29/8/08

Σε ένα άγγελο που θα με ΑΓΑΠΑ για πάντα!!!!


ΤΕΛΕΙΩΝΩ

ΟΠΩΣ ΕΙΧΑ ΑΡΧΙΣΕΙ!!!!

ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΔΙ

ΕΝΑ ΦΙΛΙ

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ






ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΘΑ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ !!!!

8/8/08

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ «ΤΑΛΙΜΠΑΝ» ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ;



Αυτή η κυβέρνηση των «ταλιμπάν» νεοφιλελευθερισμού, του εθνικισμού και του αμερικανισμού δεν παίζεται με τίποτε. Αφού διέλυσε τις εργάσιμες σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα- με την πολύπλευρη συνεργασία του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ- αφού χρεοκόπησε τον προϋπολογισμό που συνέταξε ο ίδιος χαρίζοντας τα πάντα στο κεφάλαιο, έρχεται να γκρεμίσει τα πάντα και παντού!!!
Αποδιαρθρώνει τις εργασιακές συνθήκες στο ευρύτερο δημόσιο τομέα των ΔΕΚΟ, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Επιδιώκοντας ανοικτά και κυνικά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ να εργάζονται το ίδιο σκληρά και δίχως δικαιώματα με τους εργαζόμενους στο ιδιωτικό τομέα στο όνομα της ισότητας. Αντί να γίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή οι εργαζόμενοι στο ιδιωτικό τομέα ή οι συμβασιούχοι στις ΔΕΚΟ να αποκτήσουν τα δικαιώματα των μονίμων εργαζόμενων στις ΔΕΚΟ. Αλλά πως μπορούσε να γίνει αυτό , όταν ο στόχος της ΝΔ είναι να δώσει ακόμη πιο πολλά στα πραγματικά αφεντικά μας, το κεφάλαιο!!!
Αλλά και αν η κυβέρνηση καταφέρει και ισοσκελίσει τα δικαιώματα όλων των εργαζόμενων προς τα κάτω – μέσα από την συντριβή κάθε εργατικής αντίστασης- αυτό δεν συνεπάγεται πως θα υπάρξει ισότητα μεταξύ των εργαζόμενων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα; Ο πάτος στις εργασιακές σχέσεις δεν είναι οι σκληρά εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αλλά οι σχέσεις δουλείας στους μετανάστες.
Οπότε αν η κυβέρνηση καταφέρει και νικήσει το εργατικό κίνημα στο χώρο των ΔΕΚΟ, αυτό που θα συμβεί είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να δουλεύουν ως πραγματικοί δούλοι. Όπως άλλωστε συμβαίνει στις χώρες- μοντέλα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού- η Κίνα , η Ινδία, η Ταϊβάν ..κτλ.
Παράλληλα εξαπολύει μια φορολογική επίθεση στα εισοδήματα των μπακάληδων και των ελεύθερων επαγγελματιών στο όνομα της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής . Λες και ο μοναδικός υπεύθυνος για την «μαύρη οικονομία» που καλύπτει το 45% του ΑΕΠ είναι ο μπακάλης της γειτονίας που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να επιβιώσει από τον ανταγωνισμό των πολυεθνικών. Αθωώνοντας το μεγάλο κεφάλαιο που κερδοσκοπεί και φοροδιαφεύγει ασυστόλως με ποικίλους τρόπους, νόμιμους και παράνομους., αλήθεια τι θα γίνει με τις ΕΛΔΕ και τις παράκτιες εταιρίες;;
Η φοροεπιδρομή του Σεπτεμβρίου θα προλεταριοποιήσει ένα σημαντικό τμήμα μικροαστικών στρωμάτων με αποτέλεσμα να αυξηθούν τις πιέσεις που θα δεχτεί η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι, αυξάνοντας το συνολικό πληθυσμό του και το εφεδρικό στρατό εργασίας., επιτείνοντας την πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης.
Αυτή η κυβέρνηση των «ταλιμπάν» της αγοράς πρέπει να φύγει όσο γίνεται πιο γλήγορα , για το καλό του λαού και των εργαζόμενων. Πια πολιτική δύναμη όμως μπορεί να την αντικαταστήσει; Ένα ερώτημα που δεν έχει έτοιμη απάντηση.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καθαρίσει με τα σοσιαλφιλελεύθερα εκσυγχρονιστικά βαρίδια του παρελθόντος. Εάν σήμερα ως εργαζόμενοι και λαός είμαστε σε αυτό το χάλι το ΠΑΣΟΚ έχει τεράστιες και εγκληματικές ευθύνες. Ευθύνες που έχει και η σημερινή ηγεσία του Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, σημαίνοντα στελέχους του εκσυγχρονιστικού Σημιτικού ΠΑΣΟΚ.
Εάν το ΠΑΣΟΚ θέλει να πάει αριστερά δεν φτάνει να «κορτάρει» το ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να αναβαπτισθεί στην σοσιαλιστική προοπτική με σύγχρονους όρους αναδιανομής του πλούτου.
