23/4/08

ΙΩΑΝΝΙΝΑ : Η τρομοκρατία του παρακράτους δεν θα περάσει


Και νέο κρούσμα τραμπούκικης βίας σημειώθηκε από τον γνωστό ρουφιάνο που κατέδιδε διαδηλωτές τον Ιούνιο του 2005 στην μάχη για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του κτηρίου του «Ξενία» Ιωαννίνων. Τις 30 Μάρτη ο ίδιος άνθρωπος μαζί με τον πατέρα του έστησαν ενέδρα έξω από την εργασία του- σε κεντρικό σημείο των Ιωαννίνων- σε εργαζόμενο που συμμετέχει ενεργά στο κίνημα πολιτών που υπερασπίζονται τους ελεύθερους και δημόσιους χώρους. Η άνανδρη επίθεση είχε ως αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό του αγωνιστή και τον ακρωτηριασμό του αυτιού του από το δάγκωμα που του προκάλεσε ο ρουφιάνος του Ξενία.

Μια επίθεση που πραγματοποιήθηκε τις παραμονές της δίκης του ρουφιάνου από επιθέσεις που πραγματοποίησε σε άλλους τρεις ενεργούς πολίτες των κινημάτων υπεράσπισης των δημοσιών χώρων τα προηγούμενα χρόνια

Δεν πρόκειται απλώς για μια αυθόρμητη δράση του ρουφιάνου που θίχτηκε από ένα αφισάκι που καλούσε την επόμενη μέρα στην δίκη σε συμπαράσταση στους αγωνιστές που ξυλοκοπήθηκαν από αυτόν, αλλά για μια προσχεδιασμένη επίθεση του παρακρατικού κυκλώματος που βρίσκεται γύρω από την δημοτική αρχή και των οικονομικών συμφερόντων του αφεντικού του «Γκραν Σαράι», όπως έχει ονομαστεί το πρώην «Ξενία».

Με στόχο όχι απλώς να τρομοκρατήσουν τους ενεργούς πολίτες που όλα αυτά τα χρόνια έχουν δώσει την μάχη να αποτρέψουν την ιδιωτικοποίηση των ελεύθερων και δημόσιων χώρων , αλλά για να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο στην έως τα τώρα σιωπηλή εργαζόμενη πλειοψηφία.

Μια εργαζόμενη πλειοψηφία που αρχίζει να αμφισβητεί και να δυσανασχετεί από την λογική του «όλα τα σφάζω , όλα τα μαχαιρώνω» , όλα τα ξεπουλάω κοψοχρονιά. Ας μην ξεχνάμε πως ακόμη και με βάση τους αστικούς νόμους το «Γκραν Σαράι»- Ξενία λειτουργεί παράνομα έχοντας την κάλυψη της πολεοδομίας του Δήμου Ιωαννίνων όπως έχει καταγγείλει και ο επιθεωρητής δημοσίας διοίκησης. Το γκαράζ της πλατείας δεν έχει πελατεία και αυτό όχι μόνο λόγω των ακριβών τιμών του, αλλά γιατί όλο και πιο πολλοί γιαννιώτες συνειδητά αρνούνται να δώσουν χρήματα στο γκαράζ, θεωρώντας πως τους δουλέψανε με την όψη που θα έχει η πλατεία- συγνώμη για να ακριβολογούμε- η οροφή του γκαράζ, γιατί περί αυτού πρόκειται, δικαιώνοντας ηθικά τον αγώνα της επιτροπής αγώνα πολιτών. Ενώ το ΚΤΕΛ Ιωαννίνων παράνομα κτίζει τα νέα κτήρια του δίπλα στην λίμνη, μια λίμνη που στενάζει από την άναρχη οικοδόμηση.

Μια δημοτική αρχή που πλέον πληρώνει όποτε θέλει τους εργαζόμενους χαρακτηρίζοντας τους οδοκαθαριστές «τεμπέληδες», δέρνοντας με την βοήθεια μπράβων της νύκτας τους συνδικαλιστές του σωματείου δημοτικών υπάλληλων και ας ανήκουν στο δικό τους πολιτικό χώρο. Το αμάρτημα των συνδικαλιστών ήταν ότι έπραξαν τα αυτονόητα για ένα συνδικαλιστή, υπερασπίστηκαν τους εργαζόμενους και τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ενώ δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σύσσωμη η κυβέρνηση σε όλες τις πτέρυγες της στηρίζει ένθερμα την αυταρχική δημοτική αρχή στα Γιάννενα που έχει καταφέρει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να οικοδομήσει στρατηγικές συμμαχίες με αστικά και μικροαστικά στρώματα που έχουν βγει κερδισμένα από το φαγοπότι της δεκαετίας του 1990 με το άνοιγμα των συνόρων και την υποχώρηση του εργατικού κινήματος.

