την ίδια στιγμή τους γνωστούς πολιτικούς «τζιμάνια παιδία» για να τους ικανοποιούν τις προσωπικές τους ανάγκες. Αποτέλεσμα μιας συλλογικής κρίσης ταυτότητας και προοπτικής, όπου το συλλογικό κινείται στο γενικόλογο τόπο μιας ακίνδυνης για το σύστημα ηθικής στάσης αλλά το συγκεκριμένο εξατομικεύεται στα όρια ατομικών διαπραγματεύσεων που εκ των πραγμάτων δεν χωράει ηθική.

Αυτή η αντίφαση εκφράζεται και στο επίπεδο του πολιτικού με την υποχώρηση του δικομματισμού στα γκαλόπ και την άνοδο της σχετικά αδιάφθορης, τίμιας και αγωνιστικής αριστεράς αλλά και της άκρας δεξιάς. Δίχως όμως όπως φαίνεται να πρόκειται για ενεργητική πολιτική στήριξη και επιλογή αλλά μόνο μια κοινοβουλευτική- δημοσκοπική επιλογή. Απεναντίας οι επιλογές του δικομματισμού και του αστικού μπλοκ εξουσίας συνεχίζουν να κερδίζουν τις στρατηγικές επιλογές εκατομμυρίων βιοπολιτικών σωμάτων και αυτό καθόλου τυχαία.

Μικρές προσδοκίες και μεγάλες δυνατότητες

Αντίστοιχα στο επίπεδο των κοινωνικών δυνάμεων- κινημάτων- ζυμώσεων παρατηρείται μια σχετική υποχώρηση της αριστεράς, κύρια στο εργατικό κίνημα. Είναι εμφανής η αδυναμία της αριστεράς να παίξει καθοριστικό και πρωτοπόρο ρόλο στα κοινωνικά κινήματα και ιδιαίτερα στο εργατικό κίνημα. Αυτό δεν σημαίνει πως η αριστερά απέχει από τα κινήματα, αντίθετα είναι αυτή που κυρίως τα στηρίζει. Σημαίνει πως δεν μπορεί να τα οργανώσει με τέτοιο τρόπο που θα έφερναν νικηφόρα αποτελέσματα, ενώ συχνά εκεί που επιδρά αναπαράγει με κυνικό τρόπο την μικροαστική ανηθικότητα και την εξουσιολαγνεία.

Δεν έχει τέλος επιδράσει καθοριστικά και ριζοσπαστικά στην αντίστροφη του κλίματος της ατομικής διαπραγμάτευσης(π.χ η υπόθεση ζαχόπουλου-Τσέκου έχει και τέτοια χαρακτηριστικά)-έκφραση μιας αλλοτριωμένης ατομικότητας – με την παραγωγή μιας νέας συλλογικής ταυτότητας που θα σέβεται και θα αναδεικνύει την ατομικότητα, την πολυμορφία και την πληθυντικότητα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως είναι ο ίδιος ο Κ. Μαρξ που έγραψε: «η αυθεντική κοινή ζωή… προέρχεται από την ανάγκη και τον εγωισμό των ατόμων, δηλαδή μέσα από την ενεργοποίηση της ίδιας τους της ύπαρξης»

Και σε αυτό το σημείο νομίζω θα κριθεί η δυνατότητα του «νέου» να ηγεμονεύσει πάνω στο «παλαιό», εντός ενός κόσμου που δυνητικά αυξάνονται οι δυνατότητες της κοινωνικής χειραφέτησης της .

Και ως ένα σημείο αυτό είναι και το μέγιστο των προβλημάτων. Από την μια έχουμε να κάνουμε με ένα καπιταλιστικό σύστημα που σε παγκόσμια κλίμακα αποδομεί τις παλαιές ταυτότητες και κοινωνικές σχέσεις , αναδομώντας τες προς όφελος της κερδοφορίας και της αναπαραγωγής του, παράγωντας όπως είπαμε και πιο πάνω έναν άνθρωπο ολοκληρωτικά και πολύμορφα αλλοτριωμένο. Και από την άλλη έχουμε την αντικειμενική θα έλεγε κανείς- παραγωγή ενός κοινωνικού πολιτισμού που σηκώνει τον πήχη των δυνατοτήτων και των ευκαιριών των ανθρώπων, εντός όμως συγκεκριμένων πολιτικών συνθηκών που μεγιστοποιούν όσο ποτέ άλλοτε την αντίθεση πλούσιων – φτωχών, εχόντων και μη εχόντων με αποτέλεσμα να ζούμε σε εποχή μεγάλων δυνατοτήτων και μειωμένων προσδοκιών, σε μια εποχή τεχνολογικών επαναστάσεων και ταυτόχρονα βίας, ιδιοτέλειας και παραλογισμών.

Για την κατάκτηση της ηγεμονίας της τάσης χειραφέτησης

Την αντίφαση αυτή δεν μπορεί να λύσουν παρά οι ίδιοι οι καταπιεσμένοι , ενώ η αριστερά αυτό που άμεσα σχεδόν πρέπει να πράξει είναι να δοκιμάσει να οικοδομήσει ένα πολιτιστικό και ιδεολογικό αντισχέδιο που θα αποπειραθεί να αποκτήσει την ηγεμονία από την αστική-μικροαστική και εμπορευματική ιδεολογία και πρακτική.

Εκκινώντας από τα ίδια τα άλματα της τεχνολογίας, τεχνογνωσίας και της επιστήμης οικοδομώντας κοινότητες που η τάση της χειραφέτησης θα τείνει να ηγεμονεύσει, αποδομώντας και καταστρέφοντας τον κόσμο των εμπορευμάτων.

Ένα δύσκολο και σχετικά μακροχρόνιο ταξίδι, ένας κοινωνικός- πολιτικός- ιδεολογικός πόλεμος που κανείς δεν γνωρίζει την κατάληξη του. Το ζήτημα είναι να διατρανώσουμε την θέληση μας να βρεθούμε όχι στην άμυνα αλλά στην επίθεση να οικοδομήσουμε μια νέα ποιότητα στις κοινωνικές σχέσεις μας και στην σχέση μεταξύ ατομικού- συλλογικού. Να επαναστοχαστούμε σε κόντρα με την λογική του μέσου ανθρωπάκου αλλά και μαζί με τον κόσμο που σήμερα είναι θύμα και θύτης της κοινωνίας του εμπορεύματος-θεάματος.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

http://polep.blogspot.com/

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...