27/3/08

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ


Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία μας κρίνει μπροστά στο αμείλικτο δικαστήριο της. Μας κρίνει για αυτά που πράξαμε και πιο πολύ για αυτά που δεν πράξαμε για το ζήτημα της ελευθερίας , της ισότητας και της δικαιοσύνης. Για το διακύβευμα της κοινωνικής– οικονομικής – πολιτικής χειραφέτησης των καταπιεσμένων.

Υπάρχουν και άλλες στιγμές- που συχνά κινούνται παράλληλα με τις πρώτες- που τα βιοπολιτικά σώματα φτιάχνουν την ιστορία τους αρνούμενα την βιοεξουσία του εμπορευματικού ολοκληρωτισμού. Παίζοντας κορόνα γράμματα την προσωπική τους ελευθερία, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα με στόχο την οικοδόμηση συλλογικών τόπων, συμπάντων και μύθων που σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές οδηγούν σε επαναστατικές κρίσεις.

Και αυτό το πράττουν, όχι γιατί επιθυμούν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη αλλά γιατί κατανοούν πως δύναται- κάτω από προϋποθέσεις- να ζήσουμε δίχως χαλίφηδες και ευνούχους, δίχως αφεντικά και δούλους.

Γιατί μόνο έτσι η ύπαρξη δικαιώνεται και η αξιοπρέπεια τους αποκτάει διαφορετικό νόημα σε ένα κόσμο δίχως ψυχή και δίχως καρδιά. Σε ένα κόσμο που ο ολοκληρωτισμός του εμπορεύματος και η δικτατορία της οικονομίας κυριαρχεί πάνω στις άλλες σφαίρες της κοινωνικής ζωής .

Σε ένα κόσμο που συχνά φαίνεται να έχει ξεχάσει πως μπορεί να πάει κι αλλιώς , πως μπορεί να δομήσει το νέο , να ερωτευτεί και να χαρεί το αναπάντεχο και το απρόβλεπτο.

Σε ένα τέτοιο κόσμο η εξεγερμένη ύπαρξη δεν μπορεί παρά να θέσει την σάρκα της στην διάθεση της ιστορίας και ας «έχει τις συνέπειες του νόμου», αντιμετωπίζοντας με αυταπάρνηση το θηρίο. Αυτό την δίνει νόημα, την κάνει πιο χαρούμενη και παθιασμένη, πιο άμεση και δεικτική, πιο επικοινωνιακή και πλούσια σε συναισθήματα , ιδέες και οράματα. Την κάνει επικίνδυνη για τις εξουσίες και τα συμφέροντα. Για αυτό είναι συνηθισμένο να μπαίνει στο στόχο των δυνατών.

Σήμερα όμως υπάρχουν οι δυνατότητες να συναντηθούν οι εξεγερμένες και ανυπότακτες επιθυμίες -επιθυμίες ως η συνιστάμενη της σχέσης σώματος και νου- και όχι απλώς οι έλλογες ή μη βουλήσεις. Σήμερα 40 χρόνια από το Μάη – δηλαδή 40 χρόνια από την παγκόσμια επαναστατική κρίση που εμπλούτισε τα ιδανικά της οικονομικής και της πολιτικής χειραφέτησης με τα ιδανικά της καθολικής ελευθερίας - ξαναδημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την μεγάλη ανατροπή.

Οι ισχυροί, οι προύχοντες τα τσιράκια τους ότι και να πράξουν, όσους χώρους , τόπους και ελευθερίες απαλλοτριώσουν, όσο κρατική και παρακρατική βία και εάν χρησιμοποιήσουν δεν πρόκειται να υποτάξουν το δούλο που σηκώνει κεφάλι και αρνείται να αναγνωριστεί μέσα από τον αφέντη.

Την στιγμή που σπάει αυτή η διαλεκτική ο δούλος ήδη είναι ελεύθερος και ο αφέντης έχει χάσει ιστορικά το παιχνίδι. Έχει καταδικαστεί από το δικαστήριο της ιστορίας με αποτέλεσμα να έχει χάσει την οντολογική δύναμη να καθορίζει τις εξελίξεις. Όσο περισσότερο βία χρησιμοποιήσει τόσο περισσότερο βιοεξουσιαστικά ανίσχυρος είναι να διαμορφώσει το πλέγμα της υποταγής με όρους θετικής κυριαρχίας.

Για αυτό άλλωστε και μια κατά μέτωπο επίθεση στο κεφάλαιο και στα στρατεύματα του μάλλον άσκοπο αίμα προσφέρει στο βωμό της καπιταλιστικής σχιζομηχανής. Μια εκ νέου αναδιατύπωση της ανατρεπτικής γραμμής ίσως να ήταν αναγκαίο και επιθυμητό να προβλέπει ριζωματικές διαδικασίες που θα σπάνε την καθολική υπαγωγή της ανθρώπινης ζωής και της φύσης στο κεφάλαιο.

Μια τέτοιου τύπου στρατηγική- τακτική είναι η διάνοιξη γραμμών φυγής, δηλαδή το να μεταφέρουμε την σύγκρουση με το κεφάλαιο στα επίπεδα που θα το «τρελάνει» και θα αποδυναμώσει Χρησιμοποιώντας τα διάκενα που δημιουργεί η αντιφατική κοινωνική εξέλιξη και συγκρότηση. Χρησιμοποιώντας την δύναμη να παράγουμε, να δημιουργούμε και να οραματιζόμαστε. Να «… μάθουμε να διακρίνουμε αυτό που μέσα στην κόλαση δεν είναι κόλαση, και να του αφιερώσουμε αγάπη και χρόνο», όπως έγραφε και ο Καλβίνος.

