29/12/08

Ο «ρομαντικός αντι-καπιταλισμός» τής διαδικτυακής αντι-πληροφόρησης




Για τους νοσταλγούς της ουτοπίας σε έναν αντι-ουτοπικό κόσμο (Ράσελ Τζάκομπι)


Από την εποχή που ο Νίτσε υπενθύμισε στην ανθρωπότητα την επιμελώς θαμμένη ώς τότε δύναμη της διονυσιακής της «μανίας», πέρασαν ήδη πάνω από 100 χρόνια. Εντελώς συμπτωματικά, την εποχή που ο γερμανός φιλόσοφος χανόταν στα ντοστογιεφσκικά οράματά του, στην πατρίδα του μέγιστου πεζογράφου εξαπλωνόταν ο διονυσιασμός του «μηδενισμού». Για όσους έχουν παρευρεθεί στη σκηνή του αστικού «αντάρτικου», η παρομοίωση με το «διονυσιακό» στοιχείο της νιτσεϊκής φιλοσοφίας δεν πρέπει να φαίνεται ανοίκεια. Ωστόσο, από τον καιρό των Δαιμονισμένων «κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι» και είναι αλήθεια πως τούτη η ρήση, την οποία ο Πλάτων αποδίδει στον Ηράκλειτο, παραμένει ακόμα επίκαιρη: «δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης».








Ο «ποταμός» της κοινωνικής έκρηξης




Όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, η «σκεπτόμενη ανθρωπότητα» αναζητεί και πάλι τους «προγόνους» της πρωτόγνωρης εξέγερσης που ζει όλος ο πλανήτης, μέσα από τις εικόνες των ελληνικών οδοφραγμάτων. Δεν μας εκπλήσσει η εμμονή πολλών στις αναλογίες με τις πρόσφατες γαλλικές οδομαχίες και καταστροφές, όμως μάλλον δεν θα συμφωνήσουμε. Ως προς την εξέγερση των γαλλικών προαστίων τουλάχιστον, οι διαφορές είναι σημαντικότερες από τις ομοιότητες. Χωρίς να υπολογίσουμε την άβυσσο που χωρίζει την ισχύ της εξουσίας Σαρκοζί από την παραπαίουσα δεξιά κυβέρνηση της Ελλάδας, η ρατσιστική υποδομή της γαλλικής κοινωνίας απέναντι στους ξένους έβγαλε στην επιφάνεια εκεί έναν κοινωνικό διχασμό που συνέβαλε στην κατάληξη της κρίσης. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά πως στην ελληνική κοινωνία απουσιάζει ο ρατσισμός, ούτε ότι οι μετανάστες εδώ δεν συμμετείχαν στο πρωτοφανές «πανηγύρι» του πλιάτσικου, ωστόσο τούτη η αντίσταση στην κρατική βία που ζήσαμε παραμονές εορτών εν μέσω νεφών δακρυγόνων, ξεκίνησε μέσα από τα σπλάχνα της ίδιας της εμπορευματικής κοινωνίας μας˙ και μάλιστα από το κατά τεκμήριο πιο «αθώο» κομμάτι της, τους μαθητές. Κάποιοι «ορθόδοξοι» αριστεροί ή δογματικοί της «προόδου» ταύτισαν τους εξεγερμένους τού «Αλέξη» με τους Λουδίτες που κατέστρεφαν τις μηχανές, λες και οι τράπεζες που κάηκαν είχαν παραγωγική άξια. Όχι, αυτή η εξέγερση δεν ήταν μόνο του μητροπολιτικού περιθωρίου, όπως στη Γαλλία, τούτη η εξέγερση δόνησε όλους τους καταπιεσμένους και απογοητευμένους˙ τούτο άλλωστε αποδεικνύει το χειροκρότημα στην πυρπόληση των τραπεζών και των πολυεθνικών. Τα αναρχικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής έκρηξης είναι πράγματι πρωτόφαντα, ακόμα και για όσους έχουν μνήμη των «ημερών του Χημείου».


Η διονυσιακή «μέθη» του οδοφράγματος

Ένας «μύθος» πλανάται πάνω από την πόλη, ο «μύθος του μηδενός» στον αντίποδα της αισιοδοξίας του Σορέλ˙ μια ουτοπία δίχως ουτοπία, καθώς η παρούσα κοινωνική ρήξη αναπαράγει πιστά το «σημείο μηδέν», όπου η κοινωνία μας μαζοχιστικά πραγματοποίησε για πρώτη φορά ολοκληρωτικά τον «ευρωπαϊκό μηδενισμό» του Νίτσε. Το καλύτερο δώρο για τη γέννηση εκείνου που αναφώνησε: «αγαπάτε αλλήλους», καταδιώκοντας με βία τους εμπόρους από τον ναό, θα μπορούσε να είναι το καιγόμενο δέντρο του Δημάρχου. Έτσι τίμησαν οι προλετάριοι της Βαλκανικής Μητρόπολης τη θυσία του Αλέξη, αλλά και τη γέννηση εκείνου που υποστήριξε πως δεν είναι αναγκαίο να εργαζόμαστε, καθώς ο Θεός μάς τα δίνει όλα… Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι στα χέρια των ισχυρών της εποχής του κι εκείνος είχε την ίδια μοίρα με τους Κουμή – Κανελλοπούλου, τον Μιχάλη, τον Νίκο, τον Αλέξη κ.ο.κ. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αναρχικός ή επαναστάτης για να καταλάβει πως η δημιουργία βρίσκεται ακριβώς στην ανάλωση του «καταραμένου αποθέματος» του ύστερου καπιταλισμού. Όταν οι Ινδιάνοι κατέστρεφαν την παραπανίσια παραγωγή στις οργιαστικές γιορτές –καθώς αναφέρουν ο Μπατάιγ και οι «καταστασιακοί»-, ίσως να είχαν περισσότερη γνώση της ουσίας από τον αλλοτριωμένο άνθρωπο του καπιταλισμού, που συσσωρεύει ακατάπαυστα χρήματα και εμπορεύματα, καταναλώνοντας δίχως να αναλώνει όπως απαιτεί η αυθεντική εν τω κόσμω ύπαρξη. Η ευτυχία του ανθρώπινου γένους αρμόζει στον αγώνα, στην εξέγερση, παρά στον διαχωρισμένο κόσμο των δούλων και των πιο δούλων από τους δούλους, των ίδιων των αφεντικών –σύμφωνα με τον φιλόσοφο που ενέπνευσε όλη τη σύγχρονη ανατρεπτική σκέψη, τον Χέγκελ.


Ο διαδικτυακός «ρομαντισμός» ενάντια στον καπιταλισμό

Στην απολογία του σχετικά με το σταλινικό του παρελθόν, ο Λούκατς, ο «καλύτερος μαθητής» τού Χέγκελ ανάμεσα στους μαρξιστές, έκανε λόγο για τον «ρομαντικό αντικαπιταλισμό» της εποχής πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, για το κλίμα της διάχυτης ουτοπίας που αποσκοπούσε στο γκρέμισμα του παλαιού κόσμου και σημάδεψε αυτή την εποχή του «μεταιχμίου των ιδεών». Πιστεύουμε ότι στην επαναστατική «μανία» της γενιάς του Διαδικτύου συναντά κανείς πολλά από τα «ρομαντικά» χαρακτηριστικά άλλων καιρών αμφισβήτησης. Το πολιτικό έλλειμμα που ορισμένοι ορθώς καταδεικνύουν στις μέρες μας –η αντιεξουσιαστική εξέγερση του 1985 με ίδια αφορμή είχε σαφώς περισσότερο πολιτικό «προφίλ»- δεν αρκεί ωστόσο για να καταδικαστεί καλή τη πίστη το μένος κατά των τραπεζών. Τουναντίον, αυτή η πράξη δηλώνει την οργή της κοινωνίας, ακόμη και των ανθρώπων του «καναπέ», ενάντια στο «σαρκοβόρο» κεφαλαιοκρατικό σύστημα το οποίο εσχάτως παραδέχτηκε την ένδειά του ως προς τη στοιχειώδη συνοχή του κοινωνικού συστήματος. Είναι άλλωστε γνωστό πως στις ιστορικές στιγμές που η «οργανωμένη κοινωνία» αποσυντίθεται, τον λόγο έχουν οι μάζες και η «διονυσιακή» τους ορμή, σύμφωνα με το σχήμα του Κώστα Παπαϊωάννου. Ως εκ τούτου, στις ιστορικές παρομοιώσεις που είναι τώρα του συρμού θα θέλαμε να προσθέσουμε ακόμη μία: η παρούσα εξέγερση των νέων στην Ελλάδα ομοιάζει μάλλον με την εποχή της αποκαθήλωσης του σταλινισμού. Όπως η “κομμουνιστική” εξουσία αναγκάστηκε εκ των υστέρων να παραδεχτεί την ωμή βία και τον δεσποτισμό του «πατερούλη των λαών» προκαλώντας την επανάσταση των δεσμωτών του «κομμουνισμού», έτσι και σήμερα ο εμπορευματικός καπιταλισμός σήκωσε το «καπάκι» της αποτυχίας του, απελευθερώνοντας την ενστικτώδη, «ρομαντική» αντίδραση της κοινωνίας. Συνεπώς, μάλλον με την ουγγρική και την τσεχοσλοβάκικη επανάσταση θα πρέπει να συγκριθεί η παρούσα αφύπνιση των «υγιών» δυνάμεων του κοινωνικού ιστού, παρά με τα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία. Απλώς τον ρόλο του «κύκλου Πέτοφι» παίζουν πλέον το Indymedia, το «Πολιτικό Καφενείο», τα μπλογκ και ο 1431ΑΜ…


