28/5/08

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ;


Είναι κοινή πεποίθηση πως ζούμε στην εποχή που ο καθένας κοιτάει την «πάρτη» του προσπαθώντας να την βολέψει όπως βρει, εντός των πλαισίων που διαμορφώνει η βιοεξουσία του κεφαλαίου. Ή σε μια διαφορετική καθεστωτική εκδοχή, το άτομο σήμερα στις δυτικές κοινωνίες στηριζόμενο στα ατομικά του προσόντα καταφέρνει να κερδίσει στιγμές ευτυχίας, σε μια κοινωνία σχετικής ελευθερίας και ευημερίας. Πόσο όμως είναι αλήθεια πως έχουμε περάσει στην εποχή της κυριαρχίας της ατομικότητας που τα δικαιώματα του ολοκληρωμένου ατόμου είναι η βάση συγκρότησης της κοινωνίας μας;

Εξαρχής απαντάμε αρνητικά και στην συνέχεια του άρθρου θα αποπειραθούμε να το αναλύσουμε. Έχοντας ως βάση της συλλογιστικής μας όχι την ελευθέρια πρόσβασης σε μια σειρά αγαθά , εμπορεύματα και πληροφορίες ή την ελευθερία της έκφρασης- δίχως να την μηδενίζουμε- αλλά την ικανότητα μας ως άτομα και κοινότητα να υπερβαίνουμε την κυρίαρχη και ψευδή συνείδηση του υπάρχοντος συστήματος ελέγχοντας πλήρως και αδιαμεσολάβητητα τις συνθήκες της ζωής μας.

Φιλοδοξία του άρθρου είναι να δημιουργήσει ερωτήματα και όχι να δώσει έτοιμες απαντήσεις. Απαντήσεις που εάν δοθούν θα είναι μόνο μέσα στο ορίζοντα της παραγωγής ενός νέου απελευθερωτικού κινήματος αυτών που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο. Κοινωνικός πλούτος που δεν ταυτίζεται και αναγκαία με την πληθώρα των εμπορευμάτων που παράγονται και καταναλώνονται κυρίως στο επονομαζόμενο πρώτο κόσμο.

Οι μεγάλες αφηγήσεις του 20ου αιώνα φαίνεται να έκαναν φτερά και τα πάντα λογίζονται ως μια τεχνική της εξουσίας ή καλύτερα του δικτύου των βιοεξουσιών πάνω στο πεδίο ζωή και στις σχέσεις που αυτό το πεδίο παράγει με άλλα πεδία. Λόγου χάρη το πεδίο τεχνολογία, το πεδίο κοινωνικές δομές, το πεδίο της παραγωγής γνώσης που ταυτόχρονα αποτελεί και πεδίο εξουσίας και αντεξουσίας για τα πλήθη της σύγχρονης πολυσύνθετης διανοητικής ζωντανής εργασίας.


Τεχνική των εξουσιών που έχει καταφέρει να μετατρέψει το πεδίο ζωή σε μια άκρως παραγωγική μεγαλομηχανή για την κερδοφορία των οικονομικών ελίτ που εξαπλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα και έχουν διαμορφώσει δίκτυα και πρακτορεία σε όλο τον κόσμο. Εξυπηρετώντας τα στρατηγικά συμφέροντα της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας αλλά και των ντόπιων ελίτ.

Σε μια πρότερη φάση αυτό το πλέγμα της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας ενσωμάτωνε στα συμφέροντα του μικροαστικά και εργατικά στρώματα. Σε αυτή όμως την φάση της παγκόσμιας κρίσης και της ανυπαρξίας πολιτικής αντιπρότασης από την πλευρά των υποτελών τάξεων η ενσωμάτωση των μικροαστικών και των εργατικών στρωμάτων καθιστάτε σχεδόν αδύνατη, τουλάχιστον με τους πρότερους και σχετικά ευμενείς όρους για αυτό που ονομάσθηκε και ονομάζεται εργατική τάξη.

Αυτό συνεπάγεται πως η ηγεμονία της τάσης υποταγής διαμορφώνεται με όρους κοινωνικού και ατομικού φόβου και ανασφάλειας, κυριαρχώντας τα θλιβερά πάθη πάνω στα χαρούμενα πάθη, για να θυμηθούμε για λίγο τον Σπινόζα. Μόνο που τούτο είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια πολιτεία που επιθυμεί να μείνει συγκροτημένη και ελεύθερη.