Εάν το κεφάλαιο εξουσιάζεται από το ένστικτο του θανάτου οι επαναστατημένες μάζες θα πρέπει να σαγηνεύονται από το ένστικτο του έρωτα για να νικήσουν. Αυτή η αντίληψη μας πάει πολύ μακριά από τον πουριτανισμό και τον κομφορμισμό της παλαιάς σταλινικής και μετασταλινικής αριστεράς.

Ο παλαιός κόσμος καταρρέει με γοργούς ρυθμούς. Καταρρέουν μαζί του όσοι παραμένουν αφοσιωμένοι στις χειρότερες νοσταλγίες του παρελθόντος. Επάνω στο χάος των καταργημένων αξιών βασιλεύει μόνο ο μηδενισμός του εμπορεύματος, ο κυνισμός του χρήματος που αφανίζει τις συνειδήσεις δίχως να μπορεί να τις ενσωματώνει σε μια θετική κατεύθυνση. Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να ερευνήσουμε και να δημιουργήσουμε ένα άλλο κόσμο επάνω στα ερείπια που αφήνει ο κυνισμός και ο μηδενισμός του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.

Ο «χειμώνας» περνάει σιγά, σιγά και μια λαμπρή άνοιξη έρχεται γεμάτη έρωτα, χαρά και εξέγερση και θα είμαστε εκεί στο πανηγύρι της ανατροπής μαζί με αυτούς που «οπλίζουν» την αξιοπρέπεια και την επιθυμία τους για να αντισταθούν. Που δεν διαφέρει και πολύ από το να είναι παραγωγικοί σε ιδέες , συναισθήματα, σχέσεις και νοήματα. Παραγωγικοί όχι στο όνομα της παραγωγής και της κερδοφορίας , παραγωγικοί στο όνομα των επιθυμιών, των αναγκών, στο όνομα των δικαιωμάτων , στο όνομα μιας ισόρροπης ανάπτυξης του «οργανικού και ανόργανου σώματος» της φύσης. Στο όνομα μιας αρμονικής μεταχείρισης των πόρων που προσφέρει η φύση. Στο όνομα της χαριστικότητας που έρχεται σε ανοικτή σύγκρουση με την ανταλλακτική αξία Στο όνομα μιας κοινωνίας που αξία δεν θα είναι εργασία αλλά η δημιουργικότητα και πλούτος η επινοητικότητα. Στο όνομα μιας κοινωνίας όπου η ελευθερία του ενός δεν θα σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου, αλλά αντίθετα η ελευθερία του καθενός θα είναι προϋπόθεση για την ελευθέρια όλων, για την καθολική ελευθερία του ανθρώπινου γένους.

Αλήθεια θα σταθούμε ικανοί να αντιμετωπίσουμε την απεραντοσύνη των σκοπών μας ή θα δειλιάσουμε; Η απάντηση σε κάθε περίπτωση δεν είναι εύκολη. Ας χαρούμε τις στιγμές που έρχονται, γιατί όσο περισσότερο τις χαρούμε τόσο πιο ωραία πράγματα θα δημιουργήσουμε, όσο τις φοβηθούμε τόσο πιο στενά όρια θα βάλουμε στην συνάντηση μας με την απεραντοσύνη των σκοπών και των οραμάτων μας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

22/3/08

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε αναδείχθηκε ως κέντρο έντονου πολιτικού προβληματισμού. Συνέδριο το ΠΑΣΟΚ, πανελλήνια σύσκεψη το ΣΥΡΙΖΑ και το ΜΕΡΑ Και όλα τα παραπάνω εν μέσω μιας καθοριστικής επίθεσης στα ασφαλιστικά και εργατικά μας δικαιώματα εκ μέρους της κυβέρνησης της ΝΔ.

Στοχεύοντας στην διαμόρφωση νέων πλαισίων στο συσχετισμό δύναμης εντός της σχέσης κεφάλαιο- εργασία. σε μια εποχή που έχουμε την ολοκλήρωση του νεοφιλελεύθερου κύκλου Αυτό με την σειρά του σε καμιά περίπτωση σε μια αντικειμενική βάση από μόνο του δεν διαμορφώνει καλύτερους όρους ζωής και πάλης για την εργαζόμενη πλειοψηφία.

Εξάλλου ο κύκλος που κλείνει με την επίθεση ενός «λαβωμένου ζώου» πάνω στην «σάρκα» των δικαιωμάτων και των αναγκών μας και με την αργή αγωνιστική και επαναστατική ανασυγκρότηση των δυνάμεων της αριστεράς και της εργασίας έχει αφήσει πίσω της σχετικά παγιωμένους αρνητικούς συσχετισμούς δύναμης για τους εργαζόμενους.