Απαλλοτριώνοντας το «καταραμένο απόθεμα»

Οι «μεγάλες νύχτες του Αλέξη» –ένεκα χειμερινού ηλιοστασίου- υπήρξαν οι πιο «παραγωγικές» νύχτες των τελευταίων χρόνων. Τι πιο «παραγωγικό» από τη «θεϊκή βία» –κατά τον Μπένγιαμιν- των νέων προλεταρίων, που ανάλωναν με «μανική» ορμή ό,τι αναπαραγόταν μέχρι σήμερα με το θράσος της «φούσκας» παρότι ήταν κατάφωρα περιττό, που απ-αλλοτρίωναν το διογκωμένο εμπόρευμα – θέαμα, απο-φετιχοποιώντας κάθε «μυθολογική» αξία τής γυαλιστερής βιτρίνας και του κίβδηλου «φαίνεσθαι». Γιατί, όπως και να το κάνεις, δεν βιώνουμε τίποτε άλλο παρά την πρώτη «στιγμή» μιας άρνησης που σύντομα θα συναντήσει την άρνησή της, καταλήγοντας σε μια κατάφαση συντριβής των σχέσεων εκείνων οι οποίες καθόρισαν τη σύγχρονη μορφή του καπιταλιστικού κράτους, τη μετατροπή της πολύμορφης παραγωγικής ικμάδας του ανθρώπου σε «θέαμα» προς κατανάλωση. Ο «ρομαντικός αντικαπιταλισμός» απαιτεί τη δημιουργία και «δημιουργία» δεν γίνεται με παλαιά υλικά˙ αυτά θα πρέπει άμεσα να αναλωθούν, το οποίο δεν διαφέρει πολύ από τον ριζικό μετασχηματισμό τους. Σίγουρα δεν ήταν σε λάθος δρόμο οι Κομμουνάροι όταν κατέστρεφαν τις τράπεζες και τον Λούβρο, ούτε ο Μπακούνιν παρέα με τον Βάγκνερ όταν πυρπόλησαν την Όπερα. Όπως ακριβώς ο «θνήσκων Θεός», είτε Διόνυσο τον ονομάσουμε είτε Χριστό, αναδύεται κάθε χρόνο μέσα από τις πυρπολημένες «τράπεζες» του παλαιού κόσμου, ομοίως και ο «ολοκληρωμένος άνθρωπος» του «νεαρού» Μαρξ θα αναγεννηθεί σαν τον Φοίνικα μέσα από τα αποκαΐδια του «λάιφ-στάιλ» και της «ψευδούς αναπαράστασης» της ζωής, με την οποία αναμετρήθηκαν θαρραλέα πρώτοι οι «καταστασιακοί».


Το «ποτάμι» κόντρα στην «πραγμοποίηση»

Εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια άνθρωποι βροντοφωνάζουν πως δεν αντέχουν, δεν χωράνε σε αυτό τον κόσμο τής, κατά Λούκατς, «πραγμοποίησης». Εν τούτοις το «ποτάμι» της παγκοσμιοποίησης διαφέρει νομοτελειακά από την εποχή της «τέλειας ενοχής» που βίωσαν οι διανοούμενοι πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση. Οι εξεγερμένοι αντιστέκονται σήμερα χωρίς ένα «εκστατικό» όραμα: παρότι δεν ελέγχουν τους όρους της ζωής τους, αδυνατούν να οραματιστούν το μέλλον, πως ανήκουν σε άλλο κόσμο˙ οι ορδές της ουτοπίας μοιάζουν πλέον χαμένες και ξεχασμένες. Οι νέοι «προλετάριοι» της μητρόπολης εκκινούν από την αρχή της απελπισίας και ουδόλως από την αρχή της ελπίδας –όπως ο Μπλοχ-, μόνο που αυτό είναι το πρώτο βήμα για να συγκροτηθούν χωρίς μεσολαβήσεις σε «τάξη για τον εαυτό της». Και μόνο η χυδαία επίθεση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. θα αρκούσε για να αποδείξει την παραπάνω δυναμική... Ο «ρομαντικός αντι-καπιταλισμός» του 21ου αιώνα δεν συνιστά «τυφλή βία» ενάντια στην ιδιοκτησία, τουναντίον βασίζεται στην κατοχή ολοένα και πιο εξελιγμένων «εργαλείων» επικοινωνίας –τόσο στη Γένοβα όσο και στην ελληνική εξέγερση του 2008, οι «αφιονισμένες» μάζες του πεζοδρομίου εκμεταλλεύθηκαν στην εντέλεια τις δυνατότητες που παρέχουν τα κινητά και το Διαδίκτυο. Ο ίδιος ο κόσμος της «αποξένωσης» του εμπορεύματος γέννησε την «άρνησή» του, η γενιά της «οθόνης» καταστρέφει απειλητικά το κίβδηλο περιβάλλον των Μ.Μ.Ε., διαρρηγνύοντας τον «κύκλο με την κιμωλία» που παρενέβαλε η εξουσία μεταξύ παθητικού θεατή και πραγματικής ζωής.


Το «θέαμα» ως ιδεολογική εξουσία

Είναι βέβαιο ότι το σύγχρονο κράτος έχει ισχυρότερα όπλα από τα τανκ που εισέβαλαν στη Βουδαπέστη (1956) και στην Πράγα (1968) –η ειρωνεία της Ιστορίας είναι πως οι ανακοινώσεις του Κ.Κ.Ε. ηχούν σήμερα όπως οι απειλές των τότε «κομμουνιστών» ενάντια στις ουγγρικές και τις τσεχοσλοβακικές μάζες˙ η εξουσία διαθέτει πλέον ένα ύπουλο μέσο υποταγής μέσα σε κάθε σπίτι, την τηλεόραση. Αλλά, όπως ακριβώς οι εξεγερμένοι εργάτες – διανοούμενοι της Ανατολικής Ευρώπης διέλυσαν εν μία νυκτί τον ψεύτικο κόσμο της μονόχρωμης προπαγάνδας, έτσι και η εξεγερμένη νεότητα του 21ου αιώνα κατεδαφίζει χωρίς αιδώ τη φανταχτερή «βιτρίνα» της πλασματικής ευτυχίας, το «θέαμα» της προπαγάνδας ως φορέα της ιδεολογικής εξουσίας. Μπορεί οι ουγγρικές – τσεχοσλοβάκικες μάζες να ηττήθηκαν, αλλά είπαμε: «δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στον ίδιο ποταμό»! Το βέβαιο πάντως είναι ότι το «ποτάμι» του «ρομαντικού αντι-καπιταλισμού» δεν θα πισωγυρίσει στον αιώνα που πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε. Η «εξέγερση του Αλέξη» είναι το προανάκρουσμα ενός απειλητικού μέλλοντος. Σε όλη την Ευρώπη τίποτε δεν θα είναι το ίδιο ύστερα από τις «νύχτες του Αλέξη», αποδεικνύοντας πως στο «μηδέν» υπάρχει ελπίδα μόνο εάν βάλεις το «μαχαίρι στο κόκκαλο» του συστήματος, μόνο εάν εκφοβίσεις αληθινά και έμπρακτα την εξουσία. Στο μεταξύ, οι διανοούμενοι, πλην τιμητικών εξαιρέσεων, μπορούν να συνεχίσουν να «νίπτονται» στη σιωπή: έτσι κι αλλιώς, ο νεογέννητος Θεός σε λίγους μήνες θα πεθάνει…


ΝΙΚΟΣ ΤΖ. ΣΕΡΓΗΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ


Δημοσιεύτηκε στην ΕΠΟΧΗ 28/12/08

Η φωτιά ας γίνει όραμα, δράση, πράξη…


Αυτοί που δεν έχουν «αποθέματα», η οργισμένη γενιά των 400€, οι μετανάστες , οι βαριά εργαζόμενοι μαθητές βγήκαν στο δρόμο , πυρπολώντας τα εμπορευματικά σύμβολα του ύστερου καπιταλισμού. Ενός συστήματος που όλο και πιο πολύ είναι ολοφάνερο πως δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται, αφού πρώτα καταστραφούν εκ θεμελίων όλες οι δομές του. Και από αυτή την στιγμή της άρνησης πρέπει να ξεκινήσουμε για να συναντηθούμε με την συγκεκριμένη ουτοπία της καθολικής ελευθέριας. Αλλά ας πάμε λίγο πιο πίσω:

«…Αμέσως αισθάνομαι την θερμότητα της εργατικής κοινότητας κάθε φορά που κατεβάζω την κουκούλα για να κρύψω το πρόσωπο μου. Αυτή η μοναξιά μου είναι δημιουργική , αυτή η αποξένωση είναι η μόνη συλλλογικότητα που γνωρίζω… κάθε καταστρεπτική πράξη και κάθε σαμποτάζ απηχεί πάνω μου σαν σινιάλο ταξικής συναδέλφωσης…».