Κατά την ταπεινή μας βέβαια γνώμη πρόκειται για μια στρατηγική που κινείται στο πεδίο της ουτοπίας.. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και σε τελευταία ανάλυση δεν θέλει να οικοδομήσει μια σοσιαλιστική προοπτική , καθώς μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική παίρνει αντικειμενικό αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα. Στην κατεύθυνση μιας δημοκρατίας συνεταιρισμένων παραγωγών. Ο κόσμος του, που συνεχίζει να ελπίζει σε μια ριζική αλλαγή των πραγμάτων πρέπει να στραφεί στις δυνάμεις της αριστεράς.
Την αριστερά που μάλλον την φοβίζουν οι ευθύνες αλλά και οι δυνατότητες που αναδεικνύει η συγκυρία., αλλά και η εποχή μας. Σε αυτό το σημείο δεν θα κάνω μια ακόμη κριτική γκρίνιας για την αριστερά και τις ευθύνες της. Θα επιλέξω να προτείνω ένα σχέδιο αιτημάτων που θα μπορούσε η αριστερά να επιλέξει και να μετατραπεί σε μια ουσιαστική λύση για τα λαϊκά- εργατικά συμφέροντα.
Ένα ενιαίο σχέδιο αιτημάτων που θα επιδιώκει: 1) την φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και την επανακρατικοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των βασικών τομέων της οικονομίας και της παραγωγής. 2) την πραγματική ισότητα όλων των εργαζομένων προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω. Και όταν λέμε όλοι οι εργαζόμενοι , εννοούμε έλληνες και ξένοι, ξένοι που θα αποκτήσουν εκτός από τα ίδια τα κοινωνικά δικαιώματα με τους έλληνες και τα ίδια πολιτικά δικαιώματα, εφόσον μένουν για χρόνια στην Ελλάδα. 3)Μείωση των ωρών εργασίας , με την άμεση εφαρμογή του 35ωρου- 7ωρου- 5μερου στην κατεύθυνση της περαιτέρω μείωσης των ωρών εργασίας για να μειωθεί η ανεργία και να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος των εργαζόμενων, το πραγματικό μέτρο της σύγκρισης του κοινωνικού πλούτου. Την αύξηση των μισθών, των επιδομάτων ανεργίας και των συντάξεων στην γραμμή της διεκδίκησης του 1400 € βασικό μισθό για όλο τον λαό. Δημιουργώντας μέτωπα αγώνα στο εργατικό κίνημα για την διεκδίκηση της ριζικής αναδιανομής του πλούτου. 4)Ελεύθερη πρόσβαση όλων των εργαζόμενων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με στόχο την πρόσβαση των εργαζόμενων στο νέο κοινωνικό πολιτισμό που παράγεται από την ανάπτυξη της κοινωνίας της γνώσης, όπως λέγεται ή με αλλά λόγια, την διανοητική- παραγωγική ικανότητα της κοινωνίας(gerenal intellect). Στην ίδια κατεύθυνση μπορεί να κινηθεί μια πολιτική ενίσχυσης της ελεύθερης διακίνησης των μορφών της νέας τεχνολογίας σε όλο τον λαό. Μια πολιτική που θα ενισχύσει τις όποιες μορφές και οριζόντια δίκτυα άμεσης παραγωγής και διανομής πέρα από τα κυκλώματα της αγοράς και του εμπορίου. 5) Υπεράσπιση των ελεύθερου χώρου, της δημοτικής περιούσιας και του περιβάλλοντος. 6) Μέτρα ενίσχυσης των μικροαστικών στρωμάτων και της αγροτιάς στην κατεύθυνση της συνεταιριστικοποίησης των παραγωγικών και εμπορικών μονάδων τους.7) Μια πολιτική που θα έρχεται σε σύγκρουση με το εθνικισμό, τον αμερικανισμό, τον αστικό κοσμοπολιτισμό, τον ιμπεριαλισμό και την ΕΕ. Επιλογή πολιτικών που θα ενοποιεί την δράση των λαών και των εργαζόμενων στα Βαλκάνια , την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή ενάντια στο κεφάλαιο, τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό. 8)Δημιουργία μορφών εργατικού και κοινωνικού ελέγχου που θα βάζει στο παιχνίδι της διακυβέρνησης τους ίδιους τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου. Ένα πρόγραμμα δηλαδή σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τους εντολοδόχους του, ένα πρόγραμμα που θα οικοδομεί τις προϋποθέσεις για μια αριστερά εργατική , αντικαπιταλιστική και απελευθερωτική.
Ένα πρόγραμμα που θα ενοποιεί την αριστερά σε μια κατεύθυνση άμεσης δράσης στο πολιτικό αλλά και στο κοινωνικό επίπεδο και θα την μετατρέψει – γιατί όχι – σε μια εναλλακτική λύση απέναντι στην ΝΔ. Το ερώτημα και πάλι είναι καθοριστικό για την εξέλιξη των γεγονότων: Μπορεί , τολμάει η αριστερά να παίξει αυτό το ρόλο;; Όλα τα ενδεχόμενα από δω και πέρα ανοικτά και δυνατά. Καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση, γιατί το φθινόπωρο αναμένεται καυτό.