Το ενδιαφέρον όμως σε κάθε περίπτωση είναι πως τα «χαρτιά» ξαναμοιράζονται και η κάθε πολιτική δύναμη ερευνά το ρόλο της σε αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορική και πολιτική φάση. Μια φάση που το κοινωνικό και το πολιτικό υβριδικό και αταξινόμευτο παράγει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ευρήματα και τόπους συνάντησης μιας νέας πολιτικής ριζοσπαστικής έκφρασης. Σε γενικές γραμμές είναι σχεδόν βέβαιο πως ύστερα από την κλείσιμο του κύκλου του κομμουνισμού του 20ου αιώνα στις αρχές του 1990 τώρα μόλις διαμορφώνεται το περίγραμμα μιας επανεμφάνισης της αριστεράς με όρους πραγματικού κινήματος.

Παρόλο που στην θέση του νεοφιλελευθερισμού προβάλει από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις το ισχυρό εθνικό και περιφερειακό κράτος που διασφαλίζει την κοινωνική ασφάλεια- έστω και με την μορφή της ελαστικοασφαλείας- ειρήνης και ευημερίας. Αυτό παίρνει δυο δυνατόν εκφράσεις. Μια άκρως συντηρητική – τύπου Μπους ή Σαρκοζί και μια προοδευτική και νεοσοσιαδημοκρατική. Τέτοιου τύπου π.χ είναι η αντίληψη που προβάλει το ιδεολογικό επιτελείο του νέου ΠΑΣΟΚ με το ενεργητικό δημοκρατικό κράτος. Φυσικά το ερώτημα είναι εάν στο ολοκληρωτικό καπιταλισμό δημιουργούνται οι όροι για μια επιστροφή του κοινωνικού κράτους στα όρια των εθνικών κρατών και περιφερειακών ολοκληρώσεων. Ή εάν το ΠΑΣΟΚ δύναται να αποτελέσει αυτό το εργαλείο για την σοσιαλδημοκρατική ανασυγκρότηση. Και εάν όχι πιο θα είναι το εργαλείο που θα αναλάβει να καλύψει το ιστορικό κενό, γιατί όπως και να έχει η ιστορία και η φύση «μισούνε» τα κενά

Η έντονη πολιτική και ιδεολογική συζήτηση στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΜΕΡΑ αντανακλά τις νέες δυνατότητες που δημιουργούνται ύστερα από πολύ καιρό για την αριστερά. Δυνατότητες που το ΚΚΕ στην υπάρχουσα κατάσταση μάλλον τις φοβάται , ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να τις «στριμώξει» στα όρια κυβερνητικών λύσεων στην βάση τους εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής- εκτός και εάν μας εκπλήξει ευχάριστα κάτι που από καρδίας ευχόμαστε.. Από την πλευρά της η «επαναστατική» αριστερά σε γενικές γραμμές φαίνεται ανέτοιμη να τις εκμεταλλευτεί προς όφελος του στρατηγικού στόχου της απελευθέρωσης των καταπιεσμένων.

Από κάθε άποψη έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον ο διάλογος που αυτή την στιγμή διεξάγεται καθώς μέσα από αυτό αναδεικνύονται εκ νέου οι ρεφορμιστικές και οι επαναστατικές απαντήσεις συχνά και αντιφατικά αλληλοσυμπληρούμενες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο λόγος του Αλαβάνου στην σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για το πώς βλέπει την αριστερή κυβερνητική πρόταση. « Ναι μπορούμε να μιλάμε για την επιδίωξη μιας ριζοσπαστικής κυβέρνησης με επίκεντρο τις δυνάμεις της αριστεράς αλλού τύπου, συγκρουσιακή, ανυπότακτη, αντικαπιταλιστική, απελευθερωτική, μετασχηματιστική», ένας λόγος από μια πρώτη άποψη ριζοσπαστικός αριστερός.. Λόγος που αποκλείει από μια πρώτη ματιά τα διαχειριστικά μοτίβα.

Και όμως μέσα από αυτό το λόγο θα ξαναπροβάλει το όχημα του ρεφορμισμού εάν δεν συγκεκριμενοποιείται σε συγκεκριμένα πολιτικά πλαίσια και προγράμματα που δεν προβάλουν το εξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ στην προοπτική μιας νέας διεθνιστικής επαναστατικής ενοποίησης των λαών της Βαλκανικής και της Ευρώπης και ουδόλως ενός άλλου εθνικού δρόμου προς τον «σοσιαλ»καπιταλισμό.

Εάν δεν μιλάει ξεκάθαρα για εθνικοποίηση και στην συνέχεια κοινωνικοποίηση των βασικών οικονομικών και παραγωγικών δομών. Εάν δεν μιλάει ανοικτά για εργατική εξουσία – δημοκρατία , για τον κοινωνικό έλεγχο. Για μια τοπική αυτοδιοίκηση που θα ελέγχεται άμεσα και αδιαμεσολάβητα από τους εργαζόμενους πολίτες που θα δημιουργούνε δομές οικονομικής- πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας.. Εάν δεν μιλάει για την ριζική αύξηση των μισθών- π.χ 1400 € κατώτερο μισθό για όλο το λαό- για άμεση ριζική μείωση των ωρών εργασίας στο βαθμό που δεν θα υπάρχει άνεργος, εάν δεν λέει ναι στην απαγόρευση των απολύσεων ή ναι στην δημιουργία ενός κοινωνικού μισθού στοιχείο αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου.