Αυτά έγραφε ο Α. Νεγκρι για να υπερασπιστεί πολιτικά το κίνημα των εξεγερμένων νεαρών εργατών της αλυσίδας παραγωγής που αρνιόταν τα παραμείνουν γρανάζι στην καπιταλιστική μεγαλομηχανή στην εξεγερμένη Ιταλία της δεκαετίας του 1970. Ένα κίνημα που έχασε και νίκησε ταυτόχρονα. Νίκησε γιατί ανάγκασε το κεφάλαιο να απαντήσει με μια τεχνολογική αναδιάρθρωση που είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η ανάγκη για εργασία, επεκτείνοντας όμως το εργοστάσιο σε όλη την κοινωνία, σε όλο τον κόσμο. Αναπτύσσοντας και δυναμώνοντας την γενική διανοητική παραγωγική ικανότητα της ζωντανής εργασίας(την generall intelegt), που τείνει να υπερβεί την διάκριση χειρονακτικής και διανοητικής εργασίας , φέρνοντας την κομμουνιστική απελευθέρωση πιο κοντά.

Έχασε γιατί μια ολόκληρη γενιά αγωνιστών έζησε στο σώμα της την καταστολή και την κρατική τρομοκρατία. Γιατί δεν είχε τα φόντα να απαντήσει πολιτικά και όχι στρατιωτικά στην επίθεση του κεφαλαίου. Μια επίθεση που είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική ενσωμάτωση της generall intelegt στα κελεύσματα του κεφαλαίου. Και την είσοδο του καπιταλισμού σε ένα νέο στάδιο, αυτό του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Το παραπάνω κείμενο του Α. Νεγκρι απηχεί και την ψυχολογία και του σημερινού ευέλικτου κοινωνικού προλετάριου την ώρα που κτυπάει το σύστημα. Το κτυπάει, καταστρέφοντας -συμβολικά και πραγματικά- τα εμπορεύματα που του καταστρέφουν την ζωή ή που δεν αδυνατεί να τα αποκτήσει.

Πόσο όμως αυτή η συμβολική ή και πραγματική ανάλωση της εμπορευματικής μας κοινωνίας αποτελεί μια διέξοδο; Το ζήτημα δεν είναι να καταδικάσουμε τα φαινόμενα αλλά να τα κατανοήσουμε. Και αφού τα κατανοήσουμε να ερευνήσουμε πως θα υπερβούμε διαλεκτικά αυτή την δύναμη αρνητικότητας, καταστρέφοντας την μηχανή του καπιταλιστικού κράτους- οικονομίας – κοινωνίας. Οικοδομώντας μια παγκόσμια κοινωνία των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών», μια κοινότητα ελευθερίας και ισότητας.

Εάν στην δεκαετία του 1970 ο προλετάριος ήταν προέκταση του εργοστάσιου, σήμερα είμαστε προέκταση των μηχανισμών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που κάθε πεδίο είναι ένας τόπος εκμετάλλευσης και εξόδου. Εάν τότε μπορούσαμε να μιλάμε για μια διέξοδο από την μισθωτή εργασία , τώρα η εκμετάλλευση είναι καθολική και βιοπολιτική. Άρα και η απελευθέρωση δεν μπορεί να έχει ανάλογα χαρακτηριστικά. Καθολικά και βιοπολιτικά και σε αυτή την προοπτική δεν φτάνει η ανάλωση και η καταστροφή. Σε αυτό το στάδιο θέλει να οικοδομήσεις δυνητικά και πραγματικά ένα άλλο κόσμο από τώρα.

Ένα κόσμο που το πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα τον έχουν τα ίδια τα δρώντα υποκείμενα, που θα κάνουν πολιτική στο όνομα των συλλογικών δικαιωμάτων και αναγκών τους. Αλλά μια πολιτική που θα δίνει πραγματικά το λόγο στο ίδιο τον εργαζόμενο – μέσω των γενικών συνελεύσεων -να μπαίνει μπροστά, μια πολιτική που θα τον μετατρέπει σε «τάξη για τον εαυτό του». Μια δημοκρατία των μαζών, μια «απόλυτη δημοκρατία» του προλεταριακού πλήθους, οπου κανείς δεν θα αναθέτει σε κάποιον άλλο την πολύμορφη πολιτική και παραγωγική του δύναμη. Αυτό όμως από την άλλη δεν συνεπάγεται μια ετσιθελική– βουλησιαρχική κατάργηση ή και απαγόρευση των πολιτικών υποκειμένων και συλλογικοτήτων στο όνομα της αμεσοδημοκρατίας. Ένα γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να μεταφέρει την πραγματική εξουσία σε παράλληλους μηχανισμούς, εξουσίες και γραφειοκρατίες.

Στοχεύοντας στην συγκρότηση αντι-«κρατικών» δομών εργατικής εξουσίας-δημοκρατίας που θα εκβιάζουν το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, αποσπώντας μικρές και μεγάλες νίκες. Ένα ανατρεπτικό και επαναστατικό κίνημα που δεν θα μένει στο να «αδειάζει» υπάρχον σύστημα, αλλά θα καταργεί την υπάρχουσα πραγματικότητα. Στοχεύοντας σε ένα κομμουνισμό της ελευθερίας, της κοινότητας, της μοναδικότητας.

Δεν θα νικήσουμε εάν παραμείνουμε οργισμένοι, θα νικήσουμε εάν η οργή μετατραπεί σε ελπίδα. Θα νικήσουμε με την μεταμόρφωση της «θεϊκής βίας»(Μπένγιαμιν)- που θα καταστρέψει τον πολιτισμό της κυριαρχίας- σε ποίηση, φιλοσοφία, έρωτας. Μια μεταμόρφωση που θα αποτρέψει η «θεϊκή βία» να μεταλλαχτεί σε «μυθική βία»(Μπένγιαμιν) που θα αναπαράγει την κυριαρχία , τον διαχωρισμό και την ιεραρχία.

Στους μέρες του Αλέξη το πρώτο βήμα έγινε, αφήσαμε την μοναξιά μας και ξαναπήραμε τον δρόμο της φωτιάς. Τώρα προχωρώντας και ρωτώντας τις ίδιες τις μάζες, ας αρχίσουμε να ιχνηλατούμε τους μικρούς και μεγάλους δρόμους που θα περάσουν οι ορδές της συγκεκριμένης ουτοπίας.
Δίχως να ξεχνάμε αυτό που ο sub Μάρκος έγραψε: «..Η ιστορία δεν μεταβάλλεται ξεκινώντας από τις γεμάτες πλατείες ή τον αναξιοπρεπή όχλο χωρίς…να ξεκινήσει από την οργανωμένη συνείδηση ομάδων και συλλογικοτήτων που γνωρίζονται και αναγνωρίζονται αμοιβαία εκ των κάτω και από αριστερά και οι οποίες δημιουργούν μια άλλη πολιτική.»


Δημήτρης Αργυρός

23/12/08

ΜΕΤΩΠΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ- ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ



Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων, βροντοφώναζαν χιλιάδες διαδηλωτές σε όλη την Ελλάδα, στις μαχητικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξη. Σύνθημα που έθετε και θέτει μια ξεκάθαρη προοπτική νίκης της εξέγερσης.

Την προοπτική της ανατροπής της κυβέρνησης από τα «κάτω και από τα αριστερά». Από ένα
μέτωπο παιδείας- εργασίας-δημοκρατίας που θα συνενώνει μαχητικά και αγωνιστικά τους εξεγερμένους νέους, την εργατική τάξη, τους μικροαστούς και την φτωχομεσαία αγροτιά. Που θα τρομοκρατεί τους αφέντες των ζωών μας.

Η ανατροπή της κυβέρνησης των δολοφόνων δεν στοχεύει να ανεβάσει το ΠΑΣΟΚ, αλλά να μην ανέβει κανείς. Να πάρουν την εξουσία οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, ο ίδιος ο λαός, μέσω οργάνων άμεσης δημοκρατίας, καταργώντας τους επαγγελματίες πολιτικούς. Αλλά και αν ανέβει κάποιος άλλος διαχειριστής του υπάρχοντος συστήματος, να μην νιώθει δυνατός να περάσει κανένα αντιλαϊκό- αντεργατικό μέτρο.

