29/11/08

ΠΑΜΕ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ!!!!!!


Χώνει χοντρά το χέρι της στην τσέπη μας η κυβέρνηση με τον προϋπολογισμό. 7 δις ευρώ επιπλέον φόρους στους εργαζόμενους και στο λαό , 28 δις χάρισμα στις τράπεζες , για να συνεχίζεται ο τζόγος. Και μόνο τα 5 δις από αυτά έφταναν για το 5% στην Παιδεία. Το σύνολο των 28 δις είναι διπλάσιο από όσα θα ξοδευτούν για ασφάλιση , περίθαλψη και για το κράτος πρόνοιας. Έφταναν και περίσσευαν για φτάσουν οι μισθοί 1400 ευρώ για πολλά χρόνια.

Τα πάντα κοστολογούνται και πουλιούνται : Τα λιμάνια πάνε στους «κόκκινους» καπιταλιστές της Κίνας, τα αεροπλάνα στους Σαουδάραβες, και οι λίμνες και τα χωράφια στους «Εφραίμ» της πίστης που σύμβολο της ήταν και είναι(::::) το «αγαπάτε αλλήλους».

Οι ελευθέριες μετατρέπονται σε ένα «πουκάμισο αδειανό», οι απολύσεις και η τρομοκρατία των αφεντικών επιβάλουν την «σιωπή του νεκροταφείου» στους τόπους δουλειάς. Τα πειθαρχικά στα πανεπιστήμια – στο όνομα του φοιτητικού ασύλου και της ακαδημαϊκής ελευθερίας – επιχειρούν να αστυνομεύσουν το δικαίωμα κοινωνικής – πολιτικής αμφισβήτησης και δράσης. Η αστυνομία, τα ματ και τα εκαμ και γιατί όχι αύριο και ο ίδιος ο στρατός – όπως συμβαίνει στην Ιταλία- καταστέλλουν όσους αντιστέκονται.

Πρόκειται για μια όξυνση του κοινωνικού πόλεμου του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων ενάντια στις ανάγκες και τα δικαιώματα αυτών που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο που καρπώνονται και με απερισκεψία σπαταλάνε τα καπιταλιστικά παράσιτα.

Μήπως ήρθε η ώρα να πούμε ένα φτάνει πια,. Δεν πρόκειται για ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα , αλλά για ζήτημα επιβίωσης των εργαζόμενων και του λαού. Ή αυτοί ή εμείς. Λύση που να βολεύει όλους, και τους έχοντες και τους μη- έχοντες δεν υπάρχει. Εθνική λύση δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ. Υπάρχει μόνο ταξική λύση ή ταξική λύση για το κεφάλαιο ή ταξική λύση για τους εργάτες .

Ταξική λύση για τους εργάτες , που δεν μένει στα υπάρχοντα πράγματα, αλλά πάει αλλιώς και σαλπάρει για αλλού.. Στην αρχή μπορεί να μοιάζει με μικρό πειρατικό πλοίο, που απαλλοτριώνει, σαμποτάρει, κτυπά , φεύγει και χάνεται. Κρύβεται μες το πλήθος που φοβάται, αντιδρά, ελπίζει και απελπίζεται. Στην συνέχεια ενώνεται με το πλήθος που αρχίζει συλλογικά να δρα και να παράγει ως αντίσταση. Μετατρέπεται σε ένα επαναστατικό «στρατό» ελεύθερων και ανυπότακτων αγωνιστών, εργαζόμενων και διανοητών. Που καταλύει την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων για να οικοδομήσει μια πιο ελεύθερη κοινωνική πραγματικότητα. Με πολιτική, κοινωνική και οικονομική δημοκρατία για τους παραγωγούς του κοινωνικού- αυτή την φορά- πλούτου.

Είμαστε πολλοί και πολλές και μπορεί να γίνουμε χιλιάδες. Εργάτες, αγρότες , φοιτητές , μαθητές και μετανάστες. Γυναίκες, άντρες, λεσβίες, ομοφυλόφιλοι και αμφιφυλόφιλοι. Οπαδοί του Μαρξ, του Μπακούνιν, του Λένιν, του Κροπότκιν, του Τρότσκι, του Μάο και του Στάλιν. Του Νέγκρι, του Μαρκούζε και του Πουλαντζά. Όλοι χωράνε στο «πειρατικό» μας, όλοι χωράνε στην εξεγερμένη ποίηση που στοχάζεται και δημιουργεί τον κόσμο του αύριο, από τα σήμερα. Μόνο όσοι θέλουν να κυβερνήσουν την υπάρχουσα κατάσταση- με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- δεν θ έρθουν στην «γιορτή» μας.

Ας αφήσουμε πίσω τις συνήθειες του παρελθόντος, τα σκουριασμένα ιδεολογήματα , τις ψυχοφθόρες καταστάσεις, τους ηγεμονισμούς – μικρούς και μεγάλους, τις κομφορμιστικές και φορμαλιστικές λογικές.. Ας αφήσουμε πίσω την θλίψη και την μιζέρια που βλέπει το ποτήρι, είτε άδειο , είτε μισοάδειο αλλά ποτέ μισογεμάτο.

Με μεγαλοκαρδία και ανοικτό πνεύμα ας τολμήσουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα, να γλεντήσουμε!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Πολιτική και υβριδοποίηση


Ούτε στο κόσμο των ιδεών δεν θα συναντήσουμε ξεκάθαρα πράγματα. Πόσο μάλλον στο χώρο της πολιτικής οπου συχνά οι κοσμοθεωρήσεις, οι πολιτικές αντιλήψεις και τα αντικρουόμενα κοινωνικά, ταξικά και αλλά συμφέροντα αλληλοδιαπλέκονται εντός των ίδιων πολιτικών ρευμάτων και σχηματισμών. Με αφορμή δυο από τα κορυφαία και εχθρικά πολιτικά ρεύματα του 20ού αιώνα θα σχολιάσουμε το ζήτημα της πολιτικής υβριδοποίησης.

1)ΝΑΖΙ: Ο εθνικοσοσιαλισμός ως ρεύμα που αγκάλιασε το φοβισμένο μικροαστό και εργάτη ήταν ένας τόπος πολύμορφης υβριδοποίησης. Συνυπήρχαν ο φυλετικός διεθνισμός με ένα πανγερμανισμό. Ο φιλοκαπιταλισμός με τον αντικαπιταλισμό , η πίστη στις παραδοσιακές άξιες, στους αρχετυπικούς μύθους και στην κριτική στον τεχνολογικό πολιτισμό, με τον μοντερνισμό και την λατρεία για την ανάπτυξη, την μηχανή και την βιομηχανία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η λεγόμενη «αριστερή»- «αντικαπιταλιστική» πτέρυγα των ΝΑΖΙ, τα SA(τα τάγματα εφόδου), οι αδερφοί Στράσερ. Που υποστήριζαν την ολοκλήρωση του εθνικής επανάστασης σε κοινωνική με την μετανεωτερική υπέρβαση του διαφωτισμό. Και δίχως να παρεξηγούμαστε αν αυτό σας θυμίζει μεταμοντερνισμό, δεν πέφτετε και πολύ εξω.

Μια πτέρυγα που νίκησε στο δρόμο τις εργατικές - αριστερές -κομμουνιστικές – σοσιαλδημοκρατικές ενώσεις και οργανώσεις. Αυτοί οι λούμπεν εργάτες και μικροαστοί, παίζοντας έντεχνα το παιχνίδι της τρομοκρατίας, της ανασφάλειας, αλλά και της έκφρασης του αντιφατικού μικροαστικού «αντικαπιταλισμού», μίλησαν στις ψυχές των γερμανών. Πείθοντας την Γερμανική αστική τάξη πως είναι η λύση για να μαντρωθούν οι εργατικές μάζες που διεκδικούσαν τα δικαιώματα τους, φέρνοντας τον Χίτλερ στην εξουσία. Φυσικά στην συνέχεια ο Χίτλερ αυτούς τους «πεζοδρομιακούς»- πρώην συντρόφους του- δεν τους χρειαζόταν και αφού δεν μπορούσε να τους μαντρώσει, τους εξόντωσε δίχως έλεος στην νύκτα των μεγάλων κρυστάλλων το 1934.

Αυτή η λούμπεν «αντικαπιταλιστική» πτέρυγα, ήταν η αιτία να δει ο φιλόσοφος Χάιντεγκερ στον Ναζισμό ένα αυθεντικό κίνημα που πάλευε την κυριαρχία της τεχνικής. Αναδεικνύοντας την δύναμη των τευτονικών μύθων σε συνάρτηση με ένα πρώιμο οικολογισμό. Αυτό που ο Ε. Μπλοχ θεώρησε ως νίκη των ΝΑΖΙ πάνω στις μη-σύγχρονες αντιθέσεις. Στην συνέχεια βέβαια ο ίδιος ο Χάιντεγκερ αναγνώρισε την ήττα του κινήματος από την τεχνική, εξαιτίας του πρωτόγονου φυλετισμού του. Που όμως – κατά τον φιλόσοφο- αποτέλεσε ένα κίνημα πρόδομος αυθεντικών κινημάτων του μέλλοντος που θα αναζητούνε και θα αναδεικνύουν το ξεχασμένο «είναι» πάνω στην ύπαρξη. Ένας πολιτικός προσωκρατισμός που συναντάει την προνεωτερικότητα- μετανεωτερικότητα των καπιταλιστικών αδιέξοδων αντιφάσεων. Ο βολονταρισμός συναντάει τον σκεπτικισμό και τον αγνωστικισμό, εκφράζοντας ότι πιο βάρβαρο γέννησε ως τα τώρα η καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

2) Ο Σταλινισμός -ο «σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα»- ταυτίστηκε με τον μεγαλορώσικο εθνικισμό για να νικήσει την διεθνιστική πτέρυγα των μπολσεβίκων. Για να παγιοποιήσει την αντεπαναστατική στροφή της ΕΣΣΔ.

Σίγουρα ο μεγαλορώσικος εθνικισμός δεν βγήκε από το πουθενά- υπήρξε μέσα στην ανισομερή ρώσικη ψυχή που ψάχνει τσάρους, άγιους και ήρωες. Ένας «αντικαπιταλιστικός» λαϊκισμός που πατούσε πάνω στο ηρωικό και εν πολλοίς μεταφυσικό ρώσικο βολονταρισμό που αγιοποιούσε με την ίδια ευκολία τον Ρασπούτιν αλλά και τους τρομοκράτες των εσέρων και των λαϊκιστών. Από κει είναι βγαλμένος ο λαϊκισμός και η σλαβοφιλία του Μπακούνιν που έψαχνε μυστικές και αόρατες επαναστατικές χούντες που θα καθοδηγούσαν την λαϊκή επανάσταση.

Οι μπολσεβίκοι στην επαναστατική τους φάση προσπάθησαν – στην γραμμή της ανισομερής και συνδυασμένης ανάπτυξης–να συνδυάσουν τον διαλεκτικό ορθολογισμό της μαρξιστικής επαναστατικής κοσμοθεωρίας με τον σχετικά ανορθόλογο ηρωισμό των επαναστατών λαϊκιστών. Και για αυτό τιμούσαν τον ηρωισμό των τρομοκρατών , κρατώντας αποστάσεις από την μανιχαϊκή και μεσσιανική ιδεολογία και πρακτική τους. Στην συνέχεια βέβαια ο ανισόμετρος Ρώσικος μεσσιανισμός και μανιχαϊσμός πήρε κεφάλι μέσω της κυριαρχίας της αντεπαναστατικής τάσης του Σταλινισμού. Με αποτέλεσμα ο Νετσάγιεφ και ο τσάρος να ξαναγεννηθούν στο πρόσωπο του Στάλιν και των αντισταλινικών επιγόνων του.

Και στις δύο περιπτώσεις η ήττα της παγκόσμιας κομμουνιστικής προοπτικής, η αδυναμία των «κάτω», των εργαζόμενων να αυτοχειραφετηθούν γέννησαν τέρατα. Η υβριδοποίηση έστρεψε την εξεγερμένη ψυχή προς τα σκοτεινά ιστορικά συμπλέγματα του παρελθόντος. Φυλετισμός , εθνικισμός , ρατσισμός , αντισημιτισμός. Οι παραδόσεις των καταπιεσμένων έμειναν εγκλωβισμένες στις νεκρές θεωρίες των καταπιεστών.

Κάτι που το συναντάμε και σήμερα στην εποχή του «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων” στην συνάντηση του ΝΑΖΙΣΜΟΥ με ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ. Δηλαδή την συνάντηση του φυλετικού διεθνισμού, του εθνικισμού και του «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα». Όπως είναι το «Εθνικιστικό Μπολσεβίκικο Κόμμα» του Λιμόνοφ ( Αντικαθεστωτικός ποιητής επί Μπρέζνιεφ ) στην Ρωσία του Τσάρου Πούτιν. Ή στα κάθε μας, ο εναλλακτικός και αριστερός εθνοκεντρισμός του “ΑΡΔΗΝ”.. κτλ .

Η υβριδοποίηση όμως γεννάει και θαύματα. Όταν καρδιά και λογισμός συναντήσουν μια συνολική επαναστατική θεώρηση Και τέτοιες συναντήσεις -έστω και για λίγο χρονικό διάστημα- υπήρξαν στην ιστορία. Ένα τελευταίο τέτοιο πείραμα είναι και το κίνημα των Ζαπατίστας. Ένα κίνημα που εμπνέετε από τους μύθους των ινδιάνικων λαών της Τσιάπας στο Μεξικό για να μπολιάσει μια σύγχρονη επαναστατική αναζήτηση που βάζει στο κέντρο της την αντίληψη της αυτοχειραφέτησης των μαζών.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ


28/11/08

Ταξική πάλη στην Κίνα

ΑΠΟ http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=930004

Και ενώ στην Ελλάδα η ΓΓ του ΚΚΕ χαριεντίζεται με τον πρωθυπουργό της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας», στην Κίνα χιλιάδες προλετάριοι βγαίνουν στους δρόμους αντιδρώντας στις χαμηλές αποζημιώσεις που τους δίνουν οι επιχειρήσεις που τους απολύουν, λόγο της πτώσης των εξαγωγών.

Στο εξαγωγικό κέντρο της Νότιας Κίνας Ντονγκουάν της επαρχίας Γκουαντόνγκ εκατοντάδες εξαγριωμένοι απολυμένοι εργάτες αναποδογύρισαν και κατέστρεψαν αυτοκίνητα της αστυνομίας και εισέβαλαν στα γραφεία της βιομηχανίας παιχνιδιών Kaida Toys, που έχει απολύσει ήδη 380 εργάτες, καταστρέφοντας κομπιούτερ και γραφεία.

Ανάλογα γεγονότα είχαν συμβεί τον προηγούμενο μήνα σε άλλο εργοστάσιο παιχνιδιών της Ντονγκουάν που είχε απλήρωτους τους εργάτες για ένα μήνα.

Στην Τζινγκνέζεν της επαρχίας Τζιανξί 500 εργάτες έκλεισαν το δρόμο έξω από το μεγαλύτερη εταιρία κατασκευής αεροσυμπιεστών στην Κίνα HUAYI COMPRESSOR.

Σε «άγριες» κινητοποιήσεις έχουν κατέβει εδώ και καιρό οι ταξιτζήδες που διαμαρτύρονται για τις ψηλές τιμές των καυσίμων και τα υψηλά ενοίκια των ΤΑΞΙ.

Τα στοιχεία είναι από το ρεπορτάζ της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ»



ΤΙ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΚΚΕ??? ΠΙΑ Η ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΙΚΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ..
ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΥΡΤΟΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ???

25/11/08

ΕΒΑΛΑΝ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ






Σε κινητοποίηση προέβησαν οι εργαζόμενοι στο Δήμο Ιωαννίνων αντιδρώντας σε ένα σκοτεινό σχέδιο εκκαθάρισης των δημοτικών επιχειρήσεων που οι εργαζόμενοι απορρίπτουν κατηγορηματικά. Πέρα από την 24ωρη απεργία που κήρυξαν προχώρησαν και σε κατάληψη του δημαρχείου, μαντρώνοντας και κλειδώνοντας το Δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας εντός του δημαρχιακού μεγάρου.



http://www.epirotikosagon.gr/service.asp?ArticleId=3059


http://www.ele.gr/ShowArticle.aspx?ID=1262

http://www.neoiagones.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=5989&Itemid=41




ΣΤΟΥΣ "ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΕΣ" ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ



Στην ΚΟΣΚΟ , Κινέζικων συμφερόντων, παραχωρήθηκε το εμπορικό Λιμάνι του Πειραιά. Σφραγίζοντας την συνεργασία του Ελληνικού καπιταλισμού με τον Κινέζικο καπιταλισμό που κουμαντάρετε από την δικτατορία του Κομουνιστικού κόμματος Κίνας. Παράλληλα η Κινέζικη «κομμουνιστική» κυβέρνηση υπόγραψε με την Ελληνική κυβέρνηση σειρά συμφωνιών (του ΟΤΕ με HUAWEI και της ΕΡΤ και της κινεζικής κρατικής τηλεόρασης CCTV.). Η ΚΟΣΚΟ υποσχέθηκε επενδύσεις ύψους 350 εκατομμυρίων ευρώ, ανάπτυξη και προσλήψεις προσωπικού, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας.

Ενώ είναι γνωστό πως οι Έλληνες εφοπλιστές κάνουν χρυσές δουλείες με την «κομμουνιστική» Κίνα. Ενώ για τον Κινέζικο καπιταλισμό είναι μια ευκαιρία να ανοιχτεί στην ΕΕ.

Οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για την ιδιωτικοποίηση, αλλά ευτυχώς, μάλλον θα έχουν να κάνουν με το «προοδευτικό» - σε σχέση με το «κομμουνιστικό» - δουλοκτητικό εργατικό δίκαιο.

Για την ιδιωτικοποίηση διαφωνεί η αντιπολίτευση. Αξιοσημείωτη είναι όμως η άποψη της Παπαρήγα που παρόλο που διαφωνεί με την ιδιωτικοποίηση των Λιμανιών σημείωσε πως ότι πρέπει να αξιοποιούνται οι διεθνείς σχέσεις στο βαθμό που υπάρχει αμοιβαίο όφελος και συμβάλλουν στο να μην εξαρτάται η Ελλάδα από κέντρα που εμποδίζουν την ανάπτυξή της, και πως είναι σύμφωνη με την διεθνή συνεργασία εφόσον στηρίζεται σε αμοιβαίο όφελος. Ειδικά εάν είναι συνεργασία με την «λαϊκή οικονομία» της Κομουνιστικής Κίνας., θα πρόσθετα εγώ ο κακός…!!!! Για αυτό δεν στρέφεται κατά του αγοραστή και όχι γιατί την ευθύνη της ιδιωτικοποίησης την έχει η Ελληνική κυβέρνηση ,όπως η ίδια λέει.

Λυπάμαι με την κατάντια του ΚΚΕ που στηρίζει εμμέσως πλην σαφώς ένα κλασικό πλέον καπιταλιστικό σύστημα, όπως είναι η Κίνα, και για αυτό το λόγο υποστέλλει την σημαία του αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, κάνοντας για μια ακόμη φορά τις πλάτες στην ΝΔ, μιλώντας για επενδύσεις που βοηθάνε την ανάπτυξη… ΕΛΕΟΣ!!!!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΤΣΙ ΘΑ ΝΑΙ Η ΛΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ….Μετά φταίει ο Μπουχάριν και τον βγάζεται πράκτορα.. Και πάλι ΕΛΕΟΣ σύντροφοι!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

24/11/08

To μάρμαρο ή θα το πληρώσουμε ή θα (τους) το πετάξουμε!!!


Φαίνεται ποιά καθαρά ότι οι συνέπειες της κρίσης αρχίζουν να αφήνουν τη σφαίρα των εκτιμήσεων και της ακαδημαϊκής φιλολογίας και να κάνουν εμφανή την παρουσία τους στη ζωή των εργαζομένων.

Δέν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι οι συνέπειες της κρίσης θα μεταφέρονταν στους εργαζόμενους, με όλες τις μορφές,σε όλες τις σφαίρες και σε όλες τις φάσεις της οικονομίας.Καί στις τιμές και στην αγορά εργασίας και στη φορολογία καί στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Oι εργαζόμενοι της χώρας μας δέν ¨μπαίνουν" στην κρίση μετά απο μία περίοδο "ομαλή",αλλά σε συνέχεια μιάς σφοδρής επίθεσης στο εισόδημα,τους μισθούς την ασφάλιση,την αγοραστική δύναμη και τα δικαιώματά τους.

Οι αυξήσεις που καθήλωναν τους μισθούς,η ακρίβεια που γονάτισε τα νοικοκυριά,η ανεργία και οι σπασμένες μορφές απασχόλησης,οι κακές εργασιακές σχέσεις, είναι βασικά γεγονότα που περιγράφουν το εργασιακό περιβάλλον των τελευταίων ετών (ουσιαστικά μετά τα μέσα της 10ετίας του '80),καθορίζοντας τη συνείδηση και προσδιορίζοντας τις μορφές και τα περιθώρια της παρέμβασης για την ανατροπή του.

Η ελληνική αστική τάξη έμαθε να στηρίζει μεγάλο μέρος της οικονομικής επέκτασης και της πολιτικής της ισχύος,στην επιβολή της εργασιακής ειρήνης σε βάρος των εργαζομένων και στην έμπρακτη (οικονομική και πολιτική)υποταγή της, βοηθούμενη απο όλες τις κυβερνήσεις.
Ενας στους τέσσερις επιχειρηματίες,μέλη του ΕΒΕΑ,όπως φαίνεται παραπάνω,προτίθενται να απολύσουν μέρος του προσωπικού τους προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της κρίσης.
Αυτό πρακτικά δέ σημαίνει μονάχα ότι ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων σε εμπορικά καταστήματα και μεσαίες βιομηχανικές επιχειρήσεις θα μείνει χωρίς δουλειά,αλλά και το προσωπικό που θα παραμείνει θα υποστεί όλες τις συνέπειες στο επίπεδο των αμοιβών,της εντατικοποίησης και των εξαντλητικών ωραρίων.

Τα τελευταία γεγονότα στον τομέα της υγείας,με την κυβερνητική πολιτική πληρωμών, προμηθευτών και προσωπικού,που αντιμετωπίζει εργαζόμενους και ασθενείς σάν τοξικά παράγωγα,αρνούμενη να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες του συστήματος υγείας και των ανθρώπων που το χρειάζονται.

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας,η διαφαινόμενη αδυναμία του ασφαλιστικού ταμείου των δημοσίων υπαλλήλων,οι απολύσεις σε εργατικούς χώρους και οι διώξεις πρωτοπόρων συνδικαλιστών,οι χρεοκοπίες εταιριών τεχνολογικής αιχμής και τα φημολογούμενα μαντάτα για απολύσεις σε άλλες,

και τέλος ο προϋπολογισμός που κατέθεσε ο Αλογοσκούφης,που σηματοδοτεί σε όλη του την έκταση τις προθέσεις της κυβέρνησης απέναντι στους εργαζόμενους είναι τα καμπανάκια πρίν απο την παράσταση.
Ταυτόχρονα, η διάρρηξη των παραδοσιακών μορφών οργάνωσης και πάλης των εργαζομένων,η ιδεολογική και πολιτική "ανακωχη" του κυρίαρχου συνδικαλισμού και η παράδοση του άνευ όρων (και χωρίς επιστροφή)στην αστική πολιτική,δέ δυσκολεύει μόνο την ενεργοποίηση των εργαζομένων στη κατεύθυνση της ανατροπής της επίθεσης,αλλά επιβάλλει την πολιτική και ιδεολογική παρέμβαση στα επιχειρήματα και τα ιδεολογήματα των αστικών και μικροαστικών αντιλήψεων που εκφράζονται και κυριαρχούν μέσα στο εργατικό κίνημα.

Όχι για να διαμορφώσει στρατόπεδα στεγνής και φιλολογικής αντιπαράθεσης στα πλαίσια του εργατικού κινήματος και να υπονομεύσει τον ενιαίου αγώνα του,αλλά για να αποκαλύψει και να νικήσει τη γραμμή της υποταγής,του συμβιβασμού και της χειραγώγησης στα συννταγματικά πλαίσια,που εκφράζονται κυρίως απο την πολιτική πλειοψηφία της συμβιβαστικής ΓΣΕΕ και του οριακά- ελεγχόμενα- αγωνιστικού ΠΑΜΕ.
H πρόκληση είναι μεγάλη και προφανής.

Όποιος θεωρεί ότι θα εξακολουθεί να πολιτεύται και να δρά με τη γνωστή και δοκιμασμένη φόρμουλα του 20ου αιώνα,είναι καταδικασμένος να στιγματιστεί και απο τις ιστορικές απογοητεύσεις που έφερε το τέλος του.Έχουμε την τύχη ή την ατυχία να ζούμε το μετέωρο βήμα της μετάβασης απο μία εποχή σε μία άλλη.

Του καπιταλισμού,της παγκόσμιας τάξης,της αριστεράς.
Η μετάβαση αυτή θα έχει τραγικές και ηρωικές στιγμές,φάσεις και ανατροπές.

Η αριστερά θα κριθεί απο τη δυνατότητά της να ερμηνεύσει αυτή την πραγματικότητα,αλλά και να διαμορφώσει τους σύγχρονους,μαζικούς όρους για την ανατροπή της.

Βγαίνοντας απο το μεσαίωνα της κοινωνικής παρανομίας,της ιδεολογικής παραχάραξης και της φιλοσοφικής άπνοιας,η αριστερά της ανατροπής πρέπει να βάλει τα θεμέλια για ένα νέο επαναστατικό διαφωτισμό ,μία εκρηκτική διαδικασία,αναζήτησης συζήτησης προβληματισμού και διαλόγου,όπου παράλληλα με την παρέμβαση στα κοινωνικά μέτωπα που ανοίγονται,θα προωθεί τη διαδικασία για τη θεωρητική της υπέεροχή, απέναντι τόσο στην αστική-μικροαστική ιδεολογία όσο και στα απολογητικά ρεύματα του μαρξισμού,που σήμερα κυριαρχούν στο πολιτικό και οργανωτικό πεδίο.

http://antistasigr.blogspot.com/2008/11/to.html

μια απαντηση:

Το 1989 σήμανε το πέρας του ιδιόμορφου ταξικού- αστικού- καπιταλιστικού συστήματος που είχε οικοδομηθεί πάνω στον εκφυλισμό της ΕΣΣΔ. Σήμανε το πέρας του υπαρκτά ανύπαρκτου σοσιαλισμού.

το 1994 με την είσοδο των Ζαπατίστας η ιστορία απέδειξε όχι μόνο δεν τελείωσε, αλλά έδειξε πως η δράση μιας μάζας αγωνιστών μπορεί να αλλάξει το κλίμα και να προσφέρει την ελπίδα στους καταπιεσμένους και να σπείρει τον τρόμο στην εξουσία του κεφαλαίου.

Η εξέγερση στην Αργεντινή δημιούργησε μια δυαδική εξουσία , η αριστερά φάνηκε όμως ανίκανη να βάλει ζήτημα συνολικής επαναστατικής ανατροπής που θα οικοδομούσε τους όρους μιας άμεσης μετάβασης σε ένα μετακαπιταλιστικό σύστημα.

Σήμερα ο υπαρκτός καπιταλισμός τρώει τις σάρκες τους αλλά και από τις σάρκες μας, για να επιβιώσει από την βαθύτατη και δομική κρίση του.

Για την αριστερά αποτελεί η μέγιστη των ευκαιριών για να μιλήσει με την καρδιά, αλλά και με το μυαλό στους καταπιεσμένους. Για να μετατρέψει το λαϊκό «αϊ σιχτίρ» σε οργή, να οργανώσει την οργή σε συνειδητή λαϊκή- εργατική πάλη. Για να ονειρευτεί, να δομήσει και να πραγματώσει δρόμους εξόδου από το σύστημα του κεφαλαίου.

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ BASTA, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ….Αν δεν το κάνει, αν δεν το κάνουμε τώρα, πότε θα το κάνουμε

Τα παλαιά ηρωικά, μυθικά και πραγματικά δεν φτάνουν, ούτε καν για να περιχαρακώσουν τις μάζες…της πιάτσας είναι ήδη περσινά σταφύλια, δημιουργήματα άλλων όρων…
Τώρα μάλλον η σκέψη μας , η δράση μας , το σώμα μας πρέπει να κινηθεί με άλλους ρυθμούς , όχι μόνο για να προλάβει τις εξελίξεις αλλά και να τις δημιουργήσει..

Ας δούμε ένα μικρό παράδειγμα…το κίνημα των φυλακισμένων για πρώτη φορά έσπασε τα τείχη του με το εργατικό, φοιτητικό κίνημα….Αυτό αν δεν αντανακλά αλλαγή όρων , τι αντανακλά…?????

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

20/11/08

Πολιτική υβριδοποίηση στο ΝΑΖΙΣΜΟ και τον ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ











Στο κόσμο των ιδεών, των πολιτικών αντιλήψεων και των κοσμοθεωριών και της σύγκρουσης των πολιτικών ρευμάτων η υβριδοποίηση είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Μέσα από αυτή την λογική

τα SA και οι αδερφοί ΣΤΡΑΣΕΡ θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως ήταν η μπερδεμένη και αντιφατική "αντικαπιταλιστική" πτέρυγα των ΝΑΖΙ - Μια πτέρυγα που νίκησε στο δρόμο τις εργατικές - αριστερές -κομμουνιστικές – σοσιαλδημοκρατικές ενώσεις και οργανώσεις στο δρόμο(γιατί πέρα από τον τρόμο που προκαλούσαν, εκφράζανε καλύτερα από τον καθένα αυτόν τον λαϊκό αντιφατικό αντικαπιταλισμό των μικροαστών)- εκ του αποτελέσματος μιλάω- και έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία. Στην συνέχεια αυτούς τους λουμπεν συγκρουσιακούς του δρόμου δεν τους χρειαζόταν και αφού δεν μπορούσε να τους μαντρώσει τους εξόντωσε, προτού τα κάνουν πάλι λαμπόγιαλο.

Αυτοί οι λούμπεν προβοκάτορες ήταν που έδωσαν έμπνευση και στον Χάιντεγκερ να δει στο χιτλερισμό το αυθεντικό κίνημα που πάλευε την κυριαρχία της τεχνικής- αναδεικνύοντας την δύναμη των τευτονικών μύθων σε συνάρτηση με ένα πρώιμο οικολογισμό(αυτό που ο Ε. Μπλοχ ανάδειξε ως νίκη των ΝΑΖΙ πάνω στις μη-σύγχρονες αντιθέσεις).

Ένα κίνημα που νικήθηκε από την τεχνική- κατά τον Χάιντεγκερ- που όμως κατά αυτόν πάντα αποτέλεσε ένα κίνημα πρόδομος αυθεντικών κινημάτων του μέλλοντος που θα αναζητούνε και θα αναδεικνύουν το ξεχασμένο «είναι» πάνω στην ύπαρξη. Ένας πολιτικός προσωκρατισμός που συναντάει την προνεωτερικότητα και την μετανεωτερικότητα των καπιταλιστικών αδιέξοδων αντιφάσεων.

Αυτό όμως δεν μας κάνει να αγνοούμε πως οι ΝΑΖΙ είναι η πλέον αντιδραστική μικροαστική πολιτική έκφραση της καπιταλιστικής , ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας που πάτησε πάνω στην ήττα του εργατικού κινήματος, της Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής επανάστασης και του μπλοκαρίσματος της σοσιαλιστικής μετάβασης στην ΕΣΣΔ με τον σταλινισμό. Αλλά και στην αδυναμία της αριστεράς- κομμουνιστικής και σοσιαλδημοκρατικής να δημιουργήσει ένα αντιφασιστικό εργατικό μέτωπο.

Ο Σταλινισμός ταυτίστηκε με τον μεγαλορώσικο σωβινισμό και αντισημιτισμό για να νικήσει την διεθνιστική πτέρυγα των μπολσεβίκων. Για να παγιοποιήσει την αντεπαναστατική στροφή της ΕΣΣΔ. Σίγουρα ο μεγαλορώσικος σοβινισμός δεν βγήκε από το πουθενά- υπήρξε και υπάρχει μέσα στην ανισομερή ρώσικη ψυχή που ψάχνει τσάρους, άγιους και ήρωες. Ένας δυνάμει αντικαπιταλιστικός λαϊκισμός που πατούσε πάνω στο ηρωικό – και εν πολλοίς μεταφυσικό και ανορθόλογο - ρώσικο βολονταρισμό που αγιοποιούσε με την ίδια ευκολία τον Ρασπούτιν αλλά και τους τρομοκράτες των εσέρων. Και από κει είναι βγαλμένος ο λαϊκισμός, η σλαβοφιλία και ο αντισημιτισμός του Μπακούνιν που έψαχνε μυστικές και αόρατες επαναστατικές χούντες που θα καθοδηγούσαν την λαϊκή επανάσταση. Και πάλι ο Ε. Μπλοχ μας δείχνει ένα δρόμο ερμηνείας για τα φαινόμενα της υβριδοποίησης. Οι μπολσεβίκοι στην επαναστατική τους φάση προσπάθησαν – στην γραμμή της ανισομερής και συνδυασμένης ανάπτυξης – να συνδυάσουν τον διαλεκτικό ορθολογισμό της μαρξιστικής επαναστατικής κοσμοθεωρίας με τον σχετικά ανορθόλογο ηρωισμό των επαναστατών λαϊκιστών. Και για αυτό τιμούσαν τον ηρωισμό των τρομοκρατών , κρατώντας αποστάσεις από την μανιχαϊκή και μεσσιανική ιδεολογία και πρακτική τους. Στην συνέχεια βέβαια ο ανισόμετρος Ρώσικος μεσσιανισμός και μανιχαϊσμός πήρε κεφάλι μέσω της κυριαρχίας της αντεπαναστατικής τάσης του Σταλινισμού.

Η υβριδοποίηση δε στην εποχή των της κυριαρχίας της μεγάλης αφήγησης “του τέλους των μεγάλων αφηγήσεων” παίρνει πρωτόγνωρα στην καλύτερη των περιπτώσεων αντιφατικά χαρακτηριστικά. π.χ η συνάντηση ΝΑΖΙΣΜΟΥ με ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ. Δηλαδή η συνάντηση του φυλετικού εθνικισμού και του εθνοσοσιαλισμού του “σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα”. Όπως είναι το «Εθνικιστικό Μπολσεβίκικο Κόμμα» του Λιμόνοφ ( Αντικαθεστωτικός ποιητής επί Μπρέζνιεφ ). Ή στα κάθε μας ο εναλλακτικός και αριστερός εθνοκεντρισμός του “ΑΡΔΗΝ”..κτλ .

Κακά τα ψέματα όμως την υβριδοποίηση την συναντάμε σε κάθε επαναστατικό κίνημα. Είναι έκφραση της επαναστατημένης ψυχής που ψάχνει να βρει τον λογισμό της επαναστατικής θεώρησης. Είναι διαφορετικό να αναγνωρίζεις τον ηρωισμό των μαζών ή των ατόμων που βάζουν το «κεφάλι τους στο ντορβά» για μια μεγάλη ιδέα, για ένα μεσσιανισμό δίχως μεταφυσική, και διαφορετικό να υποτάσσεσαι σε αυτόν…Είναι διαφορετικό π.χ να αναγνωρίζεις τον μεγαλειώδη ηρωισμό των ανταρτών του ΕΑΜ που πάλευαν για λευτεριά και κοινωνική δικαιοσύνη και διαφορετικό να ταυτίζεσαι με τον σταλινισμό. Είναι διαφορετικό να αναγνωρίζεις τον ηρωισμό των μελών της «17Ν» , ένας ηρωισμός που φαίνεται να εκφυλίζεται με τις απολογίες και τα καρφώματα- ας μην ξεχνάμε όμως και την «εξομολόγηση»του Μπακούνιν , και ας κατανοούνε κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά και διαφορετικό να το θεωρείς μια επαναστατική αντίληψη , άποψη , στάση και θεωρία που βοηθάει την απελευθέρωση των καταπιεσμένων.

Που η απελευθέρωση της είναι έργο αυτής της ίδιας και κανενός άλλου. Μια τέτοια σχέση ανάμεσα στην μεσσιανική, ανατρεπτική , επαναστατημένη ψυχή που εμπνέετε από τους προκαπιταλιστικούς μύθους και τις μη- σύγχρονες αντιθέσεις και συναντάει την αναζήτηση μιας σύγχρονης επαναστατικής θεώρησης είναι το κίνημα των Ζαπατίστας…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ


19/11/08

Ευκαιρία ενότητας για την "άλλη" αριστερά













Εν μέσω της πολυδιάστατης κρίσης, του κυβερνητισμού του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του Σταλινισμού του ΚΚΕ , η ενωτική δράση της αντικαπιταλιστικής - αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς αποτελεί την μόνη ουσιαστική και ρεαλιστική πολιτική προοπτική.

Με στόχο να οικοδομηθούν οι όροι για να νικήσουν οι αγώνες των εργαζόμενων, των νέων , των αυτοαπασχολούμενων , των φοιτητών, των αγροτών.

Με στόχο να δημιουργούν οι όροι ενός πόλου- μετώπου της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς με προοπτική την αντικαπιταλιστική- σοσιαλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία- δημοκρατία, την ακρατική, αταξική παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία. την κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, την κοινωνία των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, την κοινωνία των ελευθέρων πνευμάτων....

Προς το παρόν ας δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να προχωρήσει μαζί η "άλλη" αριστερά. Να βαδίσουν αλλά και να κτυπήσουν μαζί , ΜΕΡΑ, το ΕΝΑΝΤΙΑ, ΚΚΕ(μ-λ) , το Μ-Λ ΚΚΕ, η κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, η Ανασύνταξη, η ΟΚΔΕ- ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ.


Θα το πράξει , θα το τολμήσει…θα το πράξουμε, θα το τολμήσουμε ????


Είναι μια ευκαιρία, μια πρόκληση, μια πρόσκληση ενότητας!!!!!!



17/11/08

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ - ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ


ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ , ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ , ΓΙΑΤΙ Η ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΥΗΣ- ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ. ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΦΙΣΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ, ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΑΝΤΑ ..
ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ , ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ , ΝΑ ΣΠΑΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ , ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ !!!!!

13/11/08

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ….

Δύναμη / εξουσία

Σε αυτό το σημείωμα μας , με αφορμή την εξέγερση του πολυτεχνείου, θα σχολιάσουμε την ιστορική διαλεκτική κάποιων ημερομηνιών που καθόρισαν το σημερινό ελληνικό τοπίο. Θέλοντας να αναδείξουμε την ενότητα , την αντίθεση αλλά και την σύγκρουση μεταξύ της παραγωγικής- πολιτικής δύναμης/ εξουσίας των μαζών και την ισχύ της εξουσίας/ δύναμης του κεφαλαίου.

Μιλάμε για την δύναμη/ εξουσία των μαζών που παράγουν και μετασχηματίζουν την ζωή και το κοινωνικό περιβάλλον με ποικίλους τρόπους, σε σύγκρουση με την ισχύ της εξουσίας/ δύναμης που αγωνίζεται να μείνουν τα πράγματα ως έχουν ή οι αλλαγές και οι μετασχηματισμοί να έχουν το πρόσημο της υπάρχουσας καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

Φυσικά υπάρχουν ιστορικές στιγμές, που η ενότητα των αντιθέτων διαχωρίζεται πλήρως και τότε η παραγωγική δύναμη/ εξουσία των «παραγωγών του κοινωνικού πλούτου» αυγαταίνει και είναι ικανή για όλα. Είναι ικανή να πάει τα πράγματα πολύ μπροστά, οικοδομώντας ένα τελείως διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Υπάρχουν και άλλες στιγμές που η εξουσία/ δύναμη των οικονομικών και πολιτικών ελίτ ισχυροποιείται και επιβάλλεται προσωρινά ή για μια ολόκληρη περίοδο πάνω στις μάζες και τις ανάγκες τους.


1)1949

Η ήττα του δημοκρατικού στρατού, η ήττα του πλήθους που απέκτησε την ένοπλη αυτοπεποίθηση κυνηγώντας κατακτητές και συνεργάτες , ήταν το αναγκαίο βήμα για την κυριαρχία της καπιταλιστικής εξουσίας. Μια εξουσία που στηρίχτηκε σε μια αστική τάξη που δημιουργήθηκε μέσα στην κατοχή, συνεργαζόμενη με τους κατακτητές.

Μιας αστικής εξουσίας, που με όπλο την κρατική και παρακρατική τρομοκρατία, προσπάθησε στρατηγικά να καθορίσει τους συσχετισμούς δύναμης, για μια ολάκερη περίοδο. Μια απόπειρα που έχασε σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί να νίκησε τους εξεγερμένο πλήθος στο Γράμμο και στο Βίτσι, έχασε την μάχη στα εργοστάσια και στο πεζοδρόμιο. Η ανάπτυξη της καπιταλιστικής παραγωγής δυνάμωσε το αντίπαλο και αναγκαίο για τη παραγωγή πόλο. Δυνάμωσε την εργατική τάξη που γλήγορα απαίτησε με μαχητικό τρόπο μερίδιο από τον πλούτο που παράγεται , αλλά και δημοκρατία , ελευθερία και μόρφωση.

Ας δούμε τρία χαρακτηριστικά στοιχεία: α) 9 χρόνια ύστερα από την ήττα του δημοκρατικού στρατού, η ΕΔΑ ήρθε δεύτερη στις εκλογές του 1958. β) υπήρξε μια εκτόξευση των απεργιών που συχνά έπαιρναν άγριο χαρακτήρα , με μια εφαρμογή μορφών εργατικής εξουσίας. Π.χ οι οικοδόμοι στα γιαπιά εφάρμοζαν μόνοι τους το 7ωρο. γ) σημειώθηκε μια πρωτοφανή πολιτιστική ανάπτυξη και εξέλιξη. (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, «Λαμπράκηδες»…κτλ) που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά στο πολιτισμό, στην πολιτική και την κοινωνία.

2) 1965

Οι λαϊκές και εργατικές μάζες τον Ιούλη του 1965, στους δρόμους της Αθήνας, επέβαλαν το ουσιαστικό πολιτικό τέλος του μεταεμφυλιακού κράτους. Καταλύοντας την έννομη καπιταλιστική τάξη, απαιτώντας με την δύναμη του πεζοδρομίου , ενεργό ρόλο στα πολιτικά πεπραγμένα.

Το πεζοδρόμιο των Ιουλιανών άνοιγε δύο δρόμους: α) Μια μεταρρύθμιση από τα «πάνω» του καπιταλιστικού κράτους και την ολοκλήρωση των αστικών- κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ένα γεγονός που εάν συνέβαινε θα επέτρεπε την ενσωμάτωση του 50% του ελληνικού λαού, προερχόμενο από την αριστερά , που ζούσε σε μια ιδιότυπη παρανομία από το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Μια προοπτική που συνδυαζόταν με την αναδυόμενη ευρωπαϊκή προοπτική του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού. β) Οι δυνάμεις της αριστεράς να επιχειρούσαν πολιτικά μια ριζοσπαστική λαϊκή αλλαγή, βασιζόμενοι πάνω στην αγωνιστική αυτοπεποίθηση των εργατικών και λαϊκών μαζών. Μόνο που αυτή η προοπτική δεν πέρασε καν από το μυαλό τους. Η ήττα του εμφύλιου, είχε και ως ένα σημείο συνεχίζει να είναι εσωτερικευμένο χαρακτηριστικό της ελληνικής αριστεράς. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως μόλις ξέσπασε η χούντα, τα πιο πολλά και μεγάλα στελέχη της αριστεράς περίμεναν στο σπίτι τους την αστυνομία να τους μαζέψει. Ούτε καν σκέψη για οργάνωση της αντίστασης κατά της χούντας.


3) 1967

Η πολιτική και οικονομική τάξη του μεταεμφυλιακού κράτους επίσης αδυνατούσε να προχωρήσει σε μια από τα «πάνω» μεταρρύθμιση. Η χούντα των Συνταγματαρχών ήταν μια αγωνιώδες και αδιέξοδη απόπειρα του μεταεμφυλιακού κράτους να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.

Η χούντα νωρίς κατάλαβε πως δεν φτάνει η «φοβέρα» για να καθίσουν φρόνιμα οι μάζες. Χρησιμοποιώντας τον κρατικό προϋπολογισμό και τα δάνεια ενίσχυσε την καταναλωτική ενσωμάτωση των λαϊκών και εργατικών μαζών. Και από αυτήν την άποψη η «εξαγορά» των μαζών αποτελεί μια αντιστραμμένη νίκη τους.

Τα προβλήματα όμως στην οικονομία και τα πολιτικά αδιέξοδα οδήγησαν την χούντα σε μια προοπτική ενός ελεγχόμενου κοινοβουλευτισμού, για να μπορέσει με κάποιο τρόπο να κρατηθεί στη εξουσία.

Όμως τα γεγονότα και τα συμβάντα είχαν πάρει τον δρόμο τους. Μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης και πολιτιστικής ανάτασης, καμία μερική λύση δεν μπορούσε να αντέξει. Ή θα περνάγαμε σε μια ολότελα διαφορετική ιστορική φάση ή θα έπρεπε η αντίδραση να είχε την δύναμη και την ισχύ να καταστείλει αποτελεσματικά το πολύμορφο πολιτικό-κοινωνικό και πολιτιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1960-70, καθώς και το αναδυόμενο φοιτητικό κίνημα- που εκφράζοντας μια νέες μορφωμένες λαϊκές μάζες- απαιτούσαν ρόλο και στα πολιτικά πεπραγμένα.

4) 1973- 1974

Η εξέγερση του πολυτεχνείου ακύρωσε στο «δρόμο» την λύση μιας ελεγχόμενης αυταρχικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η εξέγερση του πολυτεχνείου, έκανε την άρχουσα τάξη να συνειδητοποιήσει, πως εάν ήθελε να κρατήσει την εξουσία της, δεν μπορούσε να διατηρήσει την μεταεμφυλιακή πραγματικότητα. Η χούντα είχε τελειώσει ως απάντηση για το σύστημα του κεφαλαίου. Η τραγωδία της Κύπρου στην συνέχεια απέδειξε την ανικανότητα , την φαυλότητα των «σωτήρων» του έθνους και του ελληνικού καπιταλισμού.

Μέσα από τα συντρίμμια της μεταεμφυλιακής τάξης πραγμάτων γεννήθηκε η μεταπολίτευση, που σήμανε την ολοκλήρωση της αστικής κοινοβουλευτικής τάξης πραγμάτων, με την πλήρη ενσωμάτωση του Εαμικού κόσμου και της αριστεράς στην αστική πραγματικότητα. Σήμανε την αγωνιστική διεκδίκηση και την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση μιας νέας εργατικής τάξης , πιο μορφωμένης από πότε. Μια διεκδίκηση που πήρε το χαρακτήρα μαχητικών και άγριων απεργιακών διεκδικήσεων. Που είχε ως αποτέλεσμα την οικοδόμηση ενός νέου εργατικού κινήματος, που δεν διεκδικούσε μόνο ένα κομμάτι της πίττας του παραγόμενου πλούτου, αλλά όλο τον παραγόμενο πλούτο.

Ένα ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό εργατικό ρεύμα που καμία αριστερή δύναμη δεν έβαζε ζήτημα ενοποίησης του σε μια κατεύθυνση επαναστατικής ανατροπής. Και αυτό για ένα απλό λόγο. Καμία αριστερή δύναμη δεν έβαζε- με σοβαρούς όρους- ζήτημα επαναστατικής αλλαγής και εξουσίας.

Με αποτέλεσμα το εργατικό ριζοσπαστικό δυναμικό - η δύναμη/ εξουσία της νέας αυτής εργατικής τάξης- να πλαισιώσει την λαϊκή και εργατική βάση του ΠΑΣΟΚ. Μετατρεπόμενη σε μια ιδιόμορφη διεκδικητική «εργατική αριστοκρατία» της περιόδου του ΠΑΣΟΚ που έδωσε την τελευταία μάχη της, ρίχνοντας την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, με την ταξική εποποιία της ΕΑΣ.

Μια εργατική γενιά που συμβιβάσθηκε με την κυβέρνηση του Σημίτη. Κρατώντας για αυτήν κάποια προνόμια, γεμίζοντας τα συνεργεία και τα γραφεία των ΔΕΚΟ με κακοπληρωμένους , αλλά και πιο μορφωμένους και από αυτήν νέους εργαζόμενους, την περίφημη γενιά των 700 ευρώ.

Ενώ τα φοιτητικά ριζοσπαστικά ρεύματα κατάφεραν να καθορίσουν τα πανεπιστημιακά/ εκπαιδευτικά πεπραγμένα ως και σήμερα. Και αυτή την ιδιόμορφη πανεπιστημιακή/ εκπαιδευτική«δυαδική εξουσία» προσπαθούν να καταργήσουν οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών.

Αποδεικνύοντας εν τέλει την ικανότητα που έχει ακόμη η καπιταλιστική εξουσία, να επικαθορίζει τους μετασχηματισμούς της παραγωγικής δύναμης/ εξουσίας του σώματος της ζωντανής εργασίας, εξαιτίας και της υποκειμενικής αδυναμίας των «κάτω» και της αριστεράς να ανατρέψουν την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων.

Σήμερα η ανάπτυξη της γνώσης έχει μετατρέψει την γενική διανοητική δυνατότητα σε καθοριστική παραγωγική δύναμη. Δημιουργώντας την υλική βάση για την συνάντηση εργασίας- παιδείας, που αντικειμενικά δυναμώνει την δύναμη / εξουσία των προλεταριακών ροών, που τείνουν να ενοποιήσουν και να υπερβούν την αντίθεση χειρονακτικής – πνευματικής εργασίας. Παράγωντας ένα διαρκώς αυξανόμενο πλούτο, παίρνοντας ένα διαρκώς μειούμενο ποσοστό αυτού, με αποτέλεσμα να βαθαίνει το ταξικό ρήγμα σε όλο το εύρος των κοινωνικών συνθηκών.

Προκαλώντας την αντίδραση της «χούντας» του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που επιχειρεί να περιχαρακώσει τις νέες δυνατότητες της παραγωγικής δύναμης / εξουσίας των μαζών. Δυναμώνοντας ταυτόχρονα και αντιθετικά την προοπτική της επαναστατικής οικοδόμησης ενός μετώπου παιδείας- εργασίας- δημοκρατίας. Την προοπτική της χειραφέτησης της παιδείας και της εργασίας από τα δεσμά του κεφαλαίου.


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ


10/11/08

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣYΓΧΡΟΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ



ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΩ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ , ΜΑΧΙΜΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΣΕ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΝΑΡ ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΝΕ, ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ, ΚΑΙΝΟΤΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΑΧΙΜΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ . ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΟΥ – ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ . ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗΣ

Η εισήγηση της Π.Ε. προς το Σώμα γράφει χαρακτηριστικά:"Με τρόπο επείγοντα και επιτακτικό αναδείχνεται το ζήτημα μιας πολιτικής εργατικής απάντησης και αντεπίθεσης διότι αναδιατάσσονται οι όροι των κοινωνικών-πολιτικών αγώνων. Διότι, κυρίως, συσσωρεύονται αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, κοινωνικό- πολιτικό- ιδεολογικό, που αποκαλύπτουν μια νέα δυνατότητα και ελπίδα για να εισέλθει η ταξική πάλη σε μια νέα καμπή με στροφή στους συσχετισμούς υπέρ της εργατικής πολιτικής.
Για το ΝΑΡ και τη νΚΑ η αναγκαία απάντηση εξαρτάται όσο ποτέ άλλοτε από τη συνολική εμφάνιση με μαζικούς όρους ενός μετώπου αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης στην λογική του ΑΕΜ και, με αποφασιστικά βήματα ενός Νέου Εργατικού Κινήματος, του πόλου- μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ενίσχυσης των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Πρόκειται για μια αντίληψη και μάχιμη γραμμή που δεν είναι αυτοσκοπός, που τροφοδοτείται από τους μαζικούς αγώνες και αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για ένα πολιτικό εργατικό κίνημα ανατροπής. Αποτελεί, ταυτόχρονα, τη δική μας πολιτική απάντηση στην ανάγκη μιας νέας ταξικής αγωνιστικής ενότητας και για την υπέρβαση των δυσκολιών της περιόδου. Το πανελλαδικό σώμα προσφέρει μια ευκαιρία να βαθύνει η συζήτηση για μια στρατηγικού χαρακτήρα απάντηση στην καπιταλιστική κρίση και την αστική πολιτική. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να καταλήξει σε αποφάσεις για την πολιτική μας γραμμή στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες της περιόδου και, στο πλαίσιο αυτό, να διαμορφώσει την πολιτική του ΝΑΡ στις ευρωεκλογές και στο ενδεχόμενο εθνικών εκλογών.»

6/11/08

Το ταξίδι συνεχίζεται…..



Στην αρχή όλα ξεκινάνε τόσο γλυκά, ύστερα το κακό διαβάλει, προκαλώντας τραγωδίες, για να καταλήξει η ιστορία σε φάρσα και κωμωδία . Στο τέλος οι παππούδες διαβάζουν στα παιδιά για υπέροχους ηρωισμούς που έχουν πάντα happy and- κρατώντας τα καλά και τα άγια- αφήνοντας στην άκρη τις τραγωδίες που βρίσκονται πίσω από κάθε ηρωισμό.



Κάπως έτσι ξεκινάει και η ιστορία μας. Στην αρχή λίγοι άνθρωποι, λιγοστές ανάγκες , φυσική ζωή γύρω από το «θηλυκό κομμάτι» της ζωής που φέρνει στην ζωή, την ζωή. Κάπως έτσι πρέπει να ξεκίνησε η ανθρώπινη περιπέτεια , στην πιο πρωτόλεια κοινωνική της ζωή, αυτό που από κάποιους ονομάστηκε πρωτόγονος κομμουνισμός.


Στην συνέχεια βέβαια οι κλιματολογικές αλλαγές, η αύξηση του πληθυσμού και η ταυτόχρονη αύξηση των αναγκών , αλλάζουν τις συνθήκες ζωής και παραγωγής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα κάποιοι να πάρουν κεφάλι, κάποιοι να επιβάλλονται πάνω στους άλλους , κάποιοι πρέπει να πολεμάνε, κάποιοι να παράγουν , κάποιοι να διοικούν. Να λοίπον μπροστά μας η εξουσία ο καταμερισμός εργασίας , να μπροστά μας η ταξική κοινωνία.


Κάπως έτσι περάσαμε από τις αταξικές πρωτόγονες κοινωνίες στις αρχαϊκές ταξικές κοινωνίες με κύριο χαρακτηριστικό τους την οργανωμένη βία της άρχουσας τάξης πάνω σε αυτούς που έπρεπε να παράγουν ή να πολεμούν. Μια οργανωμένη βία που συμπληρωνόταν από ένα θεωρητικό πλαίσιο που εξηγούσε, ερμήνευε, δικαιολογούσε και ταυτόχρονα απάλυνε τον πόνο και τον φόβο από τις συνθήκες της βίας.



Βέβαια υπήρχε και η αντίδραση αυτών που πλήρωναν το «μάρμαρο» , αντίδραση -συχνά , με τα ίδια μέσα και ιδεολογίες με τους κυρίαρχους του παιχνιδιού- που είχαν ως αποτέλεσμα να αλλάζουν τα «κεφάλια» που κυβερνούσαν αλλά όχι ριζικά η πραγματικότητα.


Η ανάπτυξη της τεχνολογίας, των τρόπων και των μέσων παραγωγής, αλλά και ο αγώνας των πολλών, απέναντι στις αδικίες των λίγων, ήταν οι αιτίες που οδήγησαν στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας .



Προσφέροντας στιγμές και εποχές λάμψης και πολιτισμού, εποχές ακμής που σημάδεψαν την ανθρώπινη εξέλιξη, όπως π.χ η αρχαία Ελλάδα. Αλλά και εποχές παρακμής όπου η βία , η απληστία, η αρπαγή, η λεηλασία, ο φόβος , ο τρόμος, ο θάνατος καθόρισαν και εν πολλοίς καθορίζουν τα ανθρώπινα πεπραγμένα.



Μα το πιο ενδιαφέρον είναι πως κάθε εποχή βαρβαρότητας δημιουργούσε την βάση που πάνω της οικοδομούνταν οι εποχές της ακμής. Η αναγέννηση γεννήθηκε μέσα από την βαρβαρότητα και τους σκοτεινούς δρόμους του Μεσαίωνα


Αλήθεια τι είδους ευημερία θα είχε η καπιταλιστική Δύση δίχως την βαρβαρότητα της Αποικιοκρατίας και της πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου ή και δίχως την αντίρροπη δυναμική της πάλης των τάξεων;; Δίχως την καταστροφή σε παραγωγικές δυνάμεις, πλούτο, ανθρώπους που προκαλεί ο πόλεμος, που στην συνέχεια οδηγεί σε ένα νέο κύκλο ανάπτυξης.


Η ανάπτυξη του σύγχρονου καπιταλιστικού πολιτισμού είναι σπαρμένη με τα ερείπια άλλων πολιτισμών που καταστράφηκαν και καταστρέφονται, με οικολογικές καταστροφές, με αίμα αθώων και μη και

όλα αυτά στο όνομα μεγάλων ιδεών και ιδανικών.

Ενώ κάθε φάση ακμής της ταξικής κοινωνίας και δη της πιο αναπτυγμένης και δυναμικής αυτού του καπιταλισμού μπλοκάρει και μπλοκάρεται –ως μια μορφή ενότητας αντίθετων-από τάσεις που θέλουν να παλινδρομήσουν, να αλλάξουν χαρακτήρα εντός του υπάρχοντος συστήματος, αλλά και να στοχαστούν και να τολμήσουν πτήσεις εκτός αυτού.


Όπως είναι η θεώρηση πως μπορεί να οικοδομηθεί ένα αταξικό – κομμουνιστικό μέλλον. Μια αντίληψη που για τους πιο πολλούς βέβαια είναι μια ουτοπία και μάλιστα πλημμυρισμένη με αίμα, ερμηνεύοντας κατά αυτόν τον τρόπο, τις εξελίξεις του 20ού αιώνα με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό».


Μια εφαρμογή της κομμουνιστικής ευτοπίας που εν τέλει κατέληξε στην οικοδόμηση ενός υβριδίου σοσιαλισμού-καπιταλισμού και την αλλαγή τσάρου και αρχόντων. Αυτό δεν συνεπάγεται πως νέες απόπειρες θα έχουν ανάλογο αποτέλεσμα.



Ίσως , όπως λένε στοχαστές, το 1917 να ήταν νωρίς για κάτι τέτοιο και σήμερα να είναι πιο ώριμες οι συνθήκες. Μόνο που και αυτό είναι μια θεώρηση, που η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων θα δικαιώσει ή μη.



Να που φτάσαμε στις αρχές μιας νέας κρίσης που μπορεί και να καταστρέψει τον σημερινό καπιταλισμό δίχως να συνεπάγεται πως θα οικοδομηθεί μια αταξική- κομμουνιστική κοινωνία.


Μπορεί να δώσει μια νέα αναζωογόνηση του συστήματος που θα συνδυάζει μια πολιτική σχετικού οικονομικού, κοινωνικού και πολιτισμικού εξισωτισμού, δημοκρατικού μεταρρυθμισμού, με επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στην οικολογία.


Ένα παγκόσμιο οικολογικό “new deal” που θα δώσει νέους χώρους κερδοφορίας για τα βαμπίρ του κεφαλαίου και τα συνέπεια νέους τόπους ταξικών και κοινωνιών συγκρούσεων. Μόνο που το παλαιό “new deal” βγήκε μέσα από ένα παγκόσμιο πόλεμο με μια ΕΣΣΔ και ένα εργατικό κίνημα να λειτουργεί ως φόβητρο για τα αφεντικά.


Σήμερα αυτό που λείπει είναι ακριβώς ένα παγκόσμιο φόβητρο που θα βλέπει το τέλος της κωμωδίας και της τραγωδίας του καπιταλισμού ,απειλώντας και πείθοντας πως μπορεί να οικοδομηθεί κάτι άλλο, πέρα από το καπιταλιστικό χάος.



Η ταξική καπιταλιστική κοινωνία δεν θα εγκαταλείψει την ιστορική σκηνή τόσο εύκολα για μια αταξική εξισωτική κοινωνία. Ενώ δεν νομίζω πως πρέπει να αποκλείεται η εμφάνιση νέων ταξικών εκμεταλλευτικών κοινωνιών και συστημάτων. Ή και μια πολύμορφη βαρβαρότητα που όμοια της δεν θα έχει ξαναζήσει η ανθρωπότητα.


Εξάλλου ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος παραγωγής – αυτό είναι το ελάχιστο – αλλά ένας συνδυασμός σχέσεων και πολύμορφων δικτύων εξουσίας που ενοποιούν αλλά και τέμνουν την καπιταλιστική ολότητα. Γ αυτό και η κρατικοποίηση έστω και με εργατική εξουσία δεν συνεπάγεται αναγκαία αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων από καπιταλιστικές σε σοσιαλιστικές.


Το ταξίδι της ανθρωπότητας από την πνευματική και πολιτική ανωριμότητα στην ωριμότητα θα συνεχίζεται για πολλή καιρό ακόμη. Μόνο μια πολιτικά και πνευματικά ώριμη κοινωνία μπορεί να διαχειριστεί την ελευθερία της, που της προσφέρει η τεχνική, επιστημονική και παραγωγική δυνατότητα και εξέλιξη της εποχής που ζούμε και που θα έρθει και νομίζω πως η ανθρωπότητα δεν έχει πνευματικά και πολιτικά ωριμάσει ακόμη..


Το ταξίδι ίσως και να μην τελειώσει ποτέ. Ο άνθρωπος πάντα θα αγωνίζεται να αλλάξει το περιβάλλον του και την κοινωνία, πάντα θα γοητεύεται από θαυμάσιες αφηγήσεις για πτήσεις κοντά στον ήλιο, για να ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν να κοιτάξουν τους αφέντες στα μάτια , ξεστομίζοντας με αναίδεια την λέξη ελευθερία..

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...