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

6/8/08

«ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ»


Όλα τα γεγονότα – οικονομική κρίση, κρίση αντιπροσώπευσης, κρίση δικομματισμού και αστικού μπλοκ εξουσίας, δημοσκοπική άνοδος της αριστεράς - δείχνουν πως είμαστε στην αρχή μιας πολύ ενδιαφέρουσας συγκυρίας. Tην ιδία στιγμή η εποχή μας- σε παγκόσμια κλίμακα- στα πιο καθοριστικά χαρακτηριστικά της , συνεχίζει να μοιάζει με αυτό που ονόμασε ο Λένιν εποχή των πολέμων, των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων. Συγκυρία και εποχή που θέτει όλες τις πολιτικές δυνάμεις προ των ευθυνών τους και που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά.

Οι δυνάμεις της αριστεράς, καλούνται εκ των γεγονότων να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση. Μια θέση που δεν θα αποτελεί λύση για το σύστημα, αλλά θα την μετατρέψει σε μια επαναστατική δύναμη ριζοσπαστικής αλλαγής.

Αυτό συνεπάγεται πως δεν θα πρέπει να σαγηνευτεί από τα τραγούδια των σειρήνων της εξουσίας, του κυβερνητισμού και της διαχείρισης του συστήματος που γύρω της έχουν αρχίσει να τραγουδάνε.

Όπως συνέβη το 1990 με τον ενιαίο τότε συνασπισμό που έπαιξε τον ρόλο της «τσόντας» της ΝΔ και ύστερα της οικουμενικής σε μια φάση βαθιάς κρίσης του συστήματος. Δηλαδή έπαιξε τον ρόλο της θεραπαινίδας του αστικού συστήματος- τρομάρα της- αντί να μετατραπεί στο πολιτικό και κοινωνικό πόλο που θα όξυνε την πολιτική κρίση στην γραμμή της ανατροπής του συστήματος!!!

Αυτό δεν συνεπάγεται πως εκ νέου θα πρέπει να μείνουμε στην άκρη των γεγονότων μέχρι να ωριμάσουν καθώς λένε οι αντικειμενικές συνθήκες. Εξάλλου οι τελευταίες δεν ωριμάζουν με τον τρόπο που περιμένουμε και αναμένουμε.

Σε τελευταία ανάλυση τι σημαίνει ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών;; Αλήθεια- κάτω από μια αλλού τύπου παραγωγή και διανομή του κοινωνικού πλούτου- δεν είναι δυνατόν σήμερα να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της πείνας σε παγκόσμια κλίμακα;

Δεν υπάρχουν σήμερα οι παραγωγικές δυνάμεις που θα μείωναν στο απειροελάχιστο τις ώρες εργασίας, απελευθερώνοντας τεράστιες ανθρώπινες δυνατότητες, που θα μετέτρεπαν την μισθωτή εργασία σε ελεύθερη δημιουργικότητα; Ή και αν δεν υπάρχουν ακόμη , μήπως προς τα κει δεν βαδίζουμε ολοταχώς, σε τέτοιο βαθμό, που το κεφάλαιο να αναγκάζεται να καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, για να κρατάει ψηλά το ποσοστό κερδοφορίας του;;

Αριστερές κοινοτοπίες θα πούνε κάποιοι μεταμοντέρνοι κήνσορες, παρόλο που μπορεί και αυτοί να ζούνε το καταναλωτικό τους όνειρο με δανεικά αλλά όχι αγύριστα. Ο «θεός μπορεί να μας ξεχάσει», οι τράπεζες- αυτοί οι νόμιμοι «κλέφτες» και τοκογλύφοι - ποτέ!!!

Η εποχή των ισχνών αγελάδων έφτασε και ο καθένας ας καθίσει στο πάγκο του , για να μην πούμε ας καθίσει στην θέση του στην γαλέρα και ας κωπηλατεί σκληρά και σιωπηλά στις γαλέρες της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας.

Φυσικά υπάρχει και ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της αντίστασης και του αγώνα , δρόμος δύσκολος, αλλά γοητευτικός και συνάμα αναγκαίος . Ένας δρόμος που αναδεικνύει συλλογικές αξίες και πρότυπα πέρα από τον κυνισμό και τον αλλοτριωμένο ατομικισμό των ημερών μας.

Όπως γράφει κα ένας στίχος του Λ. Κόεν(μετάφραση περιοδικό «ΘΕΣΕΙΣ, τεύχος 103): «Με καταδίκασαν σε είκοσι χρόνια βαρεμάρας/ διότι προσπάθησα να αλλάξω τον κόσμο από μέσα». Και αν αυτό συμβαίνει για αυτούς που έτρεφαν αυταπάτες πως μέσα από τους θεσμούς κάτι μπορεί να γίνει, για τους «μουράτους» του σαββατοκύριακου και των διακοπών που το υπόλοιπο καιρό σκύβουν το κεφάλι τι μπορούμε να πούμε;;

Ίσως αυτό που έγραψε ο Λ. Αλτουσέρ για την δημιουργική του ζωή ύστερα από το πόλεμο: «..ηταν κάθε μέρα Κυριακή, δηλαδή κομμουνισμός». Και από κει ξεκινώντας, να ξετυλίξουμε τον μίτο της Αριάδνης, που θα μας βγάλει από το λαβύρινθο του ανθρωποφάγου καπιταλισμού.