Για αυτό άλλωστε και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ διαφωνεί με το σύνθημα της ανατροπής της κυβέρνησης μέσα από αγώνες. Για αυτό κάνει τα αδύνατα, δυνατά να μην βγει ο κόσμος του στο δρόμο. Όπως έπραξε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ την μέρα της απεργίας, που αρνήθηκε να κάνει πορεία στην Αθήνα;

Ή όπως έπραξε η ΠΑΣΚΕ που δεν κατέβασε τις δυνάμεις της στην απεργίαΜια προοπτική όμως που ούτε και η πλειοψηφία της αριστεράς δεν υποστηρίζει: Το ΚΚΕ δεν αναφέρει σχεδόν καθόλου την λέξη κυβέρνηση, πόσο μάλλον την λέξη ανατροπή της κυβέρνησης. Φοβικό και φοβισμένο κάνει ένα αντι-ΣΥΡΙΖΑ αγώνα, με αφορμή την «κουκουλοφόρους». Εξω και πέρα από κάθε κίνημα που δεν μπορεί να το ελέγξει, δέχεται να συγχαρητήρια της ΝΔ, ΛΑΟΣ και των μικροαστών νοικοκυραίων.

Σε μια δημοσκόπηση του σταθμού MEGA επιβραβεύεται από το 23% των ερωτηθέντων για την πιο σωστή στάση για τα επεισόδια- όπως ήταν η ερώτηση- της δημοσκόπησης. Μια πρωτιά που δεν νομίζω πως πρέπει να κάνει και πολύ περήφανους τα μέλη του ΚΚΕ. Εκτός και αν πλέον το «target group» του κόμματος είναι οι φοβισμένοι νοικοκυραίοι και όχι οι εργαζόμενοι. Πέρα από το «χιούμορ», νομίζουμε πως η στάση του ΚΚΕ πρέπει να προβληματίσει τους αγωνιστές του ΚΚΕ και να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.

Ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ – εντός του κινήματος και της εξέγερσης , σε πολλή μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι το ΚΚΕ- στηρίζει την εξέγερση και – πράττοντας σωστά- συνομιλεί με την «αγρία νεολαία» που συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής, γίνεται στόχος ενός ετερόκλητου μετώπου από την ΝΔ-ΛΑΟΣ, Πάγκαλος και δυστυχώς το ΚΚΕ. Η στοχοποίηση του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σκοπό να “στριμώξει” μόνο το συγκεκριμένο κόμμα αλλά να στοχοποιήσει όλο το αντισυστημικό κίνημα και την επαναστατική – αντικαπιταλιστική αριστερά.

Φυσικά και ο ίδιος ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, πιεζόμενος από την στοχοποίηση, αλλά και από την κοινοβουλευτική λογική του, αρνείται το σύνθημα να πέσει «η κυβέρνηση απ’ τα κάτω και απ’ τα αριστερά». Μπαίνοντας στην λογική της προσφυγής στις κάλπες, για να εκτονωθεί η κατάσταση και στην γραμμή της εκλογικής ενίσχυσης του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ εντός του συνεχίζουν να βρίσκονται δυνάμεις που ευελπιστούν σε μια κεντροαριστερή κυβέρνηση του σοσιαλφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ ή απλώς του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.

Στα πλαίσια της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς που βρίσκονται πέρα του ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνονται τρεις πολιτικές στάσεις: Η πρώτη μένει στον κοινωνικό συγκρουσιακό αγώνα, στην λογική της διαμόρφωσης μιας κοινωνικής, μαχητικής αντεξουσίας. Μια πολιτική στάση που βρίσκεται σε στενή συνάφεια με αντίστοιχες αντιεξουσιαστικές και αυτόνομες απόψεις. Αδυνατώντας ή μη επιθυμώντας να δει το πολιτικό επίπεδο της σύγκρουσης και της εξέγερσης.

Η δεύτερη μένει σε μια μισή αντίσταση στην αντιλαϊκή πολιτική, αδυνατώντας να ερευνήσει ένα πιο προχωρημένο πρόγραμμα που -στην παρούσα συγκυρία- το θεωρεί ουτοπικό. Ιδιαίτερα για το σύνθημα της ανατροπής της κυβέρνησης των δολοφόνων θεωρεί πως στρώνει το δρόμο στο ΠΑΣΟΚ. Ενώ η δράση της έχει καθαρά προπαγανδιστικά χαρακτηριστικά και στην πλειοψηφία της δεν πέφτει στην παγίδα «βιτρινολογίας» και της φιλολογίας περί «κουκουλοφόρων». Ενώ πρέπει να επισημανθεί πως παρόλες τις διαφοροποιήσεις τους οι δύο πρώτες στάσεις, είτε από αδυναμία , είτε από πολιτική άποψη , μένουν σε ένα γενικόλογο αντικατασταλτικό αγώνα.

Η τρίτη- με δυνάμεις που βρίσκονται στο ΜΕΡΑ(ΜΕΤΩΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ), στο ΕΝΑΝΤΙΑ(ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ), αλλά και σε άλλες αντικαπιταλιστικές, αντιεξουσιαστικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις- βρέθηκε από την στιγμή, μέσα στην εξέγερση, πυροδοτώντας τις εξελίξεις, ανάβοντας την πρώτη λάμψη της πάλης, καλώντας και την υπόλοιπη αριστερά σε ένα «απ’ τα κάτω» ενιαίο μέτωπο αγώνα.

Δημιουργώντας ένα κέντρο αγώνα στην κατάληψη της Νομικής που στράτευσε ένα πλατύ δυναμικό που δεν έμενε στο αντικατασταλτικό αγώνα, βάζοντας στο στόχαστρο την πολιτική της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ.

Στην προοπτική δημιουργίας ενός Αντικαπιταλιστικού Εργατικού μετώπου που θα αγωνίζεται να κατακτηθούν από τους εργαζόμενους και την νεολαία, σύγχρονες ανάγκες και δικαιώματα στην εργασία , στην υγεία, στην παιδεία, στον ελεύθερο χρόνο, στην πόλη, στο περιβάλλον.

Οι μέρες του Αλέξη φαίνεται να διαρκούν πολύ. Μια νέα γενιά βγήκε στο μετερίζι του αγώνα και είναι βέβαιο πως στην επόμενη στροφή θα συναντήσει στα οδοφράγματα την εργατική τάξη , τους μικρομεσαίους αγρότες και τους πληττόμενους αυτοαπασχολούμενους. Αυτό που είδαμε , δεν είναι τίποτε σε αυτό που θ’ έρθει. Τα καθήκοντα της αριστεράς και δη της αντικαπιταλιστικής , τεράστια και καθοριστικά.

Οι δυνάμεις του ΜΕΡΑ, του ΕΝΑΝΤΙΑ και των άλλων δυνάμεων της «άλλης» αριστεράς, πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και με τόλμη να κινηθούν ενωτικά στο δρόμο, στο κίνημα αλλά και στις εκλογικές μάχες που έρχονται.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

19/12/08

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ


Όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν αυτοί που μας κυβερνούν και ας μην κλαίνε με κροκοδείλια δάκρυα για τις καταστροφές που η ίδια η πολιτική τους προκάλεσε. Ποιος αλήθεια πυροδότησε την οργή των νέων , των μεταναστών , των προλεταρίων; Μα η πολιτική των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών. Ποιος «έδωσε» τέτοια εξουσία στην αστυνομία; Πότε δικάστηκε παραδειγματικά αστυνομικός για κατάχρηση εξουσίας ή για τα όπλα που «εκπυρσοκροτούν» και πετυχαίνουν στο ψαχνό;; Ουδέποτε και για λόγους προφανής σε μια κοινωνία που η αστυνομία συνεχίζει να είναι μια εξουσία δίχως έλεγχο. Πόσο μάλλον σήμερα που έχουμε μια πολύμορφη έκρηξη των κοινωνικών αντιθέσεων. Η αστυνομία ήταν και είναι το εργαλείο υπεράσπισης της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων , της ιδιοκτησίας , του κράτους και του νόμου που υπερασπίζεται την εξουσία των αφεντικών.