Η νέα επίθεση του ρουφιάνου καταδικάστηκε άμεσα από όλες τις αριστερές και δημοκρατικές δυνάμεις που ανάδειξαν αυτό που ακριβώς είναι: Μια τραμπούκικη- κανιβαλική επίθεση της χούντας των Ιωαννίνων με στόχο την εξασφάλιση της σιωπής της κοινωνικής πλειοψηφίας για να συνεχίσει την επίθεση στους ελεύθερους χώρους, στα εργατικά δικαιώματα, στο περιβάλλον. Μια χούντα αποτελούμενοι από την δημοτική αρχή και συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα που στηρίζεται κατασταλτικά από την αστυνομία, τους μπράβους , τους λούμπεν μικροαστούς ρουφιάνους.

Μια χούντα που δεν δίστασε μια εβδομάδα ύστερα από το συμβάν της κανιβαλικής επίθεσης στον εργαζόμενο αγωνιστή να βγει παγανιά , να ζητάει στοιχεία από πολίτες , να προσπαθεί να συλλάβει αγωνιστές και μη , κατεβάζοντας αφίσες με υπογραφή από την ΑΚ, ΟΚΔΕ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, ν.ΚΑ, ν.ΣΥΝ , σχήματα των ΕΑΑΚ και ανεξάρτητοι αγωνιστές του αναρχικού χώρου. Μια αφίσα που προκάλεσε σοκ στην μικροαστική κοινωνία των Ιωαννίνων, βγάζοντας σε δημόσια θέα τόσο την φάτσα του ρουφιάνου, όσο και τα μεγάλα αφεντικά του, τον δήμαρχο Γκόντα και τον επιχειρηματία Κ. Μήτση ,αφεντικό του «Γκραν Σαράι»- Ξενία.

Ενώ δυο μέρες πριν υπήρξε μια μαζική απάντηση στο κανιβαλισμό της χούντας των Ιωαννίνων και της κυβέρνησης με πάνω από 500 διαδηλωτές να διατρανώνουν την θέληση τους να αντισταθούν στην τρομοκρατία της δημοτικής αρχής , των οικονομικών συμφερόντων, των ρουφιάνων και των μπράβων. Στην τρομοκρατία ενός συστήματος που το μοναδικό όπλο που έχει πλέον για να κρατάει υποταγμένους τους καταπιεσμένους είναι ο φόβος και ο τρόμος. Μια πορεία που στο αυλόγυρο του «Γκραν Σαράι»- Ξενία διατράνωνε πως «το δίκαιο το έχουν οι εξεγερμένοι και όχι οι ρουφιάνοι και οι υποταγμένοι».

Σε αυτό το μοτίβο πρέπει να συνεχίσουμε να κινούμαστε.. Ανοικτές συνελεύσεις πολιτών , μαζικές κινηματικές διαδικασίες που αναδεικνύουν την δυνατότητα των πολλών να σπάνε έμπρακτα στο δρόμο την τρομοκρατία της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΚΑΛΤΣΑΣ


ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ



9/4/08

Με αφορμή την συγκυρία…



Είναι βέβαιο πως σε μια άκρως αλλοτριωμένη κοινωνία που βασιλεύει το χρήμα και ο τσαμπουκάς θεωρείτε ανδρεία το να υψώνουν κάποιοι το κεφάλι και να λένε «φτάνει πια» ενοχλεί Όπως ενοχλεί κάποιοι να μην ακολουθούν στερεότυπα, να μην μένουν στα «πρέπει», να μην υποτάσσονται στο δρόμο του ουτοπικού ρεαλισμού, αλλά να ακολουθούν τον δρόμο του ρεαλισμού της ουτοπίας.
Να ακολουθούν το δρόμο της καρδιάς, να τραβάνε ίσα μπροστά, αδιάφοροι για το τι λέει ο κόσμος. Αδιάφοροι αλλά και οργισμένοι, έτοιμοι για όλα, έτοιμοι να αντισταθούν που ισούται με την παραγωγή κοινωνικών σχέσεων που αμφισβητούνε και σπάνε την αποξένωση, την αλλοτρίωση του ολοκληρωτισμού της οικονομίας και του εμπορεύματος.
Δεν επιθυμούν να γίνουν ήρωες και σωτήρες αλλά ούτε να χάσουν την ανθρωπιά, την γενναιότητα και την μεγαλοψυχία τους. Δεν επιθυμούν να γίνουν τα φωτισμένα παραδείγματα που η μάζα θα ακολουθήσει αλλά να υπερασπιστούν με κάθε δυνατό μέσο την αξιοπρέπεια και την πολιτική τους συνείδηση ως έλλογα όντα. Μια πολιτική συνείδηση που οικοδομείται στα πλαίσια της πόλης που θέλει ενεργούς πολίτες και όχι καταναλωτές ιδεολογιών και εμπορευμάτων, διαφορετικά δεν μπορούμε να μιλάμε για την πόλη ως μια οργανική πολιτική αλλά για ένα πολύμορφο, ανταγωνιστικό και διαχωρισμένο αστικό τοπίο.
Η συμπεριφορά τους ενοχλεί και προκαλεί καθώς σπάει τις νόρμες της παραγωγής , τις νόρμες της κατανάλωσης , μπερδεύει τα πράγματα όπως έχουν διαμορφωθεί και τρομάζει.. Και δεν τρομάζει μόνο τις ελίτ αλλά και την πλέμπα, αυτή που φοβισμένη ακολουθεί, ψηφίζει , ακούει και δεν μιλάει.
Την τρομάζει την πλέμπα γιατί την βγάζει από την κατατονική κανονικότητα και την μικροαστική – καταναλωτική ευπρέπεια της , ερευνώντας και ανοίγοντας μονοπάτια ενεργητικής ελευθερίας που όλοι μας εκ των πραγμάτων και των γεγονότων καλούμαστε να βαδίσουμε. Και αυτό είναι δύσκολο , επίπονο και επικίνδυνο. Το να παραμείνουμε σκλάβοι είναι πιο σίγουρο και εύκολο. Η ελευθερία θέλει υπευθυνότητα , θέλει μαχητές , θέλει αξιοπρέπεια, θέλει θυσίες και όχι κολακείες από εχθρούς , φίλους σωτήρες και οπαδούς, η σκλαβιά από την άλλη θέλει υποταγή , γλείψιμο και σιωπή.

Το να πεις πως δεν θέλω να ζω σε μια πόλη που δεν φτιάχνεται για τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Το να αρνηθείς τις προσβολές και την τρομοκρατία των πολιτικά και οικονομικά ισχυρών. Το να οραματιστείς κάτι που δεν είναι στα στενά πλαίσια της εμπορευματικής κοινωνίας. Το να ανατρέψεις την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και να οικοδομήσεις μια νέα. Το να ερωτευτείς με πάθος- αδιάφορα εάν σε κάποιους αρέσει ή όχι - είναι το πρώτο βήμα για την παραγωγή μιας εναλλακτικής εξουσίας-γνώσης, συστατικό στοιχείο μιας νέας ανατρεπτικής κοσμοθεώρησης. Με βάση την αλληλεγγύη, τον συλλογικό αγώνα, την δημιουργικότητα και την επινοητικότητα, το κοινό κοινωνικό και πολιτιστικό πλούτο της κοινωνίας μας.
Μιας κοινωνίας τεράστιων δυνατοτήτων, μικρών προσδοκιών και απέραντης βαναυσότητας, βαρβαρότητας, κανιβαλισμού. Μιας κοινωνίας ενός διαρκούς ψεύδους σε κάθε επίπεδο της ζωής μας σε τέτοιο βαθμό που φαίνεται δύσκολο να αντέξει σε ένα βάθος χρόνου. Με θολό όμως το τι θα την αντικαταστήσει, αλλά και με εμφανή τα στοιχεία πως κάτι αλλάζει. Η απροκάλυπτη τρομοκρατία αυτών που μας κυβερνάνε είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας τους να ενσωματώσουν τους υποτελείς, οπότε τους μένει μόνο ο φόβο για να τους κάνουν να σωπάσουν.
Το να πάρουμε απλώς πολύ νερό στο μέλλον γιατί θα έχει ξηρασία δεν αρκεί. Το ζητούμενο είναι ανακαλύψουμε τρόπους να σταματήσει η ξηρασία. Να υπερβούμε το διαρκές ψεύδος, να σταματήσει ο κοινωνικός κανιβαλισμός υπερβαίνοντας τον διαχωρισμό που βλέπει ως εχθρό τον διπλανό μας , τον διαφορετικό-αυτόν που δεν χωράει στα στάνταρ μας-στάνταρ που κάθε άλλο παρά εμείς δημιουργούμε, το αντίθετο συμβαίνει….Και να δούμε ως εχθρό αυτούς που κατέχουν ισχύ και πλούτο σε ένα τέτοιο μεγάλο βαθμό που κλέβουν την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά των πολλών.
Δεν μπορούμε και εμείς με την σειρά μας παρά να διατρανώσουμε πως η ιστορία συνεχίζεται και θα συνεχίσουμε τα είμαστε παρών στις μικρές και μεγάλες μάχες που έρχονται μέχρι να την τελική νίκη αυτών που παράγουν το σημερινό πλούτο και ο κόσμος τους ανήκει.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...