29/6/09

Σε καιρούς κρίσης , «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»



Η πρώτη εικόνα˙ Ιταλία του 70, η Ιταλία των ανατρεπτικών αγώνων , των άγριων απεργιών, του αυτομειώσεων στα Σ/Μ , της ενεργητικής προλεταριακής αυτοαξιοποίησης. Ιταλία του Dario fo που μεταμόρφωσε σε θέατρο το επαναστατικό στοίχημα του Ιταλικού εργατικού Μάη˙ ένας «υποκινητής» της εξέγερσης, που ανέδειξε το ανατρεπτικό υπόβαθρο της Ιταλικής λαϊκής κουλτούρας , της φάρσας και του Σουρεαλισμού.

Το «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» του Dario fo δεν «υποκίνησε» το κίνημα των προλεταριακών αυτομειώσεων στα Σ/Μ , στα ενοίκια, στα Γκάζι και αλλού. Έκανε όμως κάτι ακόμη χειρότερα: Νομιμοποίησε στην πλατιά μάζα, διαμέσου της φάρσας και του γέλιου, αυτή την ενεργητική αμφισβήτηση των ιερών αγελάδων του καπιταλισμού, την ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία.
Φυσικά αυτό δεν έφτανε, πότε η τέχνη δεν σώζει, ο Ιταλικός Μάης να ηττηθεί και 30 χρόνια μετά, να κυβερνά την Ιταλία , ένας μεταμοντέρνος Φασίστας, ο Μπερλουσκόνι.

Η δεύτερη εικόνα˙ οι ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΟΙ «ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ» γιατί ανεβάζουν αλά ελληνικά, μετα-«Δεκεμβριανά», και κρισιακά , το «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ , ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και προκαλούν γέλιο, μέχρι τελικής πτώσεως.

Το μήνυμα σαφές και δεν χωράει παρερμηνείες: Αντι να φορέσουμε «τσίγκινο σοβρακάκι» για να γλιτώσουμε τα μέτρα Παπαθανασίου και ΕΕ. Αντί να γκρινιάξουμε για μια ακόμη φορά , όταν ο Δήμος ανεβάσει το νερό, οι πολυεθνικές και τα Σ/Μ τα τρόφιμα, ας φωνάξουμε « ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και ας τα «απαλλοτριώσουμε»!!! Δικά μας είναι έτσι κι αλλιώς!!!! Ποιος τα παράγει , αν όχι εμείς!!!!

Και μην φοβάστε , δεν φέρνουμε έτσι τους αντιτρομονόμους, τους τελευταίους τους φέρνουν , όχι όταν ξυπνάμε, αλλά όταν κοιμόμαστε, όπως λέει κάπου και ο «Σωτήρης», ο συνειδητοποιημένος προλετάριος του έργου.

ΤΟ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ , ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» ΘΑ ΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΛΗ , (τιμή εισιτηρίου 6 & 10€) , ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΟΡΦΕΑ

23/6/09

Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ «ΟΑΣΗΣ», ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ !!!!!


Η απόφαση του δημάρχου Ιωαννίνων να αποκατασταθεί η «Όαση» όπως ήταν και να μεταφερθεί εκεί η δημοτική πινακοθήκη, λειτουργώντας λαϊκό, παραδοσιακό καφενείο, εξέπληξε ευχάριστα το σύνολο των Γιαννιωτών. Παραμένοντας με αυτό τον τρόπο η «Όαση» στο δημόσιο χώρο και δημόσια σφαίρα, δίχως να ιδιωτικοποιηθεί, όπως συνέβη π.χ με την πλατεία και το «Ξενία» , με ευθύνη της ίδιας δημοτικής αρχής. Για αυτό άλλωστε η απόφαση του Δημάρχου αποτελεί ανατροπή όσων μέχρι τα τώρα μας είχε συνηθίσει.
Η απόφαση του Δημάρχου Ιωαννίνων είναι μια σημαντική συμβολική και υλική νίκη των δυνάμεων του κινήματος των μαχόμενων πολιτών για την υπεράσπιση των ελεύθερων – δημοσίων χώρων. Ενός κινήματος που εδώ και 9 χρόνια έδωσε και δίνει με αυταπάρνηση και συνέπεια την μάχη να μην «αποικιστούν» από το κεφάλαιο οι δημόσιοι χώροι και η φύση.

Να μην ιδιωτικοποιηθεί η δημοτική και δημόσια περιουσία και να αναπτυχθεί η «δημόσια σφαίρα», όπου οι ενεργοί πολίτες αυτοκαθορίζονται πολιτικά και συλλογικά σε αντιπαράθεση με τα ιδιωτικά συμφέροντα και το κυρίαρχο, αλλά όχι πλέον ηγεμονικό ρεύμα της εμπορευματοποίησης.

Πριν από 9 χρόνια, όταν το κίνημα της υπεράσπισης των ελεύθερων χώρων, ξεκινούσε τον αγώνα, είχε να αντιμετωπίσει ένα κυρίαρχο ρεύμα της ιδιωτικοποίησης και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Απότοκο της κυρίαρχης και ηγεμονικής τότε νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, που κάλυπτε ένα πολύ ευρύ δυναμικό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, από την ακροδεξιά έως την αριστερά.

Μέσα σε αυτό το δυσμενές κλίμα, το κίνημα των μαχόμενων και ενεργών πολιτών, άνοιξε μια συζήτηση που πρώτη φορά άνοιγε στην πόλη με αυτούς τους όρους. Αλλά δεν έμεινε μόνο στην συζήτηση, άνοιξε μέτωπο αντίστασης ενάντια στην μετατροπή της πλατείας σε πάρκινκ. Ένα μέτωπο αντίστασης στο να μετατραπεί η πλατεία σε «ταράτσα» του πάρκινγκ, όπως δυστυχώς συνέβη.

Ένα μέτωπο πάλης και αντίστασης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του «Ξενία». Για να μην δοθεί το καλύτερο φιλέτο του κέντρου σε ιδιώτη. Ένας αγώνας , ένας ηρωικός και σκληρός αγώνας που προκάλεσε την βίαιη αντίδραση και την καταστολή των δυνάμεων της τάξης και των τραμπούκων.

Και όμως παρότι το «Ξενία» των Ιωαννίνων γκρεμίστηκε , η δημοσιότητα που πήρε ο αγώνας της επιτροπής αγώνα πολιτών και των μαχόμενων νεολαίων στα Γιάννενα, ανάγκασε την ηγεσία του υπουργείου πολιτισμού να περισώσει τα υπόλοιπα «Ξενία».

Το κίνημα της υπεράσπισης των δημοσίων και ελεύθερων χώρων- ανεξάρτητα από τις αδυναμίες, τις παραλήψεις και τα λάθη του- ήταν και ως ένα σημείο είναι, ένα πραγματικό κίνημα που ανέτρεψε ως ένα σημείο την λογική των πραγμάτων. Σπάζοντας εν τέλει σε σημαντικό βαθμό την καταθλιπτική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και της υπερεμπορευματοποιήσης Ανέδειξε δε, ένα άλλο δρόμο, πέρα από τα καθιερωμένα, τους κομφορμισμούς και τους μικροαστικούς συμβιβασμούς. Για αυτό πόνεσε και ως ένα σημείο πονάει πολλούς που θέλουν να είναι διαχειριστές των πραγμάτων.

Η πολύμορφη και πέρα από τα πολιτικάντικα στάνταρ, συζήτηση, ενίσχυσε και αστικές δυνάμεις που υπερασπίζονται τους ελεύθερους χώρους , την φύση και την Λίμνη. Δίχως φυσικά να επιδιώκουν την ανατροπή της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Εκπέμποντας ένα διαφορετικό αστικό πολιτισμό που η επιθετικές και αδηφάγες αστικές ελίτ, είχαν περιθωριοποιήσει. Επιθετικές και αδηφάγες ελίτ που κινούνται με γνώμονα το προσωπικό τους κέρδος, ενάντια και στα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης που δεν επιθυμεί να ζει σε καταστραμμένες και μολυσμένες πόλεις.

Ένα κίνημα, που μέσα από την μάχη του «Ξενία», ανέδειξε ένα μαχόμενο ριζοσπαστικό «κοινό»- όπως το τοποθετεί ο Νεγκρι – δηλαδή ως ένα προλεταριακό δυναμικό στην καρδιά των σύγχρονων πόλεων και μητροπόλεων. Που λειτουργεί με βάση την άμεση δημοκρατία, τις γενικές συνελεύσεις και όχι με βάση αρχηγίσκους, αρχηγούς, γραφεία και «γραφεία», κομμάτων και «κομμάτων» , οργανώσεων και κινήσεων. Ένα «κοινό» που το είδαμε και στις μάχες της εκπαίδευσης και στα «Δεκεμβριανά». «Δεκεμβριανά» που με ένα έμμεσο τρόπο έπαιξαν και αυτό τον ρόλο τους στην απόφαση του δημάρχου. Βλέπετε ο φόβος φυλάει τα έρμα, και όπως συνεχίζει πάλι να λέει ο λαός, «φοβάται ο Γιάννης το θηρίο και το θηρίο τον Γιάννη».

Επίσης στην απόφαση του Δημάρχου πρέπει να συνυπολογιστεί η αλλαγή του οικονομικού κλίματος, το τέλος του νεοφιλελεύθερου κύκλου. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, απόρροια εκτός των άλλων , και του μεγάλου φαγοποτιού σε καθολική κλίμακα, έχει προκαλέσει τον φόβο των ελίτ να αναλάβουν οικονομικά ρίσκα. Και η υπόθεση της «Όασης» έχει αποδειχτεί μεγάλο ρίσκο για τους επιχειρηματίες. Όποτε σε τέτοιες οικονομικές συγκυρίες η αγκαλιά του δήμου και του κράτους φαντάζει και είναι διέξοδος και για τους «πάνω» και για τους «κάτω». Έτσι κατά μια έννοια, η οικονομική κρίση του συστήματος, σώζει την «Όαση» από την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση.