Το κύριο ερώτημα για την αριστερά με την γλώσσα του Λ.Μάμφόρντ είναι: «…να κτίσουμε πύργους στο ουρανό» και όχι «πύργους στην άμμο» που θα τους συμπαρασύρει το κύμα της ανταγωνιστικής μας καπιταλιστικής κοινωνίας-οικονομίας. Αυτό δεν αποκλείει το αγώνα για μεταρρυθμίσεις, απεναντίας όσο πιο δυνατός θα είναι ο «πύργος στον ουρανό», τόσο πιο τολμηρές και επιτυχημένες οι επιμέρους μεταρρυθμίσεις.

Σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές η αριστερά τα κατάφερε γιατί όχι και σήμερα; Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ΕΑΜ και ο αγώνας για την εθνική απελευθέρωση. Το τι έγινε αργότερα είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία που έχει να κάνει με την κυριαρχία του εθνικού πάνω στο ταξικό.

Ένα «κουσούρι» που την ακολουθεί έως τα σήμερα, όπως φαίνεται και από την στάση της πλειοψηφίας της αριστεράς πάνω στο ζήτημα του «Μακεδονικού». Αντί να έχει μια γραμμή ταξικής συναδέλφωσης των Βαλκάνιων εργατών, απέναντι σε κάθε είδους εθνικισμό- αδιάφορη για την πατρότητα του ονόματος «Μακεδονία»- ακολουθεί την επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους.

Άραγε μπορεί σήμερα να δημιουργεί ένα νέο ΕΑΜ των κοινωνικών και ταξικών αγώνων;; Ένα εργατικό απελευθερωτικό μέτωπο που δεν θα ενδιαφέρεται για το καλό της εθνικής οικονομίας αλλά για το καλό της τσέπης του εργαζόμενου λαού;;

Σε τελευταία ανάλυση μια τέτοια στρατηγική, δεν μπορεί παρά να είναι μια στρατηγική- τακτική για τον σοσιαλισμό- κομμουνισμό . Η στρατηγική – τακτική ενός κινήματος που καταργεί την κάθε φορά υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, στην κατεύθυνση της οικοδόμησης της κοινωνίας των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών».

Ένα κίνημα- μέτωπο που δεν θα περιμένει την κατάκτηση της εξουσίας- στην προοπτική της απονέκρωσης και του μαρασμού του κράτους- αλλά θα αρχίζει από τα σήμερα τον αγώνα με την διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων και αναγκών μας. Όπως είναι η δωρεάν πρόσβαση σε όλο και περισσότερο αγαθά και υπηρεσίες. Ή μια ριζική αύξηση των μισθών για να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά και μια ριζική μείωση των ωρών εργασίας για να μην υπάρχει ανεργία.

Ένα κίνημα- μέτωπο που δεν θα αντιμετωπίζει την εργατική εξουσία και τον σοσιαλισμό- κομμουνισμό ως παγιωμένο καθεστώς αλλά μια επαναστατική φάση μετάβασης από τον καπιταλισμό στο ολοκληρωμένο κομμουνισμό. Ωθώντας με την δράση τους τις ίδιες τις μάζες να αγωνιστούν στην προοπτική της πλήρους απελευθέρωσης τους.

Για την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής. Για τον κοινωνικό και εργατικό έλεγχο στο σύνολο της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας μέσω εργατικών συμβουλίων και άλλων μορφών άμεσης δημοκρατίας. Για μια κοινωνία που όλα θα τείνουν να γίνουν «κοινά», δημόσια και ελεύθερα.

Μέσα από αυτό το πρόγραμμα θα αντιμετωπιστεί και το ζήτημα των συμμαχιών και της εξουσίας. Επιλέγοντας να εκφράσει και να αντιπροσωπεύσει τις λαϊκές και κοινωνικές συμμαχίες με τον κόσμο των καταπιεσμένων, τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα και τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου.

Σε μια τελευταία ανάλυση, δεν μπορούμε να πούμε όχι στην εξουσία, αν είναι να την καταργήσουμε !!!!!


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Ο ανιστόρητος σχολιασμός των αρχιτεκτονικών έργων ως εργαλείο συναλλαγής : Το παράδειγμα της ΟΑΣΗΣ.