Για να μείνουμε πιστοί στην μακιαβελική λογική ο ηγεμόνας που το μόνο όπλο του είναι ο φόβος δεν πρόκειται να μακροημερεύσει. Ο μύθος είτε στην θετική του πλευρά- όπως είναι η ουτοπία-είτε στην αρνητική του – της μυθολογίας δηλαδή- είναι το αναγκαίο εργαλείο μαζί με τον καταναγκασμό για την διατήρηση της εξουσίας ενός ηγεμόνα.

Σήμερα στην πλειονότητα των πολιτειών δεν υφίσταται ούτε ο συλλογικός μύθος, ούτε μια θετική μυθολογία- όπως ήταν για δεκαετίες η πολιτική του κοινωνικού συμβολαίου ή του αμερικάνικου ονείρου από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού - παρά μόνο αρνητικές μυθολογίες-, ρατσισμός , ξενοφοβία, ομοφοβία, που συσχετίζομαι άμεσα με τα θλιβερά και λυπημένα πάθη, π.χ φόβος , μίσος κτλ.

Στο 20ο αιώνα ζήσαμε πλείστους συλλογικούς μύθους που η επαφή τους με την εξουσία γρήγορα τις μετέτρεψε σε μυθολογίες, όπως ήταν ο κομμουνισμός ή και ως ένα σημείο ο φιλελευθερισμός προτού μετατραπεί σε νεοφιλελευθερισμό. Μυθολογίες που δικαιολογούσαν την ύπαρξη και την κυριαρχία αρχουσών τάξεων που στο όνομα τους εξουσίαζαν και έλεγχαν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άμεσων παραγωγών του πλούτου.

Στον 20ο αιώνα βιώσαμε επίσης τις μυθολογίες του αίματος και της τιμής, όπως ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο ναζισμός. Μυθολογίες που όπλισαν τις κοινωνικές φοβίες των υποτελών τάξεων απέναντι σε τμήματα άλλων υποτελών τάξεων και πολιτιστικών- εθνικών μειονοτήτων με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.

Μυθολογίες που και στον 21ο αιώνα συνεχίζουν να αποτελούνε ψευδείς ιδεολογίες που οπλίζουν τις κοινωνικές ανασφάλειες σημαντικών πληθυσμών. Τα παραδείγματα σε όλους μας γνωστά. Οι πρώην μαύροι- θύματα του απαρτχάιντ- στην Νότιο Αφρική – ξυλοκοπούνε, βιάζουν και σκοτώνουν μετανάστες σε μαζικά πογκρόμ με την ανοχή της κυβέρνησης του κόμματος που για δεκαετίες πολεμούσε το απαρτχάιντ.

Στην Ιταλία η μαφία πνίγει στο σκουπίδι την Νάπολη και η νεοφασιστική κυβέρνηση της- στηριζόμενη στα μικροαστικά και εργατικά πλήθη του πλούσιου ιταλικού βορρά- εξαπολύει πογκρόμ σε μετανάστες και «ρομ», ψηφίζοντας νέους ακόμη πιο σκληρούς αντιμεταναστευτικούς νόμους. Στην Μέση Ανατολή οι μόνιμα διωκόμενοι εβραίοι ασκούνε 6 δεκαετίες τώρα συστηματική και οργανωμένη πολιτική αφανισμού και εθνοκάθαρσης των αραβικών και παλαιστινιακών πληθυσμών.

Όσο για την μικρομέγαλη Ελλάδα κάθε αντίδραση των μεταναστών για καλυτέρευση της ζωής τους προκαλεί την μήνη των μικροαστικών και αγροτικών στρωμάτων που ζούνε από την υπερεκμετάλλευση των μεταναστών.