Η απόφαση του δημάρχου μπορούμε να τολμήσουμε να πούμε πως δείχνει την «δύση» της Βασιλείας του, καθώς και τα αδιέξοδα που βρίσκονται όσοι μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια. Δείχνει όμως και το δρόμο που πρέπει να παίρνουν οι δυνάμεις που λένε όχι στην καταστροφή της πόλης από το «εμπόρευμα».

Ένας δρόμος μάχης, σύγκρουσης , ανατροπής. Και όχι απλώς μιας άλλης διαχείρισης του δήμου, όπως π.χ είναι το πρόγραμμα της ενωμένης κεντροαριστεράς. Είναι ειρωνικό, αλλά η πρόταση του δημάρχου για την αξιοποίηση της «Όασης», «αδειάζει» από τα «αριστερά», την παράταξη Μελανίδη και μερίδα της παράταξης Φίλιου, που βλέπανε μια «προσεκτική» ιδιωτικοποίηση της «‘Όασης».

Σε κάθε περίπτωση αυτό που περιγράφει η νίκη της «Όασης» είναι η επιστροφή της πολιτικής πάνω στην οικονομία , την λογιστική, τις «ρεμούλες και τις απάτες». Τώρα εάν αυτή η τάση αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά και ανατρεπτικό περιεχόμενο ή νικηθεί -για μια ακόμη φορά- από τις δυνάμεις της δημιουργικής ή μη λογιστικής και του «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω», είναι ένα ανοικτό στοίχημα. Σε κάθε περίπτωση , όπως και στην «Όαση», θα είμαστε παρών!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

22/6/09

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ


Ο παλαιός πολυπολιτισμικός έρωτας, όσο και το τωρινό ρατσιστικό μίσος για τους μετανάστες συσχετίζεται αμεσότατα με την πολιτική που ακολουθεί κάθε φορά , η αστική τάξη και το παγκόσμιο κεφάλαιο. Στην παλαιά καλή εποχή του πολυπολιτισμού, οι μετανάστες βόλευαν την καπιταλιστική κερδοφορία , ενώ τώρα βολεύει η επίθεση στους μετανάστες. Το ζητούμενο είναι τι θα βόλευε όχι μόνο τους μετανάστες , αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης , που οι μετανάστες αποτελούν το πιο καταπιεσμένο τμήμα του.

Η βαθιά και παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οξύνουν στο έπακρο και συνολικά τα προβλήματα των εργαζόμενων μαζών και των λαϊκών μαζών. Εντείνουν σε τρομερά απελπιστικό βαθμό το φαινόμενο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς.

Η ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα για τον έλεγχο των ροών , των αγορών, των σφαιρών επιρροής αναγκάζει εκατομμύρια ανθρώπους στις υποανάπτυκτες να εγκαταλείπουν τις εστίες τους και να γίνουν πρόσφυγες για να μπορέσουν να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειες τους.

Οι εργαζόμενες μάζες που γίνονται μετανάστες είναι τμήμα του προλεταριάτου της χώρας υποδοχής και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται από την εργατική τάξη της χώρας υποδοχής. Και μάλιστα όπως είπαμε το πλέον σκληρά εκμεταλλευόμενο και ευάλωτο τμήμα της εργατικής τάξης. Φυσικά αυτό κάθε φορά αναπροσαρμόζεται. Παλαιές μεταναστευτικές ροές ενσωματώνονται στο κοινωνικό- εργασιακό ιστό της χώρας υποδοχής, όπως συνέβη στην χώρα μας με τους Αλβανούς ή με τα παλαιά μεταναστευτικά ρεύματα των Πακιστανών , ενώ τα νέα ρεύματα μετανάστευσης βρίσκονται στην γωνία και μετατρέπονται σε σάκο του μποξ. Όπως συμβαίνει τώρα με τους Αφγανούς του Α. Παντελεήμονα. Για να μην αναφέρουμε τις άθλιες συνθήκες εργασίας που ζούνε στην περιοχή μας. Μέσα ή δίπλα στα εργοστάσια ή στους χώρους εργασίας, π.χ στα Πτηνοτροφία , μαζί με τις κότες.

Οι μετανάστες είναι τμήματα του παγκόσμιου προλεταριάτου, κατά συνέπεια η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι κύρια και πρωταρχικά απελευθέρωση των πλέον καταπιεσμένων κομματιών της, δηλαδή των μεταναστών. Κοινός εχθρός όλων των τμημάτων και των επιπέδων της εργατικής τάξης είναι το κεφάλαιο, το ελληνικό κεφάλαιο το κράτος του στα κάθε μας και οι διεθνείς ολοκληρώσεις του, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια η πολιτική του κεφαλαίου συνίσταται στο να εκμεταλλεύονται κάθε φορά τις μεταναστευτικές ροές , έτσι ώστε να ρίχνουν την αξία της εργατικής δύναμης και να διασπάνε την ενότητα της εργατικής τάξης.

Την δεκαετία του 1990 και τα πρώτα χρόνια του 2000, δεκαετίες επέκτασης του κεφαλαίου και υψηλής κερδοφορίας, είχαμε μια αθρόα εισροή μεταναστών. Μετανάστες δίχως χαρτιά και δίχως δικαιώματα που ενίσχυσαν τα μέγιστα στην εκτόξευση της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου. Σώζοντας την πλειοψηφία των μικρομεσαίων και μικροαστικών κεφαλαίων από την χρεοκοπία. Μειώνοντας δραστικά η αξία της εργατικής δύναμης στους τομείς της εντάσεως εργασίας.

Η επιτυχία της ΟΝΕ, το θαύμα των Ολυμπιακών έργων, τα μεγάλα έργα, είναι κτισμένο με το κόπο και το αίμα των μεταναστών. Οι μετανάστες ήταν σαν την γυναίκα του μάστορα στην ιστορία με το γεφύρι της Άρτας. Χωρίς το δικό της αίμα, δίχως την δική της ζωή, γεφύρι δεν κτιζόταν. Το ίδιο ισχύει και με τους μετανάστες, δίχως το δικό τους κόπο, απλήρωτη εργασία , αλλά και πραγματικό αίμα , με δεκάδες νεκρούς εργάτες, ελλήνων και κυρίως μεταναστών, μεγάλα έργα δεν θα βλέπαμε. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ήταν φυσικό να αναπτυχθεί ένας κρατικός και μη αντιρατσισμός , πολυπολιτισμός , ένας αστικός κοσμοπολιτισμός που δεν έλυνε τα ζητήματα , αλλά διαμόρφωνε κλίμα μιας μερικής έστω ενσωμάτωσης των Αλβανών μεταναστών , που όμως πάντα και με υψηλό για αυτούς οικονομικό τίμημα, τους κρατούσε όμηρους. Αυτό δεν συνεπάγεται πως στα όρια της αστικής νομιμότητας κρατικές και παρακρατικές δεν έδειχναν κατά καιρούς στους μετανάστες πια είναι τα αφεντικά. Ή ακόμη καλύτερα , ποιοι νόμιζαν ότι είναι τα αφεντικά.

Σήμερα όμως σε περιόδους κρίσης, οι μετανάστες, οι απολύμενοι μετανάστες και οι νεοφερμένοι από τις ιμπεριαλιστικές καταιγίδες του αντιτρομοκρατικού πολέμου, αυξάνουν το «εφεδρικό» στρατό εργασίας, αυξάνουν τους άνεργους, οξύνοντας το κοινωνικό ζήτημα. Η αντιμεταναστευτική πολιτική του κεφαλαίου αυτή την στιγμή έχει διπλό στόχο: α) Αφήνοντας τους μετανάστες να ζούνε σε εξαθλίωση οξύνεις το πρόβλημα μεταξύ των νέων μεταναστών και των ελλήνων ή και των παλαιοτέρων ξένων που έχουν ενσωματωθεί, σπέρνοντας τον ρατσισμό εντός της εργατικής τάξης, διασπώντας την ήδη πολλαπλά διασπασμένη εργατική τάξη. β) Με τις «σκούπες», τις απελάσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα Ελληνικά Γκουαντάναμο, μειώνεις το εφεδρικό εργατικό στρατό, ενσωματώνοντας τα συντηρητικά στρώματα των εργαζομένων, μικροαστών , μεσοαστών και αστών, αυξάνοντας τον εθνικισμό με την «αντιπαράθεση» χριστιανοσύνης, μουσουλμανισμού. Για αυτό και προκλητικά τα ΜΜΕ σιγόνταραν τόσο τον ρατσισμό, όσο και τα πολιτικά ρεύματα που τον εκφράζουν, δηλαδή το ΛΑΟΣ.. Με τις φασιστικές ομάδες στο δρόμο να προσπαθούν να βγάλουν βρώμικη δουλειά με την πλήρη «κάλυψη» του κρατικού μηχανισμού. Και με την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ να στηρίζει την ρατσιστική πολιτική εφαρμόζοντας στην πράξη την πολιτική του ΛΑΟΣ.

Είναι αναγκαιότητα οι δυνάμεις της αριστεράς , οι δυνάμεις της εργατικής τάξης, τα σωματεία , τα συνδικάτα, πρέπει να ξεσκεπάσουν την ρατσιστική πολιτική. Να μπλοκάρουν το ρατσιστικό δηλητήριο που συστηματικά χύνουν στην εργατική τάξη για να την διασπάσουν. Να αναδείξουν τα στοιχεία της ενότητας της εργατικής τάξης.

Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι , έλληνες και ξένοι παράγουν τον τεράστιο πλούτο που η αστική τάξη καρπώνεται, προσφέροντας ελάχιστα σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο. Πρέπει πάση θυσία να σφυρηλατηθεί αρραγής ενότητα ταξικής αλληλεγγύης και πάλης με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου. Για την υπόθεση αυτή, έχουν χρέος να δουλέψουν ενεργά και ενιαία όλα τα σωματεία και συνδικάτα

Τα σωματεία και τα συνδικάτα είναι από τη φύση τους εργαλεία που πρέπει να φροντίζουν ώστε να προάγεται η ταξική αλληλεγγύη και να υπηρετείται το συμφέρον της εργατικής τάξης σαν σύνολο, ανεξάρτητα από εθνικότητα, σαν μια μαχόμενη και ενεργή καθολικότητα.

Η Αριστερά, σε έναν ενιαίο εργατικό μέτωπο, πρέπει να προωθήσει ένα μάχιμο πρόγραμμα που αγωνιστικά θα ενοποιεί την εργατική τάξη.

Αγωνιζόμενοι για να ανοίξουν τα συνδικάτα στους νέους μετανάστες και σε όλες τις εργασιακές συμβάσεις. Να μετατραπούν όλες οι συμβάσεις εργασίας σε μόνιμες σχέσεις εργασίας. Για την απαγόρευση των απολύσεων. Για την μείωση των ωρών εργασίας, για 1400€ βασικό μισθό. Αγωνιζόμενοι για την πλήρη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.

Για να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα οι μετανάστες που ζουν χρόνια στην χώρα μας. Για να αποκτήσουν ιθαγένεια τα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην χώρα μας. Να αγωνιστούν τα λεφτά της ενίσχυσης των δυνάμεων καταστολής και της φύλαξης των συνόρων να χρηματοδοτήσουν καταυλισμούς που θα ελέγχονται από τα ίδια τα ταξικά αδέρφια τους. Να χρηματοδοτήσουν την αξιοπρεπή διαβίωση των μεταναστών και των προσφύγων.

Οι εργατικές ενώσεις , τα σωματεία , τα συνδικάτα ως ελάχιστο καθήκον ταξικής αλληλεγγύης, πρέπει να αναλάβουν καμπάνια, για την πλήρη κάλυψη των πρωταρχικών αναγκών των μεταναστών και των προσφύγων που έρχονται στην χώρα μας.

Με την ευθύνη των σωματείων και των συνδικάτων και δίχως την ανάμιξη της κυβέρνησης και των δυνάμεων καταστολής, πρέπει να δημιουργηθούν ειδικοί σύγχρονοι καταυλισμοί υποδοχής και φροντίδας προσφύγων και μεταναστών στα σύνορα και τις μεγάλες πόλεις, που θα πληρούν τις προϋποθέσεις των κανόνων υγιεινής διαβίωσης και στους οποίους αφιλοκερδώς θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφοσιωμένα μέλη των συνδικάτων, όπως και γιατροί, νοσοκόμοι, οικοδόμοι, δάσκαλοι κ.α.

Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, πρόκειται για μια μάχιμη ταξική πολιτική γραμμή που οικοδομεί άμεσες σχέσεις ταξικής αλληλεγγύης. Μια πολιτική εργατικής αντιεξουσίας. Κάπως έτσι θα οικοδομηθεί ένα εργατικό μέτωπο που θα αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ του κεφαλαίου και εργασίας.

Φυσικά αυτό απαιτεί ένα νέο εργατικό κίνημα που θα είναι στα χέρια του συνόλου της εργατικής τάξης και όχι στα χέρια των γραφειοκρατών. Και εκεί βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα για τις δυνάμεις της ταξικής αλληλεγγύης και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

www.argiros.net

μέλος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Ιωαννίνων

19/6/09

κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης!!!!!


Ως βαρόμετρο της διάθεσης της ταξικής πάλης οι ευρωεκλογές δεν μπορούσαν παρά να αποκαλύψουν το καπιταλιστικό χάος, την πολιτική αστάθεια, την κοινωνική πόλωση και μια συντηρητική στροφή, που ευελπιστούμε να μην αποκτήσει δομικά χαρακτηριστικά. Όπως αποκάλυψαν και την αδυναμία της αριστεράς να βάλει την σφραγίδα της στις εξελίξεις. Απόρροια της κραυγαλέας απουσίας ενός πολιτικού υποκείμενου που θα εκφράσει τους «απ’ εξω».

Μια πολιτική αστάθεια που είναι έκφραση της αποτυχίας του μεταφορντικού κοινωνικού συμβολαίου με βάση το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα , εν μέσω μιας βαθιάς συστημικής κρίσης. Αλλά και της αδυναμίας των πολιτικών διαμεσολαβήσεων της αστικής τάξης, των μικροαστών και της εργατικής τάξης να εκπροσωπήσουν τα «πλήθη» των εργασιακών συμπεριφορών. Ύστερα από ένα «Δεκέμβρη», που ως συστημικό αντιστάθμισμα, προκάλεσε την αντίδραση των δυνάμεων του «νόμου και της τάξης», με στόχο τους μετανάστες και τους κοινωνικά αντιδρώντες. Με βαθύτατη επιδίωξη την περαιτέρω πειθάρχηση των εργαζόμενων, εν όψει της Σεπτεμβριανής επίθεσης της κυβέρνησης στα εργασιακά και άλλα δικαιώματα Ανοίγοντας τις κερκόπορτες του ρατσισμού και του «εμφυλίου» μεταξύ των εργαζόμενων.

ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Η δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού εκφράστηκε πρώτιστα ενάντια στην κυβέρνηση της δεξιάς.

Η κυβέρνηση της ΝΔ χάνει 1.339343 ψήφους από τις βουλευτικές εκλογές και 977938 από τις ευρωεκλογές. Οι 1.655.636 ψήφοι που πήρε η ΝΔ αντιπροσωπεύει το 16% του πληθυσμού της χώρας και περίπου το 20% του πληθυσμού που είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς κατάλογους. Αντίστοιχα οι 1878859 που πήρε το ΠΑΣΟΚ με 848.420 λιγότερους από το 2007 και 205000 από το 2004, δεν αντιπροσωπεύει πάνω από το 19% του ελληνικού λαού και το 23% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους.

Δηλαδή με πιο απλά λόγια αυτή την στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση αισχρής μειοψηφίας και μια αξιωματική αντιπολίτευση που δεν αντιπροσωπεύει παρά ένα πολύ μικρο μέρος του ελληνικού λαού. Κατά συνέπεια δεν έχουν καμία πολιτική νομιμοποίηση να κυβερνήσουν την χώρα.

Και όμως αυτές οι δυο πολιτικές δυνάμεις , μόνες ή με «τσόντα» άλλες δυνάμεις, στα δεξιά ή στα αριστερά τους, είναι που θα λάβουν μέτρα για να υπερβούμε την κρίση. Όπως προστάζει --η απονομιμοποιημένη στην συνείδηση των εργαζομένων- ΕΕ. Μέτρα που θα πλήξουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζόμενων πολιτών.

Η συγκεκριμένη κρίση αντιπροσώπευσης και κρίση πολιτικής νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος αποτελεί μια ολοφάνερη απόδειξη της αποτυχίας της «αποχής» ως μέθοδο διαμαρτυρίας. Η «παραλία», ο «φράπες» και το «δεν βαριέσαι αδερφέ», δεν μας γλιτώνει από την τσιμπίδα των μέτρων που θα καλεστούμε να πληρώσουμε.

Το μόνο που κάνει είναι να βγάζει στο προσκήνιο ένα μετα-πολιτικό «ιδιώτη», δηλαδή κατά τους αρχαίους φιλοσόφους, έναν «ηλίθιο» άνθρωπο, που αρνείται να πάρει πολιτική θέση για αυτά που τον αφορούν. Και που στην μεγάλη πλειοψηφία τους σπάνία θα τους συναντήσουμε στην πολιτική των κινημάτων, στην πολιτική του «δημοσίου χώρου», στην πολιτική υπεράσπισης και διεύρυνσης της «δημόσιας σφαίρας».

ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΞΙΑ

Η κρίση του αστικού μπλοκ εξουσίας βρίσκει ως στήριγμα το ΛΑΟΣ και τις φασιστικές περικοκλάδες. ΛΑΟΣ και φασιστικές περικοκλάδες που βρήκαν περίσσια υποστήριξη από τα ΜΜΕ και ειδικότερα από την τηλεόραση, πριν , κατά την διάρκεια και ύστερα από τις εκλογές. Φαίνεται πως τα ΜΜΕ ήξεραν τι έπρατταν˙ η πολιτική του «νόμου και της τάξης» με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ της «μηδενικής ανοχής» στην λαθρομετανάστευση, αποτελεί διέξοδο στην κρίση. Ένα φαινόμενο που το συναντάμε σε όλη την Ευρώπη με την εκλογική εκτίναξη των ακροδεξιών , ξενοφοβικών και ανοικτά φασιστικών δυνάμεων.

Μια δεξιά στροφή που παίρνει δυο εκφράσεις: α) την σύμπραξη δεξιών, συντηρητικών και ακροδεξιών σχηματισμών σε κυβερνήσεις , όπως στην Ιταλία με το Μπερλουσκόνι β) τη ενσωμάτωση της πολιτικής της ακροδεξιάς από τις κεντροδεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις με αποτέλεσμα το «άδειασμα» των ακροδεξιών σχηματισμών, όπως στην Γαλλία του Σαρκοζί.

Στην Ελλάδα ο πληγωμένος και κουρασμένος πρωθυπουργός μας φαίνεται να ακολουθεί την πολιτική Σαρκοζί, φοβούμενος πως εάν συμπράξει ανοικτά με το ΛΑΟΣ, θα χάσει το κέντρο, αλλά και ακροδεξιούς κύκλους που μπορεί να επανδρώσουν την «Χ.Α», δυναμώντας την «αντισυστημική και εξωθεσμική ακροδεξιά.