Ποιος όμως δημιούργησε αυτό το πολύμορφο πλήθος των «απ’ έξω» που δεν βλέπουν καμία ελπίδα να καλυτερέψουν την ζωή τους; Την στιγμή που όλο και ποιο λίγοι, καρπώνονται όλο και πιο πολύ πλούτο. Και οι νοικοκυραίοι ποιόν πρέπει να βλέπουν ως αντίπαλο; Το προλετάριο που αγωνίζεται -με τρόπο μάχιμο και ριζοσπαστικό- για να πάρει λίγο παραπάνω από την «πίτα» που το ίδιο παράγει ή το κράτος που του αποσπά τα λίγα χρήματα που βγάζει;


Μήπως αυτό το κίνημα είναι βαθύτατα αντισυστημικό, καθώς με σοφία αναγνωρίζει ως πέτρα του σκανδάλου τις ίδιες τις δομές του συστήματος και όχι τον ένα ή τον άλλο διαχειριστή; Δίχως όμως να χαρίζεται στις πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίζονται αυτό το κολοσύστημα. Μια νέα γενιά προλεταρίων – δίχως τα μετεμφυλιακά σύνδρομα- δεν έχει πραγματικά να χάσει τίποτε και ούτε πιστεύει σε φωστήρες και σωτήρες. Μια νέα προλεταριακή γενιά που μπορεί να μεταμορφωθεί στο επαναστατικό υποκείμενο- αντικείμενο της ιστορικής εξέλιξης, για να θυμηθούμε και κάποιους καταραμένους του 20ού αιώνα.


Οι ισορροπίες και οι συμβιβασμοί της μεταπολίτευσης ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Δυο δεκαετίες νεοφιλελεύθερης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής έχει φέρει τα πράγματα σε σημείο μηδέν. Το “σύμφωνο της Βάρκιζας” έχει καταρρεύσει, όσο κι θέλει μια αριστερά διαρκώς και εμμέσως να το επικαλείται. Σαστισμένη και φοβισμένη μπροστά στον νέο Δεκέμβρη που μπορεί αυτή την φορά να νικήσει!!!!


Το έχουμε γράψει κι άλλοτε: Υπάρχουν στιγμές “ιστορικών διακλαδώσεων” που οι ενεργές δυνάμεις της κοινωνίας αναγκάζονται να διαλέξουν στρατόπεδο. Σε αυτές τις στιγμές κάποιοι προχωράνε πιο γλήγορα , ετοιμάζοντας το δρόμο για τους πολλούς, που όταν έρχονται δεν μένει τίποτε όρθιο. Όταν η κοινωνία δεν έχει «βάρβαρους» , τότε όλοι μας είμαστε οι «βάρβαροι», που αλλάζουμε με την “μαμή της ιστορίας”, την βια, το ρου των γεγονότων.


Οι σύγχρονοι «βάρβαροι»- στις μέρες του Αλέξη- απέδειξαν πως το μέλλον τους ανήκει , πως ο κόσμος τους ανήκει. Πως δεν μπορούν τα πράγματα να πάνε όπως πήγαιναν έως τώρα. Πως εάν οι ιθύνοντες, η εξουσία , δεν δώσει κάτι ουσιαστικό σε αυτούς τους «βάρβαρους», σύντομα το δημιούργημα τους, ο κόσμος τους , η εξουσία τους , θα καταρρεύσει σαν τραπουλόχαρτο.


Οι Ευρωπαίοι, πρώτοι το ομολόγησαν, τα πράγματα δεν είναι ίδια ύστερα από τον Δεκέμβρη του Αλέξη. Και φοβούνται πως αυτά που ζήσαμε δεν είναι τίποτε μπροστά που έρχονται. Η πρώτη νίκη αυτού του κινήματος ήταν ευρωπαϊκή, ο Σαρκοζί πήρε πίσω το νομοσχέδιο για την εκπαίδευση.


Για την αριστερά και το αντισυστημικό κίνημα που βρέθηκε στο δρόμο δεν μένει πάρα ένας δρόμος. Την “θεϊκή” προλεταριακή βία -δίχως να την μεταλλάξει σε “μυθική βια”- να την μετασχηματίσει σε πρόταγμα θετικής ουτοπίας. Με αυτό τον τρόπο θα βάλει και άλλους κολασμένους στο πανηγύρι της ανατροπής. Ένα πανηγύρι που δεν θα τελειώσει, παρά μόνο όταν μέσα από τα ερείπια και τα αποκαΐδια αυτού του βάρβαρου πολιτισμού, ξεπροβάλλουν τα λουλούδια μιας άνοιξης, που θα αργήσει να τελειώσει.



Δημήτρης Αργυρός

Τα Γιάννινα εξεγείρονται ενάντια στο κράτος/παρακράτος

ΝΙΚΟΣ ΤΖ. ΣΕΡΓΗΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο το Δημαρχείο των Ιωαννίνων είναι κατειλημμένο, σε μια προσπάθεια αντι-πληροφόρησης και ενημέρωσης των πολιτών για τις 4 (!) πορείες «οργής» της Παρασκευής 12 Δεκεμβρίου. Λόγω του ότι το κείμενο έπρεπε να φύγει για την εφημερίδα, δεν μπορούμε να καλύψουμε τις βραδινές εξελίξεις… Το «πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται» στα Γιάννινα σε ανύποπτο χρόνο, με την καταδίκη του τραμπούκου από το Δικαστήριο. Για πρώτη φορά ο «γνωστός – άγνωστος» χαφιές των Ιωαννίνων καταδικάστηκε πρωτοδίκως την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, συμβολίζοντας έτσι την αρχή της συντριβής της δεξιάς ηγεμονίας στην ηπειρώτικη πρωτεύουσα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα σε λίγα 24ωρα. Τα «επινίκια» και η περισυλλογή απέναντι στη δικαίωση της πάλης για τους ελεύθερους χώρους στην πόλη, αμαυρώθηκαν από την είδηση για το στυγερό έγκλημα του κράτους. Όπως σε όλη την Ελλάδα, η κινητοποίηση των αναρχικών, της άκρας αριστεράς και των πνευματικά χειραφετημένων πολιτών ήταν ακαριαία.

Τη νύχτα του Σαββάτου, μια αυθόρμητη αλλά ιδιαιτέρως οργισμένη διαδήλωση 150 ατόμων κατευθύνθηκε προς το Μέγαρο της αστυνομίας, όπου συγκρούστηκε σκληρά με τις δυνάμεις καταστολής, καταστρέφοντας 3 αστυνομικά οχήματα. Η «νέα μόδα» της πόλης, τα ασφυξιογόνα χημικά, επιστρατεύτηκαν και πάλι μετά την καταστολή των κατοίκων στο Ελληνικό, ενώ υπάρχουν πληροφορίες πως ένας αστυνομικός έβγαλε όπλο απειλώντας τους διαδηλωτές.

Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, πορεία 800 και πάνω διαδηλωτών, από το ΠΑΣΟΚ –το οποίο σημειωτέον σε παλαιότερες κινητοποιήσεις τοπικού χαρακτήρα απείχε- έως τους αναρχικούς και τους οπαδούς τού ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ, προχώρησε σε συμβολική καταστροφή τραπεζών και συγκρούστηκε με την αστυνομία. Τη Δευτέρα το πρωί, 1000 μαθητές πολιόρκησαν την αστυνομία, ενώ το απόγευμα πορεία πολυπληθής για τα δεδομένα της πόλης (ξεπερνούσε τους 1500 διαδηλωτές) κτυπήθηκε από τα ΜΑΤ. Η συνέχεια ήρθε φυσιολογικά: για 3 ώρες, ομάδα 50 διαδηλωτών επιδόθηκε σε «αντάρτικο» με τα ΜΑΤ, καταστρέφοντας τράπεζες. Παρεμπιπτόντως, παρά την τρομοκρατία και τα ψεύδη που εξαπολύει η προπαγάνδα της τηλεόρασης, ουδείς, το επαναλαμβάνω ΟΥΔΕΙΣ, μη ακροδεξιός στα Γιάννινα και σε όλη την Ελλάδα δεν «αγανακτεί» με τις πυρπολήσεις τραπεζών…

Για φαιδρούς λόγους, την Τρίτη εφαρμόστηκε στην ηπειρώτικη πρωτεύουσα το δόγμα της εξουσίας για «μηδενική ανοχή». Κτυπήθηκε μια μεγαλειώδης πορεία 5000 διαδηλωτών –η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων χρόνων- πνίγοντας την πόλη στα δακρυγόνα. Η αστυνομία έκανε 6 προσαγωγές˙ ανάμεσα στους προσαχθέντες, δημοσιογράφος που βοηθούσε δύο ηλικιωμένους να συνέλθουν από τη μαζική ασφυξία που διέσπειραν οι δυνάμεις καταστολής με τα δακρυγόνα. Το κυνηγητό των διαδηλωτών έφτασε έως την παλαιά φοιτητική εστία που βομβαρδίστηκε κυριολεκτικά από τα χημικά αέρια… Κανονικός πόλεμος δηλαδή, που είχε να ζήσει η πόλη από τον Εμφύλιο! Ύστερα από την επέμβαση ομάδας διδασκόντων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, έγινε δυνατός ο απεγκλωβισμός των διαδηλωτών. Σε αυτή την πορεία έκαναν την εμφάνιση τους, κάποιοι κουκουλοφόροι χρυσαυγίτες δίπλα στα ΜΑΤ, δίνοντας κι εδώ το στίγμα της νέας μεθόδου «κοινωνικού πολέμου» που επέλεξε η εξουσία.