Που δεν θα αγωνίζεται να μετατρέψει αυτά τα διασπαστικά κορπορατιστικά συνδικάτα σε βιοπολιτικά συνδικάτα που θα περικλείει όλη την προλεταριακή πληθυντικότητα αγωνιζόμενο για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική χειραφέτηση των καταπιεσμένων. Για μια οργάνωση της εργατικής τάξης όχι μόνο εκεί που εργάζεται αλλά και εκεί που ζει και αναπνέει ο σύγχρονος προλετάριος . Καθώς είναι ολοφάνερο σήμερα πως συχνά εκεί που δουλεύει είναι εκεί που ζει. (π.χ σπίτι του ) ή εκεί που κινείται (π.χ ντελιβιράδες- πωλητές, πλασιέ). Δηλαδή να αγωνίζεται για ένα εργατικό κίνημα που θα αντανακλά έστω και σε μικρογραφία την μελλοντική απελευθερωμένη κομμουνιστική κοινότητα στο σήμερα. Και αυτό συνεπάγεται να οικοδομεί αγωνιστικά και μαχητικά πεδία αποεμπορευματοποίησης, προωθώντας την δωρεάν και υψηλού επιπέδου χρήση των δημόσιων υπηρεσιών.

Το ξανάλεμε πρόκειται για ζητήματα- εν πολλοίς ανοικτά- που ξαναμπαίνουν δειλά την συζήτηση στο χώρο της αριστεράς αναζητώντας απαντήσεις στα σημερινά δεδομένα Μια συζήτηση που αλίμονο αν μείνει στα γραφεία των οργανικών διανοούμενων της αριστεράς και δεν περάσει στην πράξη στο κόσμο της ζωντανής εργασίας που παράγει τον κοινωνικό πλούτο.

Όποτε μια αριστερή κυβερνητική πρόταση πρέπει από σήμερα να δημιουργήσει όρους μιας ενότητας στην δράση και το άνοιγμα μιας κουβέντας μέσα στο εργαζόμενο πλήθος με στόχο την εξασφάλιση μιας πολιτιστικής και πολιτικής ηγεμονίας και την οικοδόμηση μορφών εργατικής και κοινωνικής αντεξουσίας

Από την πλευρά του το ΜΕΡΑ ανέδειξε τρεις άξονες διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς: 1) το μέτωπο των εργατικών αγώνων και ενός νέου νικηφόρου εργατικού κινήματος. 2) το ζήτημα της ευρωσυνθήκης , του Ευρωσυντάγματος, της ΕΕ και 3) το ζήτημα του πολέμου , των Βαλκανίων και της διεθνιστικής πάλης των λαών. Έχοντας την συναίσθηση πως μιλάμε για τελείως διαφορετική πολιτική συγκυρία που κάνει ακόμη πιο αναγκαία την πολιτική ενότητα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την κοινή κινηματική δράση του συνόλου της αριστεράς εντός πολιτικών πλαισίων που θα βγάζει τις μάζες στο ιστορικό προσκήνιο.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες των διαδηλωτών και οι εκατομμύρια των απεργών της μεγαλειώδους απεργίας 19 Μάρτη απαιτούν μια απάντηση στα ερωτήματα που βάζει η ιστορική και πολιτική συγκυρία αλλά και οι δυνατότητες της εποχής.

Σε κάθε περίπτωση δεν θα βαρεθούμε να λέμε και να ξανάλεμε πως ο στόχος της αριστεράς δεν είναι να δώσει μια έτοιμη τροφή από υποψήφιους σωτήρες ψυχών και σωμάτων- το έκανε και η θρησκεία και να που κατέληξε. Στόχος είναι να οικοδομήσει τους όρους και τους τόπους όπου αυτοί που τους απαγορεύουν την φωνή, αυτοί που δεν έχουν χαρτιά, αυτοί που παράγουν με οποιοδήποτε υλικό και αϋλου τρόπο τον σύγχρονο συναισθηματικό και κοινωνικό πλούτο να αναλάβουν την εξουσία των πραγμάτων και των καταστάσεων. Έτσι ώστε να κυβερνήσει η καθαρίστρια και η μαγείρισσα για να θυμηθούμε τον λόγο και ως ένα σημείο και το έργο των επαναστατών των αρχών του 20ου αιώνα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

19/3/08

Kάτω η κυβέρνηση Kαραμανλή- ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ


Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ ΕΦΤΑΣΕ Ή ΘΑ ΠΕΣΕΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ
Ή ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΗΤΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΠΛΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΞΑΝΑΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ.
ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ , ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΓΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ.
ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ .

ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ :

6ΩΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ 1400 € ΒΑΣΙΚΟ ΜΙΣΘΟ
ΤΗ ΝΙΚΗ ΘΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ
ΑΓΩΝΕΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΖΙΚΟΙ
ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΣΥΝΤΑΞΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΣΤΑ 55 ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ


ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ; ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟΙ;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

11/3/08

«ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΞΕ ΓΕΛΑΣΕ»




Και ξάφνου με την «ανεξαρτητοποίηση» του Κόσοβου τα Βαλκάνια ξαναπήραν φωτιά. Μια «ανεξαρτητοποίηση» που μεθοδεύτηκε απο τις ΗΠΑ και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης. Μια «ανεξαρτητοποίηση» που δεν είναι παρά η νομιμοποίηση ενός ακόμη ΕυρωΝατοικού προτεκτοράτου στα Βαλκάνια σε συνεργασία με τον Αλβανικό εθνικισμό και την μαφία των ναρκωτικών, των όπλων και της «λευκής σαρκός» που διοικεί το Κόσοβο. Στο βάθος βέβαια φαίνεται η προοπτική της ενοποίησης της φυσικής Αλβανίας που περιλαμβάνει κι άλλες της Σερβίας, της «FYROM», ακόμη και της Ελλάδας(Τσαμουριάς).

