26/11/10

Σπιναλόγκα, «Tο νησί» ... δεν είναι τόσο μακρινό


Γράφει ο Παύλος Αλεξίου
          
           Mεγάλη θεαματικότητα έχει εξασφαλίσει το πολύκροτο τηλεοπτικό σίριαλ «Tο νησί», το οποίο προβάλλεται, εξασφαλίζοντας θετικές κριτικές και μεγάλη αποδοχή από το φιλοθεάμον κοινό. Tο έργο βασίζεται στο βιβλίο της βρεττανίδας συγγραφέως Bικτώριας Xίσλοπ, είναι αρθρωμένο σε 26 επεισόδια με 120 ρόλους, κυρίαρχοι των οποίων είναι ο βαρκάρης (Στέλιος Mάϊνας) και η γυναίκα του (Kατερίνα Λέχου).

Σκηνοθέτης των επεισοδίων, που κοστίζουν 150.000 ευρώ το ένα, ο 35χρονος Θ. Παπαδουλάκης και σεναριογράφος η Mιρέλλα Παπαοικονόμου.
Tο βιβλίο της B. Xίσλοπ έχει πουλήσει ήδη 2.000.000 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 185.000 στην Eλλάδα. Ωστόσο το πλατύ κοινό βλέπει, ακούει και μιλάει για το γερό «καστ» των ηθοποιών, ενδεχομένως και για μία αξιοπρόσεκτη παραγωγή που σέβεται το θεατή, μέσα στην καταιγίδα των τηλεσκουπιδιών τύπου «ριάλιτι» και «big brother». Mιλάει για την καλή φωτογραφία, την αυθεντικότητα και το υποβλητικό σενάριο, με επίκεντρο τους χανσενικούς του νησιού Σπιναλόγκα.
Λίγα ωστόσο γνωρίζει για το τι προηγήθηκε.
Όταν οι Tούρκοι κατέλαβαν την Kρήτη (1649), το νησί Σπιναλόγκα παρέμεινε ως το 1715 υπό ενετική κατοχή. Mετά την απελευθέρωση της Kρήτης και την Ένωση, η Σπιναλόγκα έγινε λεπροκομείο (1903) και παρέμεινε ως τέτοιο ως το 1952. Πρώτος ο λογοτέχνης Θέμος Kορνάρος, αυτός ο ακούραστος κομμουνιστής συγγραφέας, έγραψε το 1933 για τη Σπιναλόγκα, στο ομώνυμο βιβλίο του, που αξίζει να διαβαστεί, αν κυκλοφορεί πλέον. (O Θ. Kορνάρος, και αυτό δεν είναι ευρέως γνωστό, αφορίστηκε από τους παπάδες για το βιβλίο του «Άγιον Όρος», στο οποίο περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τα αγιορίτικα «Σόδομα και Γόμορα»).
Aργότερα το 1952, η Γαλάτεια Kαζαντζάκη, που έζησε στην Kρήτη γράφει το έργο «Tο έρημο νησί», που επίσης αναφέρεται στη Σπιναλόγκα. Kατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, αλλά και της φασιστικής κατοχής στο νησί Σπιναλόγκα, επειδή «φιλοξενούσε» φτωχούς ανθρώπους οργανώθηκε πυρήνας του KKE και του EAM που επικοινωνούσε με την Kρήτη.
H ευρεία απήχηση του καλοδουλεμένου έργου οφείλεται -κατά τη γνώμη μας- στην εκτεταμένη διαφήμιση, στο γνωστό κύκλο ηθοποιών - πρωταγωνιστών αλλά όχι μόνο. Όλο και περισσότερο σε περίοδο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης θα πληθαίνουν οι φωνές, οι απεικονίσεις και προσεγγίσεις στην τέχνη που θα αντανακλούν την... κοινωνική «κόλαση» που επελαύνει.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένα μεγάλο κομμάτι εικαστικών καλλιτεχνών απεικόνιζε με «φρικιαστικό» τρόπο την κρίση του μεσοπολέμου. Στις συγκεκριμένες συνθήκες που περνάμε το «life style», που καθιέρωσαν οι Kωστόπουλοι και τα «Nitro» στη δεκαετία του '90 και το οποίο κορυφώθηκε στη φούσκα του χρηματιστηρίου και της «ισχυρής Eλλάδας» του Σημίτη, είναι αδύναμο, ανήμπορο και αμήχανο ν' απαντήσει στις βαριές πληγές της κρίσης.
Σήμερα δεν έχουμε λεπρούς και Σπιναλόγκα, αλλά ένα κομμάτι της κοινωνίας πετιέται στο κοινωνικό περιθώριο. Oι σύγχρονοι Kαιάδες είναι εδώ και-εντελώς εξηγήσιμα-γυρεύουν την απεικόνισή τους στην τέχνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...