Την Τετάρτη, κατά τη διάρκεια της πανεργατικής απεργίας, πάνω από 4000 άτομα στο δρόμο, στις 2 πανεργατικές συγκεντρώσεις (Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων- ΠΑΜΕ). Για άλλη μια φορά, αψηφώντας τα ψεύδη της τηλεόρασης, οι μάζες έσπασαν τον τρόμο. Η ύφεση της Πέμπτης 11 Δεκεμβρίου (ειρηνική πορεία σε καθεστώς σκληρής αστυνομοκρατίας μέσα στην πόλη) θα είναι μόνο προσωρινή, παρά το ότι η ηγεσία του ΚΚΕ θα επιθυμούσε μάλλον το αντίθετο. Το «καπάκι» της άρνησης σηκώθηκε από τον ίδιο τον καπιταλισμό της κατανάλωσης και η παγκόσμια «χύτρα» βράζει. Το στοίχημα κατά του κράτους/παρακράτους που έβαλαν και υποστηρίζουν με παρρησία οι μαθητές, είναι για τον κόσμο ανοικτό. Η χαρά της καταστροφής έγινε αίφνης δημιουργική χαρά για το πλήθος που βγήκε στον δρόμο. Η συσσωρευμένη οργή των Γιαννιωτών κατέβηκε στο πεζοδρόμιο κτυπώντας επιλεγμένους στόχους, δηλαδή αποφεύχθηκαν «τυφλά» σπασίματα όπως αλλού, γεγονός που δεν αποξένωσε τους διαδηλωτές από τη «μέση τάξη». Οι Γιαννιώτες, οργισμένοι από τα δακρυγόνα και από τα ΜΑΤ που καταστρέφουν την εικόνα του κέντρου, επιδοκιμάζουν τους εξεγερμένους που σεβάστηκαν τη χειμαζόμενη εμπορευματική παραγωγή της πόλης, πυρπολώντας μόνο τράπεζες. Η ιδεολογική και φυσική καταστολή δεν πρόκειται να κάμψει τον «ρομαντικό αντικαπιταλισμό» του 21ου αιώνα. Αλλά, περί του τελευταίου, θα επανέλθουμε σε επόμενο άρθρο.


Εφημερίδα “ΕΠΟΧΗ” 14/12/08

18/12/08

Περί διευρυμένης κοινωνικής αντίληψης ….

Όποιος δεν συμφωνεί με αυτά που γράφονται στο group μπορεί να αποχωρίσει .
εξάλλου υπάρχουν group που βλέπουν τα θέματα αναπηρίας με ευαισθησία , αφέλεια και δόση φιλανθρωπίας .
μπορείτε λοιπόν να βγείτε στον δρόμο με τα αμαξιδια σας και ως δια μαγιάς να αποκτήσετε αυτόματα τα δικαιώματα σας.
μπορείτε επίσης να διοργανώσετε party αντί να διεκδικείτε κάθε μέρα κοινωνικά δικαιώματα .
Σε αυτό όμως το group έχουμε ως στόχο την ανάδειξη θεμάτων αναφορικά με τους ανθρώπους με αναπηρία και κυρίως την παρεμπόδισης άσκησης κοινωνικών δικαιωμάτων από τους ΑμεΑ.
στην Ελλάδα σήμερα ζουν περίπου 1.000.000 άνθρωποι που βιώνουν την συνθήκη της αναπηρίας.
Το 90% δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και το 80% στην αγορά εργασίας
Τα ποσοστά πρόσβασης σε Εκπαίδευση και εργασία λοιπόν καταδεικνύουν την παρεμπόδιση που υφίστανται οι ΑμεΑ στην απολαβή κοινωνικών δικαιωμάτων .
οι πολίτες με αναπηρία βιώνουν ρατσισμό στη κοινωνική τους ζωή .
Ας δούμε πως ορίζετε ο ρατσισμός
με τον όρο ρατσισμός εννοούμε ένα πλέγμα αντιλήψεων , στάσεων , συμπεριφορών που εξαναγκάζει ορισμένους ανθρώπους σε υποτελή διαβίωση , και αυτό μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε μια διακριτή κατηγορία ανθρώπων.
Ως δικαιολογία για τις διακρίσεις χρησιμοποιείται η διαφορετικότητα της ομάδας , στην οποία προσάπτονται συχνά –αλλά όχι πάντα , μια υποτιθεμένη κατωτερότητα η επικινδυνότητα .
το φάσμα της υποτελούς διαβίωσης είναι ευρύ . έχει πάντοτε πυρήνα τον αποκλεισμό από δημόσια και κοινωνικά αγαθά η την ανισότιμη συμμετοχή σε αυτό.
σας θυμίζει τίποτα λοιπόν ο ορισμός για το τι είναι ρατσισμός?
αναπαράγουν η όχι τον ρατσισμό τα ΜΜΕ
Ο τρόπος που παρουσιάζονται οι άνθρωποι με αναπηρία από τα ΜΜΕ δεν είναι αντικειμενικός και αντιπροσωπευτικός .
καθημερινά στις ειδήσεις , σε σειρές στην πραγματική ζωή στην συνδιαλλαγή της καθημερινότητας ακόμα και μέσα στην βουλή ο πολίτης με αναπηρία παρεμποδίζετε και εξευτελίζετε .
αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία πρώτα.
Όποιο λοιπόν θέμα σας απασχολεί μπορείτε να προσθέσετε σε αυτό και τη εκδοχή της αναπηρίας
Αυτή είναι πραγματικά διευρυμένη κοινωνική αντίληψη .
Όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα συνήθως αναφερόμαστε για μετανάστες ,γυναίκες , παιδιά ....
ε λοιπόν υπάρχουν και οι ΑμεΑ που θέλουν ο μύθος της αναπηρικής δυστυχίας να πάψει να διαιωνίζεται.
Ο συντηρητικός αυτός μύθος που θέλει τον άνθρωπο με αναπηρία a priori δυστυχισμένο.
Υπάρχουν 15 χρονα που ακόμα για αυτά δεν έχει αρχίσει η σχολική χρονιά και κανείς μας δεν έχει βγει να διαδηλώσει .
Στην χώρα μας επιμένουμε στα κανονικά και στα ειδικά σχολεία ενώ σε όλη την Ευρώπη αυτό τείνει να καταργηθεί .
Ναι λοιπόν για αυτό και για άλλα πολλά με χαλάει όταν ο κουγιας βγαίνει και δηλώνει ότι ο ειδικός φρουρός έχει στο σπίτι του 2 άτομα με νοητική καθυστέρηση .
δεν το θεωρώ δευτερεύων
Δεν είναι πιο σημαντική η δήλωση ότι για τον θάνατο του Αλέξη θα αποφασίσει το δικαστήριο.
Είναι και τα δυο αποκρουστικά άσχετα που στην τηλεδημοκρατία μας το ένα μας έκανε να βγούμε από τα δημοκρατικά ρούχα μας .
Εμένα με ενόχλησαν και τα δυο.
ΕΣΑΣ?

Antonios Rellas

16/12/08

η οργή φέρνει τον παράδεισο...



Όταν η οργή μας ερωτεύεται το μέλλον, απολαμβάνει το παρόν, κατανοώντας το παρελθόν.

Και ξάφνου η λάμψη της ανατροπής αγκαλιάζει τα κορμιά που ζητάνε απελπισμένα αγάπη. Και τότε το απρόβλεπτο σμπαραλιάζει τις συνήθειες μας. Και τότε η ελπίδα ανθίζει από παντού, καταπίνοντας την μιζέρια, την ρουτίνα, τα μη και τα πρέπει….
Και τότε η αξιοπρέπεια…, αχ πόσο ωραία ακούγεται η λέξη αξιοπρέπεια , τότε!!!!!

Στα αποκαΐδια του πολιτισμού μας, θα ξεπηδήσει ο θεός που θ’ έρθει να ξαναδιώξει τους εμπόρους από τον οίκο του. Οι άγγελοι του μέλλοντος, Ένα μέλλον λαμπρό, ερωτικό, πανανθρώπινο. Ένα Σάββατο των Σαββάτων…

Ναι το πιστεύω , οι στάχτες που έπνιξαν την αμαρτωλή πόλη δεν έφεραν την κόλαση…η κόλαση βρίσκεται μέσα μας , βρίσκεται στην αδυναμία μας να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον.

Οι στάχτες που έπνιξαν την αμαρτωλή πόλη, άνοιξαν μια χαραμάδα στο παράδεισο…..

15/12/08

ΕΝΟΤΗΤΑ- ΑΡΙΣΤΕΡΑ- ΚΙΝΗΜΑ


Παράλληλα με το κίνημα, η στάση του ΚΚΕ σοκάρισε πολλούς , υπογράφοντας ουσιαστικά δηλώσεις νομιμοφροσύνης στην κυβέρνηση και στο σύστημα, συμπλέοντας ουσιαστικά με το ΛΑΟΣ…. Την ίδια στιγμή κόβει κάθε σχέση με τον κόσμο του αγώνα και φτιάχνει δικά του χειραγωγημένα συντονιστικά.

