29/10/09

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ


 
Σίγουρα δεν μπορείς να ταυτίζεσαι ή να υποστηρίζεις τέτοιες ενέργειες ατομικής ή μαζικής βίας. Και δεν θα μείνω στο ανθρωπιστικό...κρίμα  τους αστυνομικούς, νέα παιδιά είναι των 700 ευρώ..κτλ
Εξάλλου όταν πήγαιναν να γίνουν αστυνομικοί ήξεραν πως η δουλειά τους είναι επικίνδυνη και για αυτό πληρώνονται.
Επίσης δεν ξεχνώ πως αυτοί που δέρνουν εργάτες , φοιτητές και μετανάστες είναι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι.
Οπότε σίγουρα ο ανθρωπιστικός παράγοντας είναι σημαντικός , μόνο που πρέπει να έχει καθολικό χαρακτήρα και να συνδέεται με την υπόθεση της χειραφέτησης των καταπιεσμένων και ειδικότερα της ολότητας της εργατικής τάξης.
Και για αυτό το λόγο όσοι πρεσβεύουν και αγωνίζονται για την κοινωνική χειραφέτηση δεν μπορούν να ταυτίζονται με τέτοιες ενέργειες μαζικής μηδενιστικής βίας.
Είναι αλλό πράγμα να τις κατανοούν , να τις αναλύουν και άλλο να τις θεωρούν πως και τι.
Έτσι στο επίπεδο της ανάλυσης και της ερμηνείας δεν μπορείς παρά να διαπιστώσεις..πως ο Χρυσοχοίδης και η κυβέρνηση άνοιξε ένα πόλεμο που δεν μπορεί να κερδίσει και πως αν συνεχίσει το ίδιο βιολί ..θα τον χάσει...
Σε αυτό θα επανέλθω σύντομα....

28/10/09

Στο καλό Ελλη....

Έφυγε από τη ζωή, σήμερα τα ξημερώματα, η δημοσιογράφος, συγγραφέας και μαχήτρια της Αριστεράς Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κ. Παππά θα κηδευτεί πολιτικά στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, εκεί όπου και θα ταφεί δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη Νέο παράθυρο. Δείτε και διαβάστε αποσπάσματα από την αφήγηση της στον Στέλιο Κούλογλου. Η Έλλη Παππά ήταν δημοσιογράφος, συγγραφέας και μαχήτρια της Αριστεράς. Κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου και αδελφή της Διδούς Σωτηρίου, γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη, τον οποίο και έγιναν ζευγάρι στη ζωή. Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε η δεύτερη δίκη, το Φεβρουάριο του 1952) οπότε και το ζευγάρι καταδικάστηκε σε θάνατο. ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά στην Παππά, λόγω του βρέφους, χαρίστηκε η ζωή και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο, απ’ όπου αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας. Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου». Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της, τα οποία κυκλοφόρησαν το 2006, είναι τα «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα). Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α). http://www.tvxs.gr/v24446

26/10/09

Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις ανταρσίες



Είναι γνωστά τα αποτελέσματα των εκλογών. Εκλογές που φανέρωσαν την βαθιά κρίση αντιπροσώπευσης. Φανέρωσαν την αγωνία της εργατικής τάξης να βρει απαντήσεις για το πώς μπορεί να κάνει την ζωή της καλύτερη και αξιοπρεπής: Να έχει μεροκάματο και δουλειά, να ζει σε ένα πιο καθαρό και ανθρώπινο φυσικό και οικιστικό περιβάλλον. Την αγωνιά της νεολαίας που κατανοεί πως το μέλλον της θα είναι πολύ χειρότερο από αυτό των γονιών της. Και αντιδρά με τρόπο σπασμωδικό, άτσαλο- απολιτικό εν πολλοίς- αλλά και εξεγερσιακό. Και κάθε εξέγερση έχει μέσα της την αρχή της ελπίδας, όπως θα έλεγε και ο Ε. Μπλοχ. Δυνάμει επικίνδυνη για το σύστημα, για αυτό και η κατοχή των ματ στα Εξάρχεια.


Σε μια εποχή που έχουν αναπτυχθεί και θα αναπτυχθούν και άλλο, νέες παραγωγικές δυνάμεις, που φέρουν την χειραφέτηση των καταπιεσμένων ακόμη πιο κοντά. Που όμως μπορεί και να βρικολακιάσουν- καταστρέφοντας περιβάλλον και ανθρώπους- αν παραμείνει για μακρόν η εξουσία σε αυτούς που καρπώνονται τον κοινωνικό πλούτο.


Και η αριστερά τι κάνει, ιδιαίτερα τι κάνει η αντικαπιταλιστική αριστερά, ποιος είναι ο ρόλος της; Αντικαπιταλιστική Αριστερά που είναι ένα μικρό, αλλά σημαντικό και μάχιμο τμήμα της μεγάλης οικογένειας της Αριστεράς. Μιας πολιτικής οικογένειας που ξεκινάει από την αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας. για να καταλήξει στους χώρους της αυτονομίας και του αναρχοσυνδικαλισμού.


Τι κάνει λοιπόν η «άλλη», αντικαπιταλιστική, ριζοσπαστική, αντιιμπεριαλιστική και αντισυστημική Αριστερά; Ένα τμήμα της συμμετέχει στο ΣΥΡΙΖΑ. Με διαφορετικές όμως προσεγγίσεις: Κάποιοι βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ ως τμήμα μιας μεγάλης και χρήσιμης για τον λαό Αριστεράς. Κάποιοι ως μοντέλο μιας αριστερής αντικαπιταλιστικής ανασύνθεσης. Κάποιοι βλέπουν τον εαυτό τους ως την αντικαπιταλιστική πτέρυγα μιας ενιαίας Αριστεράς. Και κάποιοι ανοικτά ή μη , το βλέπουν ως χώρο ενός μαζικού εισοδισμού. Συνεισφέροντας - εν τω συνόλω- στην ενίσχυση των ρεφορμιστικών αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ.


Κάποιες άλλες δυνάμεις ακολουθούν τους μοναχικούς δρόμους της αυτόκεντρης ανάπτυξης. Δίχως όμως να υπάρχει και εκεί μια ενιαία πολιτική αντίληψη και λογική. Κάποιες μένουν σε μια μισή και αδύναμη αντίσταση. Κάποιες άλλες αντίθετα, στην λογική της αυτόκεντρης ανάπτυξης-διαβάζοντας βολονταριστικά τις αντιφάσεις της πραγματικότητας- σηκώνουν το πήχη, μόνο που δεν το φτάνουν ούτε οι ίδιες. Δυνάμεις που χάνουν την μάχιμη δυναμική τους, στους αδιέξοδους δρόμους της αυτόκεντρης ανάπτυξης.


Τέλος, υπάρχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που στις εκλογές επιβραβεύτηκε για την ενωτική λογική της και την αντικαπιταλιστική, ανατρεπτική, αντισυστημική αντίληψη της. Τα προβλήματα φυσικά πολλά: Διαφορετικές τακτικές, στρατηγικές, πολιτικές ανεπάρκειες, μιζέρια, ηττοπάθεια, μικροεγωισμοί ., μικρομεγαλισμοί.


Μόνο που η πραγματικότητα και η αναγκαιότητα είναι αμείλικτη. Το μέλλον για την Αντικαπιταλιστική Αριστερά βρίσκεται στην ενότητα, στην διαλεκτική άρση των διαφορών της και στην ανασύνθεση της. Εξάλλου σήμερα αυτά που ενοποιούν την Αντικαπιταλιστική Αριστερά είναι πολύ περισσότερα από αυτά που την χωρίζουν. Το μέλλον της Αντικαπιταλιστικής αριστεράς βρίσκεται στην ενότητα , στην εργατική δημοκρατία , στην ανατρεπτική στάση και στην οραματική διάθεση Κατά συνέπεια φρονώ, πως η ολόπλευρη ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μονόδρομος. Κάθε άλλη πολιτική στάση είναι μεμψίμοιρη, εξουσιαστική και μικροαστική. .


Αποτελεί πρώτιστη ανάγκη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ανοίξει τις πόρτες της σε όποια Αντικαπιταλιστική και ριζοσπαστική αριστερή δύναμη το επιθυμεί. Αυτό όμως πρέπει να συνδυαστεί με ένα βάθεμα και όχι έκπτωση των αντικαπιταλιστικών προγραμματικών κεκτημένων της.


Επίσης δεν έχει μέλλον αν μείνει συντονιστικό οργανώσεων και δεν μετατραπεί σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ των αγωνιστών, των εργαζόμενων και της νεολαιών. Μια παραγωγική μηχανή ανατρεπτικών αντικαπιταλιστικών πολιτικών που θα γίνονται κτήμα των ίδιων των αγωνιστών, των ίδιων των εργαζόμενων και της νεολαίας.


Μια πολιτική συλλλογικότητα που ενωτικά, ανοικτόμυαλα και ανοικτόκαρδα θα πρέπει να συναντηθεί με κάθε δύναμη που αγωνίζεται για τα εργατικά δικαιώματα, για τα δημοκρατικά δικαιώματα, για το περιβάλλον, για τους δημόσιους χώρους, για τα δημόσια αγαθά. Για να γίνει κτήμα του εργαζόμενου λαού, οι νέες κατακτήσεις της επιστήμης, της τεχνολογίας , του πολιτισμού. Για μια πολιτική αποεμπορευματοποίησης και όχι περαιτέρω εμπορευματοποίησης. Ένα ενιαίο μέτωπο με την υπόλοιπη Αριστερά, καθώς και με τα σοβαρά τμήματα της αναρχίας και της αυτονομίας.


Μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα πάει την συζήτηση πιο πέρα από την οικοδόμηση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος /κόμματος. Βάζοντας και αυτή το δικό της «λιθαράκι» στην συζήτηση, που έχει ανοίξει, για τον κομμουνισμό της εποχής μας. Για ένα παγκόσμιο σχέδιο μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.


Μακρόπνοο και αισιόδοξο σχέδιο ναι, αδύνατο όχι. Αρκεί να καταφέρουμε να αναμετρηθούμε με τις δικές μας αδυναμίες, αλλά και την μεγαλοσύνη των σκοπών μας Ας ξεκινήσουμε με ένα γέλιο- η ζωή είναι μια τρέλα- ένα νεύμα, ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα και ας πορευτούμε μαζί στο δρόμο του αγώνα. Εξάλλου η πολιτική μας πρέπει να είναι σαν τον έρωτα…καθολική και πολύμορφα ανατρεπτική….




ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ



















23/10/09

ΠΕΙΡΑΤΙΚΕΣ ΟΥΤΟΠΙΕΣ



Υπήρξαν από τα τέλη του 16ου μέχρι και το 18ο αιώνα, κάποιοι χιλιάδες άνθρωποι που έγιναν προδότες , έγιναν αποστάτες χωρών και των αυτοκρατοριών τους. Κυρίως όμως έγιναν αποστάτες της χριστιανικής θρησκείας και ασπάστηκαν το Ισλάμ, κυρίως στις ετερόδοξες μορφές του σουφισμού. Λαμβάνοντας μέρος στο «ιερό πόλεμο» ενάντια στην πρώιμη αποικιοκρατική Δύση. Έγιναν κουρσάροι και πειρατές, σπέρνοντας τον όλεθρο στην Ευρωπαϊκή ναυσιπλοΐα, οδηγώντας πολλούς χιλιάδες ευρωπαίους στα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς. Η αποστασία τους κάθε άλλο παρά απόδειξη υποταγής στην νέα πίστη ήταν. Ήταν συνειδητή επιλογή ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Τέτοιας που ουδέποτε είχαν ως υπήκοοι των αυτοκρατοριών τους. Η εγκατάλειψη της χριστιανοσύνης ήταν μια γενναία και επικίνδυνη πράξη αντίστασης και ανυπακοής.


Αυτή την ιστορία διαπραγματεύεται το βιβλίο του Peter Lamborn Wilson, γνωστός επίσης με το φιλολογικό ψευδώνυμο Hakim Bey: Πειρατικές ουτοπίες-Μαυριτανοί κουρσάροι και ευρωπαίοι αποστάτες- εκδόσεις: ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Ιούνιος 2009. Πρόκειται για ένα συγγραφέα που ύστερα από τις σπουδές του για χρόνια περιπλανήθηκε στις διάφορες μορφές του μυστικισμού της Ανατολής και ιδιαίτερα στο μυστικό Ισλάμ, τον σουφισμό. Στη δεκαετία του 1980 προχώρησε σε μια σύνθεση καταστασιακών ιδεών με ετερόδοξες εκδοχές σουφισμού και νεοπαγανισμού. Ένας κράμα που επικρίθηκε από ορισμένους κοινωνικούς αναρχικούς, ως ένας εκλεκτικός συνδυασμός μυστικισμού με «λάιφσταϊλ αναρχισμού». Ο ίδιος περιέγραψε τη σκέψη του ως «αναρχική οντολογία» ή «αμεσοκρατία» (immediatism), είναι δε ο εισηγητής της «Προσωρινής Αυτόνομης Ζώνης» (ΤΑZ).


Το βιβλίο επικεντρώνεται κυρίως σε μία κοινότητα του Ραμπάτ-Σαλέ κατά το πρώτο μισό του 17ου αιώνα Ένα κράτος της Μπαρμπαριάς όπου οι κουρσάροι κατόρθωσαν να γίνουν ανεξάρτητοι. Με αποτέλεσμα το Ραμπάτ-Σαλέ να διοικηθεί για μερικές δεκαετίες- από το Συμβούλιο των Κουρσάρων Καπετάνιων. Με τους κουρσάρους να νιώθουν και να είναι πολίτες αυτής της αυτόνομης πολιτείας, παρά υπήκοοι μιας αυτοκρατορίας του Αλγερίου. Μια κουρσάρικη δημοκρατία, μια πρώϊμη αστική επανάσταση, δίχως αστούς, όπως θα έλεγαν και οι μαρξιστές. Που στηρίχτηκε στην συσσώρευση κεφαλαίου από τις επιδρομές των κουρσάρων. Επίσης το βιβλίο αναφέρεται στην μυθική πειρατική πολιτεία, Λιμπερτάτια του καπετάν Μίσιον. Σε μια αναρχική ουτοπία, που μπροστά της η δημοκρατία του Σαλέ θεωρείτε καθεστωτικός συμβιβασμός. Μια απόλυτη πειρατική αναρχική πολιτεία, που χάθηκε μέσα στην σκόνη του χρόνου.


Για τον ανορθόλογο μετακαταστασιακό σούφι hakim bey, οι πειρατικές πολιτείες/ ουτοπίες δεν είναι παρά μια μορφή taz. Δηλαδή προσωρινές αυτόνομες περιοχές, μια προσωρινή απελευθερωμένη περιοχή. Μια απελευθερωμένη ζώνη που θα χαθεί σύντομα, για να εμφανιστεί κάπου αλλού, με άλλο τρόπο και μανδύα. Ο hakim bey δίνει μεγάλη έμφαση στην προσωρινότητα, κάθε τι μόνιμο δομεί εξουσίες που πνίγουν την αίσθηση της ελευθερίας. Μια μετακαταστασιακή στάση που υμνεί την περιπλάνηση σε πραγματικούς, εικονικούς και φανταστικούς τόπους.



Όπως οι πειρατές που έκτιζαν αυτόνομες πολιτείες στα απάνεμα λιμάνια, φτύνοντας την εξουσία των βασιλιάδων. Όπως οι αιρετικοί όλων των θρησκειών που συνάντησαν άμεσα το θείο, δίχως την εξουσία των ιερέων . Όπως οι εξεγερμένοι εργάτες που κατανόησαν πως μπορεί να ζήσουν και δίχως αφεντικά, εξάλλου αυτοί παράγουν.

Όπως οι «πειρατές» του ιντέρνετ που παράγουν προϊόντα της νέας τεχνολογίας και τα διακινούν δωρεάν ως «κοινός πλούτος», δίχως να τα δίνουν στον «Βασίλη των παραθύρων»- Το πειρατικό κόμμα στην Σουηδία με ανάλογο πολιτικό πρόγραμμα πήρε στις ευρωεκλογές 7%.


Όπως τα κοινωνικά κέντρα, τα μαχόμενα blog και οι νέες πολιτιστικές και κοινωνικές πρωτοπορίες. Όπως τα κινήματα που επαναοικειοποιούνται τους δημόσιους χώρους-τόπους, π.χ Ξενία Ιωαννίνων. Όπως ο «Δεκέμβρης» του 2008, που τρομάζει ακόμη την εξουσία, για αυτό και η κατοχή της «taz των Εξαρχείων» από την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.


Οι «πειρατές» των μητροπόλεων, που παράγουν τον νέο κοινωνικό πλούτο, ζώντας στα διάκενα του ολοκληρωτισμού του κεφαλαίου, αναζητούν με αντιφάσεις τις δικές τους ουτοπίες. Αναζητούν ένα καθολικό απελευθερωτικό μονοπάτι που θα υπερβαίνει τους καπιταλιστικούς διαχωρισμούς. Δεν έχουμε παρά με χαρά να συμμετέχουμε στο ανατρεπτικό πανηγύρι που ετοιμάζεται και ας αφήσουμε τον κάθε «Χρυσοχοίδη», να λέει…!!!


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ


20/10/09

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ



Η μάχη των εργαζομένων και του σωματείου εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων στο «Καριπίδη» συνεχίζεται με την διοίκηση του «Καριπίδη» να περνάει στην αντεπίθεση. Με ασφαλιστικά μέτρα ενάντια στο σωματείο , ζητώντας να κηρυχτεί η απεργία παράνομη και καταχραστική.


Ζητώντας 3000 ευρώ από την πρόεδρο και την γραμματέα του σωματείου. Βάζοντας τους απεργοσπάστες να φτιάξουν εργοδοτικό εργοστασιακό σωματείο. Απειλώντας το σύνολο των εργαζομένων με λοκ-άουτ. Δηλαδή με κλείσιμο του εργοστασίου.

Τώρα άμεσα να διευρυνθεί το εργατικό μέτωπο αντίστασης. Η νίκη των εργαζομένων στο «Καριπίδη» είναι νίκη όλων των εργαζομένων στην περιοχή. Αντίστοιχα μια ήττα θα  είναι ήττα του συνόλου της εργατικής τάξης.

Όπως πίσω από την εργοδοσία του «Καριπίδη» βρίσκεται το σύνολο της αστικής τάξης και των πολιτικών επιτελείων της˙ έτσι και πίσω από τους εργαζόμενους και το σωματείο, πρέπει να σταθεί το σύνολο του εργατικού κινήματος.

Και εδώ είναι τεράστια η ευθύνη του ΕΚΙ,  που αρνείται να πάρει θέση, στηρίζοντας την εργοδοσία. Ανεξάρτητου των λαθών του ΠΑΜΕ , μια τέτοια στάση της διοίκησης του ΕΚΙ μόνο ξεπουλημένη μπορεί να χαρακτηριστεί.

Σε κάθε περίπτωση , όλοι στα σωματεία μας, να βάλουμε ζήτημα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους  εργάτες του «Καριπίδη». Ο αγώνας βρίσκεται στα χέρια μας και όχι στα χέρια της συνδικαλιστικής  γραφειοκρατίας.  Εάν εμείς σηκώσουμε το ανάστημα μας θα νικήσουμε. Εάν μείνουμε σκυφτοί και υποταγμένοι θα συνεχίζουμε να πληρώνουμε τα φαγοπότια και τις χρεοκοπίες τους.

Είναι στο χέρι της εργατικής τάξης ως μαχόμενης ολότητας, να αποφασίσει αν θα παραμείνει στο κόσμο του διαχωρισμού ή αν θα τον συντρίψει…








16/10/09

ΚΑΠΟΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ



Οικονομική κρίση και κέρδη πάνε μαζί
Τα οικονομικά στοιχεία εν Ελλάδι δεν είναι καθόλου καλά. Ανεργία στο φόρτε της- 11% στα Γιάννενα- και τα στοιχεία λένε πως θα ανέβει κι άλλο. Πτώση κερδών και αναδουλειές στα μικρομάγαζα που οδηγούνται στο κλείσιμο των πιο μικρών και αδύνατων επιχειρήσεων, αυξάνοντας και άλλο τον αριθμό των ανέργων.

Ένα μπλοκάρισμα στην αγορά- έλλειψη ρευστού στάση εμπορίου έλεγαν οι παλιοί-  ένα μούδιασμα, ένας φόβος και μια ανασφάλεια για το αύριο. Στα 30 εκατομμύρια ευρώ,  φτάνει αυτά που χρωστάνε Νομαρχία και Περιφέρεια στην αγορά των Ιωαννίνων, απόρροια της απουσίας χρηματοδότησης του κράτους στις περιφέρειας.  Ένα ποσό αρκετά υψηλό ποσό για να ζεστάνει λίγο την παγωμένη αγορά μας.

Φυσικά κέρδη υπάρχουν, λιγότερα από πριν αλλά εμφανίζονται  ακόμη κέρδη, χρήματα υπάρχουν˙ το Χρηματιστήριο κάνει πάρτι από την μέρα που βγήκε η ισχυρή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Και δεν πρόκειται για μικροεπενδυτές- κάθε άλλο-αυτοί έχουν εξαφανιστεί από την πιάτσα, από το κάζο, την κλεψιά καλύτερα, του 1999.

 Στο Χρηματιστήριο παίζουν αυτή την στιγμή, διάφορα μικρομέγαλα «αρπακτικά», απομεινάρια της «παλαιάς φυλής» των γιάπηδων, που περιμένουν ευκαιρίες, αλλά και μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που συνδέονται αμεσότατα με την παγκόσμια αγορά, με το πολυεθνικό κεφάλαιο.

Η «κομμουνιστική» Κίνα σώζει την παρτίδα
Μια παγκόσμια αγορά που και αυτή βρίσκεται σε κρίση, βαθιά και πολύπλευρη, μόνο που τα τεράστια κεφάλαια, βρισκόμενα στο 1% του πληθυσμού αντέχουν ακόμη. Ίσως γιατί το παγκόσμιο κεφάλαιο έχει μάθει το μάθημα του 1929, ίσως γιατί υπάρχει η «κομμουνιστική» Κίνα με την τεράστια, αλματώδη ανάπτυξη που στηρίζει τις ΗΠΑ και ΕΕ. Μια ανάπτυξη που και για την «κομμουνιστική» Κίνα είναι μικρότερη , αλλά ακόμη πολύ ψηλά για να στηρίζει το σύστημα.

Μια «κομμουνιστική» Κίνα με τα εκατοντάδες εκατομμυρίων εργαζομένων που στα βιομηχανικά εργασιακά κολαστήρια παράγουν κάθε μέρα, εκατοντάδες χιλιάδες εμπορευμάτων. Παράγουν τεράστια ποσότητα απλήρωτης εργασίας και υπεραξίας που μεταφέρεται και στην Δύση, κυρίως ΗΠΑ και λιγότερο ΕΕ και Ρωσία. Πρόκειται για συνθήκες πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου στην «κομμουνιστική» Κίνα  που δίνει ανάσα στην σύνδεσης της με το παγκόσμιο καπιταλισμό.  

Φυσικά την νύφη την πληρώνουν οι εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενων που ζουν σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Μόνο που και σε αυτό το πεδίο τα πράγματα δεν είναι άσπρο- μαύρο. Οι Κινέζοι αγρότες στην ύπαιθρο ζουν σε άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας. Τα πράγματα εκεί δεν νομίζω να έχουν προχωρήσει πέρα από το τι είχε κατακτήσει ο ΜΑΟ με τα δυο πιάτα φαγητό την ημέρα.

Ίσως από μια πλευρά να έχουν γίνει χειρότερα με την διάλυση ουσιαστικά του κρατικού πλάνου που υπήρχε και την αύξηση της ανισότητας ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Ίσως από μια άλλη πλευρά η κατάσταση να έχει γίνει καλύτερη εξαιτίας των τεραστίων διαστάσεων οικονομική ανάπτυξη.

Οι φτωχοί αγρότες -εκ των καταστάσεων- αναγκάζονται να μεταφέρονται στα βιομηχανικά κολαστήρια που δουλεύουν σκληρά, άγρια, απάνθρωπα, σαν σκλάβοι σχεδόν, δίχως εργασιακά δικαιώματα. Μόνο που τα χαμηλά μεροκάματα , αυτά που εμείς θα τα χαρακτηρίζαμε χαρτζιλίκι, για αυτούς σημαίνει τεράστια άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου.

   
    Η οικονομική κρίση αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής εμπορευματοποίησης 
Ο καπιταλισμός αυτή την στιγμή είναι πιο παγκοσμιοποιημένος από ποτέ. Είναι στην πιο ολοκληρωμένη ή ολοκληρωτική του φάση ή στάδιο. Κάθε τι έχει αποικιστεί από το εμπόρευμα και δεν πρόκειται να απο-αποικιστεί εάν δεν ανατραπεί καθολικά αυτό το σύστημα.

 Μόνο που δεν λειτουργεί με το ίδιο επίπεδο ανάπτυξης παντού. Η ανισόμετρη αλλά και συνδυασμένη ανάπτυξη όχι μόνο υπάρχει αλλά και βαθαίνει σε απίστευτο βαθμό. Επίσης ισχύει τα πιο ανισόμετρα τμήματα της, όπως η Κίνα αλλά και οι άλλες νέες βιομηχανικές περιοχές, να  δημιουργούν πρωτόγνωρη  δυναμική στο σύστημα, ακόμη και μέσα στην κρίση. Την στιγμή που οι πιο αναπτυγμένοι κόμβοι αυτού του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, εξαιτίας της τεράστιας ανάπτυξης τους αδυνατούν να την  εκμεταλλευτούν, προς όφελος των πολλών, αλλά και σε περιόδους κρίσης υπερ των λίγων.   

 Οι πιο υψηλά αναπτυγμένοι κόμβοι του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό ανάπτυξης που χρειάζονται ελάχιστη εργασία. Αυτό συνεπάγεται πτώση του ποσοστού κέρδους , καθώς το κέρδος παράγει μόνο η ζωντανή εργασία και όχι η νεκρή εργασία , δηλαδή οι μηχανές. Από την άλλη πλευρά η τεράστια παραγωγή εμπορευμάτων - κατά το ήμισυ παντελώς άχρηστη για τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες- πρέπει να πουληθεί., έτσι ώστε να μετατραπεί η παραγόμενη υπεραξία σε κέρδος για το κεφάλαιο. Όμως η ανεργία αυξάνει , τα μεροκάματα σε πραγματικές τιμές πέφτουν, αντί  να ανέβουν και τα εμπορεύματα μένουν απούλητα, συσσωρεύονται και καταστρέφονται για να μην μηδενιστεί το ποσοστό κέρδους των επιχειρήσεων.

 Μια κατά βάση τρελή κατάσταση, που μόνο η ανατροπή, η διαλεκτική άρση – υπέρβαση αυτού του συστήματος που εμπορευματοποιεί τα πάντα, θα ήταν μια ριζικά καινοτόμα λύση. Μόνο που αυτό το ιστορικά αναγκαίο και ίσως και υποκειμενικά επιθυμητό δεν είναι ακόμη και πολιτικά δυνατό.

Εξάλλου η κοινωνική και πολιτική εξέλιξη και πρόοδος δεν κρίνεται με βάση τις υποκειμενικές επιθυμίες κάποιων- αυτές λειτουργούν σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα- ιστορικά προσδιορισμένα. Κρίνονται με το κατά πόσο ώριμα είναι πράγματα για αλλαγές και ανατροπές.

Κατά πόσο ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει ακόμη εφεδρείες και η Κίνα είναι μια τέτοια εφεδρεία.. Και κατά πόσο αυτοί που δεν έχουν αποθέματα και πουλάνε την εργατική τους δύναμη, κατανοήσουν την δύναμη που έχουν στα χέρια τους. Την παραγωγική εξουσία που καθορίζει το μέτρο των πραγμάτων.

Και αυτοί οι εργαζόμενοι δεν είναι τόσο οι εργάτες στην αλυσίδα παραγωγής της βιομηχανίας,  όσο  οι πνευματικοί εργάτες που συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή της νέας τεχνολογίας. Προϊόντα της νέας τεχνολογίας που μπορούν να λειτουργήσουν άμεσα και πέρα από το εμπορευματικό κύκλο.  Αυτή η άμεση παραγωγική τους δύναμη, τους, την δίνει την δυνατότητα της πολύπλευρης κατανόησης της εργατικής εξουσίας αυτών των εργατών.

Από τα δεδομένα στα απρόβλεπτα
Ξεφύγαμε όμως, απέχουμε πολύ, από αυτή την κατάσταση «βρασμού», αυτή την φάση της ιστορικής διακλάδωσης. Σήμερα τα πράγματα κινούνται με τους ρυθμούς που ξέρουμε, με τις συνθήκες που βιώνουμε, με τους συσχετισμούς δύναμης που υφιστάμεθα. Με δοσμένες απαντήσεις από πλευρά του συστήματος. Με απαντήσεις που συνδυάζουν αγορά και δημόσιες επενδύσεις με έμφαση  κατά βάση στην αγορά. Τα ζητήματα των λιμανιών, του Σκαραμαγκά δείχνουν τα όρια των παρεμβάσεων του κράτους.

Με μια κυβέρνηση που θα προσπαθήσει να βγάλει τα «κάστανα από την φωτιά», της κρίσης. Με την ΝΔ διαλυμένη  και ασκώντας , κατά βάση, από τα δεξιά, αντιπολίτευση. Και με μια πολύχρωμη αριστερά που δεν μπορεί να συνεννοηθεί ούτε στα στοιχειώδη, αν και ο κόσμος της συνεχώς τις δίνει μήνυμα αγωνιστικής ενότητας..

Φυσικά το ερώτημα παραμένει: τι μπορεί να γίνει σήμερα που τα πράγματα είναι δεδομένα;  Από την πλευρά πόσο δεδομένα είναι τα πράγματα; Μήπως μέσα σε τέτοιες συνθήκες κρίσης οι δυναμικές που δημιουργούνται συχνά είναι απρόβλεπτες και μπορούν να γίνουν οριακές;

Σε κάθε περίπτωση όμως οι μαχόμενες, και ριζοσπαστικές δυνάμεις αυτού του τόπου και ειδικότερα οι ανατρεπτικές δυνάμεις που δεν συμβιβάζονται με αυτή την υπάρχουσα τάξη  πραγμάτων πρέπει να κινηθούν με γνώμονα την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Δεν πρέπει και δεν μπορεί να ξαναπληρώσουν την κρίση οι ίδιοι που πλήρωσαν τα άγρια φαγοπότια. Ούτε μπορούν οι ανατρεπτικές δυνάμεις να περιμένουν την χειροτέρευση  της κατάστασης για να βγουν μπροστά και ηρωικά. Ένας πεινασμένος και φοβισμένος άνθρωπος πιο εύκολα καταφεύγει σε σωτήρες και Χίτλερ, παρά γίνεται επαναστάτης.

Ο χειμώνας έρχεται  και φαντάζει άγριος, μόνο που και αυτός  ετοιμάζει στα σπλάχνα της γης την άνοιξη. Μια άνοιξη που όσο κι αν αργεί, στο τέλος θα ανθίσει την  γη και θα ξυπνήσει τα πάθη και τις επιθυμίες.

Δημήτρης Αργυρός 

























































     

    
    
     
         
   

   

14/10/09

ΔΗΛΩΣΗ ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ για τον ΚΑΡΥΠΙΔΗ



Χαιρετίζουμε τον επίμονο και ηρωικό αγώνα των εργατών- Ελλήνων και ξένων- στον ΚΑΡΥΠΙΔΗ, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα, διεκδικώντας την αξιοπρέπεια τους.


Δίνοντας μαθήματα σθεναρής αντίστασης και αγωνιστικότητας σε όλη την εργατική τάξη των Ιωαννίνων και ιδιαίτερα σε αυτούς τους εργάτες που μένουν απλήρωτοι, που στα Γιάννενα δεν είναι και λίγοι. 


Καταδικάζουμε την προηγούμενη αλλά και την νέα κυβέρνηση που με την πολιτική τους στηρίζουν ανοικτά την εργοδοσία του ΚΑΡΥΠΙΔΗ. Μια εργοδοσία που αφήνει απλήρωτους τους εργάτες. Μια εργοδοσία που τους απέλυσε όταν οι εργάτες αγωνίστηκαν για το δίκαιο τους. Με στόχο να σπείρει τον τρόμο και να επιβάλλει την υποταγή των αγωνιζόμενων εργατών.


Βουβοί ακόλουθοι αυτής της αντεργατικής πολιτικής παραμένουν οι βουλευτές του νόμου μας. Αρνούμενοι και αυτοί να καταδικάσουν μια εργοδοσία που ζει παρασιτικά σε βάρος των εργαζόμενων που με ιδρώτα και κόπο , παράγουν τον πλούτο.


Ενεργοί συμμέτοχοι στο έγκλημα είναι οι Νομαρχιακές και Δημοτικές αρχές της περιοχής, στηρίζοντας τα εγκλήματα της εργοδοσίας. Όπως φάνηκε και απο την στάση τους- που κτυπούσε και κτυπάει με συμπόνια την πλάτη της εργοδοσίας- στηρίζοντας ενεργά τα εργοδοτικά συμφέροντα.


Πρόκειται για μια ανοικτή και απροκάλυπτη πολιτική στήριξης της εργοδοσίας και του κεφαλαίου σε βάρος των εργατικής τάξης. Μια εργατική τάξη που καλείται να πληρώσει την κρίση τους, όπως πριν πλήρωσε τα γλέντια και τις σπατάλες τους.


Είναι η ώρα- ενωτικά, αγωνιστικά και ταξικά - το εργατικό κίνημα να δώσει ,την δική του απάντηση: Πρέπει άμεσα το σωματείο εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων να υλοποιήσει την απόφαση της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης για σύσκεψη σωματείων. Είναι ανάγκη η δημιουργία ενός εργατικού μετώπου, ενός οριζόντιου συντονισμού σωματείων για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων που είναι υπο διωγμό.

Άμεσα - την άλλη βδομάδα, αν γίνεται – το ΕΚΙ να υλοποιήσει την απόφαση της Γ.Σ του Ιουνίου για την προκήρυξη πανγιαννιώτικης πανεργατικής απεργίας με αφορμή το ζήτημα του ΚΑΡΥΠΙΔΗ. Αναδεικνύοντας παράλληλα και όλα τα αλλά μεγάλα προβλήματα των εργαζόμενων( ανεργία, απλήρωτοι εργάτες, ανασφάλιστη εργασία, εργοδοτικός εκβιασμός .. κτλ). Για την καλύτερη οργάνωση των απεργιακών κινητοποιήσεων είναι ανάγκη δε, να καλεστεί μια νέα γενική συνέλευση του ΕΚΙ. Μια Γενική Συνέλευση και σύσκεψη σωματείων και αντιπροσώπων στο ΕΚΙ.


Είναι τέλος ανάγκη να περάσει με πιο αποτελεσματικό τρόπο η οργάνωση του αγώνα στην βάση των σωματείων, στους ίδιους τους εργάτες και στις γενικές τους συνελεύσεις. Στην δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων που είναι οι μόνες ικανές να απαντήσουν αγωνιστικά στην εργοδοσία, αλλά και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που συμβιβάζονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, ξεπουλώντας τους αγώνες.

ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Γ. ΜΠΟΥΤΖΑΣ- Μέλος της διοίκησης του ΕΚΙ
Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ- Μέλος της διοίκησης του σωματείου εμποροϋπαλλήλων και λοιπών Ιδιωτικών υπαλλήλων νομού Ιωαννίνων

Οι εργάτες του ΚΑΡΥΠΙΔΗ πρέπει να νικήσουν!!!!!!!



Η πρώτη μάχη ενάντια στην σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, θα δοθεί στους χώρους δουλείας, στα γιαπιά , στα εργασιακά κολαστήρια.

Η πρώτη μάχη δίνεται στα λιμάνια ενάντια στην ιδιωτικοποίηση τους που την ολοκλήρωσε η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή, αλλά την υπερασπίζεται και το ΠΑΣΟΚ.

Μια μικρότερη , αλλά διόλου σημαντικότερη δίνεται στον «Καρυπίδη» στα Γιάννενα. Σήμερα ξεκινάει η απεργία των εργαζομένων ενάντια στις εκδικητικές απολύσεις της εργοδοσίας. Απολύσεις που είχαν ως στόχο πρωτοπόρους εργάτες που πρωτοστάτησαν στις απεργίες του καλοκαιριού, που είχε ως αποτέλεσμα να παρθούν πίσω οι απολύσεις και οι μηνύσεις ενάντια σε συνδικαλιστές του σωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων και του ΠΑΜΕ. Φυσικά ούτε τότε, ούτε και τώρα , έχει επιλυθεί το πρόβλημα της πληρωμής των εργατών, που είναι και η βάση όλων των προβλημάτων.

Ανεξάρτητου ποιος καθοδηγεί αυτό τον αγώνα και ποιος πολιτικά επιθυμεί να το καλύψει ή να τον αδειάσει, όλη η εργατική τάξη της περιοχής είναι πολιτική, ηθικά , συναισθηματικά και ταξικά δίπλα στους εργάτες του Καρυπίδη, δίπλα στο σωματείο Εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων. Η νίκη τους θα είναι νίκη όλη της εργατικής τάξης της περιοχής , του νομού και της Ελλάδας.

9/10/09

Μετα τις εκλογές – όλα ανοικτά, όλοι στην μάχη. Μας αξίζει ένα καλύτερο αύριο!!!!


Στις εκλογές της 4 Οκτωβρίου ο «περίπατος» του ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε σε συντριβή της ΝΔ, σε μια στρατηγική ήττα της συντηρητικής δεξιάς παράταξης. Και πολύ άντεξε από μια πλευρά: δεκάδες οι φωνές τις τελευταίες μέρες που μιλάνε για την ολοφάνερη αδυναμία διακυβέρνησης της χώρας τους τελευταίους μήνες από την ΝΔ.

Ετσι έμεινε μόνος του ο Καραμανλής να προσπαθεί να αποδείξει - σε ποιον άραγε(;)- πως μπορεί να είναι ένας σοβαρός και στιβαρός συντηρητικός ηγέτης- ένας Καραμανλής- που καταφέρνει να ελέγχει την κατάσταση, μόνο που η κατάσταση του είχε ξεφύγει από τα χέρια του πολύ καιρό πριν, αν την είχε ποτέ στα χέρια του!!

Η ΝΔ απέτυχε να μετατραπεί σε ένα αξιόπιστο διαχειριστή του συστήματος σε μια περίοδο πολύμορφης κρίσης. Εμμένοντας σε ένα κοινότοπο και δίχως φαντασία νεοφιλελεύθερο νεοσυντηρητικό πρόγραμμα που πάγωνε, ξεπάγιασε την οικονομία και την κίνηση του χρήματος στην αγορά.

Τα αποτελέσματα πολύ γνωστά. Αύξηση ανεργίας, στάση εργασιών στην οικοδομή και συνολικότερα στην αγορά , εκτίναξη των ακάλυπτων επιταγών, κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αδυναμία να στηριχθεί το σαθρό καταναλωτικό πρότυπο που η βάση του ήταν η αθρόα παροχή δανείων , που έχουν υπερχρεώσει τα λαϊκά νοικοκυριά.

Η συντριβή της ΝΔ είναι εν τέλει αποτέλεσμα τόσο της πολιτικής αδυναμίας της ως κόμματος εξουσίας, ως διαχειριστή του συστήματος, όσο και της οριστικής χρεοκοπίας του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Η νέα κατάσταση επιβάλει νέα πρότυπα, νέα εργαλεία, με βάση τις δημόσιες επενδύσεις.

Αυτό καλό είναι να το πάρει πολύ σοβαρά υπόψιν του η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να εγκαταλείψει, οριστικά και αμετάκλητα τα σοσιαλφιλελεύθερα πειράματα. Βέβαια δεν αισιοδοξούμε:Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που ανακοινώθηκε έχει έντονα σοσιαλφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, ενώ το έλλειμμα που ανακοινώθηκε 10% δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να πάρουμε ανάσες ανακούφισης.

Το παραγωγικό μοντέλο που θα προσπαθήσει να εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ είναι ένας συνδυασμός δημόσιων κοινοτικών και ιδιωτικών επενδύσεων. Επενδύσεις στο τομέα της παιδείας, της νέας τεχνολογίας, στο τομέα της επικοινωνίας , των μεταφορών, του περιβάλλοντος, των πρότυπων αγροτικών προϊόντων. Μια εκτατική, ποιοτική ανάπτυξη του καπιταλισμού και των παραγωγικών δυνάμεων.

Εμπορευματοποιώντας τα πεδία του χώρου, του τόπου και του χρόνου. Εστιάζοντας την δράση του κεφαλαίου στην εκμετάλλευση της πνευματικής εργασίας. Αυτής της εργασίας που συναντιέται στην παραγωγή πλούτου στο τομέα των κοινωνικών συμπεριφορών και των στάσεων, του περιβάλλοντος της επικοινωνίας, των «γλωσσών», των νέων τεχνολογιών και κοινωνικών σχέσεων. Ένα μεταφορντικό παραγωγικό εργοστάσιο/ παράδειγμα, που εκτοξεύει την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας από το κεφάλαιο, διευρύνοντας την ευελιξία στην εργασία, προτείνοντας μια κάποια ασφάλεια για τους αδύνατους. Είναι το λεγόμενο μοντέλο της ελαστικοασφαλείας, το μοντέλο Δανία….

Από την άλλη πλευρά αυτό το μοντέλο δυνητικά δημιουργεί τις προϋποθέσεις- την υλική βάση, τις νέες παραγωγικές δυνάμεις- για μια άλλου τύπου διαλεκτικής υπέρβασης της πνευματικής και της χειρονακτικής εργασίας. Αυτό που ονομάζεται γενική διανοητικότητα της ζωντανής εργασίας. Δημιουργώντας τις υλικές βάσεις μιας κομμουνιστικής απελευθέρωσης, όπως αυτό αναπτύχθηκε στα γκρουντισε του Κ. Μαρξ.

Φυσικά αυτή η νέου τύπου ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που δημιουργεί δυνητικά τις προϋποθέσεις της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν θα έχει μέλλον αν δεν συναντηθεί με ένα καινοτόμο σύγχρονο επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα, κάτι που είναι και το μεγάλο ζητούμενο.

Το παραγωγικό μοντέλο που θα προτείνει το ΠΑΣΟΚ, έχει πρώτα να αντιμετωπίσει μια βαθιά κρίση υπερπαραγωγής και δεν είναι καθόλου σίγουρο πως οι νεοκευνσιανικές- σοσιαλφιλελεύθερες πολιτικές του θα αποδώσουν, ιδιαίτερα σε μια κοινωνία και οικονομία σαν την Ελλάδα.

Μια κοινωνία σε σχετική αφασία, που παίρνει μπροστά, μόνο από τις φωτιές των παιδιών της, που διαμαρτύρονται για ένα μέλλον δίχως ελπίδα, όπως το Δεκέμβρη. Με μια οικονομία που μάλλον θα είχε καταρρεύσει, αν δεν υπήρχε πάνω από 40% του ΑΕΠ, παραοικονομία.

Πρόκειται για ένα άκρως φιλόδοξο συστημικό στοίχημα που για να εφαρμοστεί είναι αναγκαία η ύπαρξη ενός ηγεμονικού κοινωνικού-πολιτικού μετώπου. Ένα ηγεμονικό πολιτικό-κοινωνικό μέτωπο ενσωμάτωσης των συμφερόντων των λαϊκών – εργατικών τάξεων που δεν εκπροσωπούνται στο κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.

Για να οικοδομηθεί αυτό το ηγεμονικό μπλοκ εξουσίας είναι αναγκαίο να ικανοποιηθούν κάποιες βασικές λαϊκές ανάγκες. Το έκανε ο Α. Παπανδρέου το 1981, στο κλείσιμο ενός οικονομικού κύκλου, όταν ο νεοφιλελευθερισμός έπαιρνε κεφάλι, σήμερα στην φάση μιας βαθύτερης οικονομικής κρίσης, τι θα πράξει ο Γ. Παπανδρέου;

Λαϊκά και εργατικά συμφέροντα που δεν εκπροσωπούνται ούτε απο την αριστερά. Μια αριστερά που αθροιστικά έπεσε , πλην της εξαίρεσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που σημείωσε σημαντική άνοδο- στα στενά όμως δεδομένα του χώρου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς- περίπου 3000 ψήφοι πάνω από τις ευρωεκλογές. Εκφράζοντας την αναγκαιότητα της ενότητας αυτού του χώρου.

Το ΚΚΕ μένει κλεισμένο στο κόσμο του, στις σταλινικές του εμμονές. Αποκομμένο από την υπόλοιπη αριστερά αλλά και από τα υπόγεια και μη ανατρεπτικά και ριζοσπαστικά ρεύματα. Μένοντας στα νοικοκυραίικα , μικροαστικά χαρακτηριστικά του.

Ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επικοινωνεί με τα σύγχρονα ριζοσπαστικά και ανατρεπτικά ρεύματα, αρνείται όμως να εγκαταλείψει τις όποιες διαχειριστικές κυβερνητικές πολιτικές. Μένοντας - επί της ουσίας- σε μια πολιτική γραμμή καλυτέρευσης του υπάρχοντος συστήματος.

Η Αριστερά όμως πρέπει να ξαναδώσει όραμα στο κόσμο, ελπίδα και προοπτική. Μια προοπτική, ένα όραμα που δεν θα περιμένει την «μεγάλη νύκτα των οδοφραγμάτων». Ούτε θα περιμένει ποτέ θα γίνει κυβέρνηση η Αριστερά. Θα διεκδικεί από τα σήμερα όλο τον κοινωνικό πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι. Θα διεκδικεί από τα σήμερα μια ζωή αξιοπρέπειας για όλους τους ανθρώπους.

Η Αριστερά πρέπει να βαδίζει χώρια και να κτυπάει μαζί: Πρέπει να οικοδομήσει από τα σήμερα, ένα πλατύ, ενωτικό, αγωνιστικό μέτωπο υπεράσπισης και διεύρυνσης των βασικών λαϊκών / εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων.

Που θα αγωνίζεται για μόνιμη δουλεία σε όλους τους εργαζόμενους, για αύξηση των μισθών , για μείωση των ωρών εργασίας. Για επίδομα ανεργίας και κοινωνικό μισθό που θα ικανοποιεί τις βασικές ανάγκες διαβίωσης για όλους τους ανέργους, φοιτητές και ανίκανους για εργασία.

Για δωρεάν και δημόσια υγεία και παιδεία. Για την δωρεάν πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες για όλο το λαό. Για ελεύθερη χρήση των πνευματικών προϊόντων και των φαρμάκων. Να σταματήσουν ο πολιτισμός, η γνώση, η υγεία, ο δημόσιος χώρος. ο ελεύθερος χώρος τα προϊόντα και οι κατακτήσεις της νέας τεχνολογίας να είναι εμπορεύματα.

Μια δημιουργική, ανοικτόμυαλη και ανοικτόκαρδη αριστερά, αυτό χρειαζόμαστε. Η Λατινική Αμερική και μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες(Πορτογαλία, Γερμανία, Γαλλία) μας δίνουν διάφορα μοντέλα οικοδόμησης μαζικών αριστερών σχημάτων. Είναι στο δικό μας χέρι να οικοδομήσουμε το δικό μας μοντέλο. Επηρεάζοντας καθοριστικά το δικό μας πολιτικό-κοινωνικό γίγνεσθαι.

Δημήτρης Αργυρός

6/10/09

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΩΝ ...ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ....

Ο λαός καταψήφισε την ΝΔ. Ο λαός βρήκε ελπίδα σε αυτά που είπε ο Παπανδρέου. Η Αριστερά κράτησε τα ποσοστά της με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τα ανεβάζει στα όρια των δυνατοτήτων της "άλλης" Αριστεράς.
Η κρίση είναι εδώ, η κρίση είναι μπροστά μας. Κάποιος και πάλι θα πληρώσει την νύφη. Οι δυνάμεις του αγώνα, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι εδω, παρον και θα συνεχίζουν να αγωνίζονται για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν. Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του....
Θα αγωνιστούν να βρουν δουλειά όλοι οι άνεργοι. Με μισθους και συνθήκες αξιοπρεπείς....
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...