28/1/09

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


Εντός μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, της πρώτης εξέγερσης της νέας εργατικής βάρδιας του 21ου αιώνα – όπως ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη- και της εξέγερσης των αγροτών, 10 οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, δίνουν ραντεβού στο Σπόρτινγκ, στις 31 Ιανουαρίου.

Στόχος είναι η πολιτική/ κοινωνική συσπείρωση και ενότητα, αυτών των πολιτικών δυνάμεων που θεωρούν αδύνατη την μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος , αντιπροτείνοντας την αναγκαία και δυνατή επαναστατική ανατροπή και υπέρβαση του. Με βάση την κριτική ανασύνθεση και επαναθεμελίωση των επαναστατικών προταγμάτων του 20ού αιώνα και όχι μιας απλής συνέχειας που υπερασπίζεται και δικαιολογεί τον εκφυλισμό του επαναστατικού οράματος κατά τον 20ό αιώνα. Ή από την άλλη, μιας μεταμοντέρνας διαγραφής των επαναστατικών προσπαθειών και πειραμάτων του 20ό αιώνα και ενός εκλεκτικού «γραψίματος» σε «λευκό χαρτί».

Πρόκειται για οργανώσεις που κινούνται εντός των μετωπικών οργανώσεων του ΜΕΡΑ και το ΕΝΑΝΤΙΑ , αλλά και πολιτικών συλλογικοτήτων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που κινούνται αυτόνομα ή αγωνιστών που δεν καλύπτονται από την σεχταριστική – ρεφορμιστική γραμμή του ΚΚΕ, που κάνει πολιτική με βάση το κομματικό συμφέρον και του ΣΥΡΙΖΑ που δεν σπάει αποτέλεσμα από τον κυβερνητισμό, τον κοινοβουλευτισμό και τον ρεφορμισμό.

Απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και οποιοδήποτε άλλων συμμαχικών λύσεων του συστήματος που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της ΕΕ. Απέναντι στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ και οποιαδήποτε άλλων καπιταλιστικών διεθνικών ενώσεων που διαρκώς αποσπούν υπεραξία και πλούτο από τους εργαζόμενους, τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, την κοινωνία και τους λαούς του κόσμου.

Μια πολιτική και συσπείρωση με βάση τα διδάγματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη, των ανεξάρτητων εργατικών κινήσεων και αγώνων, όπως αυτός που ξεδιπλώθηκε για το ζήτημα της δολοφονικής απόπειρας στην μετανάστρια- συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα, με βάση το μέτωπο παιδείας- εργασίας που αναπτύχθηκε το προηγούμενο διάστημα με αφορμή το νέο αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο της κυβέρνησης .

Προσπαθώντας να ενώσει τα κατακερματισμένα κομμάτια της εργατικής τάξης , δημιουργώντας ένα άλλο, διαφορετικό -σε δομές και αντίληψη- εργατικό κίνημα που κουμάντο θα κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι εργάτες μέσω των γενικών συνελεύσεων. Με συνδικάτα που θα γράφουν όλες τις συμβάσεις που βρίσκονται ανά κλάδο. Ενάντια στο εργοδοτικό και ξεπουλημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που βαδίζει με σημαία την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και όχι την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου και την μείωση της εκμετάλλευσης του εμπορεύματος εργατική δύναμη.

Απέναντι σε πολιτικές που βλέπουν το συνδικάτο και το εργατικό κίνημα ως ιμάντα μεταβίβασης κομματικών εντολών, όπως το ΠΑΜΕ. Απέναντι σε πολιτικές – με συχνά αναρχικό και αντιεξουσιαστικό πρόσημο- που στο όνομα του κινήματος δρουν υποκαταστασιακά, καπελώνοντας τις αποφάσεις της άμεσης δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων των εργαζομένων, των φοιτητών και των μαθητών. Σε «επαναστατικές» πολιτικές που αναπαράγουν του σωτήρα, του Ζορό, παίζοντας το παιχνίδι της κοινωνίας του θεάματος, των ΜΜΕ και των παρακρατικών- κρατικών μηχανισμών.

Συνεισφέροντας μαχητικά στην οικοδόμηση ενός πολύμορφα ανατρεπτικού και επαναστατικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που θα σπάσει την δικτατορία της μοναδικής σκέψης που προωθούν τα εμπορευματικά ΜΜΕ , της κοινωνίας του θεάματος, που θα σπάει- συνεχώς και αδιάκοπα- την πολύμορφη αλλοτρίωση της ύστερης καπιταλιστικής κοινωνίας. Ένα επαναστατικό πολιτισμό που θα αναδεικνύει και θα δυναμώνει την τάση χειραφέτησης πάνω στην τάση της υποταγής.. Τον ολοκληρωμένο και πληθυντικά δομημένο άτομο, πάνω στο κατακερματισμένο, διχασμένο και μονοδιάστατο άνθρωπο του καπιταλισμού.

Προτάσσοντας μια άλλη αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική εργατική διεθνική συσπείρωση των ευρωπαϊκών/ βαλκανικών και παγκόσμιων επαναστατικών δυνάμεων, στην κατεύθυνση μιας σοσιαλιστικής- αντικαπιταλιστικής ομοσπονδίας στα Βαλκάνια- Ευρώπη- Μέση Ανατολή και κόσμο. Στην προοπτική μιας παγκόσμιας κομμουνιστικής κοινότητας , μιας κοινωνίας των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών».

Χαιρετίζοντας τον ηρωικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού, που με το όπλο στο χέρι αγωνίζεται για μια λεύτερη πατρίδα, για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Χαιρετίζοντας την δημοκρατική–αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στο ΝΕΠΑΛ, που έδιωξε την μοναρχία. Χαιρετίζοντας τους πολύμορφους αντικαπιταλιστικούς λαϊκούς και εργατικούς πειραματισμούς, αγώνες και κινήματα στην Νότια Αμερική. Χαιρετίζοντας κάθε πολιτική αντικαπιταλιστικής– επαναστατικής – κομμουνιστικής ενότητας/ ανασύνθεσης και επαναθεμελίωσης, όπως είναι το νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα στην Γαλλία ή η πολιτική της αντικαπιταλιστικής ενότητας- η πολιτική του από τα «κάτω και αριστερά»- των Ζαπατίστας.

Σε ένα γενικότερο επίπεδο πρόκειται για μια πραγματική κίνηση που δυνητικά μπορεί να αλλάξει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, εφόσον αποκτήσει πιο συνολικά , καθολικά χαρακτηριστικά, στην κατεύθυνση του ανεξάρτητου πόλου της ριζοσπαστικής- αντικαπιταλιστικής- επαναστατικής αριστεράς. Συνειδητό τμήμα του πολύμορφου επαναστατικού- κοινωνικού υποκειμένου που χρειάζεται η εποχή μας.. Ενός επαναστατικού- κοινωνικού υποκειμένου που διαλεκτικά συνδέει το μαχητικό και ανυπότακτο εργατικό κίνημα, τον πόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και τα κομμουνιστικά επαναστατικά ρεύματα, οργανώσεις και κόμματα. .


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

23/1/09

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!!!!!!!!!!





Μετά τη Γενική Συνέλευση της σωματειακής επιτροπής Ιωαννίνων του Σωματείου Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων - Συμβασιούχων Ηπείρου διαπιστώθηκε ότι μεγάλο κομμάτι γεωπόνων (όπως και πολλά ακόμη στρώματα εργαζομένων) βρίσκεται κάτω από άθλιες εργασιακές συνθήκες (6άμηνες - 8άμηνες συμβάσεις, ανασφάλιστη εργασία, εξοντωτικά ωράρια εργασίας καθεστώς εργοδοτικής ασυδοσίας και τρομοκρατίας, συνεχόμενες απολύσεις, απλήρωτες υπερωρίες…..)

Πάνω σε αυτή τη βάση καλούμε όλους τους εργαζομένους - συμβασιούχους - ανέργους - απολυμένους - φοιτητές την Τρίτη 27 Ιανουαρίου στις 7:00 το απόγευμα στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων για συντονισμό και κλιμάκωση της δράσης μας για να ζούμε από μια μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς αποδοχές, για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, για ένα καλύτερο παρόν και ακόμη για ένα πολύ πιο όμορφο μέλλον.






ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ

ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ








Σωματείο Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων - Συμβασιούχων Ηπείρου

Σωματειακή Επιτροπή Ιωαννίνων

21/1/09

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ


Ενώ η μάχη της παλαιστινιακής φτωχολογιάς και προλεταριάτου συνεχίζεται για την εθνική και κοινωνική χειραφέτηση του, για την αξιοπρέπεια του, για να ζει ως αφέντης στο τόπο τους, ως αριστερά θα πρέπει να διδαχτούμε από την μάχη του. Να βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα μας , για να βοηθήσουμε και εμείς από τον δικό μας πόστο και χώρο, τόσο τον αγώνα των παλαιστινίων, όσο και τον αγώνα του παγκόσμιου προλεταριάτου για την αυτοχειραφέτηση του. Συμμετέχοντας σε αυτό τον αναγκαίο αναστοχασμό να μου επιτρέψετε να παρουσιάσω κάποιες θέσεις:

1)Μακάρι το σημερινό ελληνικό και ευρωπαϊκό προλεταριάτο να είχε καρδιά , ψυχή, τόλμη , λεβεντιά και αποφασιστικότητα σαν το παλαιστινιακό προλεταριάτο. Το τελευταίο μας έχει δώσει απαράμιλλα μαθήματα γενναιότητας, μαχητικότητας και αυταπάρνησης. Φαίνεται πως στην γραμμή μιας διαλεκτικής της ανισομερής και συνδυασμένης ανάπτυξης , συχνά τα ανισόμερα τμήματα και πεδία παράγουν ένα μαχόμενο και αγωνιστικό πολιτισμό που τα μετατρέπουν σε πρωτοπορία της παγκόσμιας επαναστατικής διαδικασίας. Από ανισόμερα πεδία μετατρέπονται σε συνδυασμένα πεδία πολύμορφης ανατρεπτικής αναφοράς για όλο το χώρο της Μέσης Ανατολής. Επηρεάζοντας τις εξελίξεις σε μια σειρά από χώρες(Αίγυπτος, Ιράκ, Αραβικά εμιράτα ..κτλ).

2) Πιστεύω πως το παλαιστινιακό προλεταριάτο, σοφά πράττοντας σε αυτή την συγκυρία, διάλεξε ως πολιτικό εργαλείο μάχης, αυτές τις δυνάμεις που θα το βοηθούσαν στην μάχη(ΧΑΜΑΣ, ΤΖΙΧΑΝΤ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ) και τιμώρησε αυτές τις δυνάμεις που συμβιβάστηκαν με τον εχθρό και τον ταξικό αντίπαλο(ηγεσία ΦΑΤΑΧ). Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να είμαστε αρκετά προσεχτικοί: Στο εσωτερικό της η ΦΑΤΑΧ , συνεχίζει να έχει αγωνιστές και δυνάμεις που με το όπλο στο χέρι συνεχίζουν να πολεμάνε τον σιωνισμό και ιμπεριαλισμό. Δυνάμεις που στο πεδίο της μάχης στην Γάζα πολέμησαν πλάι, πλάι με τις δυνάμεις της ΧΑΜΑΣ, ΤΖΙΧΑΝΤ, ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ. Πολέμησε όλο το παλαιστινιακό προλεταριάτο και η παλαιστινιακή φτωχολογιά , σπιθαμή την σπιθαμή, σπίτι , το σπίτι , τους κατακτητές. Στόχος τους, τόσο η εθνική, όσο και η κοινωνική απελευθέρωση.

3) Εν τέλει είναι στο χέρι του Ισραηλινού προλεταριάτου να συναντηθεί με το Παλαιστινιακό προλεταριάτο. Καταστρέφοντας το Σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ- οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ακόμη- φτιάχνοντας μια αντικαπιταλιστική- αντιιμπεριαλιστική ομοσπονδία που θα χωράει όλες τις εθνότητες ,λαούς και έθνη, στην κατεύθυνση μιας παγκόσμιας κομμουνιστικής κοινότητας.

4) Οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες δεν μπορούνε να ταυτιστούνε με δυνάμεις που έχουν θρησκευτική αναφορά, αλλά ούτε να κρατούνε και μια πολιτική ίσων αποστάσεων. Εξάλλου ανάμεσα και στις δυνάμεις που έχουν μια θρησκευτική αναφορά, υπάρχει τεράστια , μα τεραστία απόσταση και εκφράζουν διαφορετική πολιτική αντίληψη. Είναι διαφορετικός ο ρόλος του ταξικού Σιιτισμού της ΧΕΣΠΟΛΑΧ στο Λίβανο , της ΧΑΜΑΣ στην Παλαιστίνη και διαφορετικός ο ρόλος του βαχαμπιτισμου στην Σαουδική Αραβία, στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν. Όπως αντίστοιχα είναι διαφορετικός ο ρόλος των θρησκευτικών δικτύων – καθολικών και προτεσταντικών , τελευταία, στην Λατινική Αμερική και διαφορετικός ο ρόλος των προτεσταντικών δικτύων στις ΗΠΑ. Δυνάμεις όπως η ΧΑΜΑΣ, η ΧΕΣΠΟΛΑΧ, και τα δίκτυα μιας θεολογίας της απελευθέρωσης, σε συγκεκριμένες πολιτικές συγκυρίες- και το συγκεκριμένες το τονίζω – μετατρέπονται σε δυνάμεις αντίστασης, που μεθοδολογικά μπορούμε να τις εντάξουμε στο ρεύμα του ρομαντικού αντικαπιταλισμού. Κατά συνέπεια μπορεί να δημιουργηθούν οι όροι κοινής δράσης, δίχως να αναπτύξουμε από την άλλη πλευρά αυταπάτες πως μπορεί να φέρουν εις πέρας την μάχη ενάντια στους ιμπεριαλιστές, δίχως την ανάπτυξη και την δυνάμωση μιας αριστεράς ανατρεπτικής, επαναστατικής , ελευθεριακης, που θα επικαθορίζει τους όρους της επαναστατικής διαδικασίας. Ενώ δεν πρέπει να γίνουν πολιτικές και άλλες παραχωρήσεις στο πεδίο της πολιτικής δράσης και προγράμματος. Κάτι που αν συνέβαινε μπορεί να οδηγούσε στην τραγωδία του Ιράν, μετα την επανάσταση του 1979.