Δυο παραδείγματα στα Γιάννενα…είναι ενδεικτικά. Την μέρα της πανεργατικής απεργίας μέλη του ΚΚΕ /ΠΑΜΕ έσπασαν την ντουντούκα του ΣΥΡΙΖΑ , όταν οι τελευταίοι πρότειναν από το ΚΚΕ /ΠΑΜΕ κοινή δράση. Στο ελεγχόμενο από το ΚΚΕ συντονιστικό των σχολών που κέρδισε η ΠΚΣ τις γενικές συνελεύσεις αρνήθηκαν την είσοδο σε μέλη των ΕΑΑΚ. Στο εργατικό κέντρο προσπάθησαν να διώξουν συνδικαλιστή της ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ. Μια πολιτική που κλείνει τους δρόμους κοινής πάλης των εργαζόμενων, της νεολαίας και της αριστεράς σε μια αντικυβερνητική κατεύθυνση.

Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται την επίθεση του κόμματος της νομιμοφροσύνης(ΝΔ-ΚΚΕ -ΛΑΟΣ) για την γενναία στάση να υπερασπιστεί τις μορφές πάλης των νέων και των διαδηλωτών, διαχωρίζοντας τον εαυτό του από τις μορφές «τυφλής βίας», και καλά έκανε….

Την ίδια στιγμή ούτε αυτός ξέφυγε από τις θεσμικές παρεμβάσεις , πηγαίνοντας να συναντήσει τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης των δολοφόνων. Παρόλα αυτά ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στο δρόμο, βρίσκεται μέσα στο κίνημα…Ανεξάρτητα με το γεγονός πως ακόμη και τώρα η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ακολούθησε την ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην πολιτική της υποταγής στην αστική νομιμότητα.

Μέχρι και πριν δυο βδομάδες η πλειοψηφία της αριστεράς έλπιζε σε μια παναριστερά. Νομίζουμε πως τώρα από κάθε στιγμή μια παναριστερά είναι αναγκαιότητα. Μια παναριστερά που θα αγωνιστικά, μαχητικά και ταξικά θα συναντηθεί στο δρόμο , στο πεζοδρόμιο για να ανατρέψει την κυβέρνηση και κάθε αστό διαχειριστή. Προβάλλοντας μια άλλη πολιτική συγκρουσιακή, ανατρεπτική, ταξική. Που θα βάζει αντικειμενικά το ζήτημα μιας «άλλης» εξουσίας για το πλήθος των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου…. Ο κόσμος το βάζει αντικειμενικά, η αριστερά ας τολμήσει να το πάει παραπέρα ..συντονισμένα , συνειδητά, αμεσοδημοκρατικά…

Δημήτρης Αργυρός

Ανακοίνωση Κατάληψης Πνευματικού Κέντρου και Δημοτικού Ραδιοφώνου της πόλης


Αποφασίσαμε να καταλάβουμε το Πνευματικό Κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων με στόχο να μετασχηματιστεί σε έναν ελεύθερο χώρο κοινωνικής έκφρασης, σε δημόσιο χώρο διαλόγου και πολιτικής δράσης, σε δημόσιο κοινωνικό χώρο έκφρασης των πολιτών που συμμερίζονται το προφανές: το δικαίωμα στη ζωή και το θάνατο δεν είναι υπόθεση της εξουσίας.



Αυτό το κίνημα που ζούμε όλες αυτές τις ημέρες και έχει απλωθεί μέχρι το τελευταίο χωριό της Ελλάδας δεν μπορεί να το διαχειριστεί κανείς. Κανένα κόμμα, κανένας μηχανισμός εκπροσώπησης, καμία παραδοσιακή οργάνωση, καμία ύαινα των ψήφων και της ιδεολογίας.



Με κάθε μέσο εκφράζει την διαμαρτυρία του απέναντι στην κρατική καταστολή και βαρβαρότητα εκφράζοντας στο δρόμο την ελάχιστη κοινωνική βία που μπορούσε να ασκηθεί με αφορμή στη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.



Πλέον, η οργή εξοστρακίζεται στις ασπίδες των ένστολων φονιάδων και τις βιτρίνες των τραπεζών και μετουσιώνεται σε πολιτικό κίνημα. Αποκαλύπτει το πρόσωπο που πραγματικά είχε, το πρόσωπο των πολιτών που βιώνουν την επίθεση του Κράτους και των εταιρειών σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας.



Κάθε κίνημα διαμορφώνεται στη συνείδηση των πολιτών, πραγματώνεται στο δρόμο. Άμεσα, αυτοοργανωμένα, μαζικά, συλλογικά, συνειδητά, αδιαμεσολάβητα, κοινωνικά. Αυτός είναι ο τρόπός του, αυτό είναι το νόημα του. Ξεκινά από την άρνηση, βαδίζει στην κατάφαση, από την καταστροφή στη δημιουργία.



Η εξουσία τιμωρεί την παρέκκλιση είτε δολοφονώντας είτε δημιουργώντας θεσμούς αποκλεισμού από το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να αποφασίζει ελεύθερα και συνειδητά την τύχή του.



ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

- Να φύγουν τα ΜΑΤ απ’ τα Γιάννενα και το Ελληνικό

- Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων στις διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του 15χρονου

- Να καταργηθεί όλη η αντιτρομοκρατική νομοθεσία

- Να καταργηθούν τα ΜΑΤ και να αφοπλιστεί η αστυνομία



Απέναντι σε αυτήν σιδερόφρακτη κυριαρχία του καθεστώτος και των μηχανισμών του η κοινωνία είναι ικανή να δημιουργήσει θεσμούς πραγματικής ελευθερίας, άμεσης πολιτικής απόφασης.

Καλούμε όλη τη γιαννιώτικη κοινωνία να συμμετάσχει για να πάρει ελεύθερα και ισότιμα το λόγο και να αποφασίσουμε υπεύθυνα όλοι και όλες μαζί για τα ζητήματα που μας αφορούν.

Καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση στο κατειλημμένο χώρο του πνευματικού κέντρου τη Δευτέρα 15-12-2008 ώρα 7μμ.



e-mail επικοινωνίας: katalipsiioannina@hotmail.com

blog: katalipsiioannina.blogspot.com



katalipsiioannina.blogspot.com

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Σήμερα το πρωί, καθώς πήγαινα στη εργασία μου, αντίκρισα σπασμένη την εφημερίδα «Πρωινά Νέα», μια εφημερίδα φιλοκυβερνητικών φρονημάτων. Κατευθείαν άκουσα διάφορα «μαργαριτάρια»- του τύπου «να τι κάνανε οι φίλοι σου οι αντεξουσιαστες»..αλλά και «θα σου ξυρίσω το μούσι»... Τα προσπερνώ λόγω θυμικών διαθέσεων της στιγμής και μένω στην ουσία.

Δεν γνωρίζω ποιος το έκανε-την νύκτα πολλοί μπορούν να δράνε, εξ ονόματος πολλών- αλλά η εικόνα μιας σπασμένης εφημερίδας δεν μου άρεσε , ανεξάρτητα με το τι γράφει αυτή η εφημερίδα. Το ίδιο ισχύει και για τα καψίματα και τα σπασίματα βιβλιοπωλείων, όπως αυτό του Αδωνί….

Είναι άλλο ένα μαζικό κίνημα να δρα με όλα τα μέσα και άλλο ένα κτύπημα ατομικής βίας στο όνομα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Η χαρά της ανάλωσης σε αυτές τις περιπτώσεις μένει εγκλωβισμένη σε μια εγωπαθή αυτοαναφορικότητα που δεν δημιουργεί όρους απελευθερωτικού κινήματος. Και αυτό είναι το σημαίνον και όχι η λογική της εκδίκησης…

13/12/08

ΠΑΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ Ή ΒΓΕΣ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Στον μικρό Αλέξη

«Τίποτε δεν φανερώνει σε τέτοιο βαθμό την τεράστια ιστορική θετικότητα της εργατικής αυτοαξιοποίησης, τίποτε πιο πολύ από το Σαμποτάζ. Τίποτε πιο πολύ απ’ αυτή την αδιάκοπη δραστηριότητα μου σαν ελεύθερος σκοπευτής , σαμποτέρ, κοπανατζής , παρεκτρεπόμενος, εγκληματίας. Αμέσως αισθάνομαι την θερμότητα της εργατικής κοινότητας κάθε φορά που κατεβάζω την κουκούλα για να κρύψω το πρόσωπο μου. Αυτή η μοναξιά μου είναι δημιουργική , αυτή η αποξένωση είναι η μόνη συλλλογικότητα που γνωρίζω… κάθε καταστρεπτική πράξη και κάθε σαμποτάζ απηχεί πάνω μου σαν σινιάλο ταξικής συναδέλφωσης…».