Η δεύτερη εκδοχή της ιδιωτικής διαχείρισης της ΟΑΣΗΣ πέρασε αφήνοντας τον οικοδομικό κάνναβο και το κέλυφος του διατηρητέου κτιρίου να χάσκουν, πίσω από κυβικά τσιμέντου και πολλούς από εμάς να μιλάμε για ανοσιούργημα όταν περνάμε από μπροστά του.
Το δημοτικό αναψυκτήριο ‘’ ΟΑΣΗ ΄΄, έργο του Άρη Κωνσταντινίδη του 1971, εντοπίζεται στην άκρη του πλατώματος της πλατείας Πύρρου, στο μέσο ενός πευκόφυτου τμήματος. Είναι ισόγειο, με υπόγειο που εμφανίζεται ως όροφος λόγω υψομετρικής διαφοράς, στον από την πίσω όψη του κτιρίου διανοιγμένο δρόμο.
Είναι πλασμένο στο ύφος του δημιουργού του ως ενιαίος, ελεύθερος προς διάπλαση χώρος, με επαναλαμβανόμενο σε ίσα διαστήματα εμφανή οικοδομικό κάνναβο δοκών και υποστυλωμάτων, ( μουσικότητα το ονόμαζε ο Κωνσταντινίδης ), μεγάλα συρόμενα ανοίγματα που προσδίνουν συνέχεια του εσωτερικού χώρου προς τους ημιυπαίθριους ( υπόστεγα ) και τον υπαίθριο και μοναδική διαμπερότητα, ώστε από τον δρόμο και τον περιβάλλοντα χώρο, να βλέπεις τη λίμνη.Γι’ αυτό ακριβώς το ύφος ο Κωνσταντινίδης πέρασε στην ιστορία.
Το αναψυκτήριο κατασκευάστηκε από εμφανές σκυρόδεμα και λιθοδομή και διατηρεί τυπολογική συγγένεια με το Αρχαιολογικό Μουσείου Ιωαννίνων, έργο του ιδίου της διετίας ‘65-‘66.

Για μια εικοσαετία στέγασε καημούς χαρές και πόθους μαθητών, συνταξιούχων, εργένηδων, οικογενειών, φοιτητών, χορούς και γλέντια των ανθρώπων της μέρας και της νύχτας, στημένο όπως ο αρχιτέκτονας το άφησε, άντε με μικρές παραλλαγές στο εσωτερικό του, πράγμα που το συνδέει με τον χρόνο μας, τη μνήμη μας και το καθιστά σημείο αναφοράς για τους περισσότερους.

Το ’92-‘93 έγινε η πρώτη εκχώρηση άνευ όρων της ΟΑΣΗΣ σε ιδιώτη επιχειρηματία, πού πραγματοποίησε προσθήκες στο κτίριο και κακόγουστες, άσχετες και φτηνιάρες επεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο.
Το 2002 ξεκινά το παζάρεμα της εκχώρησης σε νέο « επενδυτή », με προτάσεις και αλλεπάλληλες μελέτες προσθηκών τετραγωνικών μέτρων καθ’ ύψος και κατ’ έκταση, για περισσότερη εκμετάλλευση – κέρδος για τον ιδιώτη.
Με αγώνα και παρεμβάσεις προς την κεντρική εξουσία, κηρύσσεται μεν διατηρητέο το κτίριο τον Οκτώβριο του 2003, όχι όμως και ο περιβάλλων του χώρος. Εκεί στήνεται ένα τσιμεντένιο πατάρι που καταλαμβάνει όλη του την έκταση, μόνο και μόνο για να τοποθετηθούν και να φαίνονται χονδροειδή καθίσματα ύφους Life - Style.
Το τσιμεντένιο πατάρι πού έγινε με την έγκριση της 6ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων και τη σύμφωνη γνώμη της Δημοτικής Αρχής, άχρηστο πια και βεβαίως από την ώρα που υψώθηκε, τεχνολογικά ξεπερασμένο, αντιοικονομικό τόσο για να κατασκευασθεί, όσο και για να ξηλωθεί, αντιπεριβαλλοντικό , κακότεχνο, αντιαισθητικό και αλαζονικό, αφού έγινε για να ταπεινώσει το κτίριο και τους ανθρώπους οι οποίοι ποτέ δεν το επέλεξαν ποτέ δεν το τίμησαν. Αυτό το τσιμεντένιο πατάρι της ΟΑΣΗΣ, είναι το δώρο ενός καθυστερημένου καπιταλισμού και η συμβολή των αυτοδιοικούντων στη βεβήλωση ενός αρχιτεκτονικού αναγνωρισμένου έργου, που ευκόλως και συνεχώς για λόγους επικοινωνιακούς, η Δημοτική Αρχή διατείνεται ότι «ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του το ανεγνώριζε». Τώρα πώς ένα έργο πού ομοιάζει τυπολογικά και μορφολογικά με πολλά άλλα έργα του δημιουργού του δεν είναι αποδεκτό από εκείνον, ο Κωνσταντινίδης δεν ζει για να το απαντήσει, είναι προφανές όμως ότι πρόκειται για παραδοξολογία και ανιστόρητο σχολιασμό, χωρίς κόστος για τους κρίνοντες.