Ένα γεγονός που μπορεί να «μεταναστεύσει» και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ας δούμε π.χ το αυτονομιστικό κίνημα της Σκοτίας, το κίνημα των Βάσκων στην Ισπανία- για αυτό το λόγο η τελευταία δεν αναγνώρισε το Κόσοβο- το κίνημα της Σαρδηνίας στην Γαλλία ή το αυτονομιστικό κίνημα των Φλαμανδών στο Βέλγιο. Μια τάση εδαφικού κατακερματισμού που αντιφατικά συνυπάρχει με την τάση της οικονομικής ομογενοποίησης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
Όλα άρχισαν την δεκαετία του 1990 ύστερα από την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την διάλυση της «Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας» του Τίτο που ήταν μια γραφειοκρατικοποιημένη μικρογραφία του παλαιού σοσιαλιστικού οράματος της Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Του μόνου πολιτικά ρεαλιστικού οράματος που δυνητικά μετατρέπει την βαλκανική χερσόνησο από πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης σε μια ιστορικό- πολιτική ανεξάρτητη οντότητα που παίζει αυτόνομο ρόλο στην διεθνή πολιτική σκηνή, π.χ η Γιουγκοσλαβία του Τίτο με το κίνημα των Αδέσμευτων.
Οι πρωτομάστορες της κατεδάφισης και της διάλυσης της «Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας» σε όλο τον κόσμο γνωστοί: Οι Ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είτε σε συνεργασία, είτε σε αντιπαράθεση ενίσχυσαν τους τοπικούς βαλκανικούς εθνικισμούς που εξέφραζαν τα συμφέροντα των τοπικών Βαλκανικών γραφειοκρατών και λούμπεν αστικών τάξεων που επιχειρούσαν με τα όπλα και την εθνοκάθαρση να «σημαδέψουν» τις περιοχές τους με στόχο την δημιουργία εθνικά «καθαρών» περιοχών. Που όμως εξαιτίας της οικονομικής και πολιτικής αδυναμίας τους μπορούν να υπάρξουν μόνο ως «πρακτορεία» των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Ρωσίας…κτλ.
Ειδικότερα με την βάρβαρη επίθεση ενάντια στην Γιουγκοσλαβία, το συνασπισμένο αυτοκρατορικό- ιμπεριαλιστικό μπλοκ επεδίωξε και πέτυχε την βίαιη και σε κατώτερη θέση ενσωμάτωση της στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Καθώς και την βίαιη διάλυση του γραφειοκρατικοποιημένου-μεν- αλλά υπαρκτού εκείνη την εποχή τομέα της αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνικής οικονομίας της Γιουγκοσλαβίας.
Το ελληνικό κεφάλαιο βγήκε απείρως κερδισμένο από την πολυδιάσπαση των Βαλκανίων με την οικονομική επεκτατική του πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό πως στην «FYROM» το ελληνικό κεφάλαιο παίζει καθοριστικό οικονομικό ρόλο -με εκατοντάδες επιχειρήσεις- την ίδια στιγμή που στο όνομα της «Μακεδονίας» σφάζονται παλικάρια. Επαναφέροντας έριδες που σε μια πιο σοβαρή ιστορική βάση έχουν τις ρίζες τους στην διαμάχη των εθνικισμών στις αρχές του 20ου αιώνα και την τραγελαφική του πλευρά, στην αρχαία Μακεδονία!!
Το πρόβλημα με το «μακεδονικό» στην βάση του δεν είναι το όνομα της διπλανής χώρας, όπως αυτή και αν ονομάζεται. Εξάλλου στο όνομα του πολιτικού ρεαλισμού για δεκαετίες δεν υπήρξε φανερό πρόβλημα με την «Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μακεδονίας» εντός της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Το πρόβλημα και η επίμονη τα Ελλάδας να ονοματίσει όπως αυτή θέλει την «FYROM» αναδείχτηκε με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την έκρηξη των βαλκανικών εθνικισμών.
Αν αφηνόταν μόνοι τους οι δύο λαοί πιθανόν και να έβρισκαν μια λύση που θα σεβόταν την εθνική και πολιτιστική ευαισθησία του καθενός που και στο παρελθόν κινήθηκαν και ζήσανε μαζί, εντός της εθνικά υβριδικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το πρόβλημα επομένως βρίσκεται στο γεγονός πως τα πολιτικά γεγονότα διαμεσολαβούνται από τα συμφέροντα των ντόπιων εθνικισμών, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ , της Ρωσίας που στοχεύουν ο καθένας από την πλευρά του στην ανάδειξη και την ισχυροποίηση των οικονομικών- πολιτικών και γεωπολιτικών συμφερόντων τους. Και όχι από τα συμφέροντα των λαών της περιοχής ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και του εθνικισμού.
Και από αυτό το σημείο ξεκινάει η στάση μιας αριστεράς που σέβεται την διεθνιστική φύση και θέση της. Αφετηριακή αρχή μιας διεθνιστικής αριστερής αντίληψης είναι η συναδέλφωση των λαών και των καταπιεσμένων τάξεων ενάντια στα εθνικά και παγκόσμια αφεντικά. Αυτό δεν μηδενίζει τις εθνικές ευαισθησίες των συγκεκριμένων εθνικών υποκείμενων. Μόνο που αυτές δεν τις αντιμετωπίζει απο την οικονομική, πολιτιστική και ψυχολογική διάσταση τους αλλά από μια ρεαλιστική πολιτική αντίληψη που εξυπηρετεί την προοπτική του επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Κατά συνέπεια στο βαθμό που ενα εθνικό κίνημα έρχεσαι σε σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό είναι αναγκαία μια κριτική πολιτική στήριξη απο τις δυνάμεις της κοινωνικής απελευθέρωσης, π.χ οι Παλαιστίνιοι. Αντίθετα εθνικά κινήματα που κατακερματίζουν ενιαίους κρατικούς χώρους, προχωράνε σε εθνοκαθάρσεις–όπως στα Βαλκάνια- εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών πρέπει να αντιμετωπίσουν την εχθρότητα των διεθνιστών.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα έκφρασης των μειονοτήτων που σε διαφορετική περίπτωση γίνονται εργαλεία στα χέρια αλλότριων δυνάμεων. Μόνο μια πλέρια δημοκρατία στο τρόπο που εκφράζονται οι μειονότητες τις αποκόβει από τον εθνικισμό και τον σωβινισμό και τις οδηγεί να συναντηθούν στο ταξικό πεδίο με την πλειοψηφία των καταπιεσμένων εντός των εθνικών κοινωνικών σχηματισμών.
Η διεθνιστική προοπτική τέλος περνάει μέσα από την ανάδειξη και ηγεμόνευση του ταξικού απέναντι στο εθνικό. Το ερώτημα στην παρούσα φάση για την ελληνική αριστερά δεν είναι να προτείνει μια λιγότερο εθνικιστική γραμμή ή να αναδείξει ένα διαταξικό κοσμοπολιτισμό αλλά να αναζητήσει τους όρους συνάντησης και κοινής δράσης των Βαλκανίων καταπιεσμένων και προλεταρίων. Και αυτό δεν αποτελεί μια αφηρημένη καθολικότητα αλλά αποκτάει συγκεκριμένο πλαίσιο δράσης.
Τι εννοώ; Στην «FYROM» υπάρχουν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις με εργαζόμενους που πληρώνονται με μισθούς πείνας. Ένα γεγονός που πιέζει την άξια της εργατικής δύναμης προς τα κάτω σε όλη την Βαλκανική χερσόνησο. Το ερώτημα επομένως είναι να ενισχυθεί η κοινή δράση των Βαλκανίων εργατών σε μια κατεύθυνση να αυξηθούν τα μεροκάματα.
Δηλαδή να επιδιωχθεί μέσα από συγκεκριμένες δομές και δράσεις η δημιουργία χώρων, τόπων και πεδίων Βαλκανικής εργατικής ενότητας και δράσης. Π.χ η δημιουργία μιας ενιαίας εργατικής Βαλκανικής ομοσπονδίας επικοινωνιών, ενέργειας και κλωστοϋφαντουργίας στο βαθμό που μια σειρά από ελληνικές εταιρίες επικοινωνιών, ενέργειας και κλωστοϋφαντουργίας έχουν επενδύσει στα Βαλκάνια.
Δύσκολο; Δυσκολότατο, εάν πάρουμε υπόψιν την χαμηλή ταξική αυτοπεποίθηση των εργατών στα Βαλκάνια που περιπλέκετε και από την κυριαρχία του εθνικιστικού πάνω στο ταξικό. Μόνο που είναι στο χέρι μιας νέας διεθνιστικής αριστεράς να αντιστρέψει το κλίμα και να οικοδομήσει πολιτικούς δεσμούς με τους βαλκάνιους προλετάριους εάν επιθυμεί στο 21ο αιώνα να καθορίσει αυτή τις ιστορικές εξελίξεις.
Σε κάθε περίπτωση τώρα που στα Βαλκάνια τα «χαρτιά» ξαναμοιράζονται, ας κρατήσουμε- με οποιοδήποτε τίμημα - άσβηστη την φλόγα του εργατικού διεθνισμού και της Βαλκανικής ενότητας.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