5) Ο άνεμος της ανατολής πρέπει να συναντηθεί με τον άνεμο της Δύσης. Η εργατική τάξη της Δύσης και της ανατολής, όπως και o κουκουλοφόρος των δυτικών μητροπόλεων , με τον ένοπλο αντάρτη και κουκουλοφόρο των Παλαιστινίων, την διάχυτη και πολύμορφη αντίσταση στο Ιράκ, Αφγανιστάν και τα λαϊκά κινήματα των φτωχών , προλεταρίων και ίντιος της Λατινικής Αμερικής. Οι «κάτω» για μια ακόμη φορά θα επικαθορίσουν και αυτή την φορά τις εξελίξεις σε μια συγκυρία παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Ένας στρατός ανατροπής που θα βάζει μπροστά κάτι πολύ απλό και συνάμα δύσκολο. Όλοι οι άνθρωποι , σε όλο τον κόσμο, να ζουν κάτω από συνθήκες αξιοπρέπειας.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

20/1/09

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ




Στην Γάζα οι Σιωνιστές Ισραηλινοί προχώρησαν σε ένα ακόμη ανθρωπιστικό , ρατσιστικό έγκλημα, ενάντια σε ένα λαό που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια , εδώ και δεκαετίες να αποκτήσει πατρίδα. Αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες να είναι αφέντες στον τόπο τους

Αγωνίζονται με το όπλο στο χέρι ενάντια σε ένα κράτος που «κατασκευάστηκε» για να είναι χωροφύλακας των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.

Ένα κράτος- τρομοκράτης- το κράτος του Ισραήλ- που για να επιβιώσει, κατασκεύασε εξ αρχής μια νέα εθνική ταυτότητα. Την ταυτότητα του Ισραηλινού στην θέση την πολλαπλή και πολύμορφη ταυτότητα του Εβραίου, όπως επεσήμανε και ο Ισμάτ Σάμπρι, πρώην επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής αρχής, σε εκδήλωση στο εργατικό κέντρο Ιωαννίνων.

Ένα κράτος που στηρίχτηκε τόσο από την Δύση ,όσο και από την Σοβιετική Ανατολή , για να παίζει το ρόλο του χωροφύλακα στις αφυπνισμένες αραβικές μάζες, όσο και για να ξεπληρώσει το χρέος της Δύσης από το Ολοκαύτωμα.

Παλαιστίνιοι που εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους από τους Σιωνιστές(αριστερούς και δεξιούς) και μετατράπηκαν μέσα σε μια νύκτα, από αγρότες σε επαναστάτες, όπως γράφει και ένα παλαιό βιβλίο-Οι Παλαιστίνιοι: Από αγρότες, επαναστάτες, Ρόζμαρυ Σαγίγκ (Rosemary Sayigh,) Πρόλογος: Νόαμ Τσόμσκι(http://e-bibliothiki.blogspot.com/2009/01/blog-post_19.html).

Ένας πολύχρονος αγώνας που οδήγησε σε αυτή την κολοβή αυτονομία, ελεγχόμενες περιοχές από το Ισραήλ. Δυο τεράστιες βιοπολιτικές περιοχές για τα εξεγερμένα παλαιστινιακά σώματα , που αρνούνται να δεχτούν πως θα παραμείνουν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας στο τόπο τους, κάτω από την κυριαρχία των σιωνιστών – ρατσιστών.

Είναι καθήκον μας να βοηθήσουμε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούμε τον καταπιεζόμενο παλαιστινιακό λαό να αποκτήσει ελεύθερη πατρίδα, να γίνει αφέντης στο τόπο του. Είναι ιστορικό μας χρέος να μεταφέρουμε τον αγώνα και μέσα στην δικιά μας πατρίδα. Ενάντια και στο δικό μας κράτος που με την πολιτική τα ίσων αποστάσεων- που λέει ο λόγος- στηρίζουν τους σφαγείς του παλαιστινιακού λαού. Κάθε πολιτική ίσων αποστάσεων μας κάνει συνένοχους στο ρατσιστικό έγκλημα.

Φυσικά γνωρίζοντας, πως το έγκλημα στην Γάζα, συνδέεται άμεσα τόσο με τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία , όσο και με την αποτυχία -εν τέλει- του παγκόσμιου καπιταλισμού – αυτοκρατορίας να ενσωματώσει τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Κατά συνέπεια συνδέεται με την δυνάμωση της επαναστατικής προοπτικής σε παγκόσμια κλίμακα. Η χειραφέτηση των Αράβων, των Παλαιστίνιων ,αλλά και των Ισραηλινών περνάει μέσα από αυτή την προοπτική.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

18/1/09

Χαιρετισμός του υποδιοικητή Μάρκος στις εξεγερμένες και τους εξεγερμένους στην Ελλάδα


ΕΦΤΑ ΑΝΕΜΟΙ ΣΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΩ
Οι Ζαπατίστας, 25 χρόνια από τη γέννηση του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση, 15 χρόνια από την κήρυξη του πολέμου στην κυβέρνηση του Μεξικού, 5 χρόνια από την ίδρυση των Επιτροπών Καλής Διακυβέρνησης και 3 χρόνια από την Άλλη Καμπάνια και την Έκτη Διεθνή, κάλεσαν στο 1ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ της Αξιοπρεπούς Οργής. VIDEO Χαιρετισμούς στους Έλληνες εξεγερμένους

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:
Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος Μεξικό, 2 Γενάρη 2009


Από τις 26 Δεκέμβρη 2008 ως τις 5 Γενάρη 2009, στην Πόλη του Μεξικού, στο Καρακόλ του Οβεντίκ και στην πόλη Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, στην Τσιάπας, χιλιάδες άντρες και γυναίκες από το Μεξικό και ολόκληρο τον κόσμο συναντιούνται για να παρουσιάσουν τους αγώνες τους, να ανταλλάξουν εμπειρίες και να συζητήσουν, μεταξύ άλλων, για την άλλη ύπαιθρο, την άλλη πόλη, την άλλη επικοινωνία, την άλλη τέχνη, την άλλη κουλτούρα, την άλλη πολιτική, το άλλο κοινωνικό κίνημα, την άλλη ιστορία, την άλλη σεξουαλικότητα.

Στην Πόλη του Μεξικού βρέθηκαν 1.155 άτομα που παρουσίασαν τους αγώνες τους, 228 συλλογικότητες και οργανώσεις από 27 πολιτείες του Μεξικού, 270 άτομα, 57 συλλογικότητες και οργανώσεις από 25 χώρες του κόσμου, ενώ συμμετείχαν επίσης 90 πολιτιστικές ομάδες (μουσική, θέατρο, χορός, παραμύθι, μαριονέτες, ποίηση, κ.λπ.) από 10 πολιτείες του Μεξικού και διάφορες χώρες του κόσμου και παρουσιάστηκαν 3 εκθέσεις φωτογραφίας, μία ζωγραφικής και 25 βίντεο αγώνων από το Μεξικό και ολόκληρο τον κόσμο.

Στις 2 Γενάρη 2008, στη διάρκεια του φεστιβάλ στο Σαν Κριστόμπαλ ο υποδιοικητής Μάρκος απηύθυνε ένα χαιρετισμό στις εξεγερμένες και τους εξεγερμένους στην Ελλάδα. Ακουστικό απόσπασμα εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=960461

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:

ΕΦΤΑ ΑΝΕΜΟΙ ΣΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟ ΚΑΤΩ

Πρώτος άνεμος: μια οργισμένη αξιοπρεπής νεολαία Καλό σας βράδυ (Στα ελληνικά) Συντρόφισσα, σύντροφε, Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Ευχαριστούμε. (Ελπίζω να μην έχω πει καμιά χοντράδα, αυτό που ήθελα να πω είναι… [επαναλαμβάνεται το ίδιο στα ισπανικά]. Σχετικά με τη βία και άλλα πράγματα Εδώ και πολύ καιρό, το πρόβλημα στα ημερολόγιακαι τις γεωγραφίες έχει ανησυχήσει και ξεσκεπάσει την Εξουσία. Τόσο στα πρώτα, όσο και στις δεύτερες, βλέπουμε (και θα δούμε) πώς αυτός ο καταπληκτικός μηχανισμός της κυριαρχίας ακινητοποιείται και διαλύεται. Για το λόγο αυτό, προσπαθεί να δείξει μεγάλη προσοχή στο χειρισμό των γεωγραφιών και των ημερολογίων. Στην περίπτωση των γεωγραφιών μοιάζει να είναι πιο ξεκάθαρο: σύμφωνα με το αδέξιο τέχνασμα που αποκαλύφθηκε από αυτό το Φεστιβάλ, η Ελλάδα βρίσκεται πολύ μακριά από την Τσιάπας. Στα σχολεία διδασκόμαστε ότι το Μεξικό χωρίζεται από τη Γαλλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Ισπανία, την Ιταλία από έναν ωκεανό. Και αν δούμε το χάρτη, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η Νέα Υόρκη βρίσκεται πολύ βόρεια από τη μεξικανική ιθαγενή Τσιάπας. Κάτι το οποίο διέψευσαν οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του «Κινήματος Δικαιοσύνη για τη Συνοικία» πριν από λίγες ώρες. Επίσης, η Αργεντινή βρίσκεται πολύ νοτιότερα από αυτή τη γη, κάτι το οποίο αψήφησε ο σύντροφος του Σολάνο που μόλις μίλησε. Ωστόσο, αυτός ο διαχωρισμός δεν υπάρχει ούτε στους από πάνω ούτε στους από κάτω. Η βάναυση νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο 4ος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως λέμε εμείς οι Ζαπατίστας, έθεσε τα πιο απομακρυσμένα μέρη στον ίδιο χωροχρόνο για τη ροή του πλούτου … και την οικειοποίησή του. Δεν έχουμε πλέον τα φανταστικά μυθιστορήματα που μιλούν για τους υποτιθέμενους ηρωικούς εξερευνητές-κατακτητές οι οποίοι, με το σπαθί και το σταυρό, νικούσαν την αδυναμία εκείνων που θα «εκπολίτιζαν». Αντί για 3 καραβέλες, υπάρχει ένας υπολογιστής υψηλής ταχύτητας. Αντί για έναν Ερνάν Κορτές, μια μαριονέτα που παίζει το ρόλο κυβέρνησης ταυτόχρονα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αντί για σπαθιά και σταυρούς, ένας μηχανισμός μαζικής καταστροφής και μια κουλτούρα που το κοινό της στοιχείο με το «φαστ φουντ» δεν είναι μόνο η πανταχού παρουσία τους (τα Μακ Ντόναλντς, όπως και ο Θεός, βρίσκονται παντού), αλλά και η δυσκολοχώνευτη και μηδαμινή διατροφική τους αξία. Η ίδια αυτή παγκοσμιοποίηση κάνει τις βόμβες των ισραηλινών και βορειοαμερικανικών κυβερνήσεων να πέφτουν στη Γάζα και, την ίδια στιγμή, να συγκλονίζουν τον κόσμο ολόκληρο. Με την παγκοσμιοποίηση, ολόκληρος ο κόσμος των από πάνω μάς έχει βάλει στο χέρι.. ή, για να το πω καλύτερα, στο μάτι, και στη συνείδηση. Οι βόμβες που δολοφονούν Παλαιστινίους πολίτες αποτελούν και μια προειδοποίηση την οποία πρέπει να εμπεδώσουμε και να αφομοιώσουμε. Και το παπούτσι που πετάχτηκε κατά του Μπους στο Ιράκ, μπορεί να αναπαραχθεί σε όλες σχεδόν τις γωνιές του πλανήτη. Όλα αυτά πηγαίνουν χέρι χέρι με τη λατρεία του ατομικού. Ο ενθουσιασμός που ξύπνησε στους καθώς πρέπει το παπούτσι ενάντια στον Μπους (που απλά απέδειξε την αστοχία του δημοσιογράφου) συνιστά μια πρόσκαιρη ικανοποίηση για μια γενναία αλλά ανώφελη και ασήμαντη, ως προς την ουσία, ενέργεια, όπως κατέδειξε μερικές βδομάδες αργότερα η στήριξη που πρόσφερε η κυβέρνηση Μπους στο έγκλημα που διαπράττεται από την ισραηλινή κυβέρνηση στα παλαιστινιακά εδάφη… και την οποία ο διάδοχός του εγγυάται… και, συγνώμη αν απογοητεύω όλους όσους άναψαν κεριά κάτω από την εικόνα του Μπαράκ Ομπάμα. Και ενώ η άστοχη βολή στο Ιράκ προκαλεί χειροκροτήματα, η εξέγερση στην Ελλάδα προκαλεί ανησυχία: «Υπάρχει ο κίνδυνος η εξέγερση στην Ελλάδα να εξαπλωθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη», προειδοποιούν και ξορκίζουν. Έχουμε ήδη ακούσει και διαβάσει αυτά που μας έχει μεταδώσει η εξεγερμένη ελληνική νεολαία για τον αγώνα της και για όσα αντιμετωπίζει. Τα ίδια πράγματα αντιμετωπίζουν στην Ιταλία και ετοιμάζουν την αντίστασή τους απέναντι στην κυβερνητική δύναμη. Τα ίδια αντιπαλεύει και ο καθημερινός αγώνας των συντρόφων και συντροφισσών μας που βρίσκονται βορειότερα του βορά. Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, όλοι οι από πάνω βγάζουν τα λεξικά τους και βρίσκουν τη λέξη «βία», αντιπαραθέτοντάς την με τη «θεσμικότητα». Και, χωρίς να την εντάσσουν σε κανένα πλαίσιο, δηλαδή, ταξική τοποθέτηση, κατηγορούν, δικάζουν και καταδικάζουν. Και μας λένε πως η νεολαία της Ελλάδας που βάζει φωτιά σε ολόκληρη την ελληνική χερσόνησο είναι βίαιη. Φυσικά, το γεγονός ότι ένας αστυνομικός δολοφόνησε ένα νέο αλλοιώνεται, ακρωτηριάζεται, αποσιωπάται. Στο Μεξικό, στη γεωγραφία που σημαδεύεται από την πόλη με το ίδιο όνομα, μια κυβέρνηση της θεσμικής αριστεράς δολοφόνησε μια ομάδα νέων, εφήβων στην πλειοψηφία τους. Ένα μέρος της προοδευτικής διανόησης τήρησε μια συνένοχη σιωπή, λέγοντας ότι αυτό έγινε με στόχο να αποσπάσει την προσοχή του κοινού, η οποία υποτίθεται πως έπρεπε να εστιαστεί στο καρναβάλι που είχε μετατραπεί η υποτιθέμενη υπεράσπιση του πετρελαίου. Οι σεξουαλικές επιθέσεις που υπέστησαν λίγο αργότερα νέες γυναίκες στα κελιά της απομόνωσης της αστυνομίας εξαφανίστηκαν μέσα στο θόρυβο που προκάλεσε η αναγγελία εν χορδαίς και οργάνοις της διαβούλευσης που κατέληξε σε αποτυχία. Και, από την άλλη πλευρά, δεν υπήρξε καταδίκη για τη βία της αστυνομίας που, αντίθετα με όσα ειπώθηκαν, έδρασε συντεταγμένα. Αυτή η αστυνομία προετοιμαζόταν εδώ και χρόνια για να καταστέλλει, να εξαπολύει επιθέσεις και να κακοποιεί νέους, πλανόδιους μικροπωλητές, εργαζόμενους/ες στον τομέα του σεξ, κατοίκους γειτονιών και όλους όσους διαφωνούν με την κυβέρνηση των παγοδρομίων, των υπερθεαμάτων τύπου Φουχιμόρι και των συνταγών για μπισκότα. Και, ας μην ξεχνάμε ότι το δόγμα που εμπνέει αυτήν την αστυνομία το εισήγαγε στην Πόλη του Μεξικού ο σημερινός «νόμιμος» πρόεδρος του Μεξικού την εποχή που ήταν αρχηγός της κυβέρνησης του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος. Στην Πόλη του Μεξικού και στην Ελλάδα η κυβέρνηση δολοφονεί νέους. Το κυβερνητικό δίδυμο ΗΠΑ-Ισραήλ χαράσσει τώρα στη Γάζα τη γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί: είναι πιο αποτελεσματικό να τους σκοτώνουμε όταν είναι ακόμη παιδιά. Στο Μεξικό, πριν από 10 χρόνια σύμφωνα με το σημερινό ημερολόγιο, νεαροί φοιτητές του UNAM δημιούργησαν ένα κίνημα που οδήγησε σε απόγνωση την καθώς πρέπει αριστερά η οποία, υστερική όπως και σήμερα, τους συκοφάντησε και τους απαξίωσε με βάναυσο τρόπο. Και τότε έλεγαν ότι επρόκειτο για ένα βίαιο κίνημα που είχε στόχο τον αποπροσανατολισμό από την γκρίζα προεκλογική εκστρατεία του γκρίζου προεδρικού υποψηφίου του γκρίζου Κόμματος της Δημοκρατικής Επανάστασης. Τώρα, 10 χρόνια μετά, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το UNAM παραμένει δημόσιο και δωρεάν χάρη στην αποφασιστικότητα αυτών των αντρών και των γυναικών, αυτών των νέων, τους οποίους σήμερα χαιρετίζουμε. Όμως, στο βασανισμένο μας Μεξικό, αυτοί που διατηρούν την πρωτοκαθεδρία στη χρήση και την κατάχρηση της διαστρέβλωσης του όρου «βία» είναι ο Φελίπε Καλδερόν Ινοχόσα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τον συνοδεύουν (κάθε φορά και λιγότερα, βέβαια). Ο κύριος Καλδερόν, οπαδός των ηλεκτρονικών παιχνιδιών στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο (το αγαπημένο του παιχνίδι, όπως είχε δηλώσει κάποτε, είναι το “Age οf Empires” – «η εποχή των αυτοκρατοριών»), αποφάσισε πως, αντί για άρτο και θεάματα, έπρεπε να προσφέρει στο λαό αίμα. Καθώς τα θεάματα τα προσφέρουν ήδη οι επαγγελματίες πολιτικοί και ο άρτος είναι πια πολύ ακριβός, ο Καλδερόν, στηριζόμενος σε μια από τις συμμορίες λαθρεμπόρων ναρκωτικών, αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο σε μια άλλη. Παραβιάζοντας το Σύνταγμα, έστειλε το στρατό να εκτελέσει χρέη αστυνομικού, εισαγγελέα, δικαστή, δεσμοφύλακα και εκτελεστή. Το γεγονός ότι χάνει αυτόν τον πόλεμο το ξέρουν όλοι όσοι δε βρίσκονται στην κυβέρνησή του -όπως επίσης ξέρουν ότι ο θάνατος του στενού συνεργάτη του ήταν δολοφονία, παρόλο που δε δημοσιεύεται. (Σ.τ.Μ.: Αναφέρεται στον υπουργό Εσωτερικών Καμίλο Μουρίνιο). Στον πόλεμό τους, οι κυβερνητικές δυνάμεις του Καλδερόν έχουν στο ενεργητικό τους τη δολοφονία πολλών ανθρώπων που δε χρωστούσαν τίποτε, παιδιών και αγέννητων. Με τον Καλδερόν επικεφαλής, η κυβέρνηση του Μεξικού προχωράει ένα βήμα παραπάνω από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ: αυτή τα σκοτώνει από την κοιλιά της μάνας τους. Λένε όμως, και ήδη το επαναλαμβάνουν εκφωνητές και αρχισυντάκτες, ότι θα χρησιμοποιήσουν τη δύναμη του κράτους για να καταπολεμήσουν τη βία του οργανωμένου εγκλήματος. Και, ολοένα και περισσότερο, βλέπουμε το οργανωμένο έγκλημα να είναι αυτό που ηγείται της δύναμης του κράτους. Αν και όλα αυτά μπορεί να αποτελούν ένα έξυπνο στρατήγημα του Καλδερόν, με στόχο τον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Καθώς το κοινό είναι απασχολημένο με την αιματηρή αποτυχία του πολέμου ενάντια στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ίσως να μην αντιληφθεί την αποτυχία του Καλδερόν στην οικονομική πολιτική. Αλλά ας επιστρέψουμε στην καταδίκη της βίας που γίνεται από τους από πάνω. Υπάρχει μια απατηλή μετάλλαξη, μια ψεύτικη ταυτολογία: λένε πως καταδικάζουν τη βία, στην πραγματικότητα όμως, καταδικάζουν τη δράση. Γι’ αυτούς, για τους από πάνω, η ιδιότητα του ασυμβίβαστου αποτελεί ασθένεια του ημερολογίου ή, όταν την αψηφούμε, μια εγκεφαλική παθολογία που, σύμφωνα με ορισμένους, θεραπεύεται με μεγάλη πνευματική αυτοσυγκέντρωση, με την εναρμόνισή μας με το σύμπαν και, μ’ αυτόν τον τρόπο, είμαστε όλοι άνθρωποι… ή πολίτες. Γι’ αυτούς τους βίαιους ειρηνιστές είμαστε όλοι άνθρωποι: άνθρωπος είναι η νεαρή ελληνίδα που σηκώνει το χέρι με τη μολότοφ, άνθρωπος είναι και ο αστυνομικός που δολοφονεί τους Αλέξηδες που υπήρξαν και θα υπάρξουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Άνθρωπος είναι το παιδί της Παλαιστίνης που κλαίει στην κηδεία των νεκρών από τις ισραηλινές βόμβες αδερφών του, άνθρωπος είναι και ο πιλότος του μαχητικού αεροπλάνου με το άστρο του Δαβίδ στην άτρακτο. Άνθρωπος είναι ο κύριος Τζωρτζ Μπους, άνθρωπος είναι και ο δολοφονημένος από τους συνοριοφύλακες της Αριζόνα μετανάστης χωρίς χαρτιά. Άνθρωπος είναι ο πολυεκατομμυριούχος Κάρλος Σλιμ, άνθρωπος είναι και η σερβιτόρα των Σάνμπορνς που πρέπει να ταξιδέψει 3 και 4 ώρες για να πάει και να γυρίσει από τη δουλειά της, και αν καθυστερήσει απολύεται. Άνθρωπος είναι ο κύριος Καλδερόν, που λέει ότι είναι αρχηγός της μεξικανικής ομοσπονδιακής εκτελεστικής εξουσίας, άνθρωπος είναι και ο αγρότης που εκδιώκεται από τη γη του. Άνθρωπος είναι ο κύριος Λόπες Ομπραδόρ, άνθρωποι είναι και οι δολοφονημένοι ιθαγενείς στην Τσιάπας, για τους οποίους ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτα. Άνθρωπος είναι ο κύριος Πένια Νιέτο, που λεηλατεί το μεξικανικό κράτος, άνθρωπος είναι και ο αγρότης Ιγνάσιο δελ Βάγιε, από το «Μέτωπο του Λαού για την Υπεράσπιση της Γης», στο Ατένκο, κρατούμενος επειδή υπερασπίστηκε τους φτωχούς. Άνθρωποι είναι, τέλος, οι άντρες και οι γυναίκες που κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία, και άνθρωποι είναι οι άντρες και οι γυναίκες που δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από την αξιοπρεπή οργή τους. Και, οι από πάνω ζητούν και απαιτούν: «Πρέπει να πούμε όχι στη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται…», φροντίζοντας να δίνουν έμφαση στη βία που προέρχεται από τα κάτω. Σύμφωνα μ’ αυτούς, όλοι και όλες πρέπει να ζουν αρμονικά, έτσι ώστε οι διαφορές και οι αντιφάσεις τους να εξομαλύνονται, και να φωνάζουν το σύνθημα: «και ο ένοπλος λαός είναι εκμεταλλευόμενος», αναφερόμενοι στους στρατιώτες και τους αστυνομικούς. Η θέση μας ως Ζαπατίστας είναι ξεκάθαρη. Δεν υποστηρίζουμε τον πασιφισμό που γίνεται σημαία όταν αυτός που θα γυρίσει και το άλλο μάγουλο είναι κάποιος άλλος, ούτε τη βία που γεννιέται όταν αυτοί που βάζουν τους νεκρούς είναι κάποιοι άλλοι. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε, με όλα τα καλά και τα κακά που έχουμε, για τα οποία ευθυνόμαστε εμείς. Θα ήταν όμως αφέλεια να σκεφτούμε πως ό,τι καλό έχουμε καταφέρει, ακόμα και το προνόμιο να σας ακούμε και να μαθαίνουμε από σας, θα το είχαμε επιτύχει, αν για μια ολόκληρη δεκαετία δεν προετοιμαζόμασταν για εκείνο το ξημέρωμα της πρώτης Γενάρη, πριν από 15 χρόνια. Δε γίναμε γνωστοί ούτε από κάποια πορεία ούτε από κάποια διακήρυξη υπογεγραμμένη από τους κάτωθι. Γίναμε γνωστοί στον κόσμο από έναν ένοπλο στρατό, από τις μάχες που δώσαμε ενάντια στις ομοσπονδιακές δυνάμεις, από την ένοπλη αντίσταση. Και οι πεσόντες σύντροφοι και συντρόφισσές μας, νεκροί ή «εξαφανισμένοι», πέθαναν σε ένα βίαιο πόλεμο που δεν ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια, αλλά πριν από 500, 200, 100 χρόνια. Δεν πλέκω το εγκώμιο της βίας, απλά επισημαίνω ένα καταγεγραμμένο γεγονός: σε πόλεμο μας γνώρισαν, σε πόλεμο βρισκόμαστε αυτά τα 15 χρόνια, σε πόλεμο θα συνεχίσουμε να είμαστε, μέχρι αυτή η γωνιά του κόσμου που λέγεται Μεξικό να αποκτήσει το δικό της προορισμό, χωρίς εξαπατήσεις, χωρίς παραγκωνισμούς, χωρίς υποκρισίες. Η Εξουσία έχει ως μέσο κυριαρχίας τη βία, όπως και την τέχνη και την κουλτούρα, τη γνώση, την ενημέρωση, το σύστημα δικαιοσύνης, την εκπαίδευση, τη θεσμική πολιτική και, φυσικά, την οικονομία. Κάθε αγώνας, κάθε κίνημα, που αναπτύσσεται σε συγκεκριμένες γεωγραφίες και ημερολόγια, πρέπει να καταφεύγει σε διάφορες μορφές αγώνα. Η βία δεν είναι η μόνη ούτε, ίσως, η καλύτερη, είναι όμως μία από αυτές τις μορφές αγώνα. Το να αντιμετωπίζεις με λουλούδια τις κάνες των όπλων είναι μια όμορφη χειρονομία, υπάρχουν ακόμη και φωτογραφίες που απαθανατίζουν αυτήν την ενέργεια. Μερικές φορές όμως, πρέπει να φροντίζουμε τα όπλα αυτά να αλλάζουν στόχο και να στρέφονται προς τα πάνω. Ο κατήγορος και ο κατηγορούμενος Μας κατηγορούν για πολλά πράγματα, είναι αλήθεια. Και ίσως, για κάποια από αυτά, να είμαστε ένοχοι, αλλά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να σταθώ σε ένα: Δεν πυροβολήσαμε το ρολόι του χρόνου εκείνη την πρώτη Γενάρη, ούτε τη μετατρέψαμε σε μια νοσταλγική επέτειο ήττας, όπως έκαναν κάποιοι από τη γενιά του ’68 σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως έκαναν στο Μεξικό με το ’88 και τώρα, ακόμη και με το 2006. Σ’ αυτήν τη νοσηρή λατρεία για τα απατηλά ημερολόγια θα επανέλθω αργότερα. Ούτε διαμορφώνουμετην ιστορία για να της αλλάξουμε όνομα, με την επισήμανση πως είμαστε ή ήμασταν οι μοναδικοί ή οι καλύτεροι, ή και τα δύο μαζί (κάτι το οποίο κάνει αυτή η ομαδική υστερία που λέγεται κίνημα του Λόπες Ομπραδόρ, και σ’ αυτό όμως θα επανέλθω αργότερα). Υπήρξαν και υπάρχουν αυτοί που μας ασκούν κριτική επειδή δεν κάναμε το άλμα «προς τη ρεαλπολιτίκ», την εποχή που τα πολιτικά μας ομόλογα, δηλαδή η μιντιακή μας αξιολόγηση, ευνοούσε μια καλή τιμή στην αγορά των εκλογικών (και όχι πολιτικών) επιλογών για την αξιοπρέπειά μας. Μας κατηγορούν, συγκεκριμένα, ότι δεν υποκύψαμε στη γοητεία της εξουσίας, μιας εξουσία που κατάφερε λαμπρότατους ανθρώπους από την αριστερά να λένε και να κάνουν πράγματα για τα οποία ο καθένας θα ντρεπόταν. Μας κατηγόρησαν επίσης για «ακραίο παραλογισμό» ή «ριζοσπαστισμό», επειδή στην 6η Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα επισημαίνουμε πως το καπιταλιστικό σύστημα είναι η αιτία των μεγάλων δεινών που βασανίζουν την ανθρωπότητα. Σήμερα, δεν επιμένουν πια σε αυτό, αφού το ίδιο λένε ακόμα και οι εκπρόσωποι του μεγάλου χρηματιστηριακού κεφαλαίου στη Γουόλ Στριτ. Βέβαια, τώρα που όλος ο κόσμος μιλά και ξαναμιλά για την παγκόσμια κρίση, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως 13 χρόνια πριν, το 1996, ένα αξιοπρεπές και οργισμένο σκαθάρι μας είχε προειδοποιήσει. Ο Δον Ντουρίτο της Λακαντόνα, στην πιο σύντομη ανακοίνωση που έχω ακούσει ποτέ στη νεαρή ηλικία που είμαι, έλεγε πως «το πρόβλημα με την παγκοσμιοποίηση είναι πως γρήγορα οι φούσκες σκάνε». Μας κατηγορούν γιατί δεν περιοριζόμαστε στην επιβίωσή μας, την οποία έχουμε οικοδομήσει σε αυτή την ινδιάνικη γη με θυσίες και τη στήριξη των από κάτω από τις διάφορες γωνιές του πλανήτη, και γιατί δεν απομονωνόμαστε σε αυτό που λαμπρά μυαλά (έτσι αυτοαποκαλούνται) ονομάζουν «το ζαπατιστικό εργαστήριο» ή «η κομμούνα της Λακαντόνα». Μας κατηγορούν ότι βγήκαμε, ξανά και ξανά, για να έρθουμε αντιμέτωποι με τη Εξουσία και να αναζητήσουμε άλλες, άλλους, εσάς, που κάνετε το ίδιο, χωρίς ψεύτικες παρηγοριές ή συμβιβασμούς. Μας κατηγορούν ότι επιβιώσαμε. Και δεν αναφέρονται στην αντίσταση που μας επιτρέπει να πούμε, 15 χρόνια μετά, ότι συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, και όχι απλά να ζούμε. Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι επιβιώσαμε ως μια διαφορετική αναφορά του αγώνα, της κριτικής σκέψης, της πολιτικής ηθικής. Μας κατηγορούν, ποιος θα το ‘λεγε, ότι δεν υποταχθήκαμε, δεν ξεπουληθήκαμε, δε συνθηκολογήσαμε. Μας κατηγορούν, με δυο λόγια, ότι είμαστε Ζαπατίστας, ότι ανήκουμε στο Ζαπατιστικό Στρατό για την Εθνική Απελευθέρωση. Σήμερα, 515 χρόνια μετά, 200 χρόνια μετά, 100 χρόνια μετά, 25 χρόνια μετά, 15 χρόνια μετά, 5 χρόνια μετά, 3 χρόνια μετά, δηλώνουμε: είμαστε ένοχοι. Και, σύμφωνα με το νεοζαπατιστικό τρόπο, όχι μόνο το ομολογούμε, αλλά και το γιορτάζουμε. Αν και δεν πιστεύουμε πως αυτό θα πληγώσει μερικούς εκεί πάνω που προσποιούνται τους προοδευτικούς ή μεταμφιέζονται σε αριστερούς ενός ξεθωριασμένου κίτρινου ή ακόμη και άχρωμους, ωστόσο, πρέπει να το πούμε: Ο EZLN ζει! Ζήτω ο EZLN! Ευχαριστώ πολύ. Υ.Γ: Εφτά Παραμύθια για Κανέναν. Παραμύθι 1ο: Έτσι ήταν… Ακούσαμε ήδη τον εξεγερμένο αντισυνταγματάρχη Μοϊσές να με παρουσιάζει ως παιδί Ζαπατίστα. Ίσως για να προκαλούμε το ημερολόγιο, σ’ εμάς τους Ζαπατίστας μας αρέσει να συμπληρώνουμε τα χρόνια ανάποδα, και αντί για τα 515 χρόνια που λέει ότι είμαι η ληξιαρχική πράξη γέννησής μου, εγώ έχω κλείσει τα 5 και μπήκα στα 6, δηλαδή είμαι 7 χρόνων. Είναι πιθανό. Σε τελική ανάλυση, αν κάτι έχει αποδείξει ο ζαπατισμός, είναι το γεγονός ότι πολλά πράγματα που έμοιαζαν ανέφικτα, γίνονται εφικτά, με φαντασία, δημιουργικότητα και τόλμη. Υπερασπίζοντας το περίεργο ημερολόγιό μου, μπορώ να πω ότι με τα παιδιά μοιράζομαι το φόβο για τις ενέσεις και την απόλαυση για τα παραμύθια και τις ιστορίες. Πριν από λίγο καιρό, μιλώντας με μια συντρόφισσα από την πόλη, της ανέφερα μερικά πράγματα που συμβαίνουν εδώ. Εκείνη μου είπε ότι δεν τα πίστευε. Εγώ της απάντησα ότι την καταλάβαινα. Ακριβώς επειδή δεν επρόκειτο να τα πιστέψουν, τα εξιστορούσα σαν να είναι παραμύθια. Στα βουνά μας συμβαίνουν πράγματα που μπορεί σε σας να φαίνονται απίστευτα. Γι’ αυτό σας τα διηγούμαι ως τέτοια, σαν να είναι παραμύθια. Γιατί, μοιάζει απίστευτο ότι στα βουνά μας κατοικεί πραγματικά ένα σκαθάρι με την έπαρση περιπλανώμενου ιππότη, ότι υπάρχει μια ασυμβίβαστη πετρούλα που εκπαιδεύεται για να γίνει σύννεφο, ότι ο Σουπ συμμαχεί με παιδιά Ζαπατίστας για να συντάξει ένα μέρος από το Εθνικό Πρόγραμμα Αγώνα που απαγορεύει ρητά την παραγωγή, τη διακίνηση και την κατανάλωση ενέσεων, ότι ο γερο-Αντόνιο εμφανίζεται κάθε τόσο με ιστορίες και μύθους που του έχουν διηγηθεί οι πρωταρχικοί θεοί, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο, ότι ο Ελίας Κοντρέρας, από την Επιτροπή Έρευνας του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση, ήταν ήδη νεκρός όταν πήγε στην πόλη για να αγωνιστεί ενάντια στο κακό και στον Κακό, ότι ένας ομοφυλόφιλος, εργάτης στο χώρο του σεξ, του έσωσε παραδόξως τη ζωή, ένα κρύο ξημέρωμα στην πρωτεύουσα, ενώ ήταν ήδη νεκρός, και ότι μερικές φορές μιλούσε όπως μιλούν οι μουσικοί του σκα, ότι η Τονίτα κουβαλάει στους ώμους της 3 γενιές και 6 χρόνια και μπαίνει χωρίς άδεια στη Γενική Διοίκηση του EZLN, ότι η σελήνη κάποιες φορές μεθάει επειδή ο έρωτάς της δεν έχει ανταπόκριση, ότι τα παιδιά πιστεύουν και φέρονται λες και ο Σουπ είναι ακόμη ένα παιδί που δεν έχει αφήσει αυτήν την περίεργη πιπίλα που βγάζει καπνό, ότι η εξεγερμένη Έρικα επανίδρυσε το μαρξισμό με τάσεις αληθινά φεμινιστικές, ότι μια μέρα έριξαν μια βόμβα σ’ ένα ζαπατιστικό στρατόπεδο και δεν πέθανε κανείς, ότι μια σελήνη μοχθηρή και πεισματάρα καταράστηκε τον Ίσκιο τον μαχητή κι όμως, αυτός συνεχίζει να θέλει να δύσει, ότι υπάρχει μια κουκουβάγια που αντί για ελληνικά και λατινικά μελετάει τους καταλόγους με γυναικεία εσώρουχα, ότι υπάρχει ένα κοριτσάκι που λέγεται Δεκέμβρης και που, όπως δείχνει και το όνομά της, γεννήθηκε το Νοέμβρη, ότι ο Μοϊσές ξέρει πως όταν δε βρίσκει τον Σουπ στη Γενική Διοίκηση, πρέπει να τον ψάξει στην κορυφή της Σέιμπα. Έτσι, αντί να συζητάτε για το πόσο αληθινά είναι αυτά τα τόσο καθημερινά πράγματα στα βουνά μας, έρχομαι εγώ, ένας οποιοσδήποτε υποδιοικητής, και σας μιλάω γι’ αυτά σαν να είναι παραμύθια. Πριν από λίγο, δώσαμε στη συντρόφισσα που μίλησε για την εξεγερμένη Ελλάδα έναν πίνακα που έφτιαξε η συντρόφισσα από την πόλη Μπεατρίς Αουρόρα. Στον πίνακα απεικονίζεται με πολλά χρώματα αυτή η πόλη, το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, στην Τσιάπας, και φαίνονται τα μέρη όπου εργάζονται άνθρωποι που αγωνίζονται σαν κι εμάς, αν και χωρίς όπλα και κουκούλες. Το νόημα αυτού του δώρου ίσως γίνει καλύτερα κατανοητό με αυτό που θα σας διηγηθώ: Πριν από 15 χρόνια, τα στρατεύματά μας κατέλαβαν 7 μεγάλες πόλεις: τη Λας Μαργκαρίτας, το Οκοσίνγκο, το Αλταμιράνο, το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, το Οχτσούκ και το Τσανάλ. Εκείνη την εποχή, οι κυβερνητικές δυνάμεις που τις φρουρούσαν, είτε παραδόθηκαν είτε αιφνιδιάστηκαν. Μπορούμε να πούμε μάλιστα ότι η κατάληψη αυτής της πόλης που βρισκόμαστε τώρα, του Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, οχυρού του ρατσισμού των λευκών, ήταν αυτή που μας έκανε γνωστούς σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Είναι πιθανό. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι η κατάληψη του Οκοσίνγκο, της Λας Μαργκαρίτας και του Αλταμιράνο ήταν αυτή που μας κατέστησε κυρίαρχους στο έδαφος και μας επέτρεψε την κατάληψη της καλλιεργήσιμης γης και την ανάκτησή της, ύστερα από εκατοντάδες χρόνια λεηλασίας. Αυτή η κατάληψη της γης ήταν η οικονομική βάση για να οικοδομήσουμε τη ζαπατιστική αυτονομία. Σε σχέση μ’ αυτό έχω ήδη μιλήσει πριν από ένα χρόνο, και όσοι θέλουν να το μελετήσουν πρέπει να το ψάξουν στο Ίντερνετ ή να συμβουλευτούν κανένα «περιθωριακό» έντυπο, αφού, όπως είναι φανερό, οτιδήποτε δεν είναι υπέρ ή είναι ενάντια στο κίνημα του Λόπες Ομπραδόρ δε δημοσιεύεται. Μιλώντας για φαντασία, δημιουργικότητα και τόλμη για να γίνει εφικτό το ανέφικτο, οι ιστορίες που θα σας διηγηθώ στη συνέχεια δεν είναι παραμύθια και δεν είναι ζαπατιστικές. Αναφέρονται όμως σε αυτό που συνέβη πριν από 15 χρόνια και συγκλόνισε τον κόσμο, αλλά και τον εσωτερικό κόσμο των ιθαγενών, όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια. Η πρώτη ιστορία είναι για έναν φιλοκυβερνητικό ιθαγενή Τσοτσίλ και η δεύτερη για έναν μη Ζαπατίστα ιθαγενή που επιβιώνει πουλώντας τα προϊόντα του στην αγορά αυτής της πόλης. Πρόκειται για τη μετάφραση στα ισπανικά μιας αγγλικής μετάφρασης από μια ισπανική μετάφραση ιστοριών από τα τσοτσίλ, και γι’ αυτό θα ακούσετε ένα κείμενο με πολύ εκλεπτυσμένο συντακτικό και λεξιλόγιο *. * Μετάφραση του Jan Rus, στο βιβλίο του Marián Perez Tzu, “Indigenous Revolts”, Grosnor & Ouweneel, Cedla, Άμστερνταμ, 1996, σ. 122-128. Περιλαμβάνεταιστο “Antigua y nueva palabra. Antología de la literatura mesoamericana desde los tiempos precolombinos hasta el presente”, Miguel León-Portilla y Earl Shorris, con Sylvia S. Shorris y Ascensión H. de León-Portilla, Ed. Aguilar, Μεξικό, Οκτώβρης 2004, σ. 732-733. Αρχίζω λοιπόν: Αρχές Γενάρη: προετοιμασίες και επισκέψεις «Πριν από την εισβολή στο Σαν Κριστόμπαλ, όλος ο κόσμος μιλούσε διαρκώς για το πώς οι στρατιώτες της στρατιωτικής βάσης που επιτηρούσαν τη νότια είσοδο της πόλης είχαν στήσει ενέδρες γύρω από όλες τις θέσεις τους, καθώς και για τον τρόπο που τις είχαν τοποθετήσει, ώστε ποτέ κανείς να μην τολμήσει να τους επιτεθεί. Αν οι φτωχοί ιθαγενείς, με κάποια ευκαιρία, τολμούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα, έλεγαν, οι στρατιώτες θα τους αποδεκάτιζαν επί τόπου, πριν ακόμη προλάβουν να βγουν από το δάσος. Οι αξιωματικοί του στρατού είναι δάσκαλοι στην τέχνη του φόνου, έλεγαν, και το μόνο που έχουν να κάνουν καθημερινά, το μοναδικό καθήκον τους, είναι να εκπαιδεύουν τους νεοσύλλεκτους στρατιώτες για να σκοτώνουν. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, για να συντρίψουν μια ομάδα ρακένδυτων χωρικών, έλεγε όλος ο κόσμος, οι στρατιώτες είχαν επίσης τεράστιες ποσότητες βομβών, αποθηκευμένες στο οχυρό τους. Και αυτές δεν ήταν παρά βόμβες ειδικές για να σκοτώνουν ινδιάνους! Σύμφωνα με όσα έλεγε ο κόσμος, οι στρατιώτες είχαν τοποθετήσει ένα ειδικό συρματόπλεγμα γύρω από τα στρατόπεδά τους, το οποίο ανά μερικά μέτρα συνδεόταν με μια βόμβα. Αν οι καταραμένοι ινδιάνοι τολμούσαν ποτέ να πλησιάσουν, έλεγαν, οι στρατιώτες, το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να σηκωθούν από τις κουκέτες τους και να χτυπήσουν το συρματόπλεγμα με κάτι μεταλλικό -όπως, για παράδειγμα, ένα καπάκι μπύρας- και όλες οι βόμβες θα εκρήγνυνταν. Και, αν οι ινδιάνοι προσπαθούσαν να κόψουν το συρματόπλεγμα, και πάλι οι βόμβες θα εκρύγνυνταν. Βεβαίως, οι στρατιώτες φημίζονται ότι δεν κοιμούνται ποτέ, κι έτσι, κατ’ αρχήν, οι ινδιάνοι δε θα μπορούσαν ποτέ ούτε καν να πλησιάσουν τις βόμβες. Οι στρατιώτες επαίρονταν ότι κανείς δε θα μπορούσε ποτέ να διαβεί τη γραμμή των βομβών. Ωστόσο, έπειτα από όλες αυτές τις προετοιμασίες, τι συνέβη; Την πρώτη Γενάρη, οι στρατιώτες ξύπνησαν όταν οι Ζαπατίστας έφτασαν στο Σαν Κριστόμπαλ! Αλλά ήταν περικυκλωμένοι! Δεν είδαν τους Ζαπατίστας όταν μπήκαν από τα σημεία ελέγχου μαζί με τους άλλους ταξιδιώτες των λεωφορείων οικονομικής θέσης. Δεν αντιλήφθηκαν ότι οι Ζαπατίστας έβγαιναν από τα φορτηγά στο σταθμό των λεωφορείων και περπατούσαν προς το κέντρο της πόλης. Δεν είδαν τίποτα! Και όταν οι στρατιώτες ξύπνησαν, οι Ζαπατίστας είχαν ήδη περικυκλώσει το Κυβερνητικό Μέγαρο και είχαν τοποθετήσει τη δική τους φρουρά γύρω από την πόλη! Έπειτα από όλα αυτά, αυτός που έμεινε έξω από την πόλη ήταν ο στρατός, κρυμμένος στα στρατόπεδά του! Οι Ζαπατίστας θριάμβευσαν, απλά αγνοώντας τον! Μόνο την επόμενη μέρα, και αφού είχαν ολοκληρώσει αυτό που έπρεπε να κάνουν στην πόλη, οι Ζαπατίστας πήγαν να επισκεφτούν τελικά τους στρατιώτες! Οι Ζαπατίστας είναι απλά ιθαγενείς, αλλά αυτό που είχαν ξεχάσει οι αξιωματικοί του στρατού είναι πως και οι ινδιάνοι είναι άνθρωποι. Και αφού είναι άνθρωποι, μπορούν και αυτοί να είναι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι, όπως ο στρατός. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν η ιδέα. Και όταν αυτή εμφανίστηκε, η σκέψη τους ξετυλίχτηκε με πολύ καλύτερο τρόπο από εκείνο του στρατού! Οι Ζαπατίστας απέδειξαν ότι οι αξιωματικοί που ήταν δάσκαλοι της τέχνης του φόνου ήταν ηλίθιοι! Από εκείνη τη μέρα, όλοι εμείς, ακόμη και αυτοί που δεν είμαστε εχθροί της κυβέρνησης, αισθανόμαστε κάτι σαν γέλιο να μας γαργαλάει το λάρυγγα. Αν υπάρχει ένα θλιβερό κομμάτι σε όλα αυτά, είναι ότι, παρά το γεγονός ότι οι Ζαπατίστας είναι άνθρωποι, χρειάστηκε να ζουν κρυμμένοι από τότε μέχρι σήμερα. Δεν μπορούν να κοιμούνται στα κρεβάτια τους, ούτε να κατοικούν στα σπίτια τους, αλλά πρέπει να παραμένουν κρυμμένοι σε σπηλιές της ζούγκλας. Ακόμη κι αν θέλουν να κάνουν παιδιά, όπως κάθε άλλος άνθρωπος, πρέπει να έχουν σχέσεις μέσα στις σπηλιές. Σαν τους αρμαδίλους!». Τέλος της ιστορίας. Και μιας και μιλάμε για ημερολόγια των από πάνω και των από κάτω, ας θυμηθούμε ότι 15 χρόνια έχουν περάσει και από τότε που τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη Ελεύθερου Εμπορίου. Γι’ αυτό, ας πούμε τώρα μια ιστορία ελεύθερου εμπορίου… Τέλη Ιούνη (Γενάρης): προς μια ελεύθερη αγορά «Στη διάρκεια των περίπου δύο πρώτων εβδομάδων του αποκλεισμού του Σαν Κριστόμπαλ, κανένας λευκός αξιωματούχος δεν εθεάθη δημόσια, κανένας αστυνομικός, κανένας τροχονόμος, κανένας φοροεισπράκτορας της αγοράς. Ούτε ένας. Είχαν εξαφανιστεί! Ήταν τόσο τρομαγμένοι από τους Ζαπατίστας που κρύφτηκαν. Όμως, τη στιγμή ακριβώς που βεβαιώθηκαν ότι ο ζαπατιστικός στρατός είχε αποσυρθεί και δε θα επιστρέψει, τότε, ωπ!, αμέσως εμφανίστηκαν ξανά οι τροχονόμοι, αφαιρώντας τις πινακίδες από τα αυτοκίνητα, οι δημοτικοί αστυνομικοί, ξυλοκοπώντας μεθυσμένους, και οι φοροεισπράκτορες, κυνηγώντας τις φτωχές γυναίκες που προσπαθούσαν να πουλήσουν τις ντομάτες και τα λεμόνια τους στις γωνιές των δρόμων. Ξαφνικά, όταν έφυγαν οι Ζαπατίστας, έπαψαν να φοβούνται. Ωστόσο, όσο οι Ζαπατίστας ήταν εδώ, έμεναν στα σπίτια τους, με τις κουρτίνες τραβηγμένες, τρέμοντας από φόβο. Ούτε καν να πλαγιάσουν με τη γυναίκα τους δεν μπορούσαν, τόσο φοβισμένοι ήταν. Άραγε καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ήταν τρομοκρατημένοι από τους ιθαγενείς -γιατί αυτό είναι οι Ζαπατίστας, ινδιάνοι. Όταν εμείς, οι άλλοι ιθαγενείς, το αντιληφθήκαμε αυτό, αμέσως αισθανθήκαμε δυνατοί. Δυνατοί σαν τους Ζαπατίστας. Οι μιγάδες του Σαν Κριστόμπαλ πάντοτε μας υποτιμούσαν, μόνο και μόνο επειδή δε μιλούσαμε σωστά τα ισπανικά. Αλλά τώρα όλα είχαν αρχίσει να αλλάζουν. Ένα παράδειγμα γι’ αυτό είναι όταν, στα μέσα Γενάρη, και ενώ οι αξιωματούχοι ακόμα κρύβονταν, οι ιθαγενείς πωλητές ξυλοκάρβουνου συγκεντρώθηκαν και σχημάτισαν τη Ζαπατιστική Οργάνωση Πωλητών Ξυλοκάρβουνου. Στη συνέχεια, χωρίς να ζητήσουν την άδεια κανενός, μετακόμισαν από το ερημικό σημείο στο οποίο τους είχαν υποχρεώσει να πουλούν τα ξυλοκάρβουνά τους στο παρελθόν, στο δρόμο ακριβώς δίπλα από την κεντρική αγορά. Είναι γεγονός ότι τα ξυλοκάρβουνα είναι πραγματικά βρώμικα. Όλα γύρω τους καλύπτονται από μια μαύρη σκόνη, και γι’ αυτό οι αξιωματούχοι της αγοράς τους κρατούσαν πάντοτε μακριά από το τμήμα όπου σύχναζε ο “καλός κόσμος” και οι τουρίστες. Ωστόσο, από τη στιγμή που δεν υπήρχε κανείς για να τους σταματήσει, οι πωλητές ξυλοκάρβουνου μπόρεσαν να πάνε δίπλα στους υπόλοιπους. Όμως, υπήρχαν και πολλοί άλλοι ιθαγενείς που πάντοτε εκδιώκονταν μακριά από την αγορά. Όταν αυτοί οι άνθρωποι είδαν ότι οι πωλητές ξυλοκάρβουνου είχαν αλλάξει θέση χωρίς να ζητήσουν την άδεια κανενός, άρχισαν να έρχονται και να ρωτούν αν μπορούν να μετακομίσουν κι αυτοί. Αμάν! Αμέσως εμφανίστηκαν διακόσια άτομα και κάθισαν με τάξη στη σειρά, πουλώντας χορταρικά και φρούτα και ξυλοκάρβουνα, εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο ένας χώρος στάθμευσης στον οποίο οι πλούσιοι άφηναν τα αυτοκίνητά τους! Την πρώτη μέρα που συγκεντρώθηκαν εκεί, ο επικεφαλής των πωλητών ξυλοκάρβουνου τους απηύθυνε το λόγο. Αδέλφια!, αναφώνησε, μη φοβάστε! Τώρα είμαστε πολλοί πωλητές εδώ, σ’ αυτό το δρόμο. Ας επιτρέψουμε σε όλους εκείνους που τους υποχρέωναν πάντα να πουλούν τα προϊόντα τους μακριά από τις καρότσες των φορτηγών, σε όλους εκείνους που τους έδιωχναν μακριά από την αγορά, να έρθουν εδώ, στο κέντρο, μαζί μας. Ας τους επιτρέψουμε να έρθουν και να καταλάβουν μια θέση σε αυτές τις σειρές που έχουμε φτιάξει και θα δούμε μετά αν οι αξιωματούχοι τολμήσουν να πουν τίποτα! Μόνο ένα πράγμα έχω να πω σε όλους αυτούς που συγκεντρώνονται μαζί μας: δε θέλω να ακούσω κανέναν να λέει ότι φοβάται! Αν μείνουμε ενωμένοι και αποφασισμένοι, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα! Όλοι οι ιθαγενείς μικροπωλητές πετάχτηκαν επάνω. Είμαστε μαζί σου!, απάντησαν με χαρά. Έτσι, καθημερινά, νωρίς το πρωί, όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρχονταν, σχημάτιζαν σειρές με τάξη και άπλωναν τα εμπορεύματά τους στο έδαφος. Όμως, έφτασε τελικά η μέρα που ο διευθυντής της αγοράς επέστρεψε. Και, καθώς ήταν ο αρχηγός της αγοράς και όλων των δρόμων που την περιβάλλουν, στήθηκε μπροστά στον πρώτο πωλητή ξυλοκάρβουνου που είδε και τον ρώτησε: Ποιος σου έδωσε την άδεια να πουλάς εδώ; Δε χρειαζόμαστε άδεια από κανέναν, γιατί εμείς ανήκουμε σε μια οργάνωση. Τι οργάνωση και μαλακίες; Πάρε όλα αυτά τα σκατά και πήγαινε στο διάβολο, άτιμε, μακριά από ‘δω, πριν θυμώσω, φώναξε ο διευθυντής, δε θέλω να ακούσω ούτε λέξη παραπάνω, καθίκια! Θα υπακούσεις ή όχι, πουτάνας γιε; Παναγία μου! Φαινόταν πραγματικά οργισμένος. Όμως όχι, εμείς δε φύγαμε από ‘κει. Είμαστε φτωχοί και απλοί άνθρωποι και έχουμε ανάγκη να πουλήσουμε τα προϊόντα μας για να μπορούμε να φάμε, απάντησε με πείσμα ο ινδιάνος. Τότε, τελικά, μίλησε ο επικεφαλής των πωλητών ξυλοκάρβουνου. “Μοιάζεις πολύ θαρραλέος τώρα”, είπε στο διευθυντή με ήρεμο τρόπο, “αλλά όταν οι Ζαπατίστας βρίσκονταν εδώ δεν είπες τίποτα, γιατί κρυβόσουν πίσω από τη φούστα της γυναίκας σου. Μέχρι τώρα δεν είχες τα αρχίδια να μιλήσεις. Λοιπόν, ποιος είναι το καθίκι; Ίσως θα ήταν καλύτερα για σένα να το βουλώσεις, γιατί, αν μας διώξεις, θα φροντίσουμε να μάθει η διοίκηση των Ζαπατίστας το όνομά σου και να ενημερωθεί για το τι είδος άνθρωπος είσαι. Σήμερα μπορεί να νικήσεις, αλλά μάλλον θα πρέπει να σκεφτείς τι θα σου στοιχίσει στο μέλλον”. Αν είναι δυνατόν! Ποτέ πριν ένας ινδιάνος δεν είχε μιλήσει μ’ αυτόν τον τρόπο στο διευθυντή! Εκείνος άρχισε να τρέμει, άγνωστο αν ήταν από φόβο ή από οργή, και μετά γύρισε την πλάτη και εξαφανίστηκε, χωρίς να πει ούτε μία λέξη, παίρνοντας μαζί του όλους τους φοροεισπράκτορες. Έτσι ήταν τα πράγματα μέχρι τις αρχές Μάρτη. Χάρη στους Ζαπατίστας, οι ινδιάνοι έμαθαν να εξεγείρονται από μόνοι τους…». Ταν ταν. Ευχαριστώ πολύ. Τα λέμε αύριο.

Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος Μεξικό, 2 Γενάρη 2009.

17/1/09

Πώς εξηγείται η κτηνωδία στη Γάζα;

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ενώ η συστημική βία κατά του νεολαιίστικου κινήματος στην Ελλάδα εντείνεται, η συστημική βία στη Γάζα που ασκείται άμεσα από τη σιωνιστική ελίτ και έμμεσα από την υπερεθνική ελίτ (ΗΠΑ, Ε.Ε.) ήδη έχει φτάσει τα όρια της κτηνωδίας. Είναι πια φανερό ότι ο ισραηλινός στρατός όχι μόνο εσκεμμένα αγνοεί το γεγονός πως όταν βομβαρδίζει την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του κόσμου, όπου συνωστίζονται 1,5 εκατ. πρόσφυγες, αναπόφευκτα θα προκαλέσει μαζικές απώλειες ανάμεσα στους αμάχους, αλλά και είναι επίσης πια διαπιστωμένο, ακόμη και από τις επιτόπου υπηρεσίες του ΟΗΕ και ΜΚΟ, ότι εσκεμμένα δολοφονεί αμάχους σε ένα πρωτοφανές όργιο κρατικής τρομοκρατίας. Ετσι, η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατηγόρησε τους Ισραηλινούς ως εγκληματίες πολέμου για τη χρήση πανίσχυρων οβίδων σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, απαγορευμένων όπλων όπως οι βόμβες λευκού φωσφόρου (ακόμη και κατά της έδρας του ΟΗΕ στη Γάζα), τη χρησιμοποίηση οικογενειών ως ανθρώπινες ασπίδες σε σπίτια που επιτάσσουν, τις επιθέσεις κατά ασθενοφόρων που έχουν ήδη οδηγήσει στη δολοφονία 12 νοσοκομειακών.1 Και φυσικά είναι γνωστές οι καταγγελίες για την αναγκαστική συγκέντρωση αμάχων σε σχολεία ή σπίτια και στη συνέχεια τη δολοφονία πολλών από αυτούς.2 Το αποτέλεσμα είναι ότι την 20ή ημέρα της σφαγής οι νεκροί Παλαιστίνιοι πλησιάζουν τους 1.100, από τους οποίους το 40%, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, γυναίκες και παιδιά, έναντι 10 Ισραηλινών στρατιωτών και 3 πολιτών, σε εφαρμογή σχεδίου για την ελαχιστοποίηση των ισραηλινών απωλειών σε βάρος των αμάχων.3

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο ισραηλινός στρατός συστηματικά έδωσε ψευδείς εξηγήσεις, όπως άλλωστε έκανε σε ολόκληρη την ιστορία του, όπως εμπεριστατωμένα έδειξε ο Robert Fisk.4 Αυτό έκανε το 1996 όταν εσκεμμένα βομβάρδισαν βάση του ΟΗΕ στην Κανά του Λιβάνου, δολοφονώντας 106 πρόσφυγες (πάνω από τους μισούς παιδιά), ισχυριζόμενοι ότι στο κτίριο ήταν και πολεμιστές της Χεζμπολά - ένα ασύστολο ψέμα. Το ίδιο ψέμα είχαν πει και το 1994 όταν «Απάτσι» δολοφόνησε 5 γυναικόπαιδα σε νοσοκομειακό που τους μετέφερε από γειτονικό χωριό, από όπου τους είχαν διατάξει να φύγουν. Τέλος, δεν απολογήθηκαν ποτέ όταν το 2006, αφού είχαν εξαναγκάσει τους κατοίκους λιβανέζικου χωριού (Marwahin) να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, στο δρόμο τους πυροβόλησαν από ελικόπτερα θερίζοντας 23 από αυτούς, βασικά γυναικόπαιδα. Φυσικά ο Fisk κατηγορήθηκε για αντισημιτισμό γι' αυτές τις καταγγελίες του (όπως και ο υπογράφων για παλαιότερα άρθρα του), με βάση τη γνωστή «βιομηχανία του Ολοκαυτώματος» στην οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο. Με παρόμοιο τρόπο οι συστηματικοί αυτοί ψεύτες «δικαιολογούν» τα σημερινά χειρότερα εγκλήματα στη Γάζα ή τις πειρατικές επιθέσεις σε διεθνή ύδατα εναντίον πλοίων ανθρωπιστικών αποστολών («Dignity», «Αρίων»).

Πώς εξηγείται όμως η τελευταία σιωνιστική κτηνωδία που ίσως ξεπερνά κάθε προηγούμενη; Ο λόγος είναι απλός. Εφόσον ο σκοπός της εγκληματικής εκστρατείας ήταν να γονατίσουν την αντίσταση, ο μόνος τρόπος ήταν η κατατρομοκράτηση του λαού της Γάζας, πρώτα με την οικονομική βία που έχει οδηγήσει στην οικονομική εξαθλίωσή του, και τώρα με την κτηνώδη φυσική βία, στην οποία ο ισραηλινός στρατός ίσως είναι ο πιο εξειδικευμένος στρατός στον κόσμο. Οπως στην πρώτη ιντιφάντα ο ίδιος στρατός, με διαταγή του «προοδευτικού» Ράμπιν έσπαζε με κοτρόνες τα χέρια των παιδιών που πετούσαν πέτρες, έτσι και σήμερα κατακρεουργεί όποιους αντιστέκονται. Ο ενδιάμεσος στόχος είναι να τους υποχρεώσουν να απαρνηθούν την αντίσταση και να δεχτούν τελικά τον εκλεκτό της υπερεθνικής ελίτ και των σιωνιστών Αμπάς, με... αντάλλαγμα οι Ισραηλινοί να πάψουν να παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και να σταματήσουν τον στραγγαλιστικό αποκλεισμό της Γάζας. Ο απώτερος στόχος, που θα εφαρμοστεί από τον «προοδευτικό» Ομπάμα με τη βοήθεια του Κογκρέσου που μόλις συντάχθηκε απόλυτα με τη σημερινή εγκληματική εκστρατεία (με... δημοκρατική πλειοψηφία 98%), είναι η λύση των «2 κρατών». Πώς εννοούν όμως οι σιωνιστές τη «λύση» αυτή που επιδοκιμάζεται από τον Αμπάς μέχρι το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά; Ο έντιμος Εβραίος ιστορικός Ιλάν Παπέ, που αναγκάστηκε από τους σιωνιστές σε αυτοεξορία, το έθεσε σαφώς: ένα σιωνιστικό κράτος στο 90% της ιστορικής Παλαιστίνης και το υπόλοιπο 10% να μοιράζεται ανάμεσα σε δύο μεγάλες φυλακές, τη Δυτική Οχθη και τη Γάζα5 (λύση «Μπαντουστάν»). Φυσικά υπάρχουν και πιο ακραίοι σιωνιστές (Λικούντ κ.λπ.), που δεν θέλουν ούτε αυτή τη λύση, αλλά απλώς κάποια «αυτονομία» των Παλαιστινίων στα δύο γκέτο, μέχρι να τους αναγκάσουν τελικά να εγκαταλείψουν ολοκληρωτικά τη γη τους...

Με τι θράσος, όμως, περιφρονούν έτσι χυδαία τα εκατομμύρια διαδηλωτών εναντίον της σφαγής σε όλο τον κόσμο, ακόμη και τον ΟΗΕ και τις ΜΚΟ που κάθε άλλο παρά... ριζοσπαστικές είναι; Είναι το θράσος που τους δίνει η άμεση ή έμμεση συμπαράσταση των διεθνών ΜΜΕ που ελέγχει η υπερεθνική ελίτ, με την ολόθερμη συμπαράσταση των ανά τον κόσμο σιωνιστών. Είναι ακόμη το θράσος που πηγάζει από τη δύναμη που έχει ο αρχιεγκληματίας Ολμερτ, όταν σαν... πλανητάρχης δίνει εντολή στον Μπους να μην ψηφίσει ακόμη και το σχέδιο στο Συμβούλιο Ασφαλείας που είχε εγκρίνει η Κοντολίζα και η υπόλοιπη υπερεθνική ελίτ, αλλά και από τη γνώση ότι οι «καλοί» Ομπάμα-Χίλαρι θα εφαρμόσουν σύντομα την ίδια βασικά πολιτική των «κακών» Μπους-Κοντολίζα. Και, τέλος, είναι το θράσος που απέκτησαν από την αποκτήνωση στην οποία έχει οδηγήσει τον ισραηλινό λαό μια εγκληματική ιδεολογία, ο σιωνισμός, όταν με 91% εγκρίνει τα σημερινά κακουργήματα κατά της ανθρωπότητας, με μόνο λίγες φωνές (κυρίως έντιμων Εβραίων στο εξωτερικό) να τον απορρίπτουν, αλλά και τις «ίσες αποστάσεις» των «προοδευτικών» σιωνιστών τύπου Νόαμ Τσόμσκι, Ιμάνουελ Βαλερστάιν, Χάουαρντ Ζιν, Μάικλ Αλμπερτ, Ιλάν Χατσόρ, Αρι Φόλμαν6 κ.ά.

ΥΓ.: Στο άρθρο μου για τον συστημικό χαρακτήρα της κρίσης που ξέσπασε με τη δεκεμβριανή κοινωνική έκρηξη («Ε», 20/12/08) προσπάθησα να εξηγήσω τη λαϊκή αντιβία και τις «τυφλές» κάποτε μορφές που μπορεί να παίρνει, μη δεχόμενος κατ' αρχήν τη διάκριση κουκουλοφόρων και μη. Παρ' όλα αυτά ανώνυμος λασπογράφος στο αθηναϊκό Ιντιμίντια δεν δίστασε να συνδέσει τη θέση μου με την αντίθετη προς τη δική μου θέση του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη» πάνω στο θέμα, επειδή πριν από 7 χρόνια είχα αρθρογραφήσει στον «Ρ» για τον δήθεν αντικειμενικό ρόλο της Διαχειριστικής Ομάδας (Δ.Ο.) του! Το χειρότερο όμως είναι ότι η Δ.Ο. του Ιντιμίντια, κατά παράβαση κάθε δεοντολογίας, έκρυψε συστηματικά το ανασκευαστικό σχόλιό μου!7 Ερώτηση: αυτή την «εναλλακτική» ενημέρωση πρεσβεύει η Δ.Ο.;

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

1. Afua Hirsch, «Israel may face UN court ruling on legality of Gaza conflict» Guardian, 14/01/2009.

2. Ιστοσελίδα BBC, «Israel "shelled civilian shelter"», 01/09/2009 & «Israelis "shot at fleeing Gazans"», 14/1/09.

3. Chris McGreal, «Demands grow for Gaza war crimes investigation», Guardian, 13/1/09.

4. Robert Fisk, «Why do they hate the West so much, we will ask», Independent, 7/1/2009.

5. Βλ. το ντοκιμαντέρ των Sufuan & Abdallah Omeish «Occupation 101» (2007).

6. Χαρακτηριστικά, το «προοδευτικό» και πολυβραβευμένο «Βαλς με τον Μπασίρ» δεν εξετάζει τη σφαγή 1.700 Παλαιστινίων στη Σάμπρα και Σατίλα το 1982, από τη μεριά των θυμάτων, αλλά από αυτή των Ισραηλινών στρατιωτών και των... ψυχολογικών προβλημάτων που τους δημιούργησε η σφαγή!

7. Βλ. Ανακοινώσεις ΠΔ: http://www.inclusivedemocracy.org/pd

14/1/09

Γιώργος Γράψας: “Εμείς μένουμε πιστοί κυρίως στο μέλλον…”


Γ. Γράψας

Στις 12 Γενάρη του 2000, 8 χρόνια πριν, έφυγε από κοντά μας ο Γιώργος Γράψας, από τα ιδρυτικά στελέχη του ΝΑΡ, γραμματέας της ΚΝΕ κατά την ανταρσία του 1989 ενάντια στην επιλογή του ΚΚΕ να γίνει δύναμη αστικής εξουσίας. Διαβάστε ένα απόσπασμα από την επίκαιρη ομιλία του Γ. Γράψα στη συγκέντρωση της ΚΝΕ στο Σπόρτινγκ, στις 10 Οκτώβρη του 1989, λίγες μέρες μετά την οριστική ρήξη με την ηγεσία του ΚΚΕ:

Στο κατώφλι της δεκαετίας του ‘90 όλοι μιλάνε για το καινούργιο, μα λίγοι προσπαθούν να το καταλάβουν στα αλήθεια. Τις πιο πολλές φορές η ανανέωση είναι μόνο τα καλλυντικά πάνω από τις ρυτίδες τον παλιού κόσμου. Δεν του αφαιρούν χρόνια - του προσθέτουν γελοιοποίηση. «Η ζωή μας κύκλους κάνει», λοιπόν; Όχι. Η γενιά της δεκαετίας του ‘80 ζει τις δονήσεις μεγάλων αλλαγών, που είναι βαριά ριζωμένες στη σφαίρα της ανθρώπινης εργασίας.
Η εποποιία της επιστημονικής και τεχνολογικής επανάστασης δεν αφορά μόνο τον άψυχο κόσμο των μηχανών και των εμπορευμάτων. Οι πιο συναρπαστικές αλλαγές γίνονται πάνω στους ίδιους τους ήρωες της ιστορικής εξέλιξης. Μια σύγχρονη εργατική τάξη προβάλλει στο προσκήνιο. Ικανή όχι μόνο να ανατρέψει την εκμεταλλευτική κοινωνία, αλλά να πάρει η ίδια στα χέρια της την τύχη της, στην παραγωγή, στη διοίκηση, σε όλη την κοινωνία, και όχι να την παραδώσει σε ένα καινούργιο στρώμα «ειδικών» της εξουσίας. Ικανή από σήμερα να κερδίσει την ηγεμονία μέσα στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σε όλα τα μέτωπα: στους συνδικαλιστικούς αγώνες και στην πολιτική, στο οικολογικό κίνημα και στον πολιτισμό, στη σφαίρα των ιδεών και της θεωρίας. Αυτή η καινούρια εργατική γενιά είναι και ο φορέας ενός ανώτερου διεθνισμού. Στη «Διεθνή του Κεφαλαίου», οι εργάτες και οι νέοι της εποχής μας χρειάζονται, όσο ποτέ άλλοτε, μια καινούργια διεθνιστική κουλτούρα και πρακτική. Διεθνισμό όχι μόνο στα λόγια, μα και στους αγώνες. Διεθνισμό αμοιβαίο όχι με την ισοπέδωση, της πρωτοτυπίας κάθε εθνικού κινήματος, αλλά με την πιο πλούσια πολυμορφία, την ισοτιμία και την ανοιχτή συζήτηση.


…Ποτέ άλλοτε τα συμφέροντα της νέας γενιάς δεν την έφερναν αντικειμενικά τόσο κοντά στην εργατική τάξη και την επαναστατική, της προοπτική.
Σε καμιά άλλη γενιά δεν μπήκε με τόσο αδυσώπητο τρόπο το προαιώνιο δίλημμα: υποταγή ή ελευθερία. Αυτός ο τιτάνιος αγώνας απέναντι στη μοιρολατρία, που βρισκόταν πάντα πίσω από κάθε έφοδο της ανθρωπότητας στον ουρανό, από τον Σπάρτακο μέχρι τη Βαστίλη και τα Χειμερινά Ανάκτορα. Σήμερα, αυτός ο αγώνας αποκτά αληθινά μια οικουμενική σημασία. Σήμερα, που κρίνεται αν τα τεράστια επιτεύγματα της ανθρώπινης εργασίας και σκέψης θα γίνουν όπλα για την απελευθέρωση. Ή αν θα χρησιμοποιηθούν από το Κεφάλαιο για μια νέα εργασιακή υποδούλωση, για μια ηλεκτρονική τρομοκρατία, για τη μαζική κατασκευή γυάλινων, διάφανων ανθρώπων, για την κατάπνιξη του κριτικού και ανατρεπτικού χαρακτήρα της τέχνης και του πολιτισμού.

Η ΚΝΕ θεωρεί τιμή της ότι προσπαθεί να ανταποκριθεί ακριβώς σε αυτή τη μαζική διάθεση της νεολαίας να αμφισβητήσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Με τον προβληματισμό μας και με τη δράση μας, με τις δημιουργικές μας πρωτοβουλίες και την αγωνιστική μας αδιαλλαξία, ακόμα και με αυτό που ονόμασαν «ανταρσία» μας.

Αρνηθήκαμε τον καθωσπρεπισμό των «ιερών θεσμών» και τον ψυχρό τεχνοκρατικό λόγο της «παραγωγικότητας» που κάνει την Αριστερά απόμακρη για τη νεολαία. Είπαμε όχι στον πατερναλισμό και τις αντιδημοκρατικές μεθόδους που κάνουν απωθητικό το πρόσωπό της.
Μας εμφανίζουν σαν φανατικούς αιρετικούς κάποιας «ιδεολογικής καθαρότητας» και μας χρεώνουν μια δογματική προσκόλληση σε ένα παλιό, καλό ΚΚΕ, της δεκαετίας του ‘30. Λάθος πόρτα χτύπησαν. Εμείς μένουμε πιστοί κυρίως στο μέλλον, σε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στο ύψος των αναγκών της δεκαετίας του ‘90. Από την πολυκύμαντη ιστορία του ΚΚΕ κρατάμε και εμπνεόμαστε από τις καλύτερες εκτινάξεις του που άνοιξαν νέους ορίζοντες στο λαϊκό μας κίνημα, στον ελληνικό πολιτισμό, τις νέες γενιές. Αλλά και θέλουμε να συμβάλουμε ώστε να τινάξει το αριστερό κίνημα από πάνω του τη σκόνη που κουβαλάει: τα στοιχεία του συμβιβασμού με τον παλιό κόσμο, τη διάλυση των ταξικών στόχων σε εθνικοενωτικές σούπες, την ατολμία τις στιγμές που παίζονται τα πάντα, τη θεωρητική φτώχεια και τις αντιδημοκρατικές πραχτικές.

Ασφαλώς ούτε εμείς είμαστε αναμάρτητοι. Ούτε έχουμε απαλλαγεί από όλα αυτά, ούτε και είναι εύκολο. Τουλάχιστον, όμως, προσπαθούμε. Η διαφορά μας με την ηγεσία του ΚΚΕ δεν είναι αν χρειάζεται ανανέωση ή όχι η ΚΝΕ. Είναι το τι είδους ανανέωση θέλουμε. Δυστυχώς, νομίζουμε ότι κρατάνε ό,τι πρέπει να απορρίψουν και απορρίπτουν ότι πρέπει να κρατήσουν.

Η ΚΝΕ απορρίπτει κατηγορηματικά τη διάσπαση και το κυνήγι των μαγισσών.

Ένα σύντομο βιογραφικό από το ΠΡΙΝ (16.01.2000)

Ο Γιώργος Γράψας γεννήθηκε το 1953 στο χωριό Εξάνθεια της Λευκάδας, Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα. Ο Γιώργος Γράψας, παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας, δούλευε από μικρός το πρωί στην οικοδομή, ενώ το βράδυ πήγαινε σε νυχτερινό σχολείο. Δραστηριοποιήθηκε στο κίνημα των εργαζόμενων νυχτερινών μαθητών και ήταν από τους πρωτεργάτες του ΣΕΜΜΕ. Ήταν ένα από εκείνα τα στελέχη του αντιδικτατορικού νεολαιίστικου κινήματος που προέρχονταν από τον εργατικό χώρο, συνδυάζοντας την ταξική προέλευση, θέση και αντίληψη με την κριτική σκέψη, την ευρύτητα πνεύματος και την αστείρευτη δίψα για γνώση. Ο Γιώργος Γράψας δίνει τη μάχη για την ανάπτυξη και την οικοδόμηση της ΚΝΕ αμέσως μετά την πτώση της χούντας. Εκλέγεται γραμματέας της ΚΝΕ Πειραιά και μέλος του γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου.
Γραμματέας της ΚΝΕ αναλαμβάνει το 1986, σε μια δύσκολη εποχή, καθώς το ρεύμα της μεταπολίτευσης λαχανιάζει, και το ΚΚΕ, όπως και όλο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλληθωρίζει ανοιχτά πια προς τα δεξιά. Έχει αποφασιστική συμβολή στην 8η Σύνοδο και στο 4ο Συνέδριο της ΚΝΕ που αναζωογονεί την οργάνωση, την εξοπλίζει με τη γραμμή του Ενιαίου Μετώπου Πάλης της νεολαίας και ενισχύει τα αριστερά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά της.
Το 1989 θα έρθει σε ανοιχτή ρήξη με την ηγεσία του ΚΚΕ (της Κεντρικής Επιτροπής του οποίου ήταν και μέλος) όταν ως γραμματέας της νεολαίας αρνήθηκε να υποταχθεί στη δεξιά, συμβιβαστική πολιτική του.

Η περιβόητη «ανταρσία» της ΚΝΕ θα οδηγήσει (μετά και την αποχώρηση στελεχών και μελών του ΚΚΕ) στη δημιουργία, στις αρχές του 1990, του Νέου Αριστερού Ρεύματος. Ο Γ. Γράψας συμμετέχει από την πρώτη στιγμή στον καθοδηγητικό πυρήνα, οργώνει όλη την Ελλάδα και δίνει μάχες για να ανοίξει ο δρόμος για τη νέα προσπάθεια. Αργότερα επιστρέφει στο επάγγελμά του, δουλεύοντας πάλι ως γυψαδόρος.

Τα τελευταία χρόνια έδωσε μια σκληρή και περήφανη μάχη εναντίον της βαριάς αρρώστιας, χωρίς να χάνει το κουράγιο του, το χαμόγελο του, την ελπίδα του και την πίστη του για το δίκαιο αγώνα για μια νέα κομμουνιστική προσπάθεια.

Έφυγε νεότατος, πριν κλείσει τα 47 του χρόνια, αντάρτης πάντα και «αρνητής φθοράς». Έτσι για να έχουμε τον Γιώργο μέσα μας, νέο και παλικάρι, σαν τον κομμουνισμό «που είναι η νιότη του κόσμου».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Συσπείρωσης Αναρχικών

Σχετικά με τον ξυλοδαρμό μέλους των ΕΑΑΚ/ΝΑΡ

μετά το τέλος της πανεκπαιδευτικής πορείας

της 23ης Δεκεμβρίου


Όταν θίγονται με άμεσο ή έμμεσο τρόπο η αναρχική θεώρηση, οι απόψεις, στάσεις και πρακτικές που αποσκοπούν στην κοινωνική απελευθέρωση, τότε κανείς αναρχικός δεν δικαιούται να αδιαφορεί. Από τη πλευρά μας, δε έχουμε συνηθίσει να κλείνουμε τα μάτια απέναντι σε γεγονότα που άπτονται ζητημάτων και συμπεριφορών, οι οποίες με πλάγιο ή ανοιχτό τρόπο αποδίδονται ή εμφανίζονται ως αναρχικές. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν επιλέξαμε τη σιωπή και δεν θα το κάνουμε ούτε και τώρα.


Είναι γνωστό πως ανέκαθεν, ακόμα και σε κατασταλτικού ή σηκοφαντικού τύπου συμπεριφορές μελών αριστερών οργανώσεων, σταθήκαμε κάθετα ενάντιοι σε πρακτικές τραμπουκισμού και άσκησης δυσανάλογης βίας.

Αφορμή για την παρούσα τοποθέτηση μας είναι το γεγονός του τραυματισμού μέλους των ΕΑΑΚ/ΝΑΡ από πολυάριθμη παρέα ατόμων, μετά το τέλος της πανεκπαιδευτικής πορείας της 23ης Δεκεμβρίου.


Σε ό,τι αφορά το προγενέστερο γεγονός της προστριβής ενός νεαρού ατόμου της εν λόγω παρέας με αυτό το μέλος των ΕΑΑΚ/ΝΑΡ, στην πορεία της 4ης Δεκεμβρίου, είναι φανερό (πέραν του γεγονότος ότι υπάρχουν προσωπικές μαρτυρίες συντρόφων) πως δεν έγινε κανενός είδους παράδοση του νεαρού ατόμου στους μπάτσους. Οι μπάτσοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση και τον συνέλαβαν. Η έμπρακτη αλληλεγγύη του εμπλεκομένου μέλους των ΕΑΑΚ/ΝΑΡ προς το νεαρό άτομο, είναι αδιαμφισβήτητη και ειλικρινής, όταν προσπάθησε, μαζί με άλλους ΕΑΑΚίτες/ΝΑΡίτες, να τον αποσπάσει από τα χέρια των μπάτσων. Θεωρούμε, πως μετά από αυτό θα έπρεπε να είχε τεθεί ένα τέλος, μετά και ίσως από κάποιες αμοιβαίες εξηγήσεις. Αντί αυτού, από την εν λόγω παρέα τηρήθηκε μια στάση που δεν τη δικαιώνει στο ελάχιστο.


Θέλουμε ακόμη να διευκρινίσουμε πως η συμμετοχή κάποιων σε πορείες δεν τους κατοχυρώνει στο να δρουν με τρόπο που απαξιώνει τον αυτοσεβασμό και την ανθρωπινότητα, ούτε θα πρέπει να ταυτίζονται με την αναρχική θεώρηση και πράξη. Επειδή, ο αναρχικός τρόπος ζωής και δράσης δεν κατοχυρώνεται με παρουσίες και απουσίες. Από την πλευρά μας είναι ξεκάθαρο πως κάθε άτομο, συλλογικότητα ή οργάνωση διατηρεί τα χαρακτηριστικά της και οι συνθέσεις με τους υπόλοιπους, όπου αυτό είναι δυνατό, θα πρέπει να έχει στόχο το κράτος. Σ' αυτές τις διεργασίες η κάθε συλλογικότητα αναλαμβάνει και τις ανάλογες ευθύνες για τους τρόπους και τα μέσα που προωθεί και επιλέγει.


Δεν ταιριάζουν, λοιπόν, πρακτικές ενέδρας και τραμπουκισμών σ' όσους επικαλούνται η παρευρίσκονται σε κοινωνικές δραστηριοποιήσεις. Εννοείται πως σκοπός της συμμετοχής σ' αυτές δεν είναι η βίαιη αντιπαράθεση προς τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.


Οι λογικές του «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» και μάλιστα μετά από είκοσι ολόκληρες μέρες χωρίς κανενός είδους γνωστοποίηση ενός συμβάντος, η διατήρηση της «αλήθειας» για τα πραγματικά περιστατικά στα πλαίσια μιας παρέας, είναι συμπεριφορές ξένες προς την αναρχική απελευθερωτική προοπτική, την οποία θα συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε αταλάντευτα. Χωρίς να υποκύπτουμε σε φιλικές σχέσεις, ούτε σε πολιτικές σκοπιμότητες, τις οποίες άλλωστε ουδέποτε ασπαστήκαμε.

Δεν είμαστε δικαστές, αλλά το να αδικείται κάποιος επειδή ανήκει σε αριστερή οργάνωση δεν συνάδει με την αναρχική άποψη και θεώρηση. Παρά το γεγονός των δεδομένων διαφορών με τα ΕΑΑΚ/ΝΑΡ, πολλές φορές βρεθήκαμε πλάι - πλάι με τα μέλη τους στις κοινωνικές συγκρούσεις, όπως αρκετές είναι οι περιπτώσεις που αντιπαρατεθήκαμε στο παρελθόν.


Στην κοινωνική δράση εκείνο που έχει πάντοτε σημασία είναι η ευθυκρισία και η αναρχική στάση απέναντι σε πρακτικές που αναπαράγουν και προωθούν εξουσιαστικές λογικές. Επιμέναμε και θα εξακολουθούμε στο διηνεκές να θεωρούμε πως οι τραμπούκικες ενέργειες δεν είναι μόνο απόλυτα ξένες προς την αναρχική θεώρηση και πρακτική, είναι εχθρικές.


Όσοι υιοθετούν, ανέχονται ή εφαρμόζουν τέτοιου είδους πρακτικές, μοιραία βρίσκονται κάποια στιγμή, αντιμέτωποι μ' αυτές.


Αθήνα 30 Δεκεμβρίου 2008

Συσπείρωση Αναρχικών


Δημοσιεύθηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 79, Ιανουάριος 2009

13/1/09

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΕΚΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΥΠΙΔΗ

Ενημέρωση από την εκδήλωση του Σαββάτου 10/01.

Πραγματοποιήθηκε χθες η προγραμματισμένη εκδήλωση για το θέμα των εργαζόμενων του εργοστασίου Καρυπίδης, με την παρουσία μιας αντιπροσωπίας των εργαζόμενων. Έγινε συζήτηση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και για τα δίκαια αιτήματά τους.

Εκτός από το θέμα της καθυστέρησης των μισθών και των συνθηκών εργασίας, αξίζει να σημειωθεί το αίτημα που αφορά τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών που εργάζονται εκεί, οι οποίοι στεγάζονται σε χώρους που παλιότερα χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες, ακριβώς δίπλα από το εργοστάσιο. Στο συγκεκριμένο εργοστάσιο στεγάζονται περίπου 25 μετανάστες, κάτι που συμβαίνει γενικά στην ΒΙ.ΠΕ. Ιωαννίνων.Η στήριξη στους μετανάστες από τους συναδέλφους τους, καθώς και το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν όλοι ενωμένοι αυτή την κατάσταση ήταν έκδηλη καθ' όλη τη διάρκεια της συζήτησης.

Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν εργαζόμενοι και σε άλλα εργοστάσια, καθώς και σε άλλους χώρους εργασίας στην περιοχή του νομού Ιωαννίνων, εικόνα που σχηματίστηκε από τοποθετήσεις ατόμων που πήραν μέρος στη συζήτηση.

Οι εργαζόμενοι του εργοστασίου αποφάσισαν πως το ταμείο αλληλεγγύης της κατάληψης που προοριζόταν για τους ίδιους, θα ήταν χρησιμότερο να δοθεί στη συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα.

Τη Δευτέρα το απόγευμα θα συνεχιστεί η συζήτηση για το συγκεκριμένο ζήτημα, με σκοπό να γίνει ότι είναι δυνατό για τη δικαίωση του αγώνα τους.

Η κατάληψη του Ε.Κ.Ι. εκφράζει αμέριστα την αλληλεγγύη της στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ


Ακολουθεί η ανακοίνωση των εργαζομένων



Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Λοιπών Ιδιωτικών Υπαλλήλων

Ν. Ιωαννίνων

Σωματειακή επιτροπή εργαζομένων στην επιχείρηση Καρυπίδης

Ν. Ιωαννίνων


Ανακοίνωση



Εμείς οι εργαζόμενοι του εργοστασίου Καρυπίδης, αγανακτισμένοι από τα χρόνια προβλήματα και τις σκληρές συνθήκες εργασίας που ζούμε και με αφορμή το γεγονός ότι έχουμε να πληρωθούμε αρκετούς μήνες οι περισσότεροι, προχωρήσαμε σε επίσχεση εργασίας από την Παρασκευή 19/12 ως ένα μέτρο πίεσης για να εκπληρωθούν άμεσα τα αιτήματά μας.


Καλούμε για άλλη μια φορά να κάνουμε υπομονή, εμείς που χύνουμε καθημερινά όλα αυτά τα χρόνια τον ιδρώτα μας πλάι στις μηχανές για ν'αυξάνουν τα κέρδη της εργοδοσίας. Δεν πάει άλλο. Έχουμε το δικαίωμα να θέλουμε να περάσουμε ανθρώπινα τις γιορτές με τους δικούς μας ανθρώπους. Έχουμε το δικαίωμα να θέλουμε να δουλεύουμε σε καλύτερες συνθήκες εργασίας.


Διεκδικούμε:



  1. Άμεσα να καταβληθούν τα απλήρωτα δεδουλευμένα σε όλους τους εργαζόμενους,Έλληνες και μετανάστες.


  2. Να τηρηθεί η κλαδική σύμβασή εργασίας για τον υπολογισμό των μισθών, λαμβάνοντας υπόψη 3ετίες, επιδόματα, υπερωρίες, νυχτοκάματα, αργίες κ.λ.π. και να γίνεται έγκαιρα η καταβολή των μισθών κάθε μήνα.


  3. Να τηρηθεί συνολικά η εργατική νομοθεσία για τα δικαιώματα των εργαζομένων (τήρηση 8ωρου, βάρδιες, διαλείμματα, χορήγηση αδειών, ρεπό). Οι εργαζόμενοι να εργάζονται με βάση το μηνιαίο πρόγραμμα εργασίας και όχι όποτε θέλει ο εργοδότης.


  4. Οι εργαζόμενοι να εκτελούν αποκλειστικά και μόνο τις εργασίες που προβλέπονται από την σύμβαση εργασίας και την ειδικότητά τους.


  5. Η αγορά του εξοπλισμού των εργαζομένων να είναι αποκλειστική ευθύνη της επιχείρησης.


  6. Κανένας εργαζόμενος να μην προσφέρει απλήρωτη προσωπική εργασία για λάθος που προέκυψε κατά την διαδικασία της παραγωγής παρά μόνο αν υπάρχουν αποδείξεις ότι πρόκειται για δόλια ενέργεια και συμφωνεί σε αυτό και το σωματείο.


  7. Τήρηση όλων των κανόνων υγιεινής και ασφαλείας.


  8. Κατάργηση των καμερών παρακολούθησης.


  9. Βελτίωση των συνθηκών διαμονής των συναδέλφων μεταναστών.

Γνωρίζουμε ότι τα προβλήματά μας δεν είναι ξεκομμένα από τα προβλήματα γενικότερα όλων των εργαζομένων. Στο όνομα της κρίσης έρχονται χειρότερες μέρες καθώς μας ετοιμάζουν νέα αντιεργατικά μέτρα. Φτάνει πια. Αρκετά κέρδη έβγαλαν στις πλάτες μας, δεν θα πληρώσουμε τώρα και την κρίση τους. Είμαστε αποφασισμένοι μαζί με το σωματείο μας να παλέψουμε να μην περάσουν τα μέτρα αυτά, να διεκδικήσουμε αιτήματα που αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες μας.


Καλούμε όλα τα εργατικά σωματεία να συμπαρασταθούν στο δίκαιο αγώνα μας. Καλούμε τους συναδέλφους στις άλλες επιχειρήσεις που βρίσκονται στην ίδια θέση μ' εμάς, να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας. Να πιστέψουν στις δυνάμεις τους. Ενωμένα, οργανωμένα, να συσπειρωθούν στο σωματείο τους και να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν.


Γιάννενα


12/12/08

ΕΞΩ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΖΑ…!!! - ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ…!!!






Ενώ η σφαγή των Παλαιστινίων συνεχίζεται με την στήριξη των ΗΠΑ-ΕΕ (πάνω από 900 νεκρούς, με πάνω από 200 νεκρά παιδιά , και χιλιάδες τραυματίες και άστεγους), η χώρα μας γίνεται τμήμα της πολεμικής σύγκρουσης με την χρησιμοποίηση του Αστακού ως βάση για τον εξοπλισμό των δολοφόνων.

Όπως έχει γίνει γνωστό από όλα τα διεθνή πρακτορεία, 365 κοντέινερ με όπλα τελευταίας τεχνολογίας πρόκειται να διακινηθούν από τον Αστακό προς το Ισραήλ

Η κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας την παράδοση του ΠΑΣΟΚ , συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις στους λαούς που αντιστέκονται. Όπως έχει εκφραστεί επανειλημμένα με την χρησιμοποίηση των ΝΑΤΟϊκών βάσεων του Ακτίου και της Σούδας και με την ενεργή συμμετοχή στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας (αποστολή στρατευμάτων στο Αφγανιστάν και φρεγατών στον Λίβανο).

Ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι λαοί. Ήρθε η ώρα ο Ελληνικός λαός να βγει στο δρόμο και να διατρανώσει με όλα τα μέσα , τα βαθιά αντιπολεμικά του αισθήματα. Να δείξει ενεργητικά την αλληλεγγύη του σε ένα λαό που σφαγιάζεται από τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές, επειδή διεκδικεί και αγωνίζεται ζήσει σε μια λεύτερη πατρίδα. Για να είναι αφέντης στο τόπο του !!!!




ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΣΤΑΚΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΙΣ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ- ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ. - ΑΠΟ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΣΤΙΣ 8 ΤΟ ΠΡΩΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΜΕ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΟΝ ΑΣΤΑΚΟ



ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΙΣ 7 ΜΜ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ με ομιλητή τον Ισμάτ Σάμπρι (πρώην Επιτετραμμένο της Παλαιστινιακής Πρεσβείας).


ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΙΣ 6.30 ΜΜ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ...


πρωτοβουλία αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...