Η ελαφρότητα στην κρίση και τον δημόσιο σχολιασμό, των υφολογικά « μοντέρνων » επωνύμων κτιρίων της πόλης μας, ως άσχημα, παράταιρα, φτωχά, ψυχρά «χουντικά» και ούτω καθ’ εξής, καταδεικνύει τη σχέση των διαχειριστών των δημοτικών πραγμάτων αλλά και μερίδας των ΜΜΕ, με την αρχιτεκτονική παιδεία και τον σεβασμό στο έργο των δημιουργών. Τη σχέση με την παράδοση, την φροντίδα και την προστασία της. Γιατί τα Γιάννενα, ευτύχησαν να έχουν δείγματα του μοντέρνου ύφους της Ελληνικής αρχιτεκτονικής, που συνιστούν και αυτά παράδοση και μάλιστα παγκοσμίως αναγνωρισμένη.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο και την ΟΑΣΗ του Κωνσταντινίδη, το κτίριο της «Τράπεζας Ελλάδος» της Τζάκου το Ξενία του Βώκου.
Και βέβαια η προτίμηση των πολιτών και κατ’ επέκταση των διοικούντων για τα αρχιτεκτονικά και εν γένει αισθητικά πρότυπα είναι επιλεκτική .
Από αυτό το σημείο όμως, ως το σημείο να επιλέγεις πια παράδοση θα απαξιώσεις πρακτικά και θα διαβάλεις λεκτικά, βάσει των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων των ιδιωτών επενδυτών που έχεις επιλέξει να προικίσεις με αρχιτεκτονικά έργα, είναι πολιτική επιλογή και σαφώς επιβεβλημένη αισθητική προτίμηση. Έτσι η επιστράτευση σχολίων δίκην αρχιτεκτονικής κριτικής είναι χρησιμοθηρική καθώς γίνεται με την πρόθεση να συσκοτισθεί η αρχιτεκτονική αξία των κρινόμενων έργων, επειδή δεν ευνοεί τις περιστασιακές επιδιώξεις των κρινόντων και τα συμφέροντα της ομάδας που εκπροσωπούν. Συνιστά δε ασέβεια στο έργο δημιουργών, υποτίμηση της παράδοσης και των πολιτών, όχι μόνο όσων γνωρίζουν και ενδιαφέρονται, αλλά όλων όσων ζουν και έξω από τα σπίτια, τους ταξιδεύουν , βλέπουν, σκέφτονται, κρίνουν και πράττουν.
Η προαναφερθείσα, αποκρουστικά μεροληπτική και χυδαία διαχείριση του αστικού ανθρωπογένους περιβάλλοντος, είναι ιδεολογικά προσαρμοσμένη όχι σε θρησκευτικούς λόγους, ( ανατίναξη Βούδα από τους Ταλιμπάν ) αλλά στην αρχή και τους μηχανισμούς εμπορευματοποίησης ( απαξίωση, χλεύη, βιασμός, καταστροφή ) του χώρου και των ανθρώπινων έργων, θύμα της οποίας υπήρξε η ΟΑΣΗ και ο δημιουργός της.

Το τσιμέντο, η πέτρα, ο χαλκός, το ξύλο, το μάρμαρο, το ύψος, το βάθος, τα τυφλά τμήματα, τα ανοίγματα, η στέγαση, οι προεξοχές, οι εσοχές, οι εξώστες, τα προστεγάσματα δεν είναι από μόνα τους όμορφα ή άσχημα καλά ή κακά παραδοσιακά ή μη. Είναι το συνθετικό σύνολο που όταν προκύπτει συνεπές με την ιδέα που φέρει, τις ανάγκες που στεγάζει, τη θετική του σχέση με τον χώρο και τους ανθρώπους, την αντοχή στον χρόνο, συνιστά πρότυπο, σχολή, στυλ και αναγορεύει τον δημιουργό σε « master – maitre ». Όλα τα άλλα έργα είναι φτηνές απομιμήσεις, και τα λόγια, ασχολίαστες βλακείες.
Το δημοτικό αναψυκτήριο οφείλει να μας παραδοθεί όπως ακριβώς το έχτισε ο δημιουργός του υπηρετώντας την ιδέα της « ασκητικής ζωής» ( όπως το σύνολο του έργου του Κωνσταντινίδη ) την λειτουργία για την οποία σχεδιάστηκε και τον δημόσιο χαρακτήρα του.
Δεν χρειαζόμαστε αισθητική επιχειρηματολογία για να αντιληφθούμε ότι περιττεύουν τα τσιμεντένια πατάρια, τα χονδροειδή καθίσματα και κάθε είδους φτιασίδι που τοποθετείται δίπλα σε ένα τέτοιο έργο, για να εξυπηρετεί το όφελος του κάθε ιδιώτη.
Η περιπέτεια της ΟΑΣΗΣ αναδεικνύει ένα ακόμη ζήτημα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων που ασκήθηκε από τις Δημοτικές Αρχές. Αυτό της κακοποίησης της δημόσιας αρχιτεκτονικής του χθες από την ιδιωτική μεταχείριση. Σε συνδυασμό με την έκπτωση της δημόσιας αρχιτεκτονικής του σήμερα έτσι όπως εκτελείται από ιδιώτες (πλατεία), συνιστά πρωτίστως λόγο πολιτικής διαμαρτυρίας και συλλογικής εκδήλωσής της και δευτερευόντως λόγο αισθητικής δυσανεξίας.

ΑΛΕΞ Κ. ΜΠΕΓΚΑ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
ΜΕΛΟΣ Α.Κ.Ο.Α.