1/3/08

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ


Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν μια αύξηση των δυνάμεων της αριστεράς- ιδιαίτερα του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ- και σε αυτό η εκλογή του Α. Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ παίζει ένα καθοριστικό ρόλο. Μια ολοφάνερη ένδειξη του γεγονότος της τάσης ανανέωσης σε πρόσωπα και ιδέες Που αντανακλά την κούραση του εκλογικού σώματος από την 20ετή διακυβέρνηση της χώρας από τις κυβερνήσεις της συντηρητικής-νεοφιλελεύθερης ΝΔ και του σοσιαλφιλελευθέρου ΠΑΣΟΚ. Κατά αυτή την έννοια η δημοσκοπική αύξηση των δυνάμεων της αριστεράς αντανακλά μάλλον μια αριστερή ψήφο διαμαρτυρίας παρά μια σαφή αριστερή στροφή που τείνει να αποκτήσει κάποια δομικά χαρακτηριστικά εντός του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Δεν θα θέλαμε να μεμψιμοιρούμε, σε κάθε περίπτωση χαιρόμαστε γιατί ένα νέο πρόσωπο κερδίζει την συμπάθεια των πολιτών και του ευχόμαστε καλή θητεία στα νέα του καθήκοντα. Θα είμαστε δίπλα του σε κάθε ριζοσπαστική πρωτοβουλία που θα βγάζει τον κόσμο στο δρόμο ενάντια στα καπιταλιστικά συμφέροντα . Αλλά θα είμαστε απέναντι του σε κάθε απόπειρα ενσωμάτωσης του κινήματος των μαζών σε διαχειριστικές , ρεφορμιστικές αντιλήψεις.