Με αυτές τις αναφορές μας θέλαμε να δείξουμε πως στην σημερινή φάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού δεν υπολείπονται οι συλλογικές δράσεις από τα πλήθη, μόνο που αυτές στην συντριπτική τους πλειονότητα ηγεμονεύονται από αντιλήψεις που διασπούν το έτσι κι αλλιώς κατακερματισμένο πολιτικό σώμα των καταπιεσμένων τάξεων. Γεγονότα που αναδεικνύουν το πλήθος της πολυσύνθετης διανοητικής εργασίας ως μια εξίσου αντιφατική ενότητα με την παραδοσιακή εργατική τάξη, ικανή / ο για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Σε κάθε όμως περίπτωση και σε μια συνολική κλίμακα ο ορίζοντας της ατομοκρατικής- ουδόλως όμως ατομικής- «ευτυχίας» που διαμεσολαβείτε ολοκληρωτικά από το εμπόρευμα και τα ΜΜΕ συνδέεται καθοριστικά με τις κυρίαρχες μαζικές ιδεολογίες που παράγουν οι κυρίαρχες δομές οικονομικής και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου.

Το σύγχρονο άτομο που φοβάται τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί κάθε άλλο παρά ελεύθερη ατομικότητα είναι. Μια ελεύθερη ατομικότητα που εντός μιας κοινότητας αναγκών και δικαιωμάτων -στην βάση των νέων δυνατοτήτων- θα συνδιαμόρφωνε μια ελεύθερη κοινότητα ελευθέρων ατομικότητων.

Όσο άτομο κι αν φαίνεται ο μοντέρνος άνθρωπος τόσο εγκλωβισμένος είναι σε δομές που δεν μπορεί να κατανοήσει και να ελέγξει. Και αυτό έχει ως συνέπεια την μεγαλύτερη και καθολική κυριαρχία των θλιβερών παθών που- εκ των θεμελίων- υποσκάβουν την μακροημέρευση του σημερινού συστήματος.

Αλλά αυτό δεν αρκεί για να αντιστραφεί το κλίμα. Οι απελευθερωτικές θεωρίες του 21ου αιώνα το πρώτο που θα πρέπει να πράξουν είναι να επαναστοχαστούν στην τόσο δημιουργική ενότητα και την αντίθεση ατομικότητας και κοινότητας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

21/5/08

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ







Και ξαφνικά- αλλά καθόλου τυχαίο- τα πάντα πήραν την ανηφόρα και δεν διαφαίνεται στο άμεσο ορίζοντα η ελπίδα να ξαναπέσουν. Το πετρέλαιο ξεπέρασε τα 120 $ το βαρέλι, οι προβλέψεις δε το φτάνουν να προσεγγίζει τα 200 $ το βαρέλι στο τέλος του 2008. Ένα γεγονός που θα σημάνει την πλήρη χρεοκοπία της πλειοψηφίας των λαϊκών νοικοκυριών με την εκτίναξη του κόστους ζωής λόγω της τεραστίας αύξησης των τιμών του πετρελαίου και της ενέργειας. Την ίδια στιγμή τα εισοδήματα των λαϊκών στρωμάτων ουσιαστικά μειώνονται, εξαιτίας της τεραστίας αύξησης του κόστους ζωής(οι αυξήσεις στα τρόφιμα ξεπέρασαν το 20% και στις μεταφορές το 150%). Όσο για τις κάνουλες του τραπεζικού χρήματος αρχίζουν να στερεύουν για τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Η υπερχρέωση των λαϊκών και εργατικών οικογενειών έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα. Το 51% των ελληνικών νοικοκυριών χρωστάνε στις τράπεζες, ένα χρέος που φτάνει στο 45% του ΑΕΠ και το 40% των μηνιαίων εισοδημάτων , ενώ το 12,5% των νοικοκυριών αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη.

Θυμηδία επομένως προκαλεί η δήλωση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ πως ήταν επιτυχία του εργατικού κινήματος η υπογραφή της νέας διετούς συλλογικής σύμβασης εργασίας που αυξάνει το βασικό μισθό και μεροκάματο κατά 1€ περίπου ημερησίως. Όταν σύμφωνα με οικονομικές μελέτες για να εξασφαλίσει τα αναγκαία για μια αξιοπρεπή διαβίωση της μια 4μελή οικογένεια χρειάζεται να έχει εισοδήματα που να προσεγγίζουν τα 3000€ το μήνα.

