26/6/08

ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝ ΧΑΣΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΧΗ




Στους αγγέλους
που συνεχίζουν να μένουν φυλακισμένοι...
ως πότε άραγε;;;;






Δεν υπάρχει καμία τρομερή καινοτομία στην άποψη πως οι αντικειμενικές υλικές συνθήκες καθορίζουν τους όρους της ύπαρξης μας. Πως κάθε προσπάθεια για καλυτέρευση της ζωής μας περνάει μέσα από τον υπολογισμό των συνθηκών αλλά εν τέλει περνάει μέσα από την αμφισβήτηση και την ρήξη με τις αντικειμενικές υλικές συνθήκες.






Επαναστάτης έλεγε ο Τσε Γκεβάρα είναι αυτός που κάνει την επανάσταση, δηλαδή αυτός που προσμετράτε με τις δυνατότητες του ως άνθρωπος, που προσμετράτε με την καρδιά και την αξιοπρέπεια του και πάει κόντρα στο ρεύμα. Και ας μείνει μόνος, είτε στην ζούγκλα της Κολομβίας, είτε στις ζούγκλες των καπιταλιστικών μητροπόλεων. Και ας σμπαραλιαστεί από τις δυνάμεις του αντίπαλου , από την εξουσία των ισχυρών , από την δύναμη του κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος.






Κάτι που είναι και το πιο σύνηθες , να όμως που από μόνο αυτό δεν λέει και κάτι. Υπήρχαν, υπάρχουν και σίγουρα θα συνεχίσουν να υπάρχουν ήττες πιο καθοριστικές και σημαντικές και από νίκες. Και αυτό είναι που κάθε φορά πρέπει να κατανοούμε και όχι εάν πέσουμε ή πέσαμε μαχόμενοι οι μη. Το πλέον σημαντικό είναι όταν πέφτουμε να υπάρχει κάποιος – α να μας σηκώσει ή να συνεχίσει ύστερα από εμάς.






Μήπως οι επαναστάτες είναι τελικά άνθρωποι μιας άλλης εποχής και όχι της δικής μας;;; Κατά κάποιον τρόπο ναι: Είναι άνθρωποι που θαυμάζουμε για τον ανθρωπιά και την εξεγερμένη αξιοπρέπεια τους αλλά για την συχνά καταραμένη , ίσως και αυτοκαταστροφική ρομαντικότητα τους . Άνθρωποι που κινούνται , παράγουν , ερωτεύονται κατά βάση πέρα από τα όρια μας και συχνά πέρα από τα όρια που διαμορφώνουν οι συνθήκες για εμάς. Ένας θαυμασμός που στην εποχή της καθολικής λησμονιάς εύκολα μετατρέπεται σε ανώδυνες εικόνες , σε χρυσοφόρα εμπορεύματα, π.χ τα μπλουζάκια με την εικόνα του Τσε Γκεβάρα.






Και όμως ο κάθε άνθρωπος μέσα του κρύβει ένα «Τσε» , και αντίστροφα οι κάθε «Τσε» της κάθε εποχής ήταν απλοί άνθρωποι που αρνήθηκαν να δεχτούν ως έχει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων , μελέτησαν εκ βαθέων τις συνθήκες και μαζί με άλλους συλλογικά αλλά και ατομικά έδωσαν την υπέροχη μάχη της αλλαγής των συνθηκών. Αγγίζοντας τις καρδίες εκατομμυρίων ταπεινών ανθρώπων που τους ακολούθησαν και πίστεψαν σε αυτούς. Βγάζοντας οτιδήποτε ευγενικό , ρομαντικό, τίμιο κρύβεται στις καρδιές των απλών ανθρώπων. Στις ίδιες αυτές τις καρδιές, που κάτω από κανονικές συνθήκες, υποτάσσονται στα αφεντικά , παίζοντας το αφεντικό στα παιδιά του που σηκώνει το κεφάλι για να διεκδικήσει τις επιθυμίες του.






Με αλλά λόγια , πάντα στο κάθε άνθρωπο συνυπάρχει και ο «τσε» και ο γραφειοκράτης και ο φασίστας.. Συνυπάρχει η τάση της αντίστασης , της εξέγερσης και της επανάστασης αλλά και η τάση της υποταγής και της εξουσιομανίας, είτε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο , είτε στους μικρόκοσμους μας.



Το αν επικρατήσει το ένα ή το άλλο δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός αλλά μια διαλεκτική διαδικασία που εμπλέκει τόσο τις αντικειμενικές συνθήκες, όσο και τις υποκειμενικές πολιτικές συνθήκες- δηλαδή την δράση των συνειδητών πολιτικών δυνάμεων.



Οι αντικειμενικές υλικές συνθήκες δεν είναι πάντα ένα βαρίδι που εμποδίζει την συνειδητή δράση των ανθρώπων που επιθυμούν την αλλαγή της ροής των γεγονότων. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που έχουν δημιουργηθεί οι υλικές συνθήκες για μια άρδην αλλαγή των συνθηκών αλλά που δεν επαρκεί η δύναμη των ανθρώπων, των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου αλλά και των συνειδητών πολιτικών δυνάμεων να τα βάλουν με την εξουσία των ισχυρών.



Και σε αυτές τις περιπτώσεις όταν κάτι δεν επαρκεί τότε το ιστορικό κενό καλύπτετε από κάτι άλλο. Όταν η δύναμη και η φαντασία των πολλών δεν αρκεί, τότε δυστυχώς αρκεί η εξουσία των ελίτ να καλινιζάρουν τα πράγματα. Τα ιστορικά παραδείγματα άπειρα: φασισμός, ναζισμός, εθνικισμός, σταλινισμός, σοσιαλδημοκρατία, νεοφιλελευθερισμός,, ολοκληρωτικός καπιταλισμός.



Όπως όμως υπάρχουν και σπάνιες στιγμές που το ιστορικό κενό δεν καλύπτετε από κανένα και τότε όλα είναι ανοικτά, υπέροχα αλλά και επικίνδυνα. Σήμερα και οι «πάνω» αλλά δυστυχώς και οι «κάτω» αδυνατούν να προτείνουν ένα ελπιδοφόρο μοντέλο παραγωγής και διανομής του πλούτου. Από την μία είναι ολοφάνερο το ιστορικό αδιέξοδο των κυρίαρχων ελίτ: Η σοσιαλδημοκρατία που ήταν για τρεις δεκαετίες μια τέτοια λύση αδυνατεί να στοχεύσει κάπου και να ενσωματώσει τις ανάγκες για το ζην και το ευ ζην των δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο το πλανήτη. Η Ευρώπη η πατρίδα του Διαφωτισμού και του κράτους πρόνοιας αμερικανοποιείται και οπλίζεται για να αντιμετωπίσει τους «εξω», για να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό εχθρό. Προωθεί το 65ωρο , στέλνει στρατό για να φυλάει τις πόλεις , καθαρίζει το χώρο της από τους μετανάστες, ψηφίζει νέους αντιτρομοκρατικούς, παίζει ενεργό ρόλο σε νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.



Από την άλλη πλευρά είναι ολοφάνερη η ανεπάρκεια της ιστορικής αριστεράς να στρατεύσει τους απλούς ανθρώπους όπως έκανε τον 20ό αιώνα. Και τούτο ανεξάρτητα με την συνεχή, ηρωική και ακούραστη πολλές φορές συνεισφορά χιλιάδων ανθρώπων που στρατεύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Είναι σε κάθε περίπτωση η βιοπολιτική και πολιτιστική μαγιά για την ριζική αλλαγή του κλίματος.



Φυσικά όμως τα γεγονότα τρέχουν και λίγο ενδιαφέρονται για τις προσωπικές και συλλογικές αδυναμίες μας. Όπως εξελίσσεται το πράγμα το να υποταχτεί κανείς στο ρεύμα δεν του δημιουργεί κανενός είδους ασφάλεια ή ελευθερία. Απεναντίας το να εξεγερθεί κανείς, να βγάλει τον κρυμμένο και καταχωνιασμένο «τσε» που κρύβει μέσα του θα αποτελεί σε λίγο αναγκαίο όρο για την επιβίωση του.



Τα παραδείγματα το τελευταίο διάστημα πολλά και διαρκώς αυξάνονται. Απ την Λευκίμμη στην Νάπολη , από το Νεπάλ στην Ραμάλα, από τη ζούγκλα της Λακαντόνα στην Οαχάκα οι επιθυμίες για κάτι το διαφορετικό και οι ανάγκες για την επιβίωση οπλίζονται.






Σήμερα που σε ακόμη πιο παγκόσμια κλίμακα - από το ΜΑΗ και από τον ΟΚΤΩΒΡΗ - τα επίδικα είναι καθοριστικά για την ύπαρξη , την επιβίωση αλλά και για το ευ ζην του πλανήτη, των ανθρώπων και της φύσης.




ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

TRIP ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ





ΞΕΧΑΣΤΗΚΑ ΜΕΣ ΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.

















ΜΕ ΠΗΡΕ ΤΡΥΦΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΜΕ ΣΚΕΠΑΣΕ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ

















ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΗΣ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΤΟ ΤΟΠΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ. ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΩΝ ΥΠΕΡΤΑΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ .......!!!!




ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΘΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΑΝΙΚΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΟΥ- ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΗΔΟΝΙΣΤΗΣ- ΔΙΧΩΣ ΣΩΜΑ, ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΣ ΔΙΧΩΣ ΑΓΑΠΗ.





ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

24/6/08

"ΜΥΘΙΚΗ ΒΙΑ" ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΒΙΒΛΙΩΝ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΩΝ

Θα ήθελα να κάνω ένα μικρό πολιτικό σχόλιο για τις εμπρηστικές επιθέσεις ενάντια στα βιβλιοπωλεία ακροδεξιών και νεοφασιστικών πεποιθήσεων με αφορμή ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του συντρόφου Παναγιώτη Βήχου στο πολιτικό καφενείο: http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=5537



Στην διαλεκτική σχέση μέσων – σκοπών είναι αναγκαία να υπάρχει και να επικαθορίζει τα γεγονότα η άλλη αντίληψη και ματιά των γεγονότων. Μια αντίληψη και ματιά που βλέπει πέρα από τον κόσμο της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης. Μια αντίληψη ολιστικά και καθολικά απελευθερωτική.

Δεν νομίζω πως το να καις βιβλιοπωλεία και βιβλία , δηλαδή το να καις και να διώκεις ιδέες δεν συνάδει με μια εκ βαθέων ανατρεπτική και επαναστατική αντίληψη και πολιτισμό. Οι ιδέες είναι πολιτικά εργαλεία και όπλα και δεν νικιούνται με τέτοιες ενέργειες. Νικιούνται μόνο στο επίπεδο των υλικών, μαζικών κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Το «μπουκάλι» που καίει βιβλία- έστω και ακροδεξιά και φασιστικά – είναι πολιτικά ανόητο να πιστεύουμε πως πρόκειται για μια α –διαμεσολαβητή βία που καταργεί την εξουσία. Πρόκειται για μια εκ νέου θεαματικοποίηση της πάλης που εύκολα ενσωματώνεται που αλλοιώνει το χαρακτήρα του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα.


Απεναντίας : Το κάψιμο βιβλίων και βιβλιοπωλείων είναι στοιχείο μιας «μυθικής βίας» όπως θα έλεγε και ο Μπένζαμιν που παράγει και αναπαράγει εξουσία – συχνά δίχως τις δομές ελέγχου που πρόσφερε έως τα πρόσφατα η αστική δημοκρατία, η «κοινοβουλευτική ολιγαρχία» - που παράγει και αναπαράγει «κρατικές» δομές, έστω και με την ψευδαίσθηση της ένοπλης αντιεξουσίας. Και η βία της σταλινικής γραφειοκρατίας τα ίδια έκανε στο όνομα του κομμουνισμού.



Η τάση του κομουνισμού , η τάση της ανατροπής και της απελευθέρωσης , η τάση της «θεϊκής βίας» που καταργεί κάθε μορφή εξουσίας - πάλι με την έννοια που μας δίνει ο Μπένζαμιν- προτάσσει την άμεση προλεταριακή δημοκρατία και μαζικό αγώνα που δημιουργεί δομές αντιεξουσίας στην προοπτική της κατάκτησης και κατάργησης της καθολικότητας των μορφών που παίρνει σήμερα η αποίκηση της καπιταλιστικής ολοκληρωτικής δικτατορίας με τις νεοφασιστικές λογικές του.

19/6/08

Οι ιδιωτικοποιήσεις των ελεύθερων δημόσιων χώρων στα Γιάννενα και η τοπική αντίσταση






Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞ ΜΠΕΓΚΑ ΣΤΙΣ «ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2008»

Το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων των δημοσίων ελεύθερων χώρων, αναδεικνύεται σήμερα στη χώρα μας στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας και ιδεολογικής αντιπαράθεσης, ως ένα κομμάτι της διαδικασίας άλωσης των δημόσιων υποδομών από το ιδιωτικό κεφάλαιο, στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, υπό την ηγεμονία της νεοκλασικής σχολής οικονομικής σκέψης.

Με μόνο κριτήριο την οικονομική αποτελεσματικότητα, εξυφαίνεται από τη δεκαετία του 90, τη δεκαετία του εκσυγχρονισμού, το πλέγμα των ιδιωτικοποιήσεων. Παραδίνονται αργά αλλά συνειδητά, νευραλγικοί τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου στον ιδιωτικό τομέα, όπως οι επικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια, το ασφαλιστικό σύστημα. Παράλληλα μειώνεται η δημόσια χρηματοδότηση τεχνικών έργων υποδομών, προκρίνεται η συγχρηματοδότηση με Συμβάσεις Παραχώρησης πρώτα, Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα σήμερα (ΣΔΙΤ) και ιδιωτικοποιείται έτσι η κατασκευή και κυρίως η μακροχρόνια εκμετάλλευση οδικών, σιδηροδρομικών, λιμενικών έργων καθώς και κοινωνικών υποδομών, όπως νοσοκομεία, σχολεία, πυροσβεστικοί σταθμοί, αλλά και κοινωφελών υποδομών, δικτύων ύδρευσης, αποχέτευσης, άρδευσης, βιολογικών καθαρισμών. Διακυβεύονται τέλος ο δημόσιος χαρακτήρας της υγείας, της παιδείας, των ελεύθερων χώρων, της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, του φυσικού περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.

Η περίπτωση των ιδιωτικοποιήσεων των ελεύθερων δημόσιων χώρων λαμβάνει κυρίως χώρα στην πόλη, στον αστικό χώρο και αφορά στην άλωση από ιδιώτες εδαφικών εκτάσεων, που έχουν δημόσιο ή δημοτικό ιδιοκτησιακό καθεστώς, είναι αδόμητες ή εν μέρει δομημένες, φιλοξενούν εγκαταστάσεις ποικίλων χρήσεων δημοσίου χαρακτήρα, έχουν ελεύθερη πρόσβαση για τους πολίτες, ή πρόσβαση έναντι χαμηλού αντιτίμου.

Στις μετασχηματιζόμενες ελληνικές πόλεις, η περίοδος του ιστορικού πυρήνα αλλά και του πυκνοδομημένου κέντρου, που περιβάλλεται από προάστια και εν συνεχεία την ύπαιθρο, έχει αντικατασταθεί από τη φάση της πολυκεντρικής και άτακτα εκτεινόμενης συγκέντρωσης, αρχής γενομένης από την πρωτεύουσα. Παρόλα αυτά παραδοσιακές αστικές τυπολογίες, όπως η πλατεία, το πάρκο, οι υπαίθριοι κινηματογράφοι, η συνοικία με τα αστικά κενά, διατηρούσαν τη βαρύτητα τους μέχρι τη δεκαετία του 90, ως τόποι με υπόσταση και περιεχόμενο, καθώς γέμιζαν με δράσεις τις καθημερινότητες.

Η κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής με σοσιαλιστικό μανδύα, τόσο στην κεντρική διοίκηση, όσο και στην αυτοδιοίκηση, όρισε τους ελεύθερους δημόσιους χώρους ως εμπόρευμα, η διαχείριση του οποίου, θα ακολουθούσε εφεξής τους κανόνες της αγοράς. Η υφαρπαγή τους από τους πολίτες και η μετατροπή τους σε χώρους ιδιωτικού πλουτισμού και κερδοσκοπίας, δρομολογήθηκαν την περίοδο του εκσυγχρονισμού. Κύριοι μηχανισμοί για την προώθηση αυτής της πολιτικής υπήρξαν η απαξίωση, η υποχρηματοδότηση, η κακοδιαχείριση, αλλά και η ιδεολογική υποβολή της κακοδαιμονίας και αναποτελεσματικότητας του ιδιωτικού τομέα, καθώς και το καταναλωτικό ατομικιστικό πρότυπο.

Οι πολίτες σταδιακά έπαψαν να κάνουν χρήση των ελεύθερων χώρων, αποκόπηκαν από αυτούς και ωθήθηκαν να γίνουν καταναλωτές, διασκεδάζοντας κυρίως σε χώρους της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, πηγαίνοντας τα παιδιά τους σε κλειστούς παιδότοπους, αφήνοντας εντέλει τους δημόσιους χώρους στα πιτσιρίκια και στους μετανάστες. Χωρίς υπερασπιστές και με μια γενικευμένη φιλολογία για την ανικανότητα του δημόσιου τομέα, ελεύθερες δημόσιες εκτάσεις μεταφέρθηκαν σε ιδιώτες με δικαιώματα δόμησης, καθώς με ειδικές πολεοδομικές ή χωροταξικές ρυθμίσεις μετατράπηκαν σε χώρους προς ανοικοδόμηση και εκμετάλλευση, με μακροχρόνιες παραχωρήσεις που ισοδυναμούν με πωλήσεις, απαγορεύοντας την ελεύθερη πρόσβαση στους πολίτες.

Στην περίπτωση της πρωτεύουσας, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έδρασαν σαν δούρειος ίππος καθώς γενίκευσαν την ανατροπή του ρυθμιστικού σχεδίου και πρόκριναν την αξιοποίηση μεγάλων αδόμητων εκτάσεων μητροπολιτικής εμβέλειας, με γνώμονα την οικονομική εκμετάλλευση από ομάδες επιχειρηματικών συμφερόντων. Θυμίζω ότι στις κατευθύνσεις του ρυθμιστικού ήταν ο σχεδιασμός πάρκων, στις περιοχές Γουδί, Ελαιώνα, Ελληνικού όπως και η ανάπλαση και δημόσια χρήση του παραλιακού μετώπου στο Σαρωνικό. Με μοχλό την κατασκευή και εγκατάσταση ολυμπιακών υποδομών, με δαπάνες δημοσίων πόρων, αλλά στην αρμοδιότητα της ανώνυμης εταιρίας Ολυμπιακά Ακίνητα, δρομολογήθηκε, μία απίστευτη κρατική αυθαιρεσία εις βάρος της περιουσίας του ελληνικού λαού. Τα Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε. δεν δίστασαν να παραχωρήσουν σε ιδιώτες προς εκμετάλλευση, ως μετα-ολυμπιακή αξιοποίηση, τμήματα της παραλίας του Σαρωνικού, (μαρίνα ιστιοπλοΐας ολυμπιακών), της περιοχής του Γουδιού, (γήπεδο badmington) και της περιοχής του Ελαιώνα, (γήπεδο Παναθηναϊκού), με αποτέλεσμα οι μελέτες του ρυθμιστικού να μένουν ανενεργές, αλλά να έχουν ενεργοποιηθεί οι πολίτες διεκδικώντας τον ελεύθερο χώρο και την ελεύθερη πρόσβαση, με αποκορύφωμα τα γεγονότα στο Δήμο του Ελληνικού και το άνοιγμα των παραλιών στους πολίτες.

Στην περίπτωση της πόλης μας δεν θυμάμαι με ποια ακριβώς έκταση, ή δημοτική εγκατάσταση άρχισε η διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων. Με αργά βήματα η Όαση και η Κυρα-Φροσύνη από δημοτικές επιχειρήσεις αναψυχής έγιναν ιδιωτικές, κλειστές και αισθητικά απαράδεκτες, παραπέμποντας σε Χαβάη η Ινδονησία. Δεδομένης της απέχθειας των πολιτών για τις υπηρεσίες του δήμου, της αμηχανίας μπροστά σε μία πολιτική δράση που μόλις άρχιζε να εκτυλίσσεται του βαθύτατου χάους της αριστεράς και της ανυπαρξίας παράδοσης κινηματικών δράσεων σχετικών με τις ιδιωτικοποιήσεις οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές. Οι τόνοι ιδεολογικής αντιπαράθεσης άρχισαν να ανεβαίνουν, όταν προτάθηκε από τη δημοτική αρχή Παπασταύρου, η δημιουργία του υπόγειου πάρκινγκ της κεντρικής πλατείας και ο εγκλεισμός της Όασης του Κωνσταντινίδη, σε ένα γυάλινο κέλυφος προσφορά της μελέτης στο νέο ιδιώτη-ενδιαφερόμενο, ώστε να αυξηθεί η κάλυψη και η εκμετάλλευση.

Το μέτωπο της αντίστασης στις ιδιωτικοποιήσεις που στην περίπτωση των Ιωαννίνων έβλαψαν και την αρχιτεκτονική κληρονομιά (με την κατεδάφιση του Ξενία και την τσιμεντοποίηση του περιβάλλοντος χώρου της Όασης), αρχίζει να συντάσσεται στις αρχές της δεκαετίας που διάγουμε, ως Επιτροπή Αγώνα Πολιτών για την διάσωση της πλατείας αρχικά, για την Όαση μετά, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και την αυθαιρεσία των διοικούντων γενικά.
Προέκυψε σαν πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων ως δημόσιου αγαθού, αλλά και σαν αναγκαιότητα καταγγελίας, στην κοινωνία και στους θεσμούς, της αντιλαϊκότητας της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς στο δημοτικό συμβούλιο εξέλειπε κάθε ίχνος αντίστασης στα σχέδια της δημοτικής αρχής των μεγαλοεργολάβων (Θεμελιοδομή) και μεγαλοεπιχειρηματιών (Καρούζος). Μέσα από τις διεκδικήσεις και τους αγώνες της, για την πλατεία, το Ξενία, την εγκατάσταση του ΚΤΕΛ στο Μάτσικα, επανέφερε τη συμμετοχή, το ενδιαφέρον και την αγωνιστικότητα των πολιτών για το μέλλον της δικής τους συλλογικής περιουσίας και το σενάριο κοινωνικής αξιοποίησης των δημόσιων υποδομών.
Με την αγωνιστική της στάση κατέδειξε τους άθλιους χειρισμούς του ιδιωτικού κεφαλαίου και τη στάση της δημοτικής αρχής δίπλα σε αυτό, απέναντι στο ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Στάση με χαρακτήρα απαξιωτικό, καταγγελτικό, κατασταλτικό.
Με τις ανοιχτές γενικές συνελεύσεις και τον διάλογο που αναπτύχθηκε, δόθηκε περιεχόμενο στην έννοια της δημοκρατίας και διευκολύνθηκε η συνάντηση και η συνεύρεση διαφορετικών πολιτικών ομάδων της αριστεράς, του αντιεξουσιαστικού χώρου, ανθρώπων με περιβαλλοντικές ευαισθησίες, πράγμα που αποτέλεσε βάση συνεργασιών και αγωνιστικής αντιμετώπισης και γενικότερων πολιτικών ζητημάτων που προέκυψαν.

Μέσα από τις παρεμβάσεις της ανέδειξε εν μέρει με προτάσεις που έκανε το όραμα για μια εναλλακτική ανάπτυξη της πόλης βασισμένης στις συλλογικές ανάγκες και το δημόσιο συμφέρον. Αν και πραγματικότητα είναι, πως το μεγάλο κομμάτι των ιδιωτικοποιήσεων πραγματοποιήθηκε και τμήματα της κοινωνίας βρίσκονται μακράν της αντιμετώπισης καθημερινών αστικών προβλημάτων και αποφάσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης, συλλογικά, το αίτημα της ύπαρξης και ενδυνάμωσης θυλάκων υπεράσπισης των δημόσιων ελεύθερων χώρων, παραμένει επίκαιρο, καθώς οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές συνεχίζουν να ασκούνται.


Άλεξ Μπέγκα
Για τις «Αναιρέσεις»
13/06/08

13/6/08

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ - ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ


Το παρακάτω κείμενο είναι η ομιλία μου στο πολιτικό και πολιτιστικά διήμερο «ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 08» που διοργανώνει η νεολαία «Κομουνιστική Απελευθέρωση» και το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ) στις 13-14 Ιούνη στο Θεατράκι(περιοχή σκάλα) με θέμα τους ελεύθερους χώρους στα Ιωάννινα.

Σύντροφοι και συντρόφισσες , φίλες και φίλοι: Όπως όλοι μας γνωρίζουμε και έχουμε νιώσει στο πετσί μας η πόλη και η περιοχή μας τα τελευταία 7 χρόνια έχουν μετατραπεί σε ένα θέατρο συνεχόμενων κοινωνικών αγώνων για την υπεράσπιση των συνεχώς συρρικνωμένων ελεύθερων και δημόσιων χώρων. Με κορυφαίο γεγονός την μάχη για την υπεράσπιση του Ξενία που κατέληξε σε αυτό το πογκρόμ καταστολής, τρομοκρατίας και τραμπουκισμών που ζήσαμε και δυστυχώς συνεχίζουμε να βιώνουμε ως βιοπολιτικά υποκείμενα και ενεργοί πολίτες των Ιωαννίνων

Αγώνες που ήταν η κινηματική απάντηση των ενεργών πολιτών απέναντι σε ένα ντελίριουμ επίθεσης στους ελευθέρους χώρους και την δημόσια περιούσια, αγώνες για την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων μας στο χώρο και στο χρόνο , αγώνες που εναντιώνονται στην ιδιωτικοποίηση αυτών των χώρων, αγώνες για την διατήρηση της φυσικής και πολιτιστικής βιοποικιλότητας.

Μια επίθεση στους χώρους που στηρίζεται πολιτικά και επιχειρησιακά από την κυβέρνηση, ενορχηστρώνεται από την τωρινή δημοτική αρχη των Ιωαννίνων και την νομαρχιακή αρχή της περιοχής μας, εξυπηρετώντας ανοικτά και απροκάλυπτα την λούμπεν και παμφάγα ντόπια και πολυεθνική αστική τάξη και ολιγαρχία που μας έχει κάτσει στο σβέρκο, ζώντας παρασιτικά από τον κοινωνικό πλούτο που με πολύμορφο τρόπο παράγουμε.

Δυστυχώς δεν πρόκειται για ένα τοπικό φαινόμενο που αφορά τους ντόπιους εντολοδόχους των συμφερόντων του κεφαλαίου και των ελίτ- αυτό σε καμία περίπτωση δεν αθωώνει την συγκεκριμένη συμπεριφορά τους - αλλά πρόκειται για ένα συνολικότερο φαινόμενο που αφορά άμεσα και καθοριστικά τον συγκεκριμένο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής σε αυτή την ύστερη ολοκληρωτική και παρασιτική του φάση .

Είναι κοινή διαπίστωση από πολλές πλευρές πως έχει κυριαρχήσει μια άνευ όρων οικονομική μανία που έχει παραδώσει ολόκληρο τον πλανήτη στην κερδοσκοπία του κεφαλαίου και ιδιαίτερα του χρηματιστικού κεφαλαίου που θυσιάσει κάθε ίχνος ζωής, τα πολιτιστικά και κοινωνικά αγαθά στο βωμό του κέρδους.

Λεηλατώντας ανθρώπινους, ζωικούς, φυτικούς και περιβαντολογικούς πόρους με μια απίστευτη κερδοσκοπική λύσσα και μανία που επί της ουσίας είναι η βάση του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού και μηδενισμού που βιώνουμε κυρίως ως θύματα αλλά και ως ένα βαθμό ως θύτες που συμμετέχουμε στο κυνήγι του καταναλωτισμού και της εμπορευματοποίησης για να αυτοπραγματωθούμε ως οντότητες που έχουμε χάσει -ελπίζω όχι οριστικά και αμετάκλητα- την δυνατότητα του έλεγχου της ζωής μας.

Και αυτό σε μια εποχή που σε μια υλική βάση δημιουργούνται οι δυνατότητες οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου να ελέγχουν συνολικά και αδιαμεσολάβητα τους όρους ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης με βάση τα συλλογικά κοινωνικά δικαιώματα και ανάγκες. Φυσικά αυτό θα προϋπόθετε μια διαφορετικού τύπου κοινωνική συγκρότηση που σήμερα δεν υφίσταται παρά μόνο ως μια θετική ουτοπία στα σχετικά στενά όρια πολιτικών και κινηματικών πρωτοποριών.

Ο άναρχος τρόπος που το καπιταλιστικό σύστημα αντιμετωπίζει τα προβλήματα στον πλανήτη μας φαίνεται και στην περιοχή μας στο τρόπο που διαχειρίζεται το ζήτημα των ΧΥΤΑ και των σκουπιδιών . Π.χ στην περίπτωση των ΧΥΤΑ στο νομό Ιωαννίνων έχουμε να κάνουμε με μια «επιστημονική» μελέτη που κολλάει παντού και εν τέλει επιλέγει με ολότελα «επιστημονικό» τρόπο περιοχές που δεν έχουν τόσο γερές πλάτες με την κεντρική εξουσία. Αυτό συμβαίνει με την περιοχή του Ελληνικού, του Καρβουναριού και της Λευκίμμης.

Η παρασιτική υφή του σημερινού καπιταλισμού έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που παράγει αμέτρητα σκουπίδια και ύστερα δεν ξέρει τι να τα κάνει, ή καλύτερα στήνει βιομηχανίες για να κερδίσει από την διαχείριση τους σε βάρος μιας συνολικότερης δημοκρατικά σχεδιοποιημένης ρύθμισης οργανωμένη από το σύνολο των κατοίκων μιας ευρύτερης περιοχής με βάση την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζόμενων και όχι των ημέτερων και των συμφερόντων. Το ίδιο συμβαίνει και με την περιοχή του Ελληνικού , του καρβουναριού και της Λευκίμμης που έζησε και την αγρία και δολοφονική καταστολή του κράτους και των δυνάμεων του. Ένα γεγονός που αποδεικνύει περίτρανα πως οι μηχανισμοί του κράτους και της αγοράς με ένα ολοκληρωτικό τρόπο χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να περάσουν το πρόγραμμα τους.

Με την ίδια άναρχη και ανορθόλογη οπτική είδαν και το ζήτημα της μεταφοράς των ΚΤΕΛ που το μόνο που κάνουν είναι να μεταφέρουν το πρόβλημα ένα δρόμο πιο κάτω , επιβαρύνοντας την Λίμνη και το κυκλοφοριακό , στοχεύοντας στα τεράστια κέρδη που συνεχίζει να δίνει η γη και η οικοδόμηση της.Στην περίπτωση του ΚΤΕΛ είναι σε τέτοιο βαθμό η ανορθόλογη αντιμετώπιση των ζητημάτων που προκαλεί την διαφοροποίηση των αστικών δυνάμεων που προσβλέπουν σε ένα πράσινο καπιταλισμό με χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του υφυπουργού Σ. Καλογιάννη .

Μέσα από αυτό το πρίσμα ο αγώνας για την υπεράσπιση αλλά και την διεύρυνση των ελεύθερων και δημόσιων χώρων και τόπων εντάσσεται οργανικά στα πλαίσια ενός πολύμορφου και πολυεπιπέδου αντικαπιταλιστικού αγώνα υπεράσπισης και διεύρυνσης των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων και αναγκών, όπως είναι η αξιοπρεπής εργασία , η υγεία , η παιδεία, ο ελεύθερος χρόνος, τόπος και χώρος.

Το να έχουμε χώρους και πλατείες που να μην τις έχουν απαλλοτριώσει τα καπιταλιστικά και άλλα συμφέροντα δεν είναι ένα μεταυλικό αίτημα χορτασμένων μικροαστών αλλά ένα βασικό εργατικό αίτημα και διεκδίκηση που αφορά τον κάθε εργαζόμενο πολίτη που θέλει να ζει αξιοπρεπώς σε μια πόλη που τον σέβεται ως εργαζόμενο, πολίτη και άνθρωπο.

Κατά συνέπεια ο αγώνας για να μην ιδιωτικοποιηθούν οι δημόσιοι τόποι… συνδέεται άρρηκτα με τον αγώνα στην αξιοπρέπεια στην εργασία, με τον αγώνα για την ριζική μείωση των ωρών εργασίας που θα αυξήσει τον ελεύθερο χρόνο, το πραγματικό μέτρο του κοινωνικού πλούτου κατά τον Μαρξ.

Ένας ελεύθερος χρόνος που θα πρέπει να απελευθερωθεί και αυτός με την σειρά του από την εξάρτηση του από την καταναλωτική δικτατορία και τον εμπορευματικό ολοκληρωτισμό που μας επιβάλλεται.

Μια απελευθερωτική διαδικασία που θα στοχεύει στην συνολική μας απελευθέρωση , τόσο ως εργατική δύναμη όσο και ως καταναλωτικά είδωλα.. Σε αυτά τα κινηματικά και αγωνιστικά πλαίσια έχει τεράστιο νόημα και σημασία να υπάρχουν ελεύθεροι και δημόσιοι χώροι ως ένα συστατικό στοιχείο μιας αλλού τύπου οργάνωσης της κοινωνίας μας.

Και σε αυτό το σημείο νομίζω πως πρέπει να επισημάνουμε κάτι σημαντικό έως και καθοριστικό στα πλαίσια μιας αντίληψης που δεν επιθυμεί απλώς να διορθώσει τα πράγματα εντός του καπιταλιστικού συστήματος αλλά να συνεισφέρει με όλες τις δυνάμεις στην υπόθεση της ανατροπής και της χειραφέτησης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου.

Ελεύθεροι και δημόσιοι χώροι δεν είναι απλώς τα κομμάτια της πόλης που φιλοξενούν μέρος της κοινωνικής ζωής των κατοίκων, λειτουργώντας σαν τόποι παιχνιδιού και περιπάτου, συνεύρεσης κι επικοινωνίας, άθλησης, δημιουργίας και προβληματισμού, καταργώντας τα στεγανά της διαφορετικής ηλικίας, καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου, κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης. Αυτό δεν συνεπάγεται πως και αυτό στις μέρες της καθολικής ιδιώτευσης δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Ίσως να είναι το πρώτο δειλό βήμα αλλά σίγουρα δεν φτάνει.

Πρέπει να κατανοήσουμε πως οι ελεύθεροι χώροι δεν υφίσταται αφ’ εαυτού, «υπάρχουν» μόνο μέσα από την αυτοθεσμισμένη, ανατρεπτική, δηλαδή την άμεσα απελευθερωτική δράση των πολιτών και εργαζόμενων. Ένας δημόσιος χώρος υπάρχει πραγματικά μόνο όταν οι πολίτες οικειοποιούνται αυτούς τους χώρους, ως περιοχές κοινωνικής ζύμωσης, περιοχές ανοικτές στο προβληματισμό και στην αμφισβήτηση, περιοχές συνάντησης και αναφοράς ενεργών υποκείμενων που παράγουν μια πραγματικότητα πέρα από την πραγματικότητα της καπιταλιστικής πραγμοποίησης. Διαφορετικά μιλάμε για μια «προσομοίωση» δημόσιου χώρου όπου οι ιδιώτες στο «ελεύθερο» χρόνο τους καταναλώνουν και αυτοκαταναλώνονται σαν εμπορεύματα.

Σε αυτή την περίπτωση οι χώροι , τόποι, οι χρόνοι , το περιβάλλον δεν είναι απλώς το ανόργανο σώμα του ανθρώπου αλλά μετατρέπονται σε οργανικό μέρος μιας διαδικασίας κοινωνικής και πολιτικής αυτοσυνειδησίας και απελευθέρωσης για την διεκδίκηση μιας διαφορετικής κοινωνικής συγκρότησης πέρα από το εμπόρευμα και την αποξένωση.

Ετσι εξηγείτε και η επιθετικότητα του κράτους , τους παρακράτους και των μηχανισμών του σε κοινωνικά στέκια, αυτοδιαχειριζόμενος χώρους που σημειώθηκαν το τελευταίο διάστημα στην Αθήνα , Θεσσαλονική, αλλά και πέρσι στα Γιάννενα

Για αυτό ήταν τόσο σημαντικές οι δράσεις μας μέσα και εξω από το Ξενία ως επιτροπή αγώνα πολιτών. Για αυτό και η καταστολή του κράτους και των δημοτικών και παραδημοτικών αρχών ήταν άμεση το καλοκαίρι του 2005.

Τι θέλω να πω: Οι άμεσες δράσεις στο χώρο του Ξένια παρήγαγαν το «μικρόβιο» της ανατροπής και της οικειοποίησης των δημόσιων χώρων που δημιουργούσε ένα κακό προηγούμενο τόσο στις δυνάμεις που ήθελαν και συνεχίζουν να θέλουν τα πράγματα να παραμείνουν ως έχει, αλλά και σε αυτές τις δυνάμεις που λόγω αδυναμίας ή πολιτικής και ταξικής επιλογής δεν θέλουν να αλλάξουν ριζικά και άμεσα τα πράγματα.

Το ανατρεπτικό και αμεσοδημοκρατικό κίνημα της επιτροπής αγώνα πολιτών κτυπήθηκε γλήγορα προτού πάρει χαρακτήρα επιδημίας, μόνο που άφησε την σπορά του τόσο στην περιοχή μας όσο και ευρύτερα.

Είναι γνωστό πως στα ιστορικά και πολιτικά πλαίσια οι ανατρεπτικές σπορές ακολουθούνε μη γραμμική πορεία και μέσα από αυτή την οπτική οι αγώνες για το Ξενία και την πλατειά είναι απόλυτα δικαιωμένοι και συνεχίζουν να αποτελούν επικίνδυνα προηγούμενα για την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Για αυτό και το συνεχιζόμενο μένος και μίσος των κατεστημένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων για τους αγωνιστές και τις πολιτικές δυνάμεις που βρέθηκαν στο καμίνι του αγώνα για την υπεράσπιση των ελεύθερων και δημόσιων χώρων και της δημόσιας περιουσίας στην περιοχή μας. Όπως το ζήσαμε και πρόσφατα στο νομαρχιακό συμβούλιο με την επίθεση που δεχτήκανε μέλη του κινήματος υπεράσπισης των ελεύθερων και δημοσίων χώρων από «κλακαδόρους» των συμφερόντων και της τοπικής εξουσίας.

Μέσα στην επιτροπή αγώνα πολιτών συναντήθηκαν πολιτικές δυνάμεις και αγωνιστές σε μια ισότιμη αμεσοδημοκρατική βάση που δεν είχαν ξαναβρεθεί ποτέ όλοι μαζί και παρόλες τις διαφορετικές ιστορικές πολιτικές αναφορές τους δημιούργησαν ένα από τα κάτω μέτωπο αγώνα που βρέθηκε στο δρόμο και συγκρούστηκε με την ντόπια και μη εξουσία.

Το σημαντικότερο είναι πως η ομορφιά της σύγκρουσης , οι αναλαμπές της ανατροπής ένωσε ανθρώπους που ακόμη συνεχίζουν να ενώνονται, να συσπειρώνεται και δράνε μαζί.

Πρόκειται για μια εν δυνάμει και ενέργεια μάχιμη κοινότητα αγωνιστών. Για ένα ιστορικό προηγούμενο και κρατούμενο στην τοπική κοινωνική ιστορία που θα πρέπει ως πολιτικά υποκείμενα από εκεί ξεκινήσουμε και να το αναπτύξουμε περαιτέρω σε μια κατεύθυνση μαζικοποιήσης της δράσης της επιτροπής αγώνα πολιτών ή αντιστοιχών επιτροπών αγώνα που θα γεννηθούν.

Άλλωστε οι μορφές οργάνωσης κάθε φορά συνδέονται άρρηκτα με το κάθε φορά επίπεδο συγκρότησης των μάχιμων υποκείμενων και την δύναμη της οικονομικής και πολιτικής καπιταλιστικής εξουσίας.

Εξάλλου η επίθεση στα δικαιώματα μας θα συνεχιστεί αμείωτη και όσο δεν δραστηριοποιούνται οι πολίτες, οι εργαζόμενοι, οι κάτοικοι παρά μόνο οι «πρωτοπόρες δυνάμεις», τόσο η κατάσταση θα χειροτερεύει για τους πολλούς που θα ζούνε στο πετσί τους τις επιλογές των λίγων. Είναι ένα ανοικτό ερώτημα που θα πρέπει κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης και εργαζόμενος θα πρέπει να το απαντήσει.

Σύντροφοι , συντρόφισσες , φίλες και φίλοι νιώθω περήφανος για την στράτευση μου στο αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, νιώθω περήφανος που βρέθηκα μαζί σας στο δρόμο, στην σύγκρουση με τα συμφέροντα και καλοτυχίζω τον εαυτό μου που σας γνώρισα. Μέσα από τις συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, μέσα από την ενότητα και την σύγκρουση απόψεων , αντιλήψεων , ιστορικών αναφορών δημιουργούμε αντικειμενικά τον κόσμο που ονειρευόμαστε και θέλουμε να φτιάξουμε .

Ο κόσμος μας , ο άλλος κόσμος , ο κόσμος που θα θεμελιώνει μια πραγματική ανθρώπινη κοινότητα που θα βασίζεται στην δημοκρατική σχεδιοποίηση , την κοινωνική , παραγωγική αυτοδιαχείριση και αυτοοργάνωση , στην θέληση για ζωή, στην αγάπη, στην συντροφικότητα , στην γενναιοδωρία, στην χαριστικότητα, στην απληστία για γνώση και όχι μια ψευδοκοινότητα εμπορευμάτων και ανταλλακτικών αξιών είναι εδώ μπροστά μας. Είναι στην ομορφιά του δρόμου, είναι στην ομορφιά της σύγκρουσης, είναι στην ομορφιά της ποίησης , της τέχνης , της δημιουργίας και του έρωτα.

Από εμάς θέλει να σταθούμε στο ύψος των ιστορικών στιγμών που ζούμε, ιστορικές στιγμές που με αργόσυρτο και αντιφατικό τρόπο διαμορφώνουν τους όρους για την ανατρεπτική επιστροφή των δυνάμεων της ζωντανής εργασίας, της χαράς και της δημιουργίας.

Για την επιστροφή της προοπτικής της καθολικής κοινωνικής, πολιτικής απελευθέρωσης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου, πλούτου υλικού, αϋλου και συναισθηματικού. Γνωρίζω, γνωρίζουμε πως τα πράγματα δεν είναι και δεν θα είναι εύκολα αλλά ούτε και για αυτούς τα πράγματα θα είναι περίπατος.

Σύντροφοι , συντρόφισσες, φίλες και φίλοι, ενωτικά, ριζοσπαστικά και μαχητικά ήρθε η ώρα να δημιουργήσουμε- εκ νέου- τους όρους για να ξανασυναντηθούμε παρέα με τον κόσμο της εργασίας και του πολιτισμού στο πανηγύρι της ανατροπής, ήρθε η ώρα να ξανασπείρουμε τον φόβο σε αυτούς που θέλουν να εξουσιάζουν τις ζωές μας. Ένα είναι το σίγουρο- μπορούμε!!!! Ας το πράξουμε!!!!! Γιατί η πράξη δικαιώνει την θεωρία και όχι το αντίθετο.

just do it Ας ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

10/6/08

ΙΩΑΝΝΙΝΑ- Αναιρέσεις 2008


Πολιτικές-πολιτιστικές εκδηλώσεις


Η ομορφιά είναι στους δρόμους


Δυο χρόνια τώρα κι η νεολαία είναι στους δρόμους, διαψεύδοντας τους
ειδήμονες κοινωνικούς και πολιτικούς εταίρους, που από την παρατεταμένη
φιλολογία για τη «γενιά του φραπέ» και τα κροκοδείλια δάκρυα για τη γενιά
του σκυλάδικου, έχουν περάσει στην political correct ελεεινολογία για τη γενιά
των 700 ευρώ.
Γιατί οι αλλεπάλληλες εκρήξεις στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, η
αυξανόμενη συμμετοχή των νέων εργαζομένων στις απεργίες, η αναζήτηση
νέων, πιο μαχητικών μορφών πάλης, εκτός του επίσημου υποταγμένου
συνδικαλισμού, δεν ήρθαν για να εκφράσουν απλώς μια διαμαρτυρία, ούτε για
να ενσωματωθούν σε πρόσκαιρες λύσεις. Δηλώνουν σαφώς πως, κόντρα στο
μέλλον που μας ετοιμάζουν, και βάζουν σ’ αυτό το μαύρο και γκρίζο φόντο της
αστικής πολιτική, υπάρχει η ομορφιά του αγώνα, της συλλογικής διεκδίκησης,
της ανατροπής.

Η ελπίδα στην Αριστερά της Ανατροπής!


Η δική μας η γενιά λοιπόν, γενιά της ανατροπής, δε θα αγωνιστεί για την τιμή
των όπλων, για να παζαρέψει ψίχουλα, για να θυσιάσει τις ανάγκες της στο
βωμό του κοινωνικού Προκρούστη, είτε αυτός εμφανίζεται ως οδηγία της Ε.Ε.,
ως κυβερνητικός νόμος της μπλε ή της πράσινης εκδοχής, είτε ως εργοδοσία
πολυεθνικών ή πιο «ταπεινών» εθνικών συμφερόντων. Επιλέγουμε τη γραμμή
της ρήξης και της νικηφόρας προοπτικής. Και θεωρούμε κομβικό βήμα και
προϋπόθεση σ’ αυτή την υπόθεση την συγκρότηση και αναβάθμιση της
αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς.
Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση καλεί την μαθητική, τη
σπουδάζουσα, την εργαζόμενη και στρατευμένη νεολαία, που ασφυκτιά, αλλά
αγωνίζεται, που αναζητά και δεν αρκείται στον πολιτισμό του εύπεπτου και του
χυδαίου, στις ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ, ένα τριήμερο πολιτικών και πολιτιστικών
εκδηλώσεων που φιλοδοξούμε να αποτελέσει χώρο συνάντησης του
αγωνιστικού δυναμικού, βήμα διαλόγου και συζήτησης.




Παρασκευή 13 Ιούνη


19:00 : Ελεύθεροι χώροι στα Ιωάννινα
Δημήτρης Αργυρός (μέλος ΝΑΡ)
Άλεξ Μπέγκα (αρχιτέκτονας)

20:00 : Lifestyle: το μυαλό σου ο στόχος τους


Δημήτρης Τζαμουράνης (μέλος νΚΑ)

22:00 : Συναυλία


Ρεμπέτικο γλέντι με τη Σταματία

Σάββατο 14 Ιούνη


19:00 : Μάης ’68 : Με τις σημαίες του Μάη, στο δρόμο για την απελευθέρωση της νέας βάρδιας εργασίας
Μιχάλης Παπαμακάριος (μέλος ΝΑΡ)



21:00 : Προβολή ταινίας


22:30 : Συναυλία


Χ. Παρλαπάς – A. Καραμέτης
Rocking Rebel
63high






νεολαία ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

6/6/08

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΧΕΙ ΔΡΟΜΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ


Τα πάντα λοιπόν και με απόλυτα κυνικό τρόπο στο βωμό του εύκολου κέρδους. Άνθρωποι, σχέσεις, συμπεριφορές, χώροι , τόποι, περιβάλλοντα έχουν μετατραπεί σε πεδία κερδοφορίας για το μεγάλο και το λιγότερο μεγάλο κεφάλαιο. Διαμορφώνοντας αλλοτριωμένες συνειδήσεις που αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές σχέσεις ως σχέσεις πραγμάτων και αντικειμένων και ουδόλως ως σχέσεις ζωντανών υποκειμένων.

Σιγά τα αυγά θα μου πείτε.. Τώρα ανακάλυψες την καταστροφική φύση αυτού του συστήματος που εμπορευματοποιεί το σύνολο του κοινωνικού γίγνεσθαι; Ή θεωρείς πως μια εκ νέου καταγγελία του βοηθάει στην πολύπλευρη συνειδητοποίηση της έτσι κι αλλιώς ζοφερής πραγματικότητας;



Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα φαντάζει το ίδιο αυτονόητη και σχεδόν κοινότοπη αλλά και αναγκαία. Το ζήτημα δεν είναι να ξαναγκρινιάξουμε για το πόσο κακός είναι ο καπιταλισμός, εξάλλου ο κόσμος ζει κάθε μέρα στο πετσί του την φτώχεια και την ανεργία, δεν θέλει την αριστερά να του τα ξαναθυμίζει. Ο κόσμος θέλει απαντήσεις, απαντήσεις άμεσες και χειροπιαστές και όχι απαντήσεις που θα βλέπουν σε ένα μακρινό και ιδεατό μέλλον.

Στόχος αυτού του άρθρου είναι να προσεγγίσει κάποιους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους άμεσου και ριζικού αναστοχασμού των δυνατοτήτων εξόδου των καταπιεσμένων. Δυνατότητες εξόδου που υπερβαίνουν συχνά τα αναλυτικά και μεθοδολογικά εργαλεία που έχουμε στην διάθεση μας σε μια συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα.

Αλλά τι σημαίνει δυνατότητες εξόδου για τα πλήθη των καταπιεσμένων που οι ζωές τους απαλλοτριώνονται στα σκλαβοπάζαρα του κεφαλαίου ; Είτε ανήκουν στην κλασική εργατική τάξη, είτε στην νέα εργατική βάρδια της ελαστικής εργασίας , είτε στα νέα μισθωτά στρώματα των διανοούμενων, είτε στα παλαιά και νέα μικροαστικά και αγροτικά στρώματα.;

Οι απαντήσεις εκ των πραγμάτων δεν είναι αυτονόητες και όποιος λέει πως κατέχει το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν ή τον εαυτό του «δουλεύει» ή «πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες» σε τιμές ευκαιρίας σε χαχόλους υπηκόους. Μόνο μια εκ βαθέων και επιστημονική ανάλυση θα συνεισφέρει σε μια ανάλυση της υπάρχουσας πραγματικότητας για να υπάρξει στην συνέχεια η ριζική αλλαγή της.

Φυσικά εντός της πολιτικής πιάτσας θα συναντήσουμε διάφορες πολιτικές προτάσεις που προσπαθούμε από την πλευρά τους να απαντήσουν στα διακυβεύματα που αναδεικνύει η εποχή μας. Θα ήταν λάθος να μηδενίσουμε απριόρι τις πολιτικές αντιλήψεις που κυκλοφορούν γύρω μας στο όνομα ενός καθαρού επαναστατικού βολονταρισμού. Και τούτο όχι γιατί είμαστε οπαδοί ενός πλουραλιστικού σχετικισμού αλλά διότι κάθε μαζική ή και λιγότερο μαζική πολιτική έκφραση αντανακλά ποικίλα ιδεολογικά ρεύματα και υλικά συμφέροντα που διαμεσολαβουνται στο επίπεδο της ιδεολογίας και της πολιτικής. Όποτε είναι πολιτικό και μεθοδολογικό λάθος να δαιμονοποιούμε πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις. Όπως κατά το πλείστον πράττει η ιστορική αριστερά, ιδιαίτερα με τις κάθε φορά αντίπαλες αριστερές θεωρήσεις.

Κατά συνέπεια πόσο βάση έχει η άποψη που λέει πως η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας έχει τις ρίζες της στην μετάβαση από ένα φορντικό βιομηχανικό μοντέλο σε ένα μεταφορντικό παραγωγικό μοντέλο που μετασχηματίζει και αποδομεί ως ένα σημείο τον βιομηχανικό εργάτη; Βιομηχανικός εργάτης που πάνω στην συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση του στηρίχθηκε όλη η αίγλη και η αποτελεσματικότητα της σοσιαλδημοκρατίας, ως η δεξιά πτέρυγα του εργατικού κινήματος στην Δυτική Ευρώπη στον 20ό αιώνα. Ή αντίστοιχα η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού μήπως είναι ακριβώς και απόρροια της ηγεμονίας μεσοστρωμάτων, μισθωτών ή μη που η μεταφορντική παραγωγή ανέδειξε, ως «ανεξάρτητους» κόμβους των πολυεθνικών και μη δικτύων;

Μήπως δεν είναι τελικά η οικονομία των δικτύων που γεννά τις θετικές και αρνητικές εκφράσεις της πολιτικοποίησης αυτής της νέας πολυσύνθετης και πληθυντικής τάξης των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου; Όπου νέες μορφές σύμπλευσης και διαφοροποίησης των ατόμων και των συλλογικοτήτων γεννιούνται και πεθαίνουν με γρήγορους ρυθμούς; Και που μέσα από νομαδικούς αλλά και κοινοτικούς δρόμους παράγεται σε δυνητική κλίμακα η δυνατότητα μιας κοινωνίας των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών»;

Τα ζητήματα εκ των πραγμάτων παραμένουν ανοικτά!!! Η σοσιαλδημοκρατία αδυνατεί να ξαναδημιουργήσει όρους κοινωνικού συμβολαίου που θα ενσωματώσει τα εργατικά πλήθη. Στην χώρα μας είναι εμφανής η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να προτείνει ένα καινοτόμο πρόγραμμα ενσωμάτωσης της γενιάς των 700 € και των δυο εκατομμυρίων νεόπτωχων, όπως έπραξε το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου με την εργατική τάξη, τα λαϊκά και αγροτικά στρώματα στις αρχές του 1980 βγαίνοντας από το καμίνι της μεταπολιτευτικής ριζοσπαστικοποίησης.

Και εδώ νομίζω πως βρίσκεται το κλειδί της υπόθεσης. Για να αναγκαστεί το κεφάλαιο να κάνει παραχωρήσεις στους «κάτω» θα πρέπει να νιώσει έντονα τον μαζικό πολιτικό εκβιασμό των τελευταίων. Δηλαδή θα πρέπει να νιώσει πως κινδυνεύει η εξουσία του για να κάνει παραχωρήσεις προς τους υποτελείς του.

Αλήθεια πως μπορεί σήμερα να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ενός κινήματος που με μαζικό τρόπο θα εκβιάζει το κεφαλαίο και τις κυβερνήσεις του σε μια εποχή που σε αντικειμενική βάση – όπως και πιο πάνω αναφέραμε- έχουν διαμορφωθεί οι όροι για την υπέρβαση του καπιταλισμού αλλά με πολιτικούς όρους βρισκόμαστε ακόμη πολύ μακριά

Η αριστερά που θα έπρεπε να οργανώνει ένα κίνημα που θα εκβίαζε με όλα τα μέσα το κεφάλαιο περί άλλων τυρβάζει., πότε κυνηγώντας επαναστατικούς ανεμόμυλους και πότε προβάροντας κουστούμια υπουργών σε κεντροαριστερές κυβερνήσεις.

Φυσικά ένα τέτοιο επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί να αποκλείει κυβερνητικές λύσεις , δεν μπορεί να μην απαντάει στο ερώτημα της εξουσίας από την στιγμή που τίθεται από το ίδιο το κεφάλαιο αλλά και από τις ίδιες τις λαϊκές επιθυμίες και ανάγκες. Ένα κίνημα που θα επιδιώκει να εκβιάσει το κεφάλαιο στο όνομα των κοινωνικών αναγκών δεν μπορεί παρά να αγωνίζεται και για την κυβέρνηση των ίδιων των καταπιεσμένων μαζών. Δίχως να έχει την αυταπάτη πως η κατάληψη της κρατικής εξουσίας από ένα κίνημα των καταπιεσμένων μαζών σημαίνει και το τέλος της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Για μια αντικαπιταλιστική κυβερνητική διέξοδο που δεν θα είναι παρά ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια των επαναστατικών δυνάμεων του μαχόμενου πλήθους της ζωντανής εργασίας στον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο.

Κατά συνέπεια στην σημερινή πολιτική συγκυρία πόσο αναγκαιότητα είναι μια ενωτική αριστερή δράση στην βάση ενός συγκεκριμένου προγράμματος ικανοποίησης των λαϊκών- εργατικών αναγκών που δεν θα απορρίπτει την προοπτική μιας αριστερής κυβερνητικής λύσης; Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μια τέτοια προοπτική ή μια νέα σοσιαλδημοκρατία θα απαντήσει με όρους ενσωμάτωσης; Για να μην μιλήσουμε για την χειρότερη των επιλογών: η καπιταλιστική βαρβαρότητα να καταστρέψει πλήρως τον κοινωνικό ιστό.


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...