Και σε αυτό το σημείο να μας επιτρέψει ο σ Αλέξης να κρατάμε μικρό καλάθι για τις πολιτικές επιλογές του ΣΥΝ. Αλήθεια τι σημαίνει η πρόταση για την εναλλακτική αριστερή κυβερνητική πρόταση που πρότεινε ο ΣΥΝ στο τελευταίο συνέδριο του; Ρώτησε και τι γνώμη έχουν οι άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ για την πρόταση εξουσίας που κατέθεσε ο ΣΥΝ; Είναι μια πρόταση αριστερής διαχείρισης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής ή μια πρόταση εξόδου από αυτόν; Πολύ φοβόμαστε πως πρόκειται για το πρώτο και ουδόλως για το δεύτερο. Κάτι που σε κάθε περίπτωση θα αποτελέσει μια ακόμη καταστροφή για τις αριστερά και τις ιδέες της. Καθώς θα αποπειραθεί να μεταρρυθμίσει ένα σύστημα που πλέον δεν παίρνει από μεταρρύθμιση αλλά μόνο ανατροπή.

Βέβαια κακά τα ψέματα το αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ εμπεριέχει σπερματικά και δυνητικά μιας πρότασης διαχείρισης και μεταρρύθμισης του υπάρχοντος συστήματος σε μια κατεύθυνση αντινεοφιλελεύθερη και νεοκευνσιανική.

Αντίστοιχα η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για «λαϊκή οικονομία- λαϊκή εξουσία» και για ένα αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο εμπεριέχει λογικές διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος στην κατεύθυνση μιας αυτόκεντρης οικονομικής κρατικαπιταλιστικής ανάπτυξης. Με πολιτικό διακύβευμα μια λαϊκή συμμαχία και συνεργασία των κατώτερων τάξεων με τα μεσοστρώματα και μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου. Δηλαδή μια κυβέρνηση της ταξικής συνεργασίας που αφήνει εξω από την λογική του την ριζική κριτική του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Τα αριστερά επιτελεία και τον κόσμο της αριστεράς μάλλον πρέπει να τον φοβίσει η επίθεση φιλίας από τα ΜΜΕ και τα αστικά επιτελεία. Την τελευταία φορά που ο αστικός κόσμος και τα ΜΜΕ μίλησαν με καλά λόγια για ηγέτη της αριστεράς τα γεγονότα οδηγήθηκαν στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, που συνδυασμένο με τα γεγονότα του 1989 στην Ανατολική Ευρώπη οδήγησαν στο εκφυλισμό και την ριζική μείωση της παρέμβασης της αριστεράς. Σε εκείνη την πολιτική συγκυρία η αριστερά έπαιξε το ρόλο της καύσιμης ύλης για την ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού σκηνικού την δεκαετία του 1990 με την καταθλιπτική ηγεμονία των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Μήπως και σήμερα δεν υπάρχει ένας ανάλογος κίνδυνος με την κρίση αντιπροσώπευσης απόρροια του παροξυσμού του κοινωνικού ζητήματος. Μήπως αυτή η κρίση αντιπροσώπευσης αναγκάζει τα αστικά επιτελεία να προετοιμάζουν το έδαφος για να καλεστεί η αριστερά να την διαχειρισθεί; Και εάν υπάρχει αυτός ο κίνδυνος πια μπορεί να είναι η απάντηση της αριστεράς;

Το ερώτημα παραμένει ανοικτό και σαφώς συνδέεται με το τι συμβαίνει μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, μέσα στους κοινωνικούς αγώνες. Από την δική μας πλευρά αυτό που συνεχίζει να προέχει είναι μια αριστερή στροφή μέσα στην κοινωνία, μια στροφή που θα επηρεάσει καθοριστικά τους αρνητικούς- για τις δυνάμεις της εργασίας- συσχετισμούς δύναμης στην αντίθεση τους με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τις ελίτ

Μπορεί οι αγώνες των φοιτητών και των καθηγητών, οι απεργιακές κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό, στα λιμάνια και στην ΔΕΗ να δείχνουν ένα «φως στην άκρη του τούνελ», αλλά ακόμη στους τόπους δουλειάς τα «πλακώνει η σκλαβιά» της εργοδοτικής τρομοκρατίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Ενώ είναι εμφανής η απουσία ενός νέου εργατικού κινήματος που θα ενοποιεί ταξικά την νέα πολυσύνθετη και πληθυντική εργατική τάξη. Ενός εργατικού κινήματος που θα εξασφαλίσει μικρές και μεγάλες νίκες για τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους που θα τόνωναν την πολιτική και αγωνιστική αυτοπεποίθηση αυτού του σημερινού κατακερματισμένου προλεταριακού πλήθους.