1/8/08

Μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων;;;


Εν μέσω θέρους, η κυβέρνηση της ΝΔ αποπειράται- μέσω της βουλής - να καταργήσει την εργατική διαιτησία και ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις εργασίας στις ΔΕΚΟ. Κτυπώντας το πιο «εξασφαλισμένο» τμήμα της εργατικής τάξης. Δίνοντας ένα ακόμη μάθημα αντεργατικής πολιτικής, γεγονός που την κάνει εξαιρετικά επικίνδυνη για τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα.

Την ίδια μέρα που προχωράει σε αυτό το εργοδοτικό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα- αλλάζοντας όσους βουλευτές της αντιδρούν- αυξάνει τους μισθούς των δικαστών κατά 80%, όταν δυο ταμεία κινδυνεύουν με χρεοκοπία , ενώ «τυχαίνει» 8 εργάτες να πέφτουνε θύματα- να δολοφονούνται επί της ουσίας- εργατικού ατυχήματος στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα.

Και κανενός σχεδόν δεν του «κουνιέται το αυτί»! Καλοκαίρι ή μια ριζική αδυναμία του εργατικού κινήματος , της αντιπολίτευσης και της αριστεράς να προβάλει μια αποτελεσματική αντίσταση.

Και όλα αυτά εντός μιας βαθιάς κρίσης που και η ίδια η κυβέρνηση δεν νιώθει καθόλου καλά και που περιμένει και αυτή με τρόμο το χειμώνα της ακρίβειας και της ανέχειας για τα λαϊκά νοικοκυριά, έχοντας τινάξει στον αέρα τον προϋπολογισμό του 2008. Αλλά η κρίση κτυπάει και το ΠΑΣΟΚ που δεν μπορεί ακόμη να ξεπλύνει τις αμαρτίες του παρελθόντος που του τρώνε τα σωθικά. Η μόνη που στέκει κάπως καλύτερα είναι η αριστερά, φυσικά σε ένα δημοσκοπικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, αλλά ουδόλως στο εργατικό συνδικαλιστικό επίπεδο, εκεί δηλαδή που πάντα ήταν η δύναμη της. Ιδιαίτερα το εργατικό κίνημα δεν φαίνεται στην παρούσα φάση να καταφέρνει να ενοποιήσει αγωνιστικά τα διασπασμένα τμήματα της εργατικής τάξης.

Επειδή θεωρούμε πως από το εργατικό κίνημα θα ξεκινήσει μια ουσιαστική επανίδρυση και επαναθεμελίωση της αριστερής γραμμής θα επιμείνουμε σε κάποιες αιτίες αυτής της σημερινής θλιβερής κατάστασης για το εργατικό κίνημα. Μόνο που θα αναγκαστούμε να πάμε ιστορικά λίγο πίσω, βλέποντας την σχέση αριστεράς και εργατικού κινήματος.

Ήταν το 1985 όταν η πολιτική λιτότητας του Παπανδρεικού ΠΑΣΟΚ, με καθοδηγητή τον Σημίτη- τον μετέπειτα πρωθυπουργό του νεοσυντηρητικού εκσυγχρονισμού- που προκάλεσε την διάσπαση στην ΠΑΣΚΕ και την δημιουργία της ΣΣΕΚ.

Γλήγορα δημιουργήθηκε ένα αγωνιστικό μέτωπο της αριστεράς και της ΣΣΕΚ, μια εργατική άνοιξη στα συνδικαλιστικά πράγματα , που έστειλαν σχεδόν αδιάβαστο το πρόγραμμα λιτότητας του ΠΑΣΟΚ- Σημίτη. Δυστυχώς ο κυβερνητισμός της αριστεράς-του ενιαίου Συνασπισμού- επέλεξε να γίνει ουρά του συστήματος αντί με βάση αυτό το ταξικό μέτωπο να οικοδομήσει ένα πλατύ αριστερό μέτωπο – κίνημα που θα όξυνε την καπιταλιστική κρίση.

Επέλεξε με την στάση της να βοηθήσει το σύστημα να εκτονώσει την κρίση του, βάζοντας και αυτή το χεράκι της στην νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση που ακολούθησε. Μια στάση εγκληματική για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού που ως ένα σημείο συνεχίζουμε να πληρώνουμε.

Και δεν απαλύνονται οι εγκληματικές ευθύνες της αριστεράς από τις άσχημες και δύσκολες αντικειμενικές συνθήκες εκείνης της περιόδου : Κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού , κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Απεναντίας μια επαναστατική δύναμη στα δύσκολα φαίνεται, και μάλιστα όταν σε εμπιστεύονται γύρω στα 10% του ελληνικού λαού, τότε οι ευθύνες σου είναι τεράστιες και καθοριστικές για την εξέλιξη των πραγμάτων.

Η ιστορία του ενιαίου Συνασπισμού είναι απόλυτα διδακτική και απαντάει στις αντιλήψεις που λένε πως αυτό που χρειάζεται η αριστερά είναι μόνο η ενότητα. Ενότητα ναι, αλλά προς τα πού και με ποιόν;;

Το έργο στις μέρες μας πάει να ξαναπαιχτεί με γενικά καλύτερους όρους για την εργατική τάξη. Σήμερα είναι ολοφάνερη η κρίση αστικού μπλοκ εξουσίας, σήμερα ζούμε το τέλος του νεοφιλελευθερισμού. Ακόμη και στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση παρεμβαίνει για να περισώσει το τραπεζικό σύστημα και στην Ν. ΖΗΛΑΝΔΙΑ- που ακολουθούσε πιστά το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα-γίνονται κρατικοποιήσεις σημαντικών κλάδων της παραγωγής.