Αυτά και αλλά πολλά έγραφε ο Α. Νεγκρι για να υπερασπιστεί πολιτικά το κίνημα των εξεγερμένων προλεταρίων στην εξεγερμένη Ιταλία της δεκαετίας του 1970. Μια εξέγερση των νεαρών εργατών της αλυσίδας παραγωγής που αρνιόταν τα γίνουν γρανάζι στην καπιταλιστική μεγαλομηχανή. Ένα κίνημα

που έχασε και νίκησε ταυτόχρονα, όπως όλα τα κινήματα στην ιστορία. Νίκησε γιατί ανάγκασε το κεφάλαιο να απαντήσει με μια τεχνολογική αναδιάρθρωση που είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η ανάγκη για εργασία, επεκτείνοντας όμως το εργοστάσιο σε όλη την κοινωνία, σε όλο τον κόσμο. Αναπτύσσοντας και δυναμώνοντας την γενική διανοητική παραγωγική ικανότητα της ζωντανής εργασίας(την generall intelegt), που τείνει να υπερβεί την διάκριση χειρονακτικής και διανοητικής εργασίας , φέρνοντας την κομμουνιστική απελευθέρωση πιο κοντά. Έχασε γιατί μια ολόκληρη γενιά αγωνιστών έζησε στο σώμα της την καταστολή και την κρατική τρομοκρατία. Γιατί δεν είχε τα φόντα να απαντήσει πολιτικά και όχι στρατιωτικά στην επίθεση του κεφαλαίου.

Το παραπάνω κείμενο του Α. Νεγκρι , ίσως σε κάποιο βαθμό και να απηχεί την ψυχολογία και του σημερινού ευέλικτου κοινωνικού προλετάριου που για να κτυπήσει το σύστημα το αποδομεί. Το αποδομεί, καταστρέφοντας -συμβολικά και πραγματικά- τα εμπορεύματα που του καταστρέφουν την ζωή ή που δεν μπορεί να τα αποκτήσει.


Πόσο όμως αυτή η συμβολική ανάλωση της εμπορευματικής μας κοινωνίας αποτελεί μια διέξοδο; Το ζήτημα δεν είναι να καταδικάσουμε τα φαινόμενα αλλά να τα κατανοήσουμε. Και αφού τα κατανοήσουμε να ερευνήσουμε πως θα υπερβούμε διαλεκτικά αυτή την δύναμη αρνητικότητας, καταστρέφοντας συνολικά την καπιταλιστική κοινωνία, οικοδομώντας μια νέα κοινότητα ελευθερίας και ισότητας.


Εάν στην δεκαετία του 1970 ο προλετάριος ήταν προέκταση του εργοστάσιου, σήμερα είμαστε προέκταση των μηχανισμών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που κάθε πεδίο είναι ένας τόπος εκμετάλλευσης και εξόδου. Εάν τότε μπορούσαμε να μιλάμε για μια διέξοδο από την μισθωτή εργασία , τώρα η εκμετάλλευση είναι καθολική και βιοπολιτική. Άρα και η απελευθέρωση δεν μπορεί να έχει ανάλογα χαρακτηριστικά. Καθολικά και βιοπολιτικά και σε αυτή την προοπτική δεν φτάνει η ανάλωση και η καταστροφή. Σε αυτό το στάδιο θέλει να οικοδομείς δυνητικά και πραγματικά ένα άλλο κόσμο από τώρα.


Ένα κομμουνισμό της ελευθερίας, της κοινότητας, της μοναδικότητας. Ένα κομουνισμό που θα οικοδομεί την αντεξουσία του, όχι για να αδειάζει απλώς τον καπιταλισμό, αλλά για να τον αποδομεί συνολικοποιώντας τις κομμουνιστικές συμπεριφορές.


Όπου όλα θα περνάνε – μέσα από επίπονους και αντιφατικούς δρόμους και τρόπους- από την δημοκρατία των μαζών. Όπου κανείς δεν θα αναθέτει σε κάποιον άλλο την πολιτική και παραγωγική του δύναμη. Όπου η χαρά της καταστροφής θα γίνει χαρά για δημιουργία , για έρωτα , για ποίηση και για φιλοσοφία.


Δεν θα νικήσουμε εάν παραμείνουμε οργισμένοι, θα νικήσουμε εάν η οργή μετατραπεί σε ελπίδα. Το πρώτο βήμα έγινε, αφήσαμε την μοναξιά μας και ξαναπήραμε τον δρόμο της φωτιάς. Τώρα η φωτιά ας γίνει πράξη , δράση , όραμα….

Δημήτρης Αργυρός

ΣΠΑΣΤΕ ΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ!!!


ΤΟ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ , ΕΓΙΝΕ ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ, ΟΡΓΑΝΩΘΗΚΕ , ΑΝΑΛΩΣΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ..ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΤΟΥ. ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΓΡΑΜΜΙΚΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΤΟ ΝΑ ΑΠΛΟΓΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΔΙΑΟΛΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ..ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΑΛΕΘΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΕΑΤΟΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΠΑΡΑΓΩΝΤΑΣ ΚΕΡΔΗ... ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΣΠΑΡΑΛΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΩ. ΜΕ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΧΟΙ ΡΑΜΠΟ ΚΑΙ ΕΝΣΤΟΛΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ.

9/12/08

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ Από τα κάτω και τα αριστερά….

Ζούμε σπουδαίες στιγμές , η συσσωρευμένη λαϊκή οργή μέρα με την μέρα οργανώνεται και συγκρούεται συλλογικά με τις δυνάμεις καταστολής.

Η τυφλή σύγκρουση, όπως και η προβοκάτσια υπάρχει και πάντα θα υπάρχει , μόνο που δεν δίνει αυτή το στίγμα και ούτε καθορίζει τα ζητούμενα. Μόνο η ήττα ή το ξεφούσκωμα ενός κινήματος ανοίγει το δρόμο για να κυριαρχήσουν οι φοβικές μικροαστικές λογικές που βγάζουν ΛΑΟΣ και Σαρκοζί.

Σε μια κοινωνία που παράγει και προάγει την βία και την εξουσία σε όλα τα επίπεδα τους κακοφαίνεται η βία των διαδηλωτών , μια βία κατά βάση στοχευόμενη και όχι γενικευμένη και τυφλή.

Μια βία που προσιδιάζει με την «θεϊκή βία» του Μπένγιαμιν που δεν στοχεύει να κυριαρχήσει αλλά να καταστρέψει ότι μας καταστρέφει την ζωή.

Απεναντίας η βία των ματ και της αστυνομίας είναι μια «μυθική βία»(ξανά Μπένγιαμιν)που στηρίζει την εξουσία του εμπορεύματος, του κράτους και του κεφαλαίου.

Εψές βράδυ, μέσα σε λίγες ώρες, στα Γιάννενα οργανώθηκε μια πορεία με πάνω από 2000 διαδηλωτές που έδειξε πειθαρχία και μαχητικότητα που έσπασε μόνο με την διευρυμένη χρήση δακρυγόνων που έπνιξαν τα Γιάννενα και τους Γιαννιώτες.


Κάθε μέρα το κύμα της αντίδρασης, της αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής διευρύνεται και αγκαλιάζει όλη την Ελληνική κοινωνία. Βάζοντας αντικειμενικό ζήτημα μιας «άλλης»λαϊκής εξουσίας που είναι στοίχημα η «άλλη» αριστερά να την οικοδομήσει συνειδητά, δημιουργώντας παράλληλες μορφές λαϊκής- εργατικής εξουσίας.


Η κυβέρνηση επιχειρεί να δημιουργήσει κλίμα συναίνεσης με τα κοινοβουλευτικά κόμματα ..ένα κλίμα που δεν γνωρίζουμε πόσο είναι έτοιμοι να την προσφέρουν – ιδιαίτερα τα κόμματα της αριστεράς. Εάν το πράξουν όμως θα αναδειχτεί για μια ακόμη φορά ο προδοτικός ρόλος του ρεφορμισμού.


Φυσικά παραμένει ανοικτό ζήτημα – αν και δεν νομίζω πως θα το πράξουν – η υποβολή στρατιωτικού νόμου. Μια λύση ήταν και είναι οι εκλογές.. θα το πράξουν???


Αύριο είναι η πανεργατική απεργία που η γραφειοκρατία αρνείται να δώσει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά με σύνθημα – ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.


Η δυνάμεις του νέου εργατικού κινήματος , οι δυνάμεις του ταξικού μπλοκ είναι στο δικό τους χέρι να πολιτικοποιήσουν την απεργία , πραγματοποιώντας μαχητικές εργατικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, βάζοντας ζήτημα προκήρυξης μιας νέας πανεργατικής απεργίας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...