Και σε αυτό το σημείο μπορούμε να πούμε πως οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ στηρίζουν – σχεδόν άκριτα- τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που οι ευθύνες τους είναι τεράστιες για την αγωνιστική διάσπαση της εργατικής τάξης με τον φόβο που δείχνουν απέναντι στην εργατική τάξη των 700€ - αρνούμενοι να την γράψουν στα σωματεία – ιδιαίτερα των ΔΕΚΟ- μην τυχόν και χαθούν οι συσχετισμοί και τα εκλογικά, συνδικαλιστικά «κουκιά». Αντίστοιχα το ΠΑΜΕ με την γραμμή της κομματικής περιχαράκωσης των δυνάμεων του δείχνει να φοβάται την τεράστια δύναμη της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης. Δείχνει να φοβάται το σύνθημα «η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο αυτής της ίδιας της τάξης». Απόρροια του σταλινικού ρεφορμιστικού δρόμου που συνεχίζει να βλέπει τον σοσιαλισμό ως την προέκταση της κυριαρχίας του κόμματος και της γραφειοκρατίας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και όχι ως άμεση και αδιαμεσολαβητή δημοκρατία των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου.

Παρόλο αυτά στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ/ ΠΑΜΕ υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και αγωνιστές που θα έδιναν και την ζωή τους στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης και που στο μαζικό κίνημα στέκονται επάξια στο δρόμο ενάντια στην καταστολή και αλληλέγγυοι σε αγωνιστές που διωκόταν. Αγωνιστές που είναι βέβαιο πως θα επανδρώσουν μια σύγχρονη επαναστατική αριστερά που θα αναλάβει το ιστορικό καθήκον να τελειώνει με το καπιταλισμό.

Δυνάμεις που θα πρέπει στο μαζικό κίνημα -μέσα από αμεσοδημοκρατικές πλατφόρμες- να συναντηθούν με τις μάχιμες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς σε ένα ενιαίο μέτωπο αγώνα. Με στόχο την απόκρουση της αντεργατικής επίθεσης, με στόχο τις εργατικές νίκες. Ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο που τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα τον έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι επιτυγχάνοντας την πραγματική και ουσιαστική ενότητα των εργαζομένων.

Η ενότητα όμως στην δράση είναι δυνατή και αναγκαία αλλά δεν φτάνει. Είναι αναγκαιότητα η ύπαρξη μιας αριστεράς που θα «βλέπει» πέρα από καπιταλιστικό σύστημα. Σε μια ιστορική εποχή που παράγεται και καταναλώνεται- πολλές φορές ασκόπως και άλλες επικινδύνως για τον άνθρωπο και την φύση– τεράστιος κοινωνικός πλούτος που θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες επιβίωσης ολάκερης της ανθρωπότητας. Και που η αντίθεση ανάμεσα στις νέες παραγωγικές δυνάμεις και στις «βαμπίρ»καπιταλιστικές σχέσεις και εξουσία διαρκώς διευρύνεται, οδηγώντας μας σε μια νέα βαρβαρότητα. Εκτός και εάν ο κόσμος που παράγει τον κοινωνικό πλούτο πει “basta” και οικοδομήσει μια άλλη κοινωνία με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματα του. Μια «πολιτεία» των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών».

Αυτό περνάει μέσα από την ύπαρξη μιας επαναστατικής αριστεράς που θα συνεισφέρει στην οικοδόμηση ενός προγράμματος άμεσης και διαρκούς ρήξης με την υπάρχουσα καπιταλιστική πραγματικότητα. Και στην οικοδόμηση ενός προγράμματος μιας μεταβατικής κοινωνίας που θα απελευθερώσει τις μπλοκαρισμένες δυνατότητες που από τα σήμερα γεννιούνται από την αντιφατική ανάπτυξη των νέων παραγωγικών δυνάμεων.

Με πρώτο διαλεκτικό βήμα την οικοδόμηση μιας νέας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θα υπερβαίνει τα παραδοσιακά ρεύματα της αριστεράς και της ανατροπής του 20ου αιώνα.(κομμουνιστικό, ευρωκομμουνιστικό, τροτσκιστικό, μαοϊκό, γκεβαρικό, ελευθεριακό και αναρχικό). Μια οικοδόμηση σε ένα τοπικό- εθνικό- και διεθνικό επίπεδο, κατά συνέπεια κινείται σε σωστή κατεύθυνση η πρόταση για την δημιουργία ενός ενιαίου πανευρωπαϊκού ψηφοδελτίου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις ευρωεκλογές του 2009 που διατυπώθηκε από τον Α. Κριβίν, ηγετική μορφή των Γάλλων τροτσκιστών της lcr και του Μάη του 68 στην εφημερίδα «πριν» στις 24/2/08. Στην προοπτική της δημιουργίας ενός πανευρωπαϊκού μάχιμου αντικαπιταλιστικού πόλου και δικτύου.

Να λοίπον πια πρέπει να είναι η απάντηση των καταπιεσμένων και της αριστεράς απέναντι στην κρίση αντιπροσώπευσης. Μια απάντηση που θα βαθαίνει την κρίση και θα δυναμώνει την τάση της χειραφέτησης από τα δεσμά του κεφαλαίου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...