Σήμερα η αριστερά δίχως να έχει ξεμπερδέψει με τα χρέη που άφησε η ιστορία του «υπαρκτού σοσιαλισμού», είναι ως ένα σημείο δύναμη ανάσχεσης της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Όλη η νότιος Αμερική(Τσάβες, Μοράλες, Ζαπατίστας …κτλ) αλλά και στην Ασία με το Νεπάλ και τους Μαοϊκούς δείχνει πως κάτι κινείται.

Αυτό όμως στα κάθε μας δεν κάνει τα πράγματα στους τόπους δουλείας πιο εύκολα. Απεναντίας , κάθε μέρα έχουμε τρεις νεκρούς εργάτες στα στρατόπεδα εργασίας του ιδιωτικού τομέα , σε αυτούς του έρημους των εργατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Είναι σημαντικές οι μεταλλάξεις που επέφερε ο νεοφιλελεύθερος «χειμώνας» στην δομή της εργατικής τάξης. Έχουμε και λέμε: Εντατικοποίηση , ελαστικοποίηση των συνθηκών εργασίας στο ιδιωτικό και στο ευρύτερο δημόσιο τομέα που κατέληξαν στον πολυκερματισμό της εργατικής τάξης. Στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ συνεχίζεται με πολυποίκιλους τρόπους η ενσωμάτωση των μόνιμων σε βάρος των εποχιακών και των συμβασιούχων , κάτι που επιτείνει την πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης. Έχοντας την συνενοχή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που παίζει ανοικτά και απροκάλυπτα το παιχνίδι της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων. Δίπλα μας ένα εκατομμύριο μετανάστες που ζούνε παράνομα ή νόμιμα κάνουν τις πιο βρώμικες δουλείες σε συνθήκες δουλείας και δουλοπαροικίας. Ένα έγκλημα που ελάχιστα έχει απασχολήσει την αριστερά, βλέπετε οι μετανάστες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα.

Ενώ η κινηματική αφλογιστία στους εργασιακούς χώρους από το 1994 έως το 2005 δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά νέων εργαζόμενων- οι πλέον καταπιεσμένοι - δίχως καμία αγωνιστική ή και μια απλή συνδικαλιστική εμπειρία.

Αυτό είναι ένας λόγος που αυτή η γενιά προσεγγίζει τις δυνάμεις της αριστεράς με δημοσκοπικούς και κοινοβουλευτικούς όρους. Στην συντριπτική του πλειοψηφία αυτός ο κόσμος της νέας εργατικής βάρδιας έτσι έχει μάθει να αντιδρά. Από την άλλη πλευρά είναι ολοφάνερη η αδυναμία του συνόλου της αριστεράς να προσεγγίσει κινηματικά και αγωνιστικά την νέα εργατική βάρδια , αλλά και συνολικότερα την εργατική τάξη στον ιδιωτικό τομέα.

Το πρωτεύον λοιπόν ζητούμενο για τις δυνάμεις της αριστεράς δεν είναι η ενότητα τους γενικά και αόριστα, αλλά η αγωνιστική ενότητα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Και σε αυτό από κοινού πρέπει στρέψουν τις δυνάμεις τους.

Μόνο έτσι θα έρθουν οι πρώτες ουσιαστικές υλικές νίκες για τους εργαζόμενους που θα δυναμώσει την αγωνιστική αυτοπεποίθηση της εργατικής τάξης και την συλλογική της αντίληψη , προσφέροντας το έδαφος για την ανάπτυξη αριστερών και ανατρεπτικών ιδεών στο κόσμο της εργασίας.

Και αυτή την δυνατότητα την προσφέρει η οικοδόμηση ενός ενιαίου ταξικού μετώπου που θα ενοποιεί την εργατική τάξη και όσες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις θέλουν να παλέψουν το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.

Ένα ταξικό μέτωπο , πολιτικών και συνδικαλιστικών κινήσεων- οργανώσεων- συνδικάτων που θα καλύπτουν το σύνολο των εργαζόμενων ανεξάρτητα από την σύμβαση που εργάζονται. Ένα τέτοιο ταξικό εργατικό μέτωπο είναι που θα δημιουργούσε ρωγμές στα όποια αγωνιστικά και ταξικά κομμάτια βρίσκονται εντός της ΠΑΣΚΕ, απελευθερώνοντας εργατικές δυνάμεις που σήμερα εγκλωβίζονται στις δυνάμεις του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Εκεί βρίσκεται το όποιο στοίχημα για την αριστερά αλλά και για την εργατική τάξη. Και ας μην ξεχνάμε, κάθε χαμένη ευκαιρία για την αριστερά, είναι μια σανίδα σωτήριας για τον καπιταλισμό και το σύστημα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...