30/5/09

Μια συμβολή στη συζήτηση για την αντικαπιταλιστική αριστερά στην ελλάδα

Το κείμενο αυτό αποτελεί μια μικρή προσπάθεια περιγραφής κάποιων εμπειριών που –λόγω αντικειμενικών συνθηκών- βιώσαμε από λίγο πιο κοντά σε σχέση με τη δημιουργία του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος στη Γαλλία. Δεν αποτελεί καμία προσπάθεια παρουσίασης «έτοιμων συνταγών» για την αντικαπιταλιστική ανασύνθεση, παρά μόνο μια κατάθεση κάποιων στοιχείων που μας έκαναν εντύπωση σε όλη αυτή τη διαδικασία οικοδόμησης του NPA, που συνεχίζεται και σήμερα, και που θα μπορούσαν να δώσουν ιδέες στους/στις σ/σ μας στην ελλάδα στην προσπάθεια να χαράξουν ένα δρόμο για τη σύγκλιση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής στον καπιταλισμό...

Η οικοδόμηση του NPA στη Γαλλία εκκινά, μεταξύ άλλων, από μια βασική διαπίστωση: Eδώ και αρκετά χρόνια η αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια οδήγησε στην ανάπτυξη ζωντανών κινημάτων, μέσα στα οποία ένα σημαντικό κομμάτι κόσμου εμπλέκεται, πολιτικοποιείται, συχνά στηρίζει εκλογικά ένα σχήμα που κινείται σε σαφώς αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, αλλά αρνείται να στρατευτεί σε κάποιον από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς.

Το ζήτημα που άρχισε να τίθεται λοιπόν είναι με ποιον τρόπο μπορεί να οικοδομηθεί μια πραγματική πολιτική έκφραση της αυξανόμενης ριζοσπαστικοποίησης που αναπτύσσεται στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, μια έκφραση που να μην περιορίζεται στην πολιτική εκπροσώπηση αλλά να προσφέρει στα πιο πρωτοπόρα τμήματα του εργατικού και κοινωνικού κινήματος τη δυνατότητα της ενεργούς συμμετοχής στον πολιτικό αγώνα. Πώς μπορεί να διαμορφωθεί ένα πολιτικό πρόγραμμα πάλης το οποίο να “πατάει” πάνω στις υπάρχουσες συνθήκες, προβάλλοντας διεκδικήσεις που απαντούν άμεσα στα προβλήματα της μισθωτής πλειοψηφίας, τον πόλεμο, την οικολογία, το γυναικείο ζήτημα κλπ, διεκδικήσεις που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από τον καπιταλισμό και προωθούν τη συνειδητοποίηση της ανάγκης μιας διαφορετικής κοινωνικής οργάνωσης.

Η συζήτηση που διεξάγεται στην Ελλάδα για το θέμα της ανασύνθεσης, παρά τις διαφορές, έχει κατά τη γνώμη μας μια συνάφεια που θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί σε μια αναντιστοιχία μεταξύ κοινωνικής και πολιτικής απήχησης της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Τα κοινό στοιχείο είναι η ύπαρξη αφενός μαζικών κινηματικών διαδικασιών μέσα από τις οποίες ριζοσπαστικοποιούνται πλατιά κομμάτια των εργαζόμενων και της νεολαίας, και η ύπαρξη ενός οργανωμένου πολιτικού δυναμικού που παρεμβαίνει σ'αυτά τα κινήματα, αναλαμβάνοντας συχνά πρωτοπόρο ρόλο. Αν στη μεν γαλλική περίπτωση το πολιτικό έλλειμα εκφράζεται στη διστακτικότητα αγωνιστών/τριών που στηρίζουν εκλογικά την αντικαπιταλιστική αριστερά να στρατευθούν ενεργά σε έναν πολιτικό σχηματισμό, στην Ελλάδα η ίδια η εκλογική επιρροή είναι αναντίστοιχη του δυναμικού των οργανωμένων δυνάμεων.

Μια σημαντική διαφορά είναι σίγουρα ο αριθμός των πολιτικών οργανώσεων που εν δυνάμει εμπλέκονται στη διαδικασία. Η έταιρη σημαντική οργάνωση της γαλλικής Άκρας Αριστεράς, η Lutte Ouvrière, έκανε πρακτικά σαφές από την πρώτη στιγμή ότι δε θα συμμετάσχει στο NPA. Άρα η LCR είχε δύο επιλογές: ή να εγκαταλείψει την προσπάθεια, μπαίνοντας για παράδειγμα σε μια πιο εσωστρεφή διαδικασία “διαπραγμάτευσης” με την LO, μια διαδικασία που πρακτικά θα έθετε εκτός συζήτησης όσους και όσες βασικά στόχευε να προσελκύσει το Κόμμα, είτε να προχωρήσει, διαλύοντας την οργάνωσή της, αφενός σα δείγμα “καλής θέλησης” για το ότι δε θα καπελώσει, αφετέρου για λόγους σεβασμού της δημοκρατίας στο νέο κόμμα: είναι πρακτικά αδύνατο για έναν/μια αγωνιστή/τρια να αντιπαρατεθεί ατομικά με μια μεγάλη οργάνωση που παρεμβαίνει σαν “οργανωμένη φάλαγγα”.

Παρά τις διαφορές, πιστεύουμε ότι κάποια από τα στοιχεία που διέπουν τη διαδικασία οικοδόμησης του NPA μπορούν να είναι χρήσιμα για τη συζήτηση που διεξάγεται στην Ελλάδα, στοιχεία που σχετίζονται όχι μόνο (και όχι τόσο) με το πολιτικό πρόγραμμα με τη στενή του έννοια, αλλά με τη μεθοδολογία και της διαδικασία που ακολουθήθηκε.

Ένα πρώτο στοιχείο είναι πως το κάλεσμα για την οικοδόμηση του NPA δεν έβαλε a priori αποκλεισμούς. Οι πολιτικές προϋποθέσεις που τέθηκαν (τουλάχιστον από την πλευρά της LCR που αρχικά απηύθυνε το κάλεσμα) αποσκοπούσαν στο να διασφαλίσουν ορισμένα θεμελιώδη χαρακτηριστικά για το νέο κόμμα:

1) ότι θα αντιπαλεύει κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης από όπου και αν προέρχεται.

2) ότι θα είναι ένα κόμμα που έρχεται σε ρήξη με λογικές συνδιαχείρησης του καπιταλιστικού συστήματος, σε ρήξη με τους θεσμούς του αστικού κράτους. Άμεσα, αυτό σήμαινε την άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα σε πολιτικό επίπεδο (κι όχι άρνηση συμπόρευσης με τις δυνάμεις του στους αγώνες γύρω από συγκεκριμένες διεκδικήσεις).

Έτσι, η συμμετοχή κάποιου/ας στο εγχείρημα κρίνεται απλούστατα με βάση τη δέσμευσή του σ’αυτές τις προϋποθέσεις.

Τηρουμένων των αναλογιών, αποτολμώντας μιαν αντιστοίχιση με την ελληνική κατάσταση, αυτό το κάλεσμα για την οικοδόμηση ενός αντικαπιταλιστικού πόλου θα μπορούσε να απευθύνεται σε δυνάμεις οι οποίες, πέρα από το ευρύ ανένταχτο δυναμικό, συμπεριλαμβάνουν το σύνολο των οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, εως και κάποιες από τις συνιστώσες που συμμετέχουν στο ΣΥΡΙΖΑ.

Η διαδικασία ίδρυσης του κόμματος ήταν ανοικτή και δημοκρατική. Στο ιδρυτικό συνέδριο έγινε πράγματι μια τεράστια (και δύσκολη) προσπάθεια συνδιαμόρφωσης των κειμένων από το σύνολο των επιτροπών βάσης, με χιλιάδες τροποποιήσεις που προτάθηκαν και υπερψηφίστηκαν ή απορρίφθηκαν. Καμία διαδικασία “κοπτοραπτικής”: οι διαφωνίες συζητήθηκαν ανοιχτά κι όταν οι σύνεδροι έκριναν πως αποτελούν κρίσιμο στοιχείο της πολιτικής φυσιογνωμίας, αποφάσισαν με ψηφοφορία. Ένα σημαντικό σημείο εδώ ήταν το ότι ως η μόνη μεγάλη οργανωμένη συνιστώσα, η LCR αντιλήφθηκε γρήγορα ότι αν θέλουμε έναν ουσιαστικό διάλογο, δεν είναι δυνατό να έχουμε “μπετόν αρμέ” απόψεις που να συγκρούονται μεταξύ τους και να επικρατεί όποια έχει τα πιο γερά νεύρα: προχώρησε έτσι σε μια σταδιακή μεταφορά των συζητήσεων από το εσωτερικό της προς το Νέο Κόμμα αρκετό καιρό πριν την οριστική διάλυσή της και την επίσημη ίδρυση του Κόμματος.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε τη σημασία των επιτροπών βάσης για την επιτυχία του εγχειρήματος. Οι επιτροπές αποτέλεσαν και αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του NPA, το χώρο στον οποίο πραγματοποιείται η βασική πολιτική συζήτηση που καλείται να τροφοδοτήσει και να κρίνει τις αποφάσεις της ηγεσίας. Ήταν ο χώρος στον οποίο συντελέστηκε η βασική διαδικασία (συν)διαμόρφωσης της πολιτικής ταυτότητας του NPA, και συνεπώς ομογενοποίησης του. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία πραγματοποιήθηκε μια «από τα κάτω» οικοδόμηση του πολιτικού φορέα, κάτι που αποτελεί μια ειδοποιό διαφορά από την Ελλάδα, όπου τόσο τα μετωπικά σχήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, προέκυψαν ως «από τα πάνω» συμφωνίες μεταξύ οργανώσεων.

Φυσικά η εμπλοκή των αγωνιστών στις πραγματικές πολιτικές διαδικασίες απόφασης και δράσης δε βρίσκεται ούτως ή άλλως στις προθέσεις του Συνασπισμού, που επιδιώκει απλά να εκπροσωπήσει κοινοβουλευτικά όσο το δυνατό πλατύτερα κοινωνικά στρώματα μ’ένα θολό πλαίσιο ρεφορμιστικών διεκδικήσεων.

Όμως ο χώρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει μια απροσδόκητη « περιπλοκή » για το πολιτικό σύστημα. Η συμμετοχή μιας πληθώρας οργανώσεων με πολύ διαφορετικές παραδόσεις σίγουρα δυσκολεύει, αλλά και εμπλουτίζει μια διαδικασία σταδιακής μεταφοράς της συζήτησης στο νέο πολιτικό σχηματισμό. Η εμπειρία της συνύπαρξης οργανωμένων και ανένταχτων συντρόφων σε επιμέρους χώρους και μέτωπα έχει δείξει πως οι πιο εποικοδομητικές συζητήσεις κι αντιπαραθέσεις είναι αυτές που ξεκινάνε χωρίς οι συμμετέχοντες να είναι δεσμευμένοι στο να υπερασπιστούν μια γραμμή. Κι είναι σαφές πως η ίδια αυτή η συνεύρεση στους επιμέρους χώρους πάλης έχει καταστήσει στην πράξη πολλές φορές περιττό το κέλυφος των υπαρκτών οργανωσεων κι έχει αναδείξει μορφές της αντικαπιταλιστικής πάλης και συνείδησης που αναπτύσσεται. Αν η προοπτική ενός ενιαίου πολιτικού φορέα στην Ελλάδα δεν ευνοείται από το βάρος των ιδεολογικών παραδόσεων που βαραίνουν καθεμιά από τις οργανωμένες συνιστώσες, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια πιο «χαλαρή» ομοσπονδιακή δομή που θα επιτρέπει σταδιακά στο σύνολο του ανένταχτου κι οργανωμένου δυναμικού να αναλαμβάνει αμιγώς πολιτικές αρμοδιότητες.

Αυτή η διαδικασία, αποφασιστική για τη μαζικοποίηση του ΝΡΑ, συνοδεύτηκε από μια σαφή δέσμευση για διάρκεια. Αντίθετα από τις δικές μας εμπειρίες, το κάλεσμα για την οικοδόμηση του NPA δημοσιεύθηκε αμέσως ΜΕΤΑ τις εκλογές. Πιστεύουμε ότι μια τέτοια λογική δε μπορεί παρά να αποτελεί βασικό πολιτικό συστατικό (και κρίσιμο στοιχείο για τη μαζικοποίηση) της όποιας ανασυνθετικής διαδικασίας, όταν μάλιστα όλοι και όλες συμφωνούν πλέον στο ότι πρέπει να έρθουμε σε μια ρήξη με τις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος. Η συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού πολιτικού πόλου οφείλει να αντιμετωπιστεί με υπευθυνότητα και μ’ένα σχέδιο «μακράς πνοής». Ένα τέτοιο σχέδιο προϋποθέτει συνάμα και ένα μεσοπρόθεσμο στόχο που θα περνάει από το σταδιακό ξεπέρασμα των παλιών οργανωτικών δομών που αντιστοιχούν σε άλλες περιόδους και αντιθέσεις.

Η συγκρότηση ενός μεταβατικού μορφώματος πολιτικά ανεξάρτητου από την αστική πολιτική που θα συσπειρώνει πλατιά κομμάτια εργαζομένων και νεολαίας σε μια γραμμή η οποία θα τείνει να εκφράζει το σύνολο των συμφερόντων της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας ειναι μια εξ’ορισμού δυναμική διαδικασία. Στη γαλλική εμπειρία, η αποδοχή μιας κατ’αρχήν ελλιπούς προγραμματικής φυσιογνωμίας του ΝΡΑ, που μπορεί να φαντάζει ανορθόδοξη επιλογή, αποτέλεσε το μόνο δρόμο για να δοθεί απευθείας η μάχη της ηγεμονίας απέναντι στην αστική πολιτική αντί για εκείνη των μικροηγεμονισμών στο εσωτερικό του νέου μορφώματος, και για να μην τιχαχτεί εξαρχής το εγχείρημα στον αέρα και τα όποια προγραμματικά αποκρυσταλλώματα να καθίστανται κάθε φορά κτήμα της πλειοψηφίας των μελών.

Ανακεφαλαιώνοντας, η συγκρότηση και οικοδόμηση του NPA αποτέλεσε προϊόν δυο βασικών προϋποθέσεων: των προϋπάρχουσων εμπειριών κοινής δράσης των αγωνιστών-στριών και της ριζοσπαστικοποίησης των εργαζομένων από την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης σε συνθήκες διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Αυτές οι προϋποθέσεις υπάρχουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στην Ελλάδα που είναι η χώρα με τον υψηλότερο δείκτη φτώχειας ανάμεσα στις 27 της ΕΕ (βλ.και έκθεση του Διοικητή της ΤτΕ για το 2008, σσ. 115-116), παράγοντας εκρηκτικές αντιθέσεις των οποίων ο περασμένος Δεκέμβρης ήταν μονάχα ο πρόλογος. Οι κοινές εμπειρίες του δυναμικού της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στους δρόμους της εξέγερσης αλλά και σε μια σειρά χώρους (ΕΑΑΚ, πολυάριθμα πρωτοβάθμια σωματεία και τοπικές κινήσεις) αλλά και όσες θα προκύψουν στη συνέχεια, αποτελούν την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη και την πιο στέρεα βάση πάνω στις οποίες μπορεί και πρέπει να στηριχτεί η οικοδόμηση ενός αντικαπιταλιστικού πολιτικού μορφώματος στην Ελλάδα, από την επαύριο κιόλας των εκλογών.

Συντροφικά,

Πάνος Αγγελόπουλος
Χρήστος Ανδριανόπουλος
Γρηγόρης Γεροτζιάφας
Ανδρέας Γουδέλης
Ιωάννα Κουράντη
Δημήτρης Κουσουρής
Φοίβος Μαριάς
Δήμητρα Μηλιώνη
Έλσα Παπαγεωργίου
Μιχάλης Τσαραπατσάνης

http://okde.org/antarsya/antarsya_parisi_0509.htm

28/5/09

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ


Στις 22 Μάρτη του 2009 οι οργανώσεις της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας(ΑΚΟΣ- ΑΡΑΝ -ΑΡΑΣ-ΕΚΚΕ- ΝΑΡ- ν.ΚΑ- ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ- ΟΚΔΕ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ- ΣΕΚ) που συμμετέχουν στα μετωπικά σχήματα ΜΕΡΑ- ΕΝΑΝΤΙΑ, η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ και εκατοντάδες ανεξάρτητοι αγωνιστές συγκρότησαν την ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή(ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α).

Μια συνειδητή πολιτική ανορθογραφία ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και στα πολιτικά επιτελεία του. Ένα σύστημα που «βιάζει» τις ανάγκες και τα συμφέροντα της θιγόμενης εργαζόμενης πλειοψηφίας προς όφελος των συμφερόντων μιας ελάχιστης ολιγαρχίας. Ένα καπιταλιστικό σύστημα σε βαθιά κρίση, σήψη και παρακμή. Ένα σύστημα που δεν παίρνει μεταρρύθμιση και αλλαγή αλλά μόνο ανατροπή. Μια αντικαπιταλιστική επαναστατική ανατροπή!!! Ο βασικός στόχος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. είναι να συνεισφέρει με όλες της τις δυνάμεις σε αυτή την προοπτική. Δίχως να θεωρεί ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, αλλά την πιο συνειδητή της πλευρά σε αυτή την συγκυρία.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ένα Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής Επαναστατικής Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας συσπειρώνει ένα κόσμο που βγήκε μέσα από όλες τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές μάχες που έδωσε ο λαός μας και οι εργαζόμενοι. Συσπειρώνει αγωνιστές της γενιάς της Αντίστασης, του 114, των Ιουλιανών. Αγωνιστές της γενιάς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, των λαϊκών , εργατικών αγώνων της μεταπολίτευσης , των αγώνων για Παιδεία- Δημοκρατία- Εργασία των κυβερνήσεων της ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Συσπειρώνει αγωνιστές του κινήματος κατά την παγκοσμιοποίηση, της ΕΕ, μαχητές του «ΔΕΚΕΜΒΡΗ» του 2008, του αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Αγωνιστές των μάχιμων αγώνων για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των δημοσίων – ελεύθερων χώρων , όπως στην περιοχή μας είναι η μάχη για το «ΞΕΝΙΑ», την πλατεία, του ΚΤΕΛ στην Παπανδρέου και την «ΟΑΣΗ».

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. συμμετέχοντας στις ερχόμενες ευρωεκλογές ζητάει την στήριξη και την ψήφο όσων σήμερα δεν βολεύονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, με στόχο να εκφραστεί και εκλογικά ο δρόμος της αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής. Της επαναστατικής μεταβολής της σημερινής πραγματικότητας σε μια νέα ποιότητα κοινωνικών σχέσεων. Με τους προλεταρίους, τους εργάτες του πνεύματος και των χεριών, με τους «παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου», να είναι αφέντες στο τόπο τους.

Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεπάγεται την πτώση του σάπιου δικομματικού συστήματος, του συστήματος της γαλάζιας και της πράσινης ρεμούλας και μίζας. Του συστήματος που στηρίζει και στηρίζεται από την συνεχιζόμενη λιτότητα, την ελαστικοασφαλεία, του εργασιακού δουλεμπορίου, της κατεδάφισης των κοινωνικών δικαιωμάτων μας, της ιδιωτικοποίησης της υγείας και της παιδείας.

Για να τιμωρηθεί η κυβέρνηση της ΝΔ, να πούμε όχι στο ΠΑΣΟΚ, να απομονώσουμε το ΛΑΟΣ. Να «μαυρίσουμε» τα κόμματα του κεφαλαίου της ΕΕ , των Αμερικάνων , των Τραπεζιτών, των χρηματιστών και των βιομηχάνων.

Να κλείσουμε την πόρτα σε οποιοδήποτε κυβέρνηση συνεργασίας(κεντροδεξιά και κεντροαριστερή), που θα γίνει πλυντήριο για τα ανομήματα των κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Καθώς για την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. οποιαδήποτε σταθερή κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος θα λειτουργήσει ενάντια στα συμφέροντα των εργατών, των εργαζομένων , της νεολαίας, των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών και των μεταναστών.

Στις ευρωεκλογές με την ψήφο στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. λέμε όχι στην ΕΕ. Την ΕΕ της αγοράς- λάστιχο, της παιδείας της αγοράς, της αγροτικής καταστροφής και της διατροφικής διαστροφής. Την ΕΕ του ευρωφακελώματος, του πόλεμου και του ρατσισμού. Για την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, ανατρέπεται με πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους εργατικούς, αντικαπιταλιστικούς, επαναστατικούς αγώνες. Στόχος για την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. παραμένει η αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ. Η αντικαπιταλιστική διάλυση της, όπως και κάθε καπιταλιστικής ένωσης, και η οικοδόμηση μιας «κόκκινης» αντικαπιταλιστικής εργατικής Ευρώπης, Βαλκανίων και κόσμου.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η κρίση τους είναι απόρροια ενός συστήματος που δεν μπορεί ορθολογιστικά να διαχειριστεί τον τεράστιο κοινωνικό πλούτο. Δεν μπορούν να φορτώσουν στις πλάτες των εργαζόμενων την δική τους κρίση. Δεν μπορούν επ’ αόριστον να ιδιωτικοποιούνται τα κέρδη και να κοινωνικοποιούνται οι ζημιές. Στις ευρωεκλογές και αύριο στους καθημερινούς αγώνες ας κάνουμε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στα αντιλαϊκά μέτρα που ετοιμάζουν αμέσως μετά τις εκλογές ο ΣΕΒ και η ΕΕ και θα εφαρμόσει η κυβέρνηση της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Να διεκδικήσουμε εμείς τα 28 δις ευρώ για τις ζωές και τις ανάγκες μας και όχι να καταλήξουν στους τραπεζίτες για να σώσουν το τομάρι τους.

Αυτό θα επιτευχθεί με ενωτικούς συλλογικούς αγώνες, με ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό ταξικό κίνημα. Με μια λαϊκή κοινωνική αντιπολίτευση που θα ενώνει όλη την αριστερά. Θα ενώσει τους αγωνιστές του ΚΚΕ , το μαχόμενο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ , την λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ. Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α φιλοδοξεί να αποτελέσει την πιο μαχόμενη, συνειδητή φωνή σε αυτούς τους ενωτικούς συλλογικούς κοινωνικούς αγώνες.

Για την οικοδόμηση ενός κόσμου δίχως φτώχια, εκμετάλλευση, ανεργία, περιβαλλοντολογική καταστροφή. Ενός κόσμου της παγκόσμιας εργατικής εξουσίας και του σοσιαλισμού/ κομμουνισμού. Μιας «κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών» που δεν θα έχει σχέση με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και με τον ακόμα πιο υπαρκτό καπιταλισμό.

Γιατί αυτός ο μικρός μίζερος και θλιβερός κόσμος του κεφαλαίου δεν χωράει ούτε στις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας που σήμερα βρικολακιάζουν το μέλλον του πλανήτη ούτε στα μεγάλα όνειρα που έχουμε. Ας στον γκρεμίσουμε και ας απολαύσουμε απλόχερα τους καρπούς τα ισότητας , τον αέρα της ελευθερίας και τον ήλιο της δικαιοσύνης.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. δεν θα κριθεί στις ευρωεκλογές άλλα στο δρόμο, στις απεργίες, στις καταλήψεις. Η εκλογική της όμως ενίσχυση θα δυναμώσει μια ριζοσπαστική φωνή που θα βρίσκεται παρόν και μπροστά σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη του λαού, των μεταναστών , της νεολαίας και των εργαζομένων.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Μέλος της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Ιωαννίνων

www.argiros.net


http://www.neoiagones.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=8348:2009-05-27-15-22-15&catid=40&Itemid=92

25/5/09

Η Aνάγκη της Tρίτης Συνιστώσας της Αριστεράς.

Η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα θετικό πρώτο βήμα, αλλά πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά για να δημιουργήσουμε τον τρίτο πόλο
Η συγκρότηση της 'Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή', της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποτελεί σημαντικό και ελπίζω, ελπιδοφόρο βήμα για τη διαδικασία υπέρβασης του κατακερματισμού της εξωκοινοβουλευτικής - ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Για μια διαδικασία κοινής δράσης, θεωρητικού διαλόγου, συνεργασίας, αλληλογνωριμίας και άρσης προκαταλήψεως, συγκλίσεων που θα πρέπει να καταλήξουν στη συγκρότηση ενός πόλου και τελικά στην αυτοδιάλυση και στη δημιουργία ενός κόμματος που θα είναι και κομμουνιστικό και δημοκρατικό.
Γιατί χρειάζεται αυτός ο "πόλο";
Μια τρίτη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς;
Αρχίζουμε από μια διαπίστωση: η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου δεν ήταν μια "προσωρινή υποχώρηση", μια προσωρινή ήττα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Ιστορίας, στρατηγική νίκη του καπιταλισμού.
Με την κατάρρευση τελειώνει τραγικά ο αιώνας των μεγάλων ελπίδων.
Αλλά η Ιστορία δεν τελείωσε, όπως βιάστηκαν να προφητεύσουν οι ιδεολόγοι του νικηφόρου (επί του παρόντος) καπιταλισμού. Τι κάνουμε λοιπόν; Φαίνεται ότι η ελληνική Αριστερά δεν κατανόησε ή δεν θέλει να κατανοήσει το μέγεθος της ιστορικής καταστροφής.
Η ηγεσία του ΚΚΕ έλυσε το πρόβλημα με την αντιμαρξιστική "θεωρία" της προδοσίας. Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση ακόμα δεν τολμά (και πλέον δεν μπορεί) να εξηγήσει το γεγονός.
Ο ΣΥΝ, από την πλευρά του, - αριστερό, αλλά όχι κομμουνιστικό κόμμα (παρόλο που στο ΣΥΝ είναι ενταγμένο ένα πλήθος κομμουνιστών και ορισμένοι με ηρωική ιστορία) - , δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με το πρόβλημα.
Οι μόνες σχεδόν επεξεργασίες (άρθρα, βιβλία, "αποφάσεις") έγιναν από άτομα, περιοδικά και οργανώσεις έξω από το χώρο των δυο κύριων συνιστωσών της Αριστεράς. Όμως μια συστηματική σφαιρική ερμηνεία, επιστημονικά - ιστορικά θεμελιωμένη, δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά γιατί μας χρειάζεται αυτή η ερμηνεία; Η ανάγκη δεν είναι απλώς θεωρητική.
Η Αριστερά δεν έχει μέλλον, αν δεν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αν, χωρίς εύκολους μηδενισμούς ή κουτοπόνηρες υπεκφυγές, δεν δει κριτικά την πορεία των επαναστατικών κινημάτων του εικοστού αιώνα. Αν δεν ερμηνεύσει την πρώτη μεγάλη πρακτική αποτυχία.
Αν δεν ανακτήσει, μέσα από τα ερείπια, το επιστημονικό κεκτημένο του μαρξισμού και αν δεν αναπτύξει τη θεωρία, ώστε να αντιστοιχεί στους πλανητικούς κινδύνους, αλλά και τις πρωτοφανείς δυνατότητες της φοβερής εποχής μας.
Ανάγκη λοιπόν να κατανοήσουμε ότι η ανθρωπότητα εισήλθε, όχι απλώς χρονολογικά, αλλά ουσιαστικά, σε ένα νέο αιώνα, όπου θα παιχθεί το μεγάλο στοίχημα του κομμουνισμού ή της αυτοκαταστροφής της. Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτο, να μελετήσουμε την πορεία των εργατικών και κομμουνιστικών κινημάτων του αιώνα που πέρασε.
Δεύτερο, να γνωρίσουμε, επιτέλους, το μεγάλο άγνωστο, στο όνομα του οποίου μιλάμε: τη σημερινή εργατική τάξη, τη διαδικασία ενσωμάτωσης και κρίσης, αλλά και τις λανθάνουσες δυνατότητές της.
Να σκιαγραφήσουμε, έστω στις γενικές αλλά βασικές γραμμές, την εικόνα του σοσιαλισμού που προτείνουμε: τι θα γίνει με την εργατική δημοκρατία και το κόμμα και τον πάντα υπαρκτό κίνδυνο αυτονόμησης και επιβολής τους στην κοινωνία;
Με την κοινωνικοποίηση (όχι κρατικοποίηση) των μέσων παραγωγής;
Με τη μορφή που θα πρέπει να πάρουν οι σχέσεις μεταβολισμού ανθρώπου - φύσης, ώστε να αποφευχθεί (ει δυνατόν) η σπατάλη και η εξάντληση των φυσικών αποθεμάτων;
Τι θα γίνει με τον κίνδυνο αναπαραγωγής του αστικού κατακερματισμού εργασίας, ο οποίος συνεπάγεται, κατά τον Μαρξ "τη δολοφονία του λαού" κ.λπ. Όλα αυτά λοιπόν θα τα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικά το ΝΑΡ;
Προφανώς δεν είμαι τόσο αφελής. Αλλά τα ανοικτά προβλήματα πρέπει να επισημανθούν επειδή και στους χώρου; της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έχει, λιγότερο ή περισσότερο αναπαραχθεί η διαχρονική αδυναμία δημιουργικής σύζευξης της στρατηγικής με την τακτική.
Έτσι είναι πάντα πρόχειρος ο επαναστατικός βερμπαλισμός που επικαλύπτει την έλλειψη της στρατηγικής , ενώ την ίδια στιγμή κυριαρχεί λιγότερο ή περισσότερο, ο ενδοαριστερός σεκταρισμός.
Κατά τον Μαρξ "οι νεκροί βαραίνουν σαν βραχνάς στα μυαλά των ζωντανών".
Οι νεκροί (μεγάλοι, σεβαστοί, ηρωικοί) βαραίνουν ακόμα και στα δικά μας μυαλά. Αλλά θα τιμήσουμε τους "νεκρούς" μας διδασκόμενοι από τις ιδέες και από το έργο τους και ταυτόχρονα υπερβαίνοντάς το.
Η πραγματικότητα, η ιστορία, έχει αποφανθεί. Ούτε ο σταλινισμός, ούτε ο μαοϊσμός, ούτε ο τροτσκισμός, θα είναι η θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος του μέλλοντος (προφανώς δεν βάζουμε στην ίδια θέση τον Στάλιν με τις υπόλοιπες ηγετικές μορφές). Θεωρία και πράξη: να αναπτύξουμε τη θεωρία σε διαλεκτική σχέση με την καθημερινή πράξη.
Κοινή δράση στους καθημερινούς αγώνες. Κοινό μέτωπο εναντίον της ανεργίας και της φτώχειας, εναντίον του κράτους καταστολής που οικοδομεί συστηματικά η αστική τάξη, εναντίον των πολέμων της Νέας Τάξης. Κοινό μέτωπο για την ποιότητα της καθημερινής ζωής, για επιστημονική και ουμανιστική παιδεία, κ.λπ., κ.λπ. Ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι ι σύμμαχοι στους καθημερινούς αγώνες.
Εχθρός μας δεν είναι το ΚΚΕ. Οι χιλιάδες έντιμοι αγωνιστές που έχουν εγκλωβιστεί από μια ηγεσία ανάξια των καιρών. Εχθρός μας δεν είναι ο "λαός" του ΣΥΡΙΖΑ, κομμουνιστές και μη. Με όλους αυτούς πρέπει να συμπορευθούμε στους κοινούς αγώνες. Και επειδή οι άνθρωποι δεν είναι πέτρες, αν οι ιδέες μας είναι πιο σωστές, αν έχουμε κότσια, θα τους επηρεάσουμε μέσα από την καθημερινή επικοινωνία. Θα επηρεάσουμε και θα επηρεαστούμε Ας χωνέψουμε επιτέλους ότι δεν χρειάζεται να λύσουμε το πρόβλημα του φύλου των αγγέλων, προτού συνεργαστούμε με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς.
Ο Μαρξ συνιστούσε στους οπαδούς του να ψηφίσουν τους φιλελεύθερους και ταυτόχρονα να ετοιμάζουν το σκοινί για να τους κρεμάσουν (εμείς ας ξεχάσουμε το σκοινί). Και ο Λένιν (που νομίζω δεν ήταν οπορτουνιστής) υποστήριξε πως πρέπει να συνεργαζόμαστε με τους άλλους σε ένα, δύο, τρία σημεία.Με ανθρώπους που κάποια στιγμή θα μας αφήσουν.
Και ο Γκράμσι, με τη σειρά του, δεν φοβόταν τη συνεργασία με τους "ρεφορμιστές". Εμείς τι κάνουμε;
Κοιτάμε από το ύψος της "καθαρής" επαναστατικής μας συνείδησης τους άλλους. Συχνά, αντί για κριτική, χρησιμοποιούμε ειρωνεία. Η ειρωνεία χρειάζεται ενίοτε. Αλλά απαιτεί αίσθημα δικαιοσύνης και ταλέντο.
Η δική μας ειρωνεία είναι συχνά έκφραση ανεπάρκειας.
Να ξεκινήσουμε λοιπόν το συντροφικό διάλογο, μεταξύ μας και με τους άλλους.
Να συμπορευτούμε στους καθημερινούς αγώνες.
Να μην παραιτηθούμε από το δικαίωμα (και το καθήκον) της κριτικής.
Αλλά να είναι δημιουργική.
Έτσι θα συμβάλουμε στην αλληλοκατανόηση και στην υπέρβαση των τραυματικών καταστάσεων που άφησαν οι διαδοχικές διασπάσεις και οι συγκρούσεις. Με αφορμή τις ευρωεκλογές έγινε ένα πρώτο, θετικό βήμα.
Ας ελπίσουμε ότι μέσα από μια διαδικασία κοινής δράσης και θεωρητικών επεξεργασιών θα συγκροτηθεί η τρίτη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς. Και όταν η συνιστώσα αυτή θα αποκτήσει το αναγκαίο πολιτικό βάρος, όταν θα είναι μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, τότε θα μπορεί και θα πρέπει να επιδιώκει μορφές συνεργασίας, με τον ΣΥΡΙΖΑ και με το ΚΚΕ (αν το τελευταίο υπερβεί το σημερινό αδιέξοδο) χωρίς τον κίνδυνο να μολυνθεί η "επαναστατική της καθαρότητα". Οι στρατηγικές και άλλε διαφορές δεν δικαιολογούν τον αυτοεγκλεισμό. Οι σωστές ιδέες και η αντίστοιχη πράξη δεν φοβούνται το ανοιχτό πεδίο της ταξικής πάλης. Ιδού η Ρόδος!

ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ
ΠΡΙΝ 24/05/2009

Επένδυση ελπίδας

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

Αρθρο Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών και άλλων αριστερών αντικαπιταλιστών πολιτών στις ευρωεκλογές της 7ης του Ιούνη;

Κατ' αρχήν μια θεμιτή και καθ' όλα σεβαστή στάση είναι εκείνη της αποχής από την εκλογική διαδικασία, στο βαθμό που αυτή υποδηλώνει τόσο την αντίθεση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και την αναποτελεσματικότητα των εκλογών και των θεσμών, όπως το ευρωκοινοβούλιο, που προκύπτουν από αυτές και τούτο από τη σκοπιά της ανατροπής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

Τη στάση αυτή θα επιλέξουν, όπως πάντοτε, οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, οι οποίες και αποτελούν κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το οποίο, παρά τις όποιες διαφωνίες, θα πρέπει να επιδιώκεται η συνεργασία στο πεδίο των μαζικών αγώνων.

Την ίδια στάση είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυρίως νέοι, απογοητευμένοι, τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από την κυρίαρχη Αριστερά. Και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που αύριο μπορεί να ενταχθούν σε ένα μαζικό κίνημα αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ανατροπής.

Για όσους εκτιμούν ότι και οι εκλογές αποτελούν ένα, δευτερεύον έστω,μέσο πάλης υπάρχουν διάφορες επιλογές.

Μία από αυτές είναι το ΠΑΣΟΚ σαν το μη χείρον βέλτιστον σε σχέση με τη Ν.Δ. Ομως η παγκόσμια εμπειρία αλλά και το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον αποδεικνύουν ότι ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί τη σύγχρονη έκφραση του καπιταλισμού, όσοι, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τον καπιταλισμό, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε διεκπεραιωτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Ετσι τα μόνα αριστερά στοιχεία που του απέμειναν, είναι ο ψευδεπίγραφος σοσιαλιστικός του τίτλος και ένας αριστερός λαϊκός κόσμος που το ακολουθεί μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχει μετατραπεί σε πράσινη Δεξιά.

Μια άλλη επιλογή είναι οι Οικολόγοι. Η δημοσκοπική και όχι μόνο προβολή τους από τα μέσα του συστήματος, σε συνδυασμό με τη συντηρητική μετάλλαξή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μάλλον σαν στημένο και ελεγχόμενο από το σύστημα κυματοθραύστη της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να τους χαρακτηρίσει, παρά σαν δύναμη ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Απομένουν τα αριστερά σχήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, μεμονωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Οι δυνάμεις αυτές λόγω των πραγματικών ουσιαστικών διαφορών τους είναι αδύνατον να υλοποιήσουν την πτυχή της προτροπής του σεβάσμιου αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζου για κοινή κάθοδο στις εκλογές. Παρ' όλα αυτά η πρόταση Γλέζου δεν είναι ούτε «θέμα για επιθεωρήσεις», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει για να την απαξιώσει η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε υλοποιείται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε με περίσσια δόση αλαζονείας ο Αλέξης Τσίπρας. Αντίθετα, όχι μόνον εκφράζει τον πόθο πολλών αγνών αριστερών, αλλά κυρίως την επιτακτική αναγκαιότητα κοινής, παρά τις διαφορές, δράσης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή λαίλαπα. Ως εκ τούτου με αυτήν τη μιορφή θα πρέπει να υιοθετηθεί και να σφυρηλατηθεί στο πεδίο των καθημερινών αγώνων και τούτο πέρα από τις όποιες εκλογικές συνεργασίες. Μπροστά λοιπόν σε αυτήν τη διασπασμένη εκ των πραγμάτων Αριστερά τι να επιλέξει κάποιος που πρεσβεύει την ανατροπή του καπιταλισμού και την επικράτηση της κατώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, του σοσιαλισμού;

Ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά η κύρια συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, παρά την αριστερή στροφή του στη μετά Κωνσταντόπουλο εποχή, συνεχίζει να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ΠΑΣΟΚους με πολιτικά, κι ακόμη από βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις, όπως με τον πιο περίτρανο τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και η κυρίαρχη αριστερή συνιστώσα του δεν προχωρεί πέρα από μια αντινεοφιλελεύθερη στάση και τελικά πέρα από την ουτοπία ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Πιο ειδικά, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός του είναι τέτοιος που ούτε την από μέρους του επικρότηση της συνθήκης του Μάαστριχτ δεν τολμά να αναιρέσει.

Το ΚΚΕ παρά τις θετικές διακηρύξεις του περί αναγκαιότητας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, παρά το ότι είναι αναμφίβολα η πλέον μαζική οργανωμένη αριστερή δύναμη αντίστασης, παρά τη σαφή του στάση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα το 18ο Συνέδριό του, έχει περάσει στην πλέον σεχταριστική περίοδο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Ο απομονωτισμός και η αντιμετωπική τακτική τού έχει γίνει δεύτερη φύση. Η ίδια η έννοια της Αριστεράς αμφισβητείται από επιφανή στελέχη του για να καταδειχτεί και με αυτόν τον τρόπο η μοναδικότητά του. Πρόσφατα, επικύρωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο τη σταλινική του στροφή αποδεικνύοντας ότι το όραμά του για το μέλλον είναι και οι πλέον σκοτεινές πτυχές του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τέλος, κατά τη διάρκεια του νεολαιίστικου ξεσπάσματος του Δεκέμβρη, εκδήλωσε έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά θέτοντας σε αμφισβήτηση τον όποιο μέχρι σήμερα ριζοσπαστικό του χαρακτήρα. Ετσι διέψευσε τις προσδοκίες που δημιούργησε σε ορισμένους από εμάς, μετά την έστω και άδηλη αυτοκριτική του απέναντι στα ατοπήματα της κυβέρνησης Τζαννετάκη και της ίδρυσης του Συνασπισμού, την προβολή της εναλλακτικής του σοσιαλισμού, τα όποια άτολμα έστω ανοίγματά του σε δυνάμεις πέρα από το ίδιο, τη δειλή έστω ανοχή της κριτικής στάσης απέναντι στον «υπαρκτό».

Οι διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες της Αριστεράς τύπου ΜΛ-ΚΚΕ, παρά τη συνέπειά τους στο πεδίο των καθημερινών αγώνων, συνέπεια η οποία αφορά και τη μετωπική τους στάση στις μάχες του μαζικού κινήματος, εκτός του ότι δεν απέχουν ουσιαστικά πολύ από την πρόσφατη ανάλυση του ΚΚΕ περί «υπαρκτού», παρά την κρισιμότητα των καιρών, φαίνεται να θέτουν υπεράνω όλων την καθαρότητα του μικρομάγαζού τους.

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

* Η συγκρότησή του και μόνον αποτελεί απτή απόδειξη μιας αντισεχταριστικής στάσης, απόδειξη κατανόησης της αναγκαιότητας συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

* Οι συνιστώσες της έχουν αποδείξει με τη στάση τους στους μαζικούς αγώνες και πιο ειδικά με τη στάση τους τον τελευταίο Δεκέμβρη ότι το κύριο μέλημά τους δεν είναι να καθησυχάσουν τους «φιλήσυχους πολίτες», αλλά να πλήξουν και τελικά να ανατρέψουν το σύστημα.

* Οι ίδιες συνιστώσες αντιμετωπίζουν κριτικά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και ταυτόχρονα έχουν ανοίξει διάλογο για τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας.

* Οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στην Ε.Ε. είναι σαφέστατες θέτοντας ξεκάθαρα και το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτήν.

* Οι σύντροφοι που συγκροτούν τους ηγετικούς πυρήνες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα εκείνοι του ΝΑΡ, για την ιστορική ηγεσία του οποίου τυχαίνει να έχω ιδία αντίληψη, είναι γνήσιοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Αριστεράς, οι οποίοι δεν θρέφονται από την πολιτική, όπως οι γραφειοκράτες, αλλά υπηρετούν ανιδιοτελώς την υπόθεση στην οποία έχουν ταχθεί.

Βεβαίως, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μόνον η αρχή μιας επίπονης διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ούτε τις δυνατότητες διείσδυσής της σε ευρύτερες λαϊκές μάζες ούτε την ίδια τη συνέπεια όλων των συνιστωσών της. Πάντως με τα σημερινά δεδομένα η εκλογική και κυρίως η μετεκλογική στήριξή της αποτελεί μια έντιμη, ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, συγκρουσιακή, μετωπική, αντισεχταριστική στάση, μια επένδυση ελπίδας για το κόκκινό μας μέλλον. *

24/5/09

Από την ανταρσία της ΚΝΕ στις ανταρσίες του μέλλοντος

Πριν από είκοσι χρόνια, η πλειοψηφία της ΚΝΕ, με επικεφαλής το Γιώργο Γράψα, κήρυξε ανταρσία στην πολιτική του ιστορικού συμβιβασμού αλα ελληνικά, που εκφράστηκε με την κυβέρνηση Τζαννετάκη. Η επιλογή αυτή, που επιτάχυνε τη συγκρότηση του ΝΑΡ, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Είχε ωριμάσει μέσα από σειρά συγκρούσεων για διάφορα θέματα, από την πολιτική ουράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, μέχρι την καταστολή των εργατικών-φοιτητικών διαδηλώσεων από τον «κομμουνιστικό» καπιταλισμό της Κίνας στην πλατεία Τιεν Ανμέν και την έσχατη παρακμή του «υπαρκτού σοσιαλισμού» της ΕΣΣΔ, που αποκάλυψε και επιτάχυνε η γκορμπατσοφική… καταστρόϊκα.

Η αξία της ρήξης ήταν ότι εκπροσωπούσε ένα ρεύμα αμφισβήτησης του «υπαρκτού κομμουνισμού» από τα αριστερά, σε μια εποχή όπου η προϊούσα κατάρρευση των ανατολικών γραφειοκρατιών ευνοούσε κάθε μορφής αμφισβητήσεις από τα δεξιά. Η δική μας «ανταρσία» δεν ήταν η αριστερή πάροδος προς το σπίτι, αλλά ο δύσκολος δρόμος της κομμουνιστικής επανίδρυσης- ακόμη πιο δύσκολης, γιατί δεν αναζητούσε έτοιμες λύσεις στις βεβαιότητες προηγούμενων, ιστορικών διασπάσεων του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά στο αβέβαιο μέλλον του κοινωνικού αγώνα.

Όσοι ξεκινήσαμε το εγχείρημα, δεν έχουμε αυταπάτες: Ό,τι πετύχαμε είναι πολύ μικρότερο από ό,τι διακηρύξαμε. Ούτε βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να εκφράσουμε, μόνοι εμείς, τη νέα, μαζική και επαναστατική Αριστερά που έχει ανάγκη ο κόσμος της εργασίας. Αυτή θα υπάρξει μόνο αν εμπνεύσει ευρύτερες δυνάμεις αριστερών: Όχι μόνο εκείνων που όλα αυτά τα χρόνια μάχονταν από τις γραμμές της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (κάποτε, προτιμώντας ένα ελαττωματικό χαράκωμα από το καθόλου χαράκωμα), αλλά και πολλοί από αυτούς που συνεχίζουν να παλεύουν από τις γραμμές του ΚΚΕ ή των αριστερών τάσεων του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και εργαζόμενους που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ. Όπως και των πολλών, των πάρα πολλών που, μη βρίσκοντας αξιόπιστη πολιτική έκφραση, προτίμησαν να συμβάλουν μέσα από συνδικαλιστικές, κοινωνικές και θεωρητικές συλλογικότητες.

Το ενωτικό ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ– πραγματική ανορθογραφία στο σκηνικό ενός αποκαρδιωτικού, χωρίς αρχές ενδοαριστερού «εμφυλίου» που ζήσαμε τους τελευταίους μήνες- είναι ένα μικρό, αλλά σταθερό πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Ένα βήμα που ήταν από καιρό αναγκαίο, θετικά και αρνητικά.

Αρνητικά, λόγω των έκδηλων αδυναμιών της «υπαρκτής Αριστεράς». Το ΚΚΕ υπερασπίστηκε, κόντρα στο ρεύμα, την ανεξαρτησία, την αυτοτέλεια και τα σύμβολα του κομμουνιστικού κινήματος, κάτι διόλου ευκαταφρόνητο. Δεν μπορεί όμως να υπερασπίζεται το μέλλον του κομμουνισμού, όταν εξιδανικεύει το παρελθόν του Στάλιν και του Μπρέζνιεφ, δεν μπορεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι «ΠΑΜΕ για άλλα», όταν η πρακτική του είναι παντού και πάντα «ΠΑΜΕ μόνοι μας» κι όταν σε κάθε απρόβλεπτη, εκτός σχεδίου έκρηξη της νεολαίας, όπως του Δεκέμβρη, επιλέγει όχι να περιφρουρήσει το κίνημα από την προβοκάτσια, αλλά να προφυλάξει το κόμμα από το κίνημα. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, η αριστερή μετατόπισή του ασφαλώς δημιουργεί δυνατότητες κοινής δράσης. Υπονομεύεται όμως από την πολυγλωσσία και τον καιροσκοπισμό ενός σχήματος που «συζητά» με το ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι και με τον Δεκέμβρη και στις γραμμές του οποίου συνυπάρχουν ανοιχτοί θιασώτες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και συναγωνιστές που εμπνέονται από το μαοϊκό αντάρτικο του Νεπάλ.

Κυρίως όμως, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ωριμάσει, καιρό τώρα, θετικά. Η ιστορικών διαστάσεων κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι ο καταλυτικός παράγοντας που ωθεί μεγάλες μάζες αριστερών να επιστρέψουν στην ενεργό δράση, αναζητώντας νέες απαντήσεις και νέους δρόμους ενότητας, ξεπερνώντας τις αγκυλώσεις και τους διαχωρισμούς του χθες. Η δυναμική που κατάφερε κιόλας να δημιουργήσει η νέα προσπάθεια σε πολλούς οργανωμένους και κυρίως ανεξάρτητους, αριστερούς αγωνιστές βεβαιώνει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήρθε για να μείνει- κι όσοι πόνταραν στο αντίθετο, θα αναγκαστούν να αλλάξουν γνώμη.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 17 Μάη 2009

22/5/09

Συγκρούσεις στην Ομόνοια ΜΑΤ και Αφγανών Μεταναστών


Aιτία το σκίσιμο του Κορανίου από αστυνομικό ο οποίος στη συνέχεια το ποδοπάτησε!


Αστυνομικός έσκισε ένα Κοράνι και το ποδοπάτησε με τις μπότες του!!! Σε λίγο περίπου 1000 Αφγανοί συγκρούστηκαν με την αστυνομία στην Ομόνοια και επετέθησαν και στο αστυνομικό τμήμα της Κυψέλης, όπου εκεί – όπως λένε – υπηρετεί ο αστυνομικός.

Δίπλα στους Αφγανούς έσπευσαν δεκάδες κάτοικοι οι οποίοι διαμαρτύρονταν στους αστυνομικούς για την ενέργεια αυτή και μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η αστυνομία λέει ότι…δε γνωρίζει τίποτα!!!




Συγκεκριμένα:

Πορεία πραγματοποίησαν οι μετανάστες του Αγ.Παντελεήμονα, διεκδικώντας το σεβασμό της θρησκείας τους από την Ελληνική Αστυνομία. Αφορμή στάθηκε το γεγονός ότι αστυνομικοί που έκαναν έλεγχο σε μετανάστη κατά τη διάρκεια επιχείρησης "σκούπα" στον Αγ.Παντελεήμονα, πήραν από τα χέρια του ένα κοράνι και το έσκισαν, πετώντας το στο πάτωμα και ποδοπαντώντας το.

Οπως δήλωσε ο Αχμέτ Αλτζούμα Ιμπραήμ Το σεβασμό της θρησκευτικής τους ελευθερίας ζητούν οι Σύριοι μετανάστες, μετά από εξευτελιστική και παράνομη συμπεριφορά έλληνα αστυνομικού, με αντικείμενο το Κοράνι που κρατούσε ένας μετανάστης που υποβλήθηκε σε έλεγχο εγγράφων. "Όταν οι αστυνομικοί διενήργησαν τον έλεγχο στο συγκεκριμένο άτομο, του ζήτησαν να τους δείξει όλα τα χαρτιά του. "Τι είναι αυτό;" του λένε. "Είναι κοράνι", απάντησε αυτός. Και τότε οι αστυνομικοί αρχίσαν να βρίζουν τόσο το κοράνι, όσο και το παιδί. Μετά το αρπάξαν από τα χέρια του, και σκίζοντας μία μία τις σελίδες, τις πέταξαν στο πάτωμα και τις πάτησαν".

"Εμείς σεβόμαστε τη θρησκεία, τις εκκλησίες και τα ιερά αντικείμενα των χριστιανών. Απαιτούμε τον ίδιο σεβασμό από την Ελληνική Αστυνομία", δήλωσε παρεμβαίνοντας στη συζήτηση άλλος μουσουλμάνος μετανάστης που συμμετέχει στην πορεία. "Για το γεγονός ενημερώσαμε τις πρεσβείες όλων των μουσουλμανικών χωρών στην Ελλάδα, και απαιτούμε να ζητήσει συγγνώμη επισήμως η ελληνική κυβέρνηση για το σημερινό περιστατικό", προσέθεσε.

Το εν λόγω περιστατικό πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια επιχείρησης "σκούπα" που έγινε στον Αγ.Παντελεήμονα, στην οποία συμμετείχαν 200 αστυνομικοί και ελέγχθηκαν 612 άτομα, 123 οχήματα και 37 καταστήματα, ενώ έγιναν 86 προσαγωγές και 44 συλλήψεις.

Εκ των συλληφθέντων, 26 άτομα αντιμετωπίζουν κατηγορίες για παράβαση του νόμου περί εκδιδομένων επ’ αμοιβή προσώπων, 2 άτομα για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, 2 για παράβαση του νόμου περί παιγνίων και 1 για παράνομη οπλοφορία, ενώ 12 από τους συλληφθέντες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για παράβαση του νόμου περί αλλοδαπών και 1 για κατοχή πλαστών εγγράφων.


Εντωμεταξύ ολοκληρώθηκε η πορεία διαμαρτυρίας που πραγματοποίησαν πριν από λίγο μουσουλμάνοι μετανάστες και η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, με αφορμή την επιχείρηση «σκούπα» που πραγματοποίησε εχθές το βράδυ στον Άγιο Παντελεήμονα η αστυνομία, κατά τη διάρκεια της οποίας αστυνομικός έσκισε το Κοράνι ενός μετανάστη.

Περίπου 500 διαδηλωτές ξεκίνησαν από την πλατεία Ομονοίας κατά τις 4μμ, βάδισαν προς την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον Άγιο Παντελεήμονα όπου ενώθηκαν με τους μετανάστες που είχαν συγκεντρωθεί στο χώρο. Όλοι μαζί κατευθύνθηκαν προς το Αστυνομικό Τμήμα του Αγ. Παντελεήμονα, όπου προκλήθηκαν μικρής έκτασης επεισόδια. Η αστυνομία απάντησε με δακρυγόνα. Μετά από την ένταση που προκλήθηκε, οι διαδηλωτές διέσχισαν την Πατησίων και κατέληξαν στην Ομόνοια. Στην πορεία συμμετείχαν συνολικά περίπου 1500 άτομα.

Ένας αστυνομικός τραυματίστηκε στο χέρι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, κατά τη διάρκεια ρίψης δακρυγόνου.

Αύριο στις 4μμ στην Ομόνοια, οι μουσουλμάνοι μετανάστες καλούν ξανά σε πορεία διαμαρτυρίας, με κατεύθυνση το Υπουργείο Εσωτερικών. Κατά τη διάρκεια της πορείας θα κρατούν στα χέρια σταυρούς, για να δείξουν ότι εκείνοι σέβονται τη χριστιανική θρησκεία.

20/5/09

Μικροϊδιοκτήτες της Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ

Την ίδια στιγμή που ο Μ. Γλέζος κάνει προτάσεις ενότητας, το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν ανοικτά και απροκάλυπτα μικροιδιοκτησιακές λογικές. Η ΚΝΕ στην Πάτρα επιτίθεται δολοφονικά στα ΕΑΑΚ και σε ανακοίνωση της το θεωρεί μεγάλο κατόρθωμα που σφυρηλατεί τα μέλη της. Μια σύνηθες, δυστυχώς, σταλινική λογική για το ΚΚΕ , που βλέπει το κύριο εχθρό όχι στον καπιταλισμό , αλλά στην υπόλοιπη αριστερά.


Την ίδια στιγμή στα Γιάννενα ο ιδιαίτερα συμπαθής κατά τα άλλα Γιαννιώτης υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Μπασιούκας σε συνέντευξη τύπου δήλωσε πως το ΣΥΡΙΖΑ έχει βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς αγώνες και πρωταγωνιστεί στα κινήματα. Όπως είναι το κίνημα για την αναθεώρηση του συντάγματος , το εκπαιδευτικό , αλλά και το «ΞΕΝΙΑ», η «πλατεία», και το ΚΤΕΛ στην Παπανδρέου.



Δηλαδή με αλλά λόγια πίσω από κάθε κίνημα , νικηφόρο ή μη βρίσκεται ως πρωταγωνιστής το ΣΥΡΙΖΑ.

Η πλάκα είναι πως σημαντικό κομμάτι των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανοικτά ενάντια στον αγώνα των φοιτητών, των εκπαιδευτικών , αδειάζοντας την μαχόμενη ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ. Ήταν ανοικτά ενάντια στην εξέγερση του ΔΕΚΕΜΒΡΗ . Στην περιοχή μας ήταν υπερ ενός πιο μικρού πάρκινκ στην πλατεία και ενάντια στο μαχόμενο συγκρουσιακό χαρακτήρα που πήραν οι κινητοποιήσεις στο ΞΕΝΙΑ.

Αυτό βέβαια δεν αφορά τον ίδιο τον σύντροφο Κώστα Μπασίουκα που ήταν ψυχι και σώματι μες στο κίνημα, όπως και δεκαδες άλλοι συντροφοι κυρίως από το ΡΙΖΑ του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά νομίζω πως είναι διαφορετικό ρόλο να είσαι μες στο κίνημα , να παίζεις καθοριστικό ρόλο και διαφορετικό να πρωταγωνιστείς... Και ο Κώστας ξέρει πως πίσω από κάθε πρωταγωνιστή υπάρχουν οι αλλοι ρόλοι και οι κομπάρσοι. Και κάνενας μες σε αυτό το κίνημα δεν είχε ρόλο κατωτερο ή ρόλο κομπαρσου..Πρωταγωστής ήταν ο ιδίος ο κόσμος του αγώνα.

Φυσικά τα δυο αυτά γεγονότα(επίθεση της ΚΝΕ και δηλώσεις Κ. Μπασιούκα) δεν μπορούν να τσουβαλιαστούν και να ταυτιστούν ηθικά και πολιτικά. Στην μία περίπτωση υπάρχει μια δολοφονική επίθεση, με στόχο την βιολογική και πολιτική εξαφάνιση άλλων απόψεων και δυνάμεων της αριστεράς.

Στην άλλη μια ανάγωγη των κινηματισμού στα κοινοβουλευτικά τερτίπια και παιχνίδια. Σε αυτή την περίπτωση το κίνημα είναι το παν και αυτό αντανακλάτε στα πόσα ψήφια θα μαζέψουμε. Ούτε η ηθική και αγωνιστική βαρύτητα των ανθρώπωνείναι ίδια!!!!!!

Και στις δυο όμως περιπτώσεις δυστυχώς το πνεύμα της ιδιοκτησίας καλύπτει τις επιμέρους διαφορές. Με αποτέλεσμα να μην οικοδομείτε η αναγκαία αυτή ενότητα στους αγώνες που χρειάζεται ο τόπος , ο λαός και η εργατική τάξη. Και αυτό νομίζω πως το αντιλαμβάνεται ο φίλος και σύντροφος Κώστας

Δ.Α


18/5/09

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΑΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΦΑΛΤΣΑ ΤΗΝ ΛΕΞΗ «ΠΡΟΟΔΟΣ»;;;



Όταν η λέξη «πρόοδος» στο στόμα μιας Βαλκάνιας μητέρας ηχεί πολύ φάλτσα, είναι γιατί αυτή η «πρόοδος» δεν την αφήνει να πενθήσει. Δεν την αφήνει να κλάψει το σκοτωμένο γιο της στο δικό του τάφο. Μια ζωντανή- νεκρή στην αναζήτηση του πένθους, φάντασμα ο γιος της. Εκατοντάδες χιλιάδες οι ζωντανοί-νεκροί που θάβουν τα ματωμένα πουκάμισα γιατί δεν μπόρεσαν να βρουν τους γιους και τις κόρες που σκοτώθηκαν, βιάσθηκαν και πουλήθηκαν. Εκατοντάδες χιλιάδες τα φαντάσματα στα βαμμένα από αίμα χώματα των Βαλκανίων.

Βαλκάνια που κάθε αλλαγή συνόρων, κάθε «πρόοδος» συνεπάγεται άσκοπη κατανάλωση ηρώων, ιστορίας και μύθων, αίματος, βίας και σπέρματος.. Στο όνομα των εθνικών μεγαλείων, των υπαρκτών και ανύπαρκτων εθνικών διαφορών, που χώρισαν οικογένειες σε διαφορετική πλευρά των συνόρων. Η ιστορία της Βοσνίας και του Σεράγεβου είναι από κάθε άποψη διδακτική.

Το αποτέλεσμα αυτής της «προόδου» που συνέβη στα Βαλκάνια την δεκαετία του 1990 ολοφάνερο˙ μικρές «ελεύθερες» πατρίδες που ψάχνουν παρελθόν και μύθους, σκοτώνοντας τους γιους, εκπορνεύοντας τις κόρες, Ο κυνισμός και ο μηδενισμός στο τέλος πνίγουν τα πάντα , εξαφανίζοντας κάθε προσμονή και ελπίδα. Διέξοδος φαντάζει μόνο η ενωμένη αδελφότητα των νεκρών ηρώων και μη. Το κλάμα της μάνας και το τραγούδι /μοιρολόι της εκπορνεμένης αδελφής.

Μια Βαλκάνια «πρόοδος» που έφερε στη εξουσία τον καπιταλισμό πουλώντας και αγοράζοντας ζωντανούς, νεκρούς και νεκροζώντανους. Πουλώντας και αγοράζοντας γη, σύνορα, κόρες και οστά σκοτωμένων υιών. Νικώντας μια άλλη «πρόοδο» που εξουσίαζε τις ανάγκες των ανθρώπων, στο όνομα των ανθρώπινων αναγκών. Στο όνομα της ισότητας, της αδελφότητας , της ελευθερίας, στο όνομα του κομμουνισμού. Και κάπως έτσι η ιστορία των Βαλκανίων συνεχίζεται


Αυτή την πρόστυχα «προοδευτική» ματωμένη ιστορία των Βαλκανίων μας «εξιστορεί» το θεατρικό έργο:[ η λέξη «πρόοδος» στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα], του Ρουμάνου Matei Visniec. Ένα θεατρικό έργο που παίζεται από την Γιαννιωτική πρωτοποριακή καλλιτεχνική ομάδα των «ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΩΝ», στο Πολυχώρο στην Στοά του Ορφέα , στο παλαιό ΘΕΗ, στα Γιάννενα!!!!(http://oiatherapeftoi.blogspot.com/2009/05/blog-post.html)

Ένα θεατρικό έργο που ψάχνει την λύτρωση δια του πένθους, το μόνο που έμεινε ύστερα από την τραγωδία των Βαλκανίων που τα χώρισαν με σύνορα και τα πλημμύρισαν με άσκοπα χαμένο αίμα εθνικιστές , πάτρωνες , νταβατζήδες και ιμπεριαλιστές.

Και όμως τα Βαλκάνια παραμένουν ενωμένα. Τα ενώνει η τραγωδία, το αίμα, η γη, τα φαντάσματα, που γελάνε όλα μαζί για την ανθρώπινη βλακεία και την ανοησία των ζωντανών(;;) ανθρώπων. Λέτε αυτά να φτάνουν για να τα φέρουν κοντά ή ακριβώς αυτό το αίμα θα τα κρατήσει για πάντα χωρισμένα;

Ένα θεατρικό έργο βυθισμένο στο μαύρο χιούμορ, στο παράλογο, στο μαγικό ρεαλισμό. Που κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο ζωντανός και ποιος ο πεθαμένος. Ο νεκρός υιός που τα βρίσκει με τους νεκρούς του απέναντι χαρακώματος ή η μάνα που δεν μπορεί να πενθήσει και ο πατέρας που «παζαρεύει» το νεκρό γιο του, για να μπορεί να πενθήσει. Ή η κόρη που μοιρολογεί στα μπουρδέλα της «Προοδευμένης» «Δημοκρατικής» Ευρώπης, προσφέροντας την απόλαυση στα ευρωπαϊκά αρσενικά σαρκία.

Ένα βαθιά σκληρό ανατρεπτικό και απελευθερωτικό έργο, όπως είπε και η ψυχη του εγχειρήματος και σκηνοθέτης του έργου, Δ. ΠΑΠΠΑΣ για την ιστορία μας ως Βαλκάνιοι , ένα έργο που μάλλον δεν πρέπει να χάσετε!!!!!!

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

17/5/09

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


Με αφορμή μια δήλωση του Μ. Γλέζου

Ο ιστορικός ηγέτης της Ελληνικής Αριστεράς Μ. Γλέζος σε δήλωση του στα ΜΜΕ επεσήμανε την ανάγκη της κοινής δράσης της αριστεράς. Προτείνοντας ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο από το ΚΚΕ , το ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στις ευρωεκλογές Με στόχο να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση του καπιταλισμού.

Με την δήλωση του Μ. Γλέζου- όπως επισημαίνει και σε ανακοίνωση της η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.- η συζήτηση για την αριστερά άνοιξε., καθώς «Η ίδια η καπιταλιστική κρίση και οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τη νεολαία θέτουν επί τάπητος το ρόλο και το χαρακτήρα μιας αριστεράς που έχουν ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, η σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική.».

Κάτω από αυτή την συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη, η πρόταση του ιστορικού ηγέτη της αριστεράς κινείται γενικά σε μια σωστή κατεύθυνση. Ιδιαίτερα εν μέσω μιας συνολικής αντεργατικής επίθεσης που απαιτεί μαζικούς και ενωτικούς εργατικούς και λαϊκούς αγώνες για την απόκρουση και την αντεπίθεση των εργαζόμενων.

Ενωτικοί εργατικοί/ λαϊκοί αγώνες, που στον ένα ή στον άλλο βαθμό, πραγματοποιούνται, επιτυχημένα ή λιγότερο επιτυχημένα. Μόνο που η στρατηγική στόχευση, όπως δείχνουν τα γεγονότα, παίζει το πλέον καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Τι να πρωτοαναφέρουμε: Το πεδίο του εργατικού κινήματος που στο όνομα της ενότητας, στηρίζονται γραφειοκρατικές λογικές που τελικά διασπάνε την εργατική τάξη. Στο πεδίο της «απελευθέρωσης» των ελευθέρων χώρων από το εμπόρευμα, όπου η αποθέωση του μερικού, του εμπειρικού και του συγκεκριμένου, αντί να εμπλουτίζει την καθολική απελευθερωτική κίνηση, μετατρέπεται σε εργαλείο διαχειριστικών λογικών. Ή στο πεδίο του εκπαιδευτικού κινήματος όπου δυνάμεις της αριστεράς παίζουν σε διπλό ταμπλό; Μετατρεπόμενοι σε υπηρέτες δύο αφεντάδων. Και όλα αυτά στο όνομα της ενότητας και της ριζοσπαστικής αριστεράς(ΠΟΣΔΕΠ).

Κατά συνέπεια δεν φτάνει να υπάρχει μια ενωμένη αριστερά. Είναι αναγκαία μια «άλλη», αντισυστημική, αντικαπιταλιστική, εργατική, κομμουνιστική και απελευθερωτική αριστερά. Μια αριστερά που θα ενισχύει την ίδια την δράση των εργαζόμενων , των νεολαίων, των ανήσυχων διανοούμενων , των φτωχομεσαίων αγροτών και των αυτοαπασχολούμενων.

Θα ενισχύει την τάση της χειραφέτησης και την δυνατότητα της αυτοαπελευθέρωσης των εργαζόμενων και των καταπιεσμένων. Μόνο έτσι η αριστερά θα αποτελέσει απάντηση στην διέξοδο από το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς και της αλλοτρίωσης και δεν θα μετατρέπεται ή θα παραμένει μέρος του προβλήματος του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτό με την σειρά της δεν συνεπάγεται την μετατροπή της αριστεράς σε μια μειοψηφική περιθωριακή δύναμη ανάσχεσης των καπιταλιστικών κακών, όπως πολλοί εύχονται. Η επαναστατική κομμουνιστική και απελευθερωτική αριστερά πρέπει να αντιμετωπίσει την πρόκληση να αποκτήσει μαζικά χαρακτηριστικά και γιατί όχι και να κυβερνήσει.

Μια κυβέρνηση που αυτή την φορά θα φέρει τον λαό στην εξουσία, για να θυμηθούμε ένα πολύ παλαιό σύνθημα , των αρχών του 1980. Μια κυβέρνηση που δεν θα διαχειριστεί το καπιταλιστικό σύστημα. Μια κυβέρνηση με τους εργαζόμενους στην εξουσία που θα παράγει δομές εργατικής εξουσίας στην προοπτική της αντικαπιταλιστικής επανάστασης- εργατικής δημοκρατίας/ εξουσίας- παγκόσμια κομμουνιστικής χειραφέτησης. Στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας των συνεταιρισμένων παραγωγών.

Μια εργατική δημοκρατία/ εξουσία που θα συγκρουστεί ανοικτά με την εθνική και διεθνική εξουσία του κεφαλαίου. Δηλαδή θα συγκρουστεί τόσο με τους μηχανισμούς ενσωμάτωσης και καταστολής εντός του εθνικού κοινωνικού σχηματισμού, όσο και τις διεθνικές ενοποιήσεις.(ΝΑΤΟ-ΕΕ- ΔΝΤ ..κτλ).

Αναγκαίο βήμα σε αυτή την πορεία είναι η οικοδόμηση ενός επαναστατικού εργατικού μετώπου / κινήματος/ κόμματος. Με στόχο νικηφόρους εργατικούς λαϊκούς και ταξικούς αγώνες. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα -πραγματικά ανταγωνιστική για το σύστημα-αριστερά.

Μια τέτοια αντίληψη προσεγγίζει με αντιφάσεις η ΑΝΤΑΡΣΥΑ(ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή). Μια ενωτική παρέμβαση των δυνάμεων της «άλλης» Αριστεράς που εντός των αγώνων και των κινημάτων είναι η πιο συνειδητή φωνή μάχης., που αναδεικνύει- όσο μπορεί καθαρότερα- την τάση της ανατροπής και της χειραφέτησης.

Όπως γράφει στην ανακοίνωση της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ : «….Ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η συγκρότηση του ενωτικού, μετωπικού εγχειρήματος 11 οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, αλλά και ανένταχτων αγωνιστών με τη δημιουργία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και την κάθοδο στις ευρωεκλογές, θέλοντας να συμβάλλει στον αγώνα κατά της Ε.Ε, για την αντικαπιταλιστική διεθνιστική ρήξη με την Ε.Ε. τον καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις που διαχειρίζονται αυτή την πολιτική. Η ενίσχυση μιας τέτοιας μετωπικής αριστεράς μπορεί να συμβάλλει και στη συνολικότερη κοινή δράση όλων των αριστερών δυνάμεων μακριά από λάθη και συμβιβασμούς τύπου Τζανετάκη ή δορυφοριοποίησης γύρω από τον ένα πόλο της αστικής εξουσίας αλλά και στην αναγέννηση, επανίδρυση της αριστερής, απελευθερωτικής προοπτικής συνολικότερα.»

Στις ευρωεκλογές το συμφέρον των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων επιτάσσει την συμμετοχή τους στις κάλπες. Το άκυρο, το λευκό και η αποχή δεν αποτελούν ανατρεπτική απάντηση στην κρίση του συστήματος. Απεναντίας ενισχύουν τις συστημικές δυνάμεις.

Επιτάσσει το μαύρισμα των κομμάτων του αστικού- καπιταλιστικού μπλοκ εξουσίας, καθώς και των διάφορων ακροδεξιών(ΛΑΟΣ) και κεντροδεξιών παραφυάδων τους(ΔΡΑΣΗ). Επιτάσσει την ενισχύσει της αριστερής ψήφου και της αριστερής αμφισβήτησης. Ακόμη πιο αποτελεσματικό όμως είναι να ενισχυθούν εκλογικά και να δυναμώσουν πολιτικά οι αριστερές επαναστατικές / ανατρεπτικές φωνές. Να ενισχυθεί η ενωμένη αντικαπιταλιστική φωνή. Να ενισχυθεί και να δυναμώσει η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α..

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

9/5/09

Η «ΟΑΣΗ», Η Επιτροπή Αγώνα Πολιτών και το κίνημα των μαχόμενων πολιτών


Και να που πήραν μια πιο ολοκληρωμένη θέση, οι δύο ενοποιημένες παρατάξεις της αντιπολίτευσης στο ζήτημα της «ΟΑΣΗΣ». Μια θέση όμως που δυστυχώς δεν ξεκαθαρίζει το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης ή μη της «ΟΑΣΗΣ»

Μπορεί ο Φ. Φίλιος, απελευθερωμένος από την προοπτική του να ξαναγίνει Δήμαρχος, ξαναπροσεγγίζει αριστερές ριζοσπαστικές αντιλήψεις. Προτείνοντας να γίνει εστιατόριο όπου θα εργάζονται οι υπάλληλοι της ΔΕΤΑΙ. Μόνο που τόσο η παράταξη του Μελανίδη, όσο και μέλη της παράταξης του Φ. Φίλιου όσο και ανανεωτές και πρώην προεδρικοί στον ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, ονειρεύονται μικρούς ή μεγάλους μπακάληδες και μαγαζάτορες για το σημερινό «πτώμα» της ΟΑΣΗΣ.


Πως όμως το σεμνό, μοντέρνο και λαϊκό κτήριο της Όασης μπορεί να τα βρει με την «life style » μεταμοντερνία της εποχής μας; Κατά μια έννοια δεν μπορεί και για αυτό δεν καμιά, μα καμιά ιδιωτικοποίηση δεν πέτυχε. Η βιοπολιτική ταυτότητα του τόπου και του κτηρίου δεν χωράει στα φώτα και στην λάμψη των νυχτερινών μας ονειρώξεων, συγνώμη εμφανίσεων, ήθελα να πω.


Η ενέργεια του συγκεκριμένου τόπου και κτηρίου αναδεικνύεται μόνο στο βαθμό που δυναμώνει η αίσθηση του ανήκουμε σε μια κοινότητα. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει εντός του πεδίου της ηγεμονίας, της κυριαρχίας και της λησμονιάς του εμπορεύματος.


Ιδιαίτερα δε, σε μια εποχή που κάθε ιδιωτικοποίηση πάει κατά διαόλου. Μόνο 20000 € είναι για το Δήμο τα έσοδα του Πάρκινκ της κεντρικής πλατείας σε 2 χρόνια. Δίχως δε να έχει αντιμετωπίσει το κυκλοφοριακό. Αχ πόσο δίκαιο είχαν τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα Πολιτών για τον αγώνα που έδωσαν. Επιτροπή Αγώνα Πολιτών που ίσως κάποιοι θα ήθελαν να ξεχάσουν ή και να μηδενίσουν το ρόλο της. Η επιτροπή αγώνα Πολιτών ως το πρώτο πεδίο μιας μαχόμενης άρνησης που παρήγαγε τους όρους και τα πεδία μιας μαχόμενης κοινότητας πολιτών.


Μια μαχόμενη κοινότητα πολιτών που στοχάζεται την καθολικότητα δίχως να μηδενίζει τις διαφορετικές προσεγγίσεις, δίχως να τσουβαλιάζει τα πράγματα. Κατανοεί τις πολλαπλές συχνότητες , χρόνους, γλώσσες επικοινωνίες, βιοπολιτικά και υπαρξιακά πεδία.


Αναδεικνύει την αρνητική πλευρά των πραγμάτων , την καταστροφική και δημιουργική δύναμη αυτών που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα. Με στόχο το ρίζωμα ενός δικτύου αρνήσεων, που συναντώντας την ίδια άρνηση τους , θα οικοδομεί μια νέα ποιοτικά και ποσοτικά κατάφαση.


Ο δρόμος που άνοιξε με αντιφάσεις η Επιτροπή Αγώνα Πολιτών, ανεξάρτητα από τις «ήττες» στο «ΞΕΝΙΑ», ΠΛΑΤΕΙΑ, είναι νομίζω βέβαιο πως θα συναντηθεί στο κίνημα με αντίστοιχες ή και πιο ολοκληρωμένες προσπάθειες.

Αλήθεια τι σημαίνουν όλα αυτά τα «Κινέζικα» στην υπόθεση της ΟΑΣΗΣ; Μα η υπεράσπιση με όλα τα μέσα της μη- εμπορευματοποίησης της ΟΑΣΗΣ, σε δικτύωση με αντίστοιχες απόπειρες αλλού. Συνεπάγεται μια αντίληψη άμεσης «απελευθέρωσης» του χώρου στην προοπτική της αυτοδιαχείρισης του χώρου.. Με στόχο να δυναμώνει η τάση χειραφέτησης και η προοπτική μιας «κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών». Μα θα μου πείτε η ΟΑΣΗ έχει καταστραφεί από τα πλήγματα του εμπορεύματος. Και θα έχετε δίκαιο. Μόνο που επειδή είναι καλοκαίρι ο χώρος έχει την δυναμική να λειτουργήσει πολύμορφα. Ας το τολμήσουμε.


Είναι δυνατό και αναγκαίο μια νέα μαχόμενη ενότητα να οικοδομηθεί ένα πεδίο συνάντησης διαφορετικών δυνάμεων. Δυνάμεων που δεν θέλουν να διαχειριστούν την μεταμοντέρνα δικτατορία του κεφαλαίου αλλά να την ανατρέψουν σε κάθε πεδίο , τόπο και χρόνο. Συσπειρώσεις , μέτωπα, που θα πολιτικοποιούν το κοινωνικό και θα ριζοσπαστικοποιούν το πολιτικό.


Η μάχη των ελεύθερων , δημόσιων τόπων και χώρων, η μάχη του ελεύθερου χρόνου σε ένα άλλο επίπεδο, είναι μια μάχη από το μέλλον του κινήματος της απελευθερωτικής προοπτικής. Μια μάχη και δεν πρόκειται να την χαρίσουμε σε κανένα που άθελα ή μη υπερασπίζεται τον εμπορευματικό διαχωρισμό, ενισχύοντας τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό.


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ



5/5/09

ΈΚΤΑΚΤΟ: Δεν παραπέμπεται ο Αρ. Παυλίδης!!! ΒΟΥΛΗ: Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΣΗΨΗΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Οι κατά συνείδηση λωποδύτες του αστικού Κοινοβουλίου ψήφισαν ΌΧΙ στην παραπομπή του Παυλίδη. Να μη δικαστεί λοιπόν ο Παυλίδης, - όπως δικάζεται ο κάθε πορτοφολάς που οδηγείται με χειροπέδες στο σκαμνί, όπως ο κάθε πολίτης για κάποια μικροπαράβαση - αλλά και όπως δε δικάστηκαν ποτέ οι ένοχοι της Ζίμενς, του Βατοπεδίου, των υποκλοπών, του Χρηματιστηρίου και τόσων άλλων. 146 NAI, 144 OXI, ΠΑΡΩΝ 3, ΛΕΥΚΑ 5.
Ψήφισαν 298 βουλευτές

Να μην παραπεμφθεί 144

Να παραπεμφθεί 146

Παρών 3

Λευκά 5

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελληνική Βουλή, όπου σε αντίθεση με το 80% του λαού που σε δημοψήφισμα ζητάει παραπομπή του Αρ. Παυλίδη στη Δικαιοσύνη, να δικαστεί όπως δικάζεται ο κάθε πορτοφολάς που οδηγείται με χειροπέδες στο σκαμνί, όπως ο κάθε πολίτης για κάποια μικροπαράβαση, δεν είναι παρά η αποθέωση της σήψης της αστικής δημοκρατίας.

Οι κατά συνείδηση λωποδύτες ψήφισαν ΌΧΙ στην παραπομπή του Παυλίδη. Να μη δικαστεί λοιπόν ο Παυλίδης, όπως δε δικάστηκαν ποτέ οι ένοχοι της Ζίμενς, του Βατοπεδίου, των υποκλοπών, του Χρηματιστηρίου και τόσων άλλων.

Λοιπόν δεν υπάρχουν περιθώρια για σκέψεις ότι αυτή η σήψη, αυτό το σάπισμα μπορεί να θεραπευτεί. Μόνο μία είναι η λύση. ΑΝΑΤΡΟΠΗ. Ανατροπή εκ θεμελίων και να πάρει ο ίδιος ο λαός στα χέρια του, την υπόθεση της εξόδου από το βάλτο και την δυσωδία.

Είναι ώρα πια να μιλήσει ο λαός. Η εργατική τάξη και η νεολαία. Οι φτωχοί εργαζόμενοι και οι άνεργοι. Για να τιμήσουμε τους δικούς μας “μάρτυρες”, τους αγωνιστές που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπόθεση της εργατικής τάξης - την καθολική κοινωνική χειραφέτηση από την ταξική σκλαβιά. Να ενώσουμε τη φωνή μας με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου που παλεύουν για να πληρώσουν οι κεφαλαιοκράτες τις λωποδυσίες και την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν και όχι εμείς.

Ο μόνος τρόπος για να πληρώσουν οι κεφαλαιοκράτες την κρίση και τη σήψη είναι η απαλλοτρίωση του κεφαλαίου από τους εργάτες. Καμία άλλη λύση στα πλαίσια του συστήματος δεν είναι δυνατή. Μόνο εφόσον οι εργάτες πάρουν την εξουσία, θα μπορέσουν να αναδιοργανώσουν οι ίδιοι την κοινωνία σύμφωνα με τις ανάγκες τους, σε νέες, σοσιαλιστικές βάσεις. ΑΝΑΤΡΕΨΤΕ ΤΟΥΣ. Τέλος με τα γραβατομένα λαμόγια και