Φυσικά δεν μηδενίζεται ο κίνδυνος άμεσης σύμπραξης ΝΔ και ΛΑΟΣ , μόνο που αυτό νομίζουμε προϋποθέτει εκτίναξη της ταξικής πόλωση και αύξηση της ταξικής πάλης.

Σε κάθε περίπτωση το ερώτημα είναι ξεκάθαρο: Δεκαετία του 30 στο πιο μεταμοντέρνο ή απλώς μια παρωδία ακροδεξιάς προσαρμογής ενός βαθύτατα παρακμασμένου συστήματος;;

Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται πως δεν υπάρχει πρόβλημα μετανάστευσης, απόρροια όμως των ίδιων ιμπεριαλιστικών – καπιταλιστικών πολιτικών που τους μετατρέπουν σε ξενιτεμένους και σκλάβους στις πατρίδες τους και εδώ. Κατά συνέπεια μόνο μια πολιτική που ταξικά θα ενοποιούσε την παγκόσμια εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους σε μια εθνική/ διεθνική βάση, θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις. Μια ταξική γραμμή με βάση την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και την κοινωνική και πολιτική ενσωμάτωσης τους.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

Η αριστερά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αδυνατεί να εκφράσει την θιγόμενη εργαζόμενη πλειοψηφία. Αδυνατώντας να μετατραπεί σε μια βαθιά και πολύμορφη δύναμη ανατροπής και επανάστασης. Εκεί που επιχείρησε με αντιφάσεις και με σχετική ανεξαρτησία να εκφράσει την ανατρεπτική πνοή κράτησε ή και αύξησε τις δυνάμεις της.

Σε Πορτογαλία, Γαλλία και Ελλάδα, που η αριστερά στάθηκε σχετικά μακριά από λογικές διαχείρισης και κυβερνητισμού η αριστερά κρατήθηκε με αξιοπρέπεια σε καλά ποσοστά. Σε Ελλάδα και Πορτογαλία τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα πήραν ένα 8,30% και 10, 5% αντίστοιχα. Ενώ σε Ελλάδα και Γαλλία τα υβριδικά(κινηματισμός, διαχείριση και κυβερνητισμός) ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερό μέτωπο παίρνουν ένα 4, 7% και 6% αντίστοιχα.

Τα πολιτικά σχήματα της ανασύνθεσης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε Πορτογαλία, Γαλλία, Ιρλανδία και Ελλάδα εμφάνισαν αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Στην Πορτογαλία το «Μπλόκο της Αριστεράς» βγήκε τρίτη δύναμη με 10,7% , στην Γαλλία το «Νέο Αντικαπιταλιστικό κόμμα» προσέγγισε το 5% και στην Ελλάδα, το Σοσιαλιστικό κόμμα στην Ιρλανδία πήρε το 2,75 και εξέλιξε ευρωβουλευτή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε πήρε ένα από τα καλύτερα ποσοστά που πήρε ποτέ σχήμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, 22000 ψήφοι και 0,43%. Πρόκειται για πολιτικούς σχηματισμούς που βρέθηκαν μέσα και πολλές φορές πρωταγωνιστικά σε μεγάλα πολιτικά και κινηματικά γεγονότα.

Αντίθετα πολιτικά ρεύματα και κόμματα που κινούνται στην λογική ή στα πέριξ της σοσιαλδημοκρατίας σχεδόν εξαφανίστηκαν και το κενό καλύφτηκε από την πιο δεξιόστροφη πολιτική οικολογία που εμφανίσθηκε ποτέ. Μια πολιτική οικολογία που μπορεί άνετα να συνεργαστεί τόσο με την κεντροδεξιά , όσο και με την κεντροαριστερά, προς ένα πράσινο καπιταλισμό. .

Και αυτά νομίζουμε πρέπει να προσέξουν στο ΣΥΡΙΖΑ και όχι να «τσιμπήσουν» από την «ακροδεξιά» κριτική που τους κάνει η ανανεωτική πτέρυγα και ο Λ. Κύρκος. Με στόχο την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ ή την μετατροπή του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτική «τσόντα» μιας σοσιαλφιλελευθερης κεντροαριστεράς, μαζί με ΠΑΣΟΚ και ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ- ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ. Αυτή την καταστροφική πολιτική που ακολουθήθηκε σε Ιταλία και Γαλλία και γέννησε αργότερα- ως αντίδραση στο σοσιαλφιλελευθερισμό- τον Μπερλουσκόνι και τον Σαρκοζί.

Το πρόβλημα με το ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν η ανύπαρκτη «αριστεριστική» πολιτική του, αλλά οι δύο καρδιές που έχει εντός του. Μια στα κινήματα και μια στην καπιταλιστική διαχείριση. Όπως επίσης ο ευρωπαϊσμός που στηρίζει κριτικά το καπιταλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ.

Αντίστοιχα το ΚΚΕ δεν νομίζουμε πως μπορεί να είναι και ιδιαίτερα ευχαριστημένο από τους 150000 ψήφους που έχασε. Οι «νοικοκυραίοι», η νομιμόφρονα στάση του τον «Δεκέμβρη» , η επιστροφή στο Στάλιν, ο άκρατος σεχταρισμός στο κίνημα, παρόλη την «ελεγχόμενη» ΠΑΜίτικη αγωνιστική διαφοροποίηση από την ΓΣΕΕ.

Απέναντι στην οικονομική κρίση, την κοινωνική σήψη και παρακμή. Απέναντι στην δεξιά και ακροδεξιά στροφή, απάντηση δεν είναι ένα λαϊκό μέτωπο ή ένα κυβερνητικό αριστερό μέτωπο. Απάντηση είναι μια πλατιά αριστερή ενωτική δράση στο μαζικό κίνημα, που θα οικοδομήσει ένα νέο εργατικό κίνημα. Απάντηση είναι ένας αντικαπιταλιστικός αριστερός πόλος και η οικοδόμηση μιας σύγχρονης επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς-οργάνωσης- κόμματος.

Οι 22000 ψήφοι της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. το 0,43%, είναι ένα μικρό, αλλά ενθαρρυντικό αποτέλεσμα στην προοπτική ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού πόλου- μετώπου. Στην προοπτική μιας νέας ανατρεπτικής , επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς. Οι δυνάμεις της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και πριν και μετά τις εκλογές βρέθηκαν μέσα στο κίνημα, στην προοπτική της αριστερής ενότητας στους αγώνες , με στόχο την ενότητα της εργατικής τάξης, με στόχο να νικήσουν οι κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

www.argiros.net

μέλος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

16/6/09

Όταν οι συντηρητικοί διαβάζουν Μαρξ (για να δουν πώς θα τη γλιτώσουν...)


Αναδημοσίευση από http://greekrider.blogspot.com/2009/06/blog-post_15.html


Το πολύ γνωστό διεθνές διμηνιαίο περιοδικό Foreign Policy (FP) (της συντηρητικής Washington Post) βγήκε στο τελευταίο του τεύχος με πρωτοσέλιδο ένα κολάζ με τη μορφή του Μάρξ και τίτλο: "Marx, Really? Why he matters now".

Στο Editorial γράφει: "Όχι δεν πιστεύουμε ότι ο κομμουνισμός ετοιμάζεται να επιστρέψει σύντομα. Όμως η δύναμη της μαρξιστικής κριτικής για τους κινδύνους του καπιταλισμού των ακραίων διακυμάνσεων αξίζει την προσοχή μας τη σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης. Ξεσκονίστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ και θα εκπλαγείτε με το τι λέει ο Μαρξ από τον τάφο του για την σημερινή κοσμογονική οικονομική ανακατάταξη."

Παράλληλα αρκεί κάποιος να ρίξει μια ματιά στους τίτλους των νέων ξενόγλωσσων βιβλίων που κυκλοφορούν στους πρώτους πάγκους των διεθνών βιβλιοπωλείων. Υπάρχει μια βέβαιη στροφή στον σκεπτικισμό για το σύστημα, τη λειτουργία της δημοκρατίας, τον ολοκληρωτισμό των επιχειρήσεων, τον καπιταλισμό. Θα πει βέβαια κάποιος ότι αυτό είναι συγκυριακό και οφείλεται στην τρέχουσα οικονομική κρίση.

Θυμάμαι όμως ότι στην προηγούμενη μεγάλη αναταραχή το 2000 με τις μεγάλες και ηχηρές χρεωκοπίες επιχειρήσεων (Enron, Worldcom κτλ) αλλά και πιο πίσω το 1997 με την ηχηρή κατάρρευση του μετώπου των "Τίγρεων της Άπω Ανατολής" δεν συνέβη κάτι παρόμοιο.

Σήμερα, όχι μόνο μεγάλα συντηρητικά περιοδικά προτρέπουν με μια επίδειξη ρεαλισμού (αλλά χωρίς από την άλλη να αρνούνται τις ιδέες τους) να διαβάσουμε Μάρξ αλλά και οι λίγο πιο "ψαγμένοι" νεοφιλελεύθεροι παραδέχονται τα περισσότερα από αυτά που υποστηρίζω σε αυτό το blog.

Διάβασα στο ένθετο Τέχνες & Γράμματα της εφημερίδας Καθημερινή της Κυριακής μια συνέντευξη του Ρίτσαρντ Σένετ του οποίου το βιβλίο "Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού" επίσης διάβαζα συμπτωματικά πριν από λίγες μέρες.

Ο Σένετ πάει κατευθείαν στο κέντρο του προβλήματος όταν αναφέρει ότι η αιτία των προβλημάτων οφείλεται στην αλλαγή της αντίληψης που έχουμε για το χρόνο και στην προσήλωση που έχουμε στο χρήμα. Και ο απλός εργαζόμενος αλλά και τα ανώτερα στελέχη έχουν μάθει να βλέπουν τα πάντα εξαιρετικά βραχυπρόθεσμα, κάτι που έχει απρόβλεπτες μακροπρόθεσμες συνέπειες, κάποιες από τις οποίες βιώνουμε με την τρέχουσα οικονομική κρίση. Παράλληλα το σύστημα είναι έτσι δομημένο που αυτοί που κερδίζουν χρήματα δεν είναι οι πιο έξυπνοι ή οι πιο ικανοί.

Αρκεί να αλλάξουμε ορισμένες λέξεις ταμπού και εκεί που λέγαμε αόριστα καπιταλισμός, εκμετάλλευση και αριστερά να λέμε βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του κόσμου και των επιχειρήσεων. Κάτι τέτοιο έρχεται με τη σειρά του σε σύγκρουση με τη λογική των αγορών, των διοικητικών συμβουλίων των πολυεθνικών, του τρόπου πληρωμής τους, των επιχειρηματικών στόχων, της υποτιθέμενης κοινωνικής ευθύνης και της καταστροφικής ανευθυνότητας για το περιβάλλον.

Οι εξελίξεις στην διεθνή βιβλιογραφία και η επικαιρότητα των συζητήσεων διεθνώς με δικαιώνουν πλήρως σε σχέση με αυτά που έχω υποστηρίξει κατά καιρούς από αυτό το βήμα, απλά έπιασα τον παλμό στο σωστό timing πριν ακόμη φανούν τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Θυμάμαι πριν 12-13 μήνες έναν επίμονο συνομιλητή στον οποίο έλεγα ότι ο κόσμος διεθνώς είναι υπερχρεωμένος και αυτός ο συνομιλητής με τα 10 και πλέον χρόνια οικονομικών σπουδών του με διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για κάτι τέτοιο!! Εγώ του έλεγα να κοιτάξει γύρω του...τελικά όχι απλά ο κόσμος διεθνώς ήταν υπερχρεωμένος αλλά υπερ-υπερ-υπερ-υπερ χρεωμένος....Και εμείς σπουδάσαμε δέκα και πλέον χρόνια οικονομικά αλλά δεν παίρνουμε στα σοβαρά την οικονομική επιστήμη....

Τώρα τον δρόμο μου ακολουθούν από μόνοι τους πολλοί περισσότεροι σε όλο τον κόσμο. Ακόμη και η βασική οικονομική αρθρογράφος της Καθημερινής Ζέζα Ζήκου δηλώνει μεταξύ σοβαρού και αστείου την συμπάθειά της προς τον αντικαπιταλιστικό ΑΝΤΑΡΣΥΑ που κατέβηκε στις εκλογές παίρνοντας 22.000 ψήφους...

Την ίδια στιγμή που μεγάλα αμερικάνικα συντηρητικά περιοδικά μας παροτρύνουν να διαβάσουμε Μάρξ και ο φιλελευθερισμός συν η σοσιαλδημοκρατία δείχνουν άναυδοι μπροστά στις εξελίξεις, η εγχώρια αριστερά πνίγεται σε μια κουταλιά νερό.

Προσωπικά νομίζω ότι η αριστερά πρέπει να έχει δύο χαρακτηριστικά: 1) Ενότητα προς χάρη της δυνατότητας ύπαρξης της με δημιουργία κινημάτων και συνασπισμού αριστερών ρευμάτων, 2) Πλήρη αντικαπιταλιστική δυναμική. Ορισμένοι είναι τόσο ανόητοι που φλερτάρουν με τις σοσιαλδημοκρατικές απόψεις όταν σε λίγα χρόνια οι σοσιαλδημοκράτες θα μετονομάζονται σε αριστερούς. Αυτή η στιγμή πλησιάζει. Το βλέπω από τους γύρω μου, στελέχη επιχειρήσεων και άλλους. Όσο πιο βαθιά μέσα στο πηγάδι είναι ο κάθε ένας σε όσο πιο ψηλές θέσεις βρίσκονται τόσο καλύτερα καταλαβαίνουν και αποδέχονται αυτά που γράφω.

Οι δήθεν αριστεροί που είναι έτοιμοι να πέσουν στην αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους. Διαβάζουν ξένο τύπο και εφημερίδες;; Καταλαβαίνουν τι γίνεται διεθνώς γύρω τους;;

Σε λίγο καιρό οι μόνοι φανατικοί υπέρμαχοι του καπιταλισμού θα είναι οι τριτοκοσμικοί που δεν πρόλαβαν να φάνε ψωμάκι (ή οι εγχώριοι τριτοκοσμικοί που δεν πρόλαβαν να πάρουν το νέο μοντέλο της BMW που ζαχάρωναν στην αντιπροσωπεία), οι εδώ μετανάστες που θα συγκρίνουν την αθλιότητα του καπιταλισμού με την παρούσα αθλιότητα που ζούνε καθώς και οι Κινέζοι που δεν θα έχουν προλάβει για πολύ λίγο να γίνουν η μεγαλύτερη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική υπερδύναμη στον κόσμο...

Οι υπόλοιποι πολιτισμένοι και ανεπτυγμένοι άνθρωποι θα είναι αντικαπιταλιστές. Αντικαπιταλιστής σήμερα δεν σημαίνει δόγμα του παρελθόντος αλλά αναγνώριση του ότι ο κόσμος εκτροχιάστηκε από την πολλή υπερεκμετάλλευση σε όλα τα επίπεδα.

Και για όλα αυτά, σε αντίθεση ό,τι λέει το συγκρότημα Washington Post, δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς Μάρξ. Αρκεί να διαβάσει μια εφημερίδα του εξωτερικού, να ανοίξει τα μάτια του και να δει γύρω του τον κόσμο που ξέραμε να καταρρέει ή να σκεφτεί και να φιλοσοφήσει ειλικρινά με τον εαυτό του αν αυτό που θέλει ή του λείπει από τη ζωή του είναι ένα ακόμη νέο αυτοκίνητο και περισσότερα χρήματα...

ΔΕΞΙΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ- ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Θα ήταν καταστροφή για την αριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ, εάν ακολουθήσουν τις προσταγές του μεγάλου δεξιού αναθεωρητή Λ. Κύρκου.

Όταν ο Λ. Κύρκος είχε την ΕΑΡ παιδευόταν να πάρει το 1, 2, 3% .Λειτούργησε μόνο ως δεξιό άλλοθι στο ΚΚΕ για να φτιάξει το ΣΥΝ και να κάνει την συγκυβέρνηση και την οικουμενική. Μια κυβέρνηση που έστρωσε το δρόμο στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του 1990.

Είτε στην «χαρτκορ» εκδοχή του «έξω από δω» Γκαντέμη , που έσπασε τα μούτρα της στους καυτούς δρόμους της ΕΑΣ. Είτε στην σοσιαλφιλελεύθερη γραμμή του επόμενου??? Προέδρου της δημοκρατίας, που κατάφερε να διαλύσει τα πάντα.

Ύστερα από 20 χρόνια από το βρώμικό και προδοτικό 89 , το να ακολουθήσει το ΣΥΡΙΖΑ , τους πιο δεξιούς οικολόγους- Πράσινους που εμφανίστηκαν πότε και να φτιάξει την εναλλακτική «τσόντα» σε ένα ΠΑΣΟΚ που υπόσχεται «μηδενική ανοχή» στους μετανάστες, για να γλύψει του ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ, τότε είναι μια ακόμη προδοσία για την αριστερά

Ήδη τα πρώτα βήματα είναι ανησυχητικά˙ η μεταμαοϊκή ΚΟΕ δεν απορρίπτει συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, αρκεί να γίνει από θέσεις αρχής. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να στρέψει το ΣΥΝ πιο αριστερά , στρέφει την άκρα αριστερά , το "ΡΙΖΑ" δεξιά.

Το τοπίο ύστερα από τα «Δεκεμβριανά» και με την αντεπανάσταση του «νόμου και της τάξης» στρέφεται όλο και πιο δεξιά. Το ζήτημα δεν είναι ένα πανδημοκρατικό λαϊκό μέτωπο, αλλά αριστερή ενότητα στους αγώνες , ένας αντικαπιταλιστικό πόλος και μια σύγχρονη, πολύμορφα ανατρεπτική κομμουνιστική οργάνωση, αριστερά , προοπτική.

12/6/09

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ , Η ΕΛΠΙΔΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ





Οι Ευρωεκλογές ήρθαν, πέρασαν και αφήνουν πίσω τους περισσότερα ερωτηματικά απ’ ότι είχε αναδείξει η προεκλογική περίοδο. Αδυνατώντας να αναδείξουν αυτή την πολιτική δύναμη που θα δώσει συγκροτημένη απάντηση στα καθημερινά λαϊκά προβλήματα Απεναντίας από τις εκλογές βγήκαν δυναμωμένες πολιτικές δυνάμεις που μεγιστοποιούν τα προβλήματα , συγκροτώντας μια συντηρητική απάντηση στην κρίση. Ένα φαινόμενο που δεν το ζήσαμε μόνο στα εν Ελλάδι, αλλά και σε όλη την Ευρώπη , όπου η κεντροαριστερά υποχώρησε , η κεντροδεξιά ηγεμόνευσε και η ακροδεξιά αυξήθηκε. Από αυτή την άποψη οι εκλογές στην Ελλάδα έβγαλαν τα καλύτερα αποτελέσματα για τον αριστερό και λαϊκό πόλο σε όλη την Ευρώπη!!!!
Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα αποτελούν αντανάκλαση μιας ιστορικής φάσης που οι «πάνω»δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι «κάτω» δεν μπορούν να κυβερνηθούν όπως τα πριν. Ενώ κραυγαλέα και εκνευριστική είναι η απουσία για μια πολιτική αντιπρόταση που θα βλέπει πέρα αυτό που ζούμε!!!!

ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΜΗ

Η κοινωνία του θεάματος και του εμπορευματικού ολοκληρωτισμού αποδομεί το κομματικό σύστημα ως το κυρίαρχο πεδίο της πολιτικής διαμεσολάβησης. Τα κόμματα δεν μπορούν να παίξουν αυτό το κυρίαρχο και αυτονομημένο ρόλο που έπαιζαν μια προηγούμενη περίοδο. Όπως αποδομεί σε ένα διαφορετικό επίπεδο και τα συνδικάτα , ως μορφές διαμεσολάβησης των εργατικών συμφερόντων. .
Το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας που κινείται σε ένα διακομματικό και διαπαραταξιακό επίπεδο, ηγεμονεύετε από αστικά –καπιταλιστικά συμφέροντα που υπερβαίνουν τις επιμέρους ψευδοκομματικές διαφοροποιήσεις. Οικοδομώντας συμμαχίες και καρτέλ που τέμνουν οριζόντια το κομματικό σύστημα, καθορίζοντας και επικαθορίζοντας το ρου των εξελίξεων. Τα κομματικά επιτελεία ακολουθούν τις εξελίξεις , προσπαθώντας να πλασαριστούν στα χιτ των ΜΜΕ, που θα τους εξασφαλίσουν την αναγκαία δημοσιότητα.
Η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά αδυνατούν να εμπνεύσουν τον κόσμο της εργασίας, της κουλτούρας, της νεολαίας. Αδυνατούν να ενσωματώσουν τις λαϊκές τάξεις σε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο αναπαραγωγής του υπάρχοντος συστήματος. Η ΝΔ στο όνομα της σωστής διοίκησης. θάβεται κάτω από τα σκάνδαλα και το ΠΑΣΟΚ ψιθυρίζει κάτι ακατανόητα περί «πράσινης ανάπτυξης» και αναδιανομής του πλούτου , δίχως να καταφέρει να τα μετατρέψει σε συγκεκριμένη πολιτική πρόταση εξουσίας που θα κινηθεί έστω και σε μια light αριστερή διαχειριστική εκδοχή. Όλα γίνονται για τα περίφημα μεσοστρώματα, που όμως στριμώχνονται όλο και πιο πολύ από την οικονομική κρίση.
Η συστημική αδυναμία δεν συνεπάγεται πως το σύστημα κινδυνεύει από ένα εξωγενή παράγοντα που θα εμπνεύσει και θα οργανώσει την λαϊκή οργή. Απεναντίας όλα φαίνονται να κυλούν καλά για τις δυνάμεις που βολεύονται από αυτή την πραγματικότητα. Που βολεύονται από την ακηδία της αποχής, την δυστοπία της ακροδεξιάς και την ξενερωσιά της αριστεράς.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ

Περίσσιο μελάνι χύθηκε και τηλεοπτικός χρόνος σπαταλήθηκε για να εξηγηθεί το φαινόμενο της αποχής σε Ελλάδα και εξωτερικό. Αλλά μόνο αν αναλύσεις το συνολικό πλέγμα των πολιτικών σχέσεων της αστικής δημοκρατίας σε αυτή την μετανεωτερική φάση της, μπορείς να οδηγηθείς σε κάποια συμπεράσματα.
Ζούμε σε μια μετα-δημοκρατία , σε ένα μόνιμο «καθεστώς εξαίρεσης», σε ένα καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» που η έννοια του πολίτη έχει μεταλλαχτεί στην έννοια το υπηκόου-ιδιώτη. Με τους θεσμούς της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να παίζουν ένα τυπικό ρόλο νομιμοποίησης των αποφάσεων της οικονομικής –πολιτικής εξουσίας. Ο πολίτης , ο εργαζόμενος πολίτης, που συμμετέχει στα κοινά, έχει εξοριστεί στο πεδίο του φαντασιακού γίγνεσθαι με διαμεσολαβητή τα πανταχού παρόντα και κυρίαρχα ΜΜΕ. Ενώ η συμμετοχή σε συλλογικότητες που συγκρούονται με μικρά ή μεγάλα συμφέροντα ταυτίζεται με γραφικότητες ή στριμώχνεται στα όρια της καθορισμένης κάθε φορά αστικής νομιμότητας. Τα παραδείγματα άπειρα και στην περιοχή μας με κυρίαρχο παράδειγμα αυτό του αγώνα για την διάσωση των «ελεύθερων χώρων» με την επιτροπή αγώνα πολιτών και την μάχη για την διάσωση του «Ξενία» και την πλατεία.
Στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό δεν χωράει πολύ δημοκρατία και πολιτική συνειδητοποίηση και δράση. Στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό χωράει μόνο συμμετοχή- ανάλωση στο κυρίαρχο εμπόρευμα της πολιτικής αγοράς.
Ε λοιπόν ας μην οδύρονται οι πολιτικοί ταγοί του συστήματος για την «απόρριψη» του πολιτικού εμπορεύματος μέσω της αποχής. Κανείς δεν τους πιστεύει πως το κάνουν στα αλήθεια. Η μετα-δημοκρατία τους, θέλει ιδιώτες μετα-πολίτες και αυτό δημιούργησαν.
Εξάλλου η συγκεκριμένη «απόρριψη» του πολιτικού εμπορεύματος δια της «παραλίας», και του «φραπέ» αποτελεί την πιο φανερή επιβίωση και επιβεβαίωση των πλέον συστημικών χαρακτηριστικών της ύστερης μετα-δημοκρατίας τους. Για αυτό άλλωστε κατά βάθος επιχαίρουν που το «πλήθος», αντί να τους μαυρίσει, προτίμησε να πάει για μαύρισμα. Και από την δική του πλευρά το «πλήθος» είχε και τα δίκαια» του˙ δεν χάνεις έτσι ένα τριήμερο , σε μια εποχή που ο χρόνος είναι χρήμα και ο ελεύθερος χρόνος- ο πραγματικός πλούτος κατά κάποιους- λιγοστός και στην πραγματικότητα ανύπαρκτος.


Ο ΛΑ.Ο.Σ ΤΩΝ ΠΙΟ « ΜΑΥΡΩΝ» ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ

Η δήλωση του Γ. Καρατζαφέρη για τους μετανάστες «τους καλοδεχτήκαμε και τους συμπεριφερόμαστε με τον καλύτερο τρόπο, εάν δεν τους αρέσει οι πόρτες είναι ανοιχτές», συγκίνησε τις ψυχές των μετα-πολιτών. Και η αλήθεια είναι πως υπάρχουν τα υλικά πεδία να βρουν έδαφος να εκκολαφτούν οι συγκεκριμένες «μαυροφιδίσιες» δηλώσεις και αντιλήψεις. Η εποχή που οι μετανάστες ήταν η καύσιμη ύλη μιας οικονομικής ανάπτυξης που λόγω των χαμηλών μεροκάματων, έβγαζαν λάδι και τα μικροαστικά μεσοστρώματα έχει περάσει.
Ζούμε μια βαθιά οικονομική και συστημική κρίση και πάντα σε τέτοιες ιστορικές στιγμές οι μετανάστες αποτελούσαν το εύκολο στόχο για τις «πληγές του Φαραώ». Και πάντα σε τέτοιες στιγμές ο λόγος της ακροδεξιάς φαντάζει ευκολοκατανοήτος και ευκολοχώνευτος Μηδενική ανοχή, στρατόπεδα συγκέντρωσης, και πνίξιμο στο Αιγαίο, άντε στα «μπουρδέλα» για τις «όμορφες» σάρκες που μπορούν να παράγουν βιοπολιτική υπεραξία.
Μια κοινωνία σε παρακμή και ένα σύστημα «έκτακτης ανάγκης» συμπεριφέρεται απάνθρωπα στο πάτο των κολασμένων, για να οικοδομήσει πειθαρχικές δομές για αυτούς που δεν αποτελούν την εξαίρεση του, αλλά την βάση της αναπαραγωγή του.
Πουθενά λόγος για το γεγονός πως τα μεταναστευτικά ρεύματα των κολασμένων είναι η απόρροια μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής πολιτικής που τους μετατρέπει σε ξένους στο τόπο τους και εδώ.
Πουθενά λόγος πως η ακροδεξιά, όπως άλλωστε και η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά, στηρίζει αυτή την ιμπεριαλιστική πολιτική που μερίδιο ευθύνης φέρνει και η ελληνική άρχουσα τάξη, συμμετέχοντας , έστω και σε κατώτερη βαθμίδα, στις ιμπεριαλιστικές κλοπές. Που μετατρέπεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια για το Ελληνικό κεφάλαιο.
Η πολιτική της ακροδεξιάς διαμορφώνει την ατζέντα για μια αντιδραστική απάντηση στην οικονομική και συστημική κρίση. Μια ατζέντα βαρβαρότητας για την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, των εργαζομένων , της νεολαίας και των μεταναστών.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΙΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

Οι Ευρωεκλογές απέδειξαν την αδυναμία της αριστεράς να δώσει απαντήσεις. Απαντήσεις ρεαλιστικές και ταυτόχρονα ανατρεπτικές και συγκρουσιακές. Απαντήσεις που δεν θα βλέπουν απλώς σε ένα «μετά», αλλά σε ένα «τώρα» διαφορετικό, ελπιδοφόρο, ανανεωτικό, δημοκρατικό, αντικαπιταλιστικό, ρωμαλέο και γιατί όχι επαναστατικό και κατά συνέπεια κομμουνιστικό.
Που θα βάζει φρένο στον μανιακό, απάνθρωπο, καταστροφικό και σκοταδιστικό καπιταλιστικό πολιτισμό. Στοχεύοντας σε ένα νέο ανατρεπτικό και επαναστατικό πολιτισμό που θα οδηγήσει στην κοινωνικοποίηση της γνώσης, της εργασίας, του πλούτου, της επιστήμης. Που θα οδηγήσει, όχι σε μια κοινωνία αγγέλων, αλλά σε μια κοινωνία που η εξουσία θα διασπείρεται σε όλο το «πλήθος», μέσω μορφών συμμετοχικής , άμεσης δημοκρατίας.
Σε μια κοινωνία ισο-ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Σε μια κοινωνία ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών και ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.
Η κρίση της αστικής δημοκρατίας, η μετα-δημοκρατία που οικοδομεί μετα-πολιτικές αλλοτριωμένες προσωπικότητες «ιδιωτών», δεν απαντιέται με την παλαιά αριστερά των ηρωικών κομουνιστικών αγώνων του 20ού αιώνα. Ούτε με την αριστερά που ξαναεφευρίσκει τον διαφωτισμό , θέλοντας να επιστρέψει σε ένα επίσης μυθικό παρελθόν αστικής δημοκρατίας και κοινωνικού κράτους.
Απαντιέται με μια νέα αριστερά που αγωνίζεται να ενώσει την εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους όπου γης. Μια αριστερά που στον αγώνα και στο κίνημα θα ενώνει τα πολύμορφα κομμάτια της , με βάση τις λαϊκές και εργατικές ανάγκες.
Μια αριστερά της λαϊκής εργατικής αντίστασης, της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής προοπτικής, της άμεσης εργατικής δημοκρατίας , της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης / προοπτικής/ απελευθέρωσης.
Υπάρχει μια τέτοια αριστερά; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Μια απάντηση που προσεγγίζει την πραγματικότητα είναι πως ψήγματα αυτής της αριστεράς με αντιφάσεις υπάρχει σε κάθε αριστερή δύναμη και συνιστώσα.
Μόνο που αυτή η αριστερά πρέπει να δυναμώσει και να ηγεμονεύσει. Ετσι μόνο θα ενισχυθεί η τάσης της ανατροπής και της χειραφέτησης επί της τάσης της χειραγώγησης και της υποταγής.

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ

Ο Γ. Παπανδρέου είχε δίκαιο, έστω και εάν ο ίδιος δεν δίνει τις αναγκαίες και σωστές απαντήσεις. Ο Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα σε περιόδους κρίσης , ξαναμπαίνει πιο επιτακτικά από ποτέ. Δεν υπάρχει βεβαιότητα πως ο σοσιαλισμός , μια άλλη πιο δίκαιη κοινωνική συγκρότηση, θα νικήσει επί μιας βαρβαρότητας που βάζει σε κίνδυνο τον άνθρωπο και την φύση.
Μπορεί όντως η βαρβαρότητα να προκαλέσει την καταστροφή του πολιτισμού , όπως τον ζήσαμε και την δημιουργία μιας καπιταλιστικής ή μετα-καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ενός καπιταλιστικού ή μετα-καπιταλιστικού μεσαίωνα και όχι μιας νέας μετα-καπιταλιστικής , απελευθερωτικής αναγέννησης.
Υφίσταται όμως οι δυνατότητες να ξεμπερδέψουμε μια και καλή με κάθε μορφή βαρβαρότητας….Ας δουλέψουμε με μεθοδικό τρόπο για να δυναμώσουμε τις δυνατότητες εξόδου από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ας δώσουμε μια ευκαιρία στην ελπίδα!!!!

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
Μέλος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
www.argiros.net

5/6/09

ΑΝΤΑΡΣΥΑ


Δρόμος κλειστός μοιάζεις ζωή με τα κλειδιά χαμένα
η σκέψη έγκλειστη τρελη ζητά να δραπετεύσει
κι αν έχεις μες τα σωθικά σου κάρβουνα αναμμένα
μπόμπα μολότοφ το μυαλό ζωή θα σ’ ανατρέψει.

Οι συνειδήσεις πλάθονται μονάχα μες το δρόμο
κι αν στα σκοτάδια περπατώ και με θολή τη σκέψη
πετώ μεσ τον υπόνομο τον κάθε τρομονόμο
μία ζωή που μου ‘λαχε κανείς δεν θα την κλέψει

Στην άγρια νύχτα κόκκινο το φως από το φάρο
ανάβει μες τη σκοτεινιά και στο μυαλό μια σπίθα
αργά στο δρόμο περπατώ με τη ζωή φλερτάρω
κι αναζητώ στο διάβα μου την ξεχασμένη αλήθεια.

Μέσα στα παλιοσίδερα γράφεται η ιστορία
ραγιάς ποτέ δεν έγινα μένω ρακοσυλέκτης
closhard ονείρων τώρα πια κι ας είμαι σ’ ομηρία
μιας νέας διαλεκτικής σητείται ο εφευρέτης.

Θ’ αμφισβητώ παντοτινά τον νόμο και την τάξη
και μαγεμένος εραστής της νέας ανταρσίας
την κάθε επιθυμία μου θέλω να κάνω πράξη
και να αλλάξω τη ζωή την άνευ σημασίας.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΣΙΤΑΣ
πλανόδιος αριστερός.

4/6/09

ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ

Στις 7 ΙΟΥΝΗ κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η εποχή του καπιταλισμού συνοδεύετε από την τάση του καπιταλισμού να επεκτείνεται και να ενοποιεί το χώρο του. Αυτό προκαλεί την σύγκρουση των επιμέρους καπιταλίστων που συχνά περνούν την μορφή ανοικτών θερμών συγκρούσεων, αλλά και της ενότητας , συνεργασίας και συμμαχίας. Μια τέτοια ενότητα , συνεργασία και συμμαχία μεταξύ των καπιταλιστών στο ευρωπαϊκό χώρο ήταν η ΕΟΚ και είναι η ΕΕ.

Το σφαγείο του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου έβγαλε το ευρωπαϊκό κεφαλαίο συνολικά αδύνατο απέναντι στον ανταγωνισμό των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Αδύνατο να αντιμετωπίσει ένα εργατικό κίνημα που διεκδικούσε μερίδιο στο πλούτο που παρήγαγε, αδύνατο να αντιμετωπίσει τους λαούς των αποικιών που διεκδικούσαν την χειραφέτηση τους.

Αυτή η αδυναμία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου το ανάγκασε να ενδυναμώσει τις τάσεις πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας και να οδηγηθεί σε μια ενοποίηση του ευρωπαϊκού χώρου , στην ΕΟΚ πρώτα και στην ΕΕ πολύ αργότερα.

Με στόχο να θωρακιστεί απέναντι στους εξωτερικούς αντιπάλους του. Τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και την Ιαπωνία μέχρι το 1989 και τις ΗΠΑ, την Ρωσία , την Ινδία και την Κίνα τώρα. Να θωρακιστεί απέναντι στην ευρωπαϊκή εργατική τάξη, που μέχρι την δεκαετία του 1980 είχε συνάψει μαζί της μια τακτική συμμαχία στα πλαίσια του κράτους πρόνοιας.

Ενώ σήμερα προχωρά σε μια κατά μέτωπο επίθεση στα δικαιώματα των ευρωπαίων εργαζόμενων, όπως προχωρά και σε μια επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των εκατομμυρίων κολασμένων που ζητάνε μερίδιο στο ευρωπαϊκό όνειρο.

Καταργώντας θεμελιώδη εργατικά και λαϊκά δικαιώματα που πάνω τους στηρίχτηκε για δεκαετίες το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και η Ευρωπαϊκή συνοχή. Ενισχύοντας τις τάσεις συγκρούσεις μεταξύ των Ευρωπαίων και των μεταναστών, που στην Ιταλία παίρνει την μορφή ενός «ligth» φασισμού. Διασπώντας περαιτέρω την ταξική ενότητα των προλεταρίων.
Ισχυροποιώντας τους μηχανισμούς καταστολής. Μετατρέποντας την αστική δημοκρατία, σε ένα «νεκρό γράμμα» θεσμών, που «απαγορεύει» κάθε λαϊκή κινητοποίηση. Κινητοποιήσεις που σε συνθήκες συστημικής κρίσης φαντάζουν μια επικίνδυνη εξέλιξη για τις Ευρωπαϊκές καπιταλιστικές Ελίτ.

Ακολουθώντας κατά γράμμα την πολιτική των ΗΠΑ στο πόλεμο κατά των φτωχών , των καταπιεσμένων του τρίτου κόσμου. Ακολουθώντας κατά γράμμα τις ΗΠΑ σε αυτό που ονομάστηκε «πόλεμος κατά τη τρομοκρατίας». Ανοίγοντας το δρόμο για ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο για ένα νέο ιμπεριαλιστικό μοίρασμα του κόσμου.

Η δημιουργία της ΕΕ δεν συνεπάγεται το τέλος των ανταγωνισμών ανάμεσα στους Ευρωπαϊκούς καπιταλιστές. Απεναντίας είναι συχνές και έντονες οι συγκρούσεις ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κέντρα, περιοχές και κράτη. Ούτε συνεπάγεται την πλήρη και δίχως αντιφάσεις οικονομική – πολιτική ενοποίηση της ΕΕ. Απεναντίας διευρύνεται η οικονομική ανισομέρεια μεταξύ Βορρά– Νότου, όσο και Δύσης και μετα«σοσιαλιστικής» Ανατολής.

Αυτό με την σειρά του δεν συνεπάγεται πως οι αστικές τάξεις των Ευρωπαϊκών χώρων που είναι χαμηλότερα στο ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας , όπως η Ελλάδα δεν βγαίνουν κερδισμένες από την πολιτική που προωθεί η ΕΕ και εφαρμόζουν οι εθνικές κυβερνήσεις. Το ακριβώς αντίθετο θα λέγαμε συμβαίνει, καθώς ισχυροποιούνται στο πόλεμο κατά των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους, και απέναντι σε κεφάλαια που είναι εκτός ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά η δημιουργία του ενιαίου χώρου της ΕΕ δημιουργεί τις δυνατότητες να συναντηθούν αγωνιστικά και ταξικά οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι. Να συναντηθούν οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που δεν συμβιβάζονται με αυτή την Ευρώπη των μονοπωλίων, των πολυεθνικών. Την ΕΕ της φτώχιας, της εκμετάλλευσης, της καταστροφής της μικρομεσαίας αγροτιάς του Νότου, της καπιταλιστικής παρακμής και της πολιτιστικής ισοπέδωσης και εμπορευματοποίησης.

Για αυτό το λόγο η απάντηση της αριστεράς και των εργαζόμενων δεν μπορεί να ταυτίζεται με εθνικιστικές αντιλήψεις που εναντιώνονται στην ΕΕ, υπερασπιζόμενοι το εθνικό καπιταλιστικό κράτος.

Ούτε από την άλλη όμως στο όνομα ενός– στην βάση του –αστικού κοσμοπολιτισμού - πρέπει να υπερασπίζονται την λυκοφιλία των ευρωπαίων καπιταλίστων. Να υπερασπίζονται την ΕΕ και την προοπτική ενός Ευρωπαϊκού υπερκράτους- φρούριο απέναντι στους μετανάστες , φυλακή των δικαιωμάτων και των λαϊκών αναγκών. Βάζοντας ως στόχο να αποκτήσει «δημοκρατικά» ρούχα η «ευρωπαϊκή λυκοφιλία».


Μια συνεπή διεθνιστική εργατική επαναστατική γραμμή θα πρέπει να αγωνίζεται για την καταστροφή της ΕΕ , για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος σε εθνική και διεθνική βάση.

Για την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής- αντικαπιταλιστικής Ελλάδας- Βαλκανίων και Ευρώπης. Στην κατεύθυνση μιας παγκόσμιας κομμουνιστικής χειραφετημένης κοινωνίας.
Αυτό προϋποθέτει μια ενωμένη επαναστατική, δημοκρατική και κομμουνιστική αριστερά. Προϋποθέτει μια ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στις ευρωεκλογές και στους αγώνες!!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

3/6/09

E. Μπιτσάκης: Οι δυνάμεις της αριστεράς να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο



"Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας" σημείωσε στην "Αυγή" ο καθηγητής πανεπιστημίου και αγωνιστής της αριστεράς Ευτύχης Μπιτσάκης. Παράλληλα επισήμανε πως η κοινή δράση της αριστεράς αποτελεί προϋπόθεση ώστε να καταφέρει να υπερβεί τις αδυναμίες και τα λάθη του παρελθόντος.
Είναι γνωστό ότι για χρόνια συμμετέχετε στις δραστηριότητες και τα όργανα του ΝΑΡ. Παρ' όλα αυτά συχνά κάνετε προτάσεις ενότητας της αριστεράς. Θεωρείτε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό; Έχω κι εγώ την κακή συνήθεια να παρεμβαίνω ενίοτε στην πολιτική, επειδή πιστεύω ότι εκφράζω την επιθυμία και τις ελπίδες του "λαού" της αριστεράς ή, έστω, της πλειοψηφίας των αριστερών, κομμουνιστών και μη. Δεν έκανα όμως ποτέ πρόταση για ενότητα, αλλά για κοινή δράση, επιμέρους συνεργασίες και δημιουργικό διάλογο. Στις προηγούμενες εκλογές, π.χ., πρότεινα να υπάρξει κοινό ψηφοδέλτιο με βάση τρία σημεία: Εναντίον της φτώχειας μέσα στον αυξανόμενο κοινωνικό πλούτο, εναντίον της συστηματικής οικοδόμησης του κράτους καταστολής και εναντίον των πολέμων της "νέας τάξης". Κάνοντας αυτή την πρόταση ήξεραν ότι δεν θα γινόταν δεκτή από το σύνολο της αριστεράς. Τότε γιατί την έκανα; Όπως έγραψε η Εποχή, κάποιος έπρεπε να την κάνει. Αλλά προτάσεις αυτού του είδους εντάσσονται σε μια ευρύτερη προοπτική: Αυτό που σήμερα δεν είναι εφικτό, είναι αναγκαίο και πρέπει κάποτε να γίνει. Πράγματι: Ζούμε σε μια εποχή που διακυβεύεται το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά οι δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς δεν μπόρεσαν ακόμα να υπερβούν το παρελθόν τους. Είμαστε όλοι θραύσματα της κάποτε ενιαίας αριστεράς. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από στοιχειώδεις μορφές συνεργασίας. Η κοινή δράση και ο διάλογος θα συμβάλουν στην αλληλοκατανόηση, στην υπέρβαση τραυματικών καταστάσεων και στη δημιουργία προϋποθέσεων για μονιμότερες μορφές συνεργασίας, εκλογικές συνεργασίες κ.λπ.
Πώς είδατε την πρόταση του Μανώλη Γλέζου για κοινό ευρωψηφοδέλτιο και κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς;
Η πρόταση του Μανώλη Γλέζου, παλαιού συγκρατούμενου, κινείται περίπου στο ίδιο πνεύμα. Ήταν, λοιπόν, φυσικό ότι δεν θα έβρισκε πολλά "ευήκοα ώτα". Όμως έπρεπε να γίνει. Και μια διευκρίνιση: Χωρίς ξεκαθάρισμα των λογαριασμών μας με το παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Επί του παρόντος, στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασίες είναι ανέφικτες. Όμως πρέπει να επιμείνουμε στο εφικτό: στην κοινή δράση και στον θεωρητικό διάλογο. Οι τρεις σημερινές συνιστώσες της αριστεράς είναι ένα δεδομένο. Παρά τις διαφορές, αντικειμενικά δεν είναι εχθρός. Άλλος είναι ο εχθρός. Οι ηγεσίες των τριών συνιστωσών (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοιν. αριστερά) έχουν συνεπώς ιστορική ευθύνη: να σταματήσουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο και να συνεργαστούν στα επιμέρους, χωρίς να απαιτούν ομοφωνία σε θέματα στρατηγικής. (Ποια από τις τρεις συνιστώσες έχει επεξεργασμένη στρατηγική;).
Μπορεί η αριστερά στη χώρα μας να κατανοήσει αδυναμίες και λάθη του παρελθόντος που την οδήγησαν στον πολυκερματισμό και να τα μετατρέψει σε δημιουργική δύναμη;
Έχουν γραφτεί πολλά για την ιστορία της αριστεράς, αρχίζοντας από το 1940. Όμως μια συνολική και γενικά αποδεκτή ερμηνεία των κρίσιμων στιγμών αυτής της περιόδου δεν υπάρχει. Παραδείγματος χάριν:
Γιατί το νικηφόρο ΕΑΜ διεκδικούσε λίγα υπουργεία στον Λίβανο χάριν μιας "εθνικής ενότητας";
Γιατί παρευρέθηκε στη μάχη του Δεκέμβρη (1949) και, αφού δέχτηκε την πρόκληση, γιατί έστειλε τον Άρη στην Ήπειρο να κυνηγά τον ανύπαρκτο Ζέρβα; Και γιατί το ΕΑΜ παραδόθηκε αμαχητί στη Βάρκιζα; Και πώς να δικαιολογηθεί η ασυναρτησία που χαρακτηρίζει την τραγική πολιτική την περίοδο του Εμφυλίου; Και όταν υπήρξε μια νέα ευκαιρία μετά την πτώση της χούντας, τι νόημα είχε ο στόχος της "αλλαγής", της "στέρεας αλλαγής"; Εβδομήντα χρόνια: άλλοι δεν θέλουν, άλλοι δεν νοιάζονται και άλλοι, παρά τις καλές προθέσεις, παραμένουν δέσμιοι του παρελθόντος.
Η κοινή δράση, μορφές συνεργασίας και το άνοιγμα της θεωρητικής συζήτησης αποτελούν προϋπόθεση για να υπερβούμε την ιστορία μας. Καμία από τις δύο κύριες συνιστώσες της αριστεράς δεν πραγματοποίησε τη θεωρητική υπέρβαση. Αλλά το μέλλον, αν και σκοτεινό, είναι μπροστά μας.
Παρακολουθήσατε το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ και τις αποφάσεις του; Θεωρείτε πως είναι δυνατό να "ταιριάξουν τα χνώτα" σας -όπως λέει η Αλ. Παπαρήγα- μετά την επαν-υιοθέτηση της σταλινικής περιόδου εκ μέρους του ΚΚΕ;
Πρώτη διευκρίνιση: Δεν ταυτίζω τους τίμιους αγωνιστές του ΚΚΕ με τη σημερινή ηγεσία αυτού του κόμματος. Προφανώς τα χνώτα μας δεν ταιριάζουν, δοθέντος ότι εγώ είμαι "ναυάγιο της ταξικής πάλης", που κατά καιρούς με ανασύρει από τον πάτο ο αστικός Τύπος για να χτυπήσω το κόμμα και τον "σοσιαλισμό που γνωρίσαμε" (Ριζοσπάστης). Αλλά το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό.
Η ηγεσία του ΚΚΕ, μη θέλοντας και μη μπορώντας πλέον να ερμηνεύσει την ιστορία του κόμματος και προπαντός την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, διαμόρφωσε μια αντιμαρξιστική αντίληψη της ιστορίας. Και τώρα είναι πλέον έγκλειστη στο "θεωρητικό" σχήμα της. Να ελπίσουμε πως οι νέες δυνάμεις του ΚΚΕ θα μπορέσουν να υπερβούν αυτή την ιστορική και πρακτική οπισθοδρόμηση και να συμπορευτούν στους κοινούς αγώνες με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς; "Ενότητα μέσα στη διαφορά" δεν έλεγε ο Λένιν και πριν απ' αυτόν ο Μαρξ και πριν από τον Μαρξ ο Χέγκελ;

*(Και μία σύμπτωση: πριν από μισό αιώνα άρχισα να συνεργάζομαι με την Αυγή με το ψευδώνυμο Κώστας Πολίτης. Θα μάθουμε να συνομιλούμε ξανά;).
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...