Από την άλλη πλευρά τα κέρδη του ελληνικού κεφαλαίου και ιδιαίτερα του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τομέα το 2007 ξεπέρασαν το 45%, παρόλο που συνολικά η παραγωγικότητα της χώρας σημείωσε πτώση. Ένα γεγονός που αποδεικνύει πως η παραγωγικότητα της εργασίας δεν συνδέεται απαραίτητα με την υπερεκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας και την κερδοφορία των επιχειρήσεων αλλά με τις επενδύσεις στην τεχνολογία και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Το φάσμα της πείνας φαίνεται πως επιστρέφει με γοργούς ρυθμούς στις φτωχογειτονιές του πλανήτη και πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται σε μια ιστορική περίοδος που η υπερπαραγωγή των αγαθών έφτανε- κάτω από μια διαφορετική παγκόσμια κοινωνική συγκρότηση- να θρέψει, να στεγάσει και να ντύσει το σύνολο των ανθρώπων στο πλανήτη γη.

Απεναντίας αυτό που συμβαίνει σε αυτή την πολιτική συγκυρία είναι το κεφάλαιο να τζογάρει με τις τιμές του πετρελαίου και των τροφίμων, έχοντας ως πρόσχημα την παραγωγή βιοκαυσίμων και τα γεωπολιτικά παιχνίδια. Ο παραλογισμός του καπιταλιστικού συστήματος σε όλο το μεγαλείο του, παραλογισμός που καταστρέφει παραγωγικές, ανθρώπινες και φυσικές δυνάμεις για να κερδοσκοπήσουν ασύστολα και ανεξέλεγκτα μερικές δεκάδες πολυεθνικές που βρίσκονται στην κορυφή της καπιταλιστικής πυραμίδας. Έχοντας την στήριξη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου- όπως η κυβέρνηση της ΝΔ-αλλά και των εθνικών καπιταλιστικών δυνάμεων- ενσωματώνοντας κορπορατιστικά- στο βαθμό που πλέον μπορούνε, λόγω της βαθιάς οικονομικής κρίσης, μικροαστικά και εργατικά στρώματα- όπως κατά κόρον συνέβαινε στην εποχή του κράτους πρόνοιας.

Πως άραγε μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό το καπιταλιστικό παραλογισμό. Αντίσταση που δεν θα είναι μια γραμμή άμυνας στο να μην χάσουμε και αλλά ως εργαζόμενοι αλλα που θα επιχειρεί να κερδίσει ότι της ανήκει, τον πλούτο που παράγουμε. Αντίσταση που θα ερευνά και θα αυτοθεσμίζει όρους κοινότητας που θα σπάνε το καπιταλιστικό πλαίσιο και τις δομές.

Περνώντας υπόψιν το γεγονός πως στο έδαφος του παγκόσμιου βιοπολιτικού δικτύου το σύνολο της κοινωνίας μετατρέπεται σε παραγωγή. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα ο πρώτος κόσμος των μητροπόλεων να συνυπάρχει στο ίδιο το μητροπολιτικό ιστό με το τρίτο και ένα τέταρτο κόσμο και τα παραγωγικά επίπεδα να συνδυάζονται πολύμορφα σε παγκόσμια κλίμακα. Συνέπεια αυτού είναι να καθιστάτε αδύνατος ο ολοκληρωτικός έλεγχος των δομών του πολυσύνθετου προλεταριακού πλήθους και των βιοπολιτικών ροών του. Κατά συνέπεια κάθε επίπεδο παραγωγικής έκφρασης είναι και δυνητικά επίπεδο αντίστασης στην εξουσία του κεφαλαίου, επίπεδο διαφυγής από τον έλεγχο του.

Μήπως τελικά η ανασύνθεση των δομών αντίστασης περνάει μέσα από το σύνολο των παραγωγικών και βιοπολιτικών ροών και όχι μέσα από τους αυτονομημένους πολιτικούς μηχανισμούς, όπως τα κόμματα ή τους πατροπαράδοτους κοινωνικούς φορείς διαμεσολάβησης , όπως τα συνδικάτα; Και μήπως εκεί βρίσκονται τα κύρια αιτία της βαθύτατης κρίσης των δομών κοινωνικής και πολιτικής διαμεσολάβησης που βιώνουμε σήμερα; Ενώ αντίθετα τα ΜΜΕ που καλύπτουν το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων έχουν καθοριστική επίδραση στο σύγχρονο άνθρωπο και την κοινωνία.

Ερωτήματα βάζουμε , δίχως να έχουμε ολοκληρωμένες απαντήσεις, άλλωστε κανείς δεν έχει. Στοχεύοντας σε μια έξοδο από τα πλοκάμια της αγοράς, του χρήματος και του εμπορεύματος. Σε μια οργάνωση της ζωής με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις ανάγκες που κατασκευάζονται για να κερδοσκοπεί το κεφάλαιο. Όπου πολιτισμός, πολιτική και επικοινωνία θα συνδυάζονται σε μια απελευθερωτική κατεύθυνση και όχι σε μια κατεύθυνση χειραγώγησης και υποταγής. Στην κατεύθυνση μιας κοινωνικής συγκρότησης όπου η ελευθερία του καθενός θα είναι προϋπόθεση για την καθολική ελευθερία.

Σε μια ιστορική στιγμή που εμφανίζονται δυο αντίθετες και αλληλεξαρτούμενες τάσεις: η πρώτη είναι η εμφάνιση ενός απόλυτα εγωιστικού και μοναχικού ανθρώπου που νομίζει ότι τίποτε κοινό δεν έχει με τον διπλανό του, ενός «λύκου του Χομπς» που επιζητά ένα κρατικό «Λεβιάθαν» για να νιώσει ασφαλής. Η δεύτερη είναι η παραγωγή ενός κοινού πλούτου και πολιτισμού που αντικειμενικά υπερβαίνει την έννοια του εμπορεύματος απόρροια των νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων και της παγκοσμιοποίησης των παραγωγικών διαδικασιών, π.χ τα free προγράμματα που διακινούνται στον «κομμουνιστικό» ιστό του ιντέρνετ.

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως πλησιάζουμε σε μια νέα στιγμή ιστορικής διακλάδωσης, όπως ήταν η επανάσταση του 1848, η κομμούνα του 1871, η επανάσταση του1917, το εξεγερμένο ‘ 68 και η παγκόσμια αλλαγή του 1989-1990. Αλήθεια είμαστε έτοιμοι ως αριστερά και ως ενεργά πολιτικά υποκείμενα να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις και να επαναθεσμίσουμε μια εναλλακτική ανατρεπτική στρατηγική; Δύσκολη απάντηση , ιδιαίτερα στην σημερινή συγκυρία.

Η αδυναμία ολοκληρωμένων απαντήσεων δεν μας απαλλάσσει από το καθήκον να οικοδομήσουμε άμεσα και δίχως δογματισμούς ένα αμεσοδημοκρατικό ριζοσπαστικό κίνημα που θα απαντάει στις ζωτικές λαϊκές και εργατικές ανάγκες. Ένα εργατικό μέτωπο- κίνημα που θα διεκδικεί μαχητικά οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου να έχουν άμεση πρόσβαση στα αναγκαία αγαθά για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ας ξεκινήσουμε από εκεί και τα μεγάλα θα μας συναντήσουν στο δρόμο του αγώνα…

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

7/5/08

ΜΑΗΣ ’68 - ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ




Τι νόημα έχει άραγε μια συζήτηση για το μακρινό επαναστατημένο ’68 σε μια κοινωνία που 1.200.000 εργαζόμενοι δουλεύουν κάτω από τον κατώτερο μισθό της συλλογικής σύμβασης εργασίας , ανασφάλιστοι , παράνομοι , σε άθλιες συνθήκες εργασίας, όπως οι «δούλοι» της Μανωλάδας ή και γιατί όχι και οι πακιστανοί στην περιοχή μας; Σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι δίνουν ενέχυρο στις τράπεζες τα όνειρα τους για να κρατηθούν στο σαγηνευτικό παιχνίδι της κατανάλωσης με αμφίβολα πλέον αποτελέσματα καθώς η ακρίβεια εξανεμίζει τα πενιχρά εισοδήματα, παρόλο που παράγονται τόσα πολλά αγαθά με την μορφή των εμπορευμάτων που θα μπορούσαν να μοιράζονται δωρεάν για να ζήσουν όλοι οι άνθρωποι με αξιοπρέπεια;

Σε ένα κόσμο που 300 άνθρωποι κατέχουν πλούτο όσο το ΑΕΠ της πλειοψηφίας των χωρών της Αφρικής και της Ασίας ενώ την ίδια στιγμή σε αυτές τις χώρες 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζούνε με κάτω από 1 δολάριο ημερησίως συχνά δίχως φαγητό, στέγη, νερό;


Σε μια κοινωνία του ρατσισμού, της υποκρισίας , της ψευτιάς , της απατής που η μαγκιά , η κλαμουριά και ο τραμπουκισμός είναι αρετές που επιβραβεύονται από τις κυρίαρχες ελίτ; Σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα δεν μπορεί να υπερασπιστεί ούτε αυτές τις ανεπαρκείς κατακτήσεις των εργαζομένων και η αριστερά στην συντριπτική της πλειοψηφία έχει προσαρμοστεί στο ρόλο του κοινωνικού κριτή, του λογικού μεταρρυθμιστή και έχει απολέσει το ρόλο του κοινωνικού επαναστάτη;

Μια συζήτηση που δεν θα μένει σε μια ιστορική αναδρομή των όμορφων στιγμών της τελευταίας παγκόσμιας επαναστατικής κρίσης που έζησε η ανθρωπότητα αλλά που θα αποτιμά με την γλώσσα του μέλλοντος τις πολιτικές προκείμενες που ανέδειξε ο ΜΑΗΣ ’68.


Η απάντηση μας δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική διότι βρισκόμαστε σε μια στιγμή που το«δεν πάει άλλο» συναντιέται σχεδόν ασυνείδητα με το ερώτημα «πώς μπορεί να πάει αλλιώς». Με στόχο να κινηθεί σε μια κατεύθυνση αντίθετη από αυτή που έχουν διαμορφώσει τα τελευταία 28 χρόνια τα οικονομικά και πολιτικά κέντρα εξουσίας, σε μια στιγμή βαθιάς κρίσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου.



Όπως ακριβώς έγινε στην ανατρεπτική εικοσαετία 1960-1980 που αγκάλιασε όλο τον κόσμο και κάθε πλευρά της ζωής. Από την οικονομική και παραγωγική βάση, έως την κουλτούρα , την επιστήμη, την ιδεολογία, την τεχνολογία και τις ανθρώπινες σχέσεις. Δημιουργώντας ένα πολύμορφο επαναστατικό πολιτισμό που μπορεί να μην νίκησε το καπιταλιστικό σύστημα αλλά άλλαξε εκ βαθέων τον κόσμο, ανανεώνοντας τις δομές , τις αντιλήψεις και τις γλώσσες επικοινωνίας..


Μια παγκόσμια- διαρκής εξέγερση που ανάγκασε το ίδιο το σύστημα να προσαρμοστεί, ενσωματώνοντας προς όφελος του πολλές από τις ανατρεπτικές αντιλήψεις του ΜΑΗ ’68 στις παραγωγικές – οικονομικές – πολιτικές – πολιτιστικές δομές του ύστερου καπιταλισμού. Πολλά δε «αστέρια» της εξέγερσης στην συνέχεια συνειδητά υπηρετήσαν και υπηρετούν το σύστημα που με πάθος εκείνα τα χρόνια πολέμησαν.


Από την άλλη πλευρά βέβαια το σύστημα δεν δίστασε εκεί που τα γεγονότα έπαιρναν επικίνδυνη τροπή για τα συμφέροντα του να απειλήσει με εμφύλιο πόλεμο, π.χ Γαλλία ή να προκαλέσει μίνι εμφύλιους πόλεμους, όπως στην Ιταλία με την ένοπλη σύγκρουση τμημάτων της αριστεράς και της αυτονομίας με το κράτος.


Το ότι αυτή η τόσο υπέροχη παγκόσμια εξέγερση δεν νίκησε οφείλετε στο γεγονός της ανικανότητας της να απαντήσει στο ζήτημα της εξουσίας και της μακροπρόθεσμης επαναστατικής στρατηγικής σε μια εποχή που η αριστερά στην Δύση ήταν η κύρια δύναμη στήριξης του κράτους πρόνοιας και η «σοσιαλιστική» ανατολή άκουγε την λέξη εξέγερση και ετοίμαζε τον «κόκκινο στρατό» για να τις καταστείλει, π.χ Τσεχοσλοβακία, στηρίζοντας ανοικτά και απροκάλυπτα την καπιταλιστική Δύση.


Αυτό δεν μηδενίζει τις ανατρεπτικές αναζητήσεις και πειραματισμούς των εξεγερμένων μαζών σε Ανατολή και Δύση, ανατρεπτικές αναζητήσεις και πειραματισμοί σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού γίγνεσθαι που εντός άλλων πλαισίων είναι σχεδόν βέβαιο πως θα συναντηθούν με τα νέα επαναστατικά ρεύματα.


Όχι βέβαια ως έτοιμα προγράμματα και συνταγές για επίδοξους κοινωνικούς αναμορφωτές αλλά ως πηγή έμπνευσης για τους επαναστάτες ποιητές του μέλλοντος. Γνωρίζοντας πως κάθε εποχή διαμορφώνει τις δικές της συνθήκες, δυνατότητες και δυνητικότητες με ανοικτό πάντα τον ορίζοντα των ιστορικών διακλαδώσεων αποτέλεσμα της βαθύτατης διαλεκτικής σχέσης της ελευθερίας , της τυχαιότητας και της αναγκαιότητας.



Ο ΜΑΗΣ ‘68 με την «κοινωνία του θεάματος» του Γ. Ντεμπόρ έκλεινε μια διαδικασία ανατρεπτικών αναζητήσεων και επαναστατικών διεργασιών που άνοιξε το κομμουνιστικό μανιφέστο του Κ Μαρξ. Και αυτό δεν είναι μια πραγματικότητα που απορρέει με το πέρας των ιστορικών σχηματισμών της παραδοσιακής αριστεράς αλλά και των βαθύτατων αλλαγών στις καπιταλιστικές παραγωγικές δομές που ξανατοποθετούν τα ζητήματα

Ο σύγχρονος ολοκληρωτικός καπιταλισμός με την μεταφορντική-νεοτεηλορική παραγωγική και καταναλωτική του βάση είναι κατά κάποιο τρόπο και αποτέλεσμα του ΜΑΗ ’68. Ανοίγοντας δυο απαντήσεις: η πρώτη σε αντιδραστική κατεύθυνση με το καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό και τον τεχνοκρατισμό να επιχειρούν να φυλακίσουν τις νέες πρωτόγνωρες δυνατότητες κοινωνικής απελευθέρωσης, η δεύτερη σε μια ανατρεπτική κατεύθυνση , με τον τάση της χειραφέτησης – ως συνειδητή πολιτική έκφραση των νέων δυνατοτήτων - να διαμορφώνει ένα διαφορετικό στρατηγικό δρόμο για το πλήθος των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου.
Και σε αυτή την αναζήτηση του διαφορετικού στρατηγικού σχεδίου ο ΜΑΗΣ ‘68 με το μαζικό και βαθιά επαναστατικό χαρακτήρα του μας δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε:


Απέναντι στο σύγχρονο καπιταλισμό με τον ολοκληρωτικό, αντιδραστικό και παρασιτικό του χαρακτήρα μόνο μια καθολική απελευθερωτική απόπειρα μπορεί να έχει μέλλον και αποτελεσματικότητα.


Μια καθολική επαναστατική διαδικασία που δεν θα στοχεύει να αλλάξει ένα κακό αφέντη με ένα καλό αφέντη ή την εξουσία μιας κοινωνικής τάξης με την εξουσία μιας άλλης κοινωνικής τάξης που αυτή την στιγμή καταπιέζεται. Μια επαναστατική διαδικασία που δεν θα αντικαθιστά την εξουσία των πραγμάτων και των εμπορευμάτων με την εξουσία επί των εμπορευμάτων και των πραγμάτων.


Αλλά μια καθολική επαναστατική διαδικασία που θα βλέπει και θα προχωρά μέσα από σχέσεις ελεύθερων και ίσων υποκειμένων εντός ανοικτών κινηματικών κι κοινοτικών διαδικασιών και πλαισίων. Που θα στοχεύει στην καθολική χειραφέτηση της ανθρώπινης και επιστημονικής δημιουργικότητας από τα δεσμά της οικονομικής – τεχνοκρατικής αναγκαιότητας, υπολογίζοντας την διατήρηση της φυσικής βιοποικιλότητας. Που θα στοχεύει σε μια κοινωνία των δημοκρατικά οργανωμένων συνεταιρισμένων παραγωγών και σε ένα κόσμο των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και των ελευθέρων πνευμάτων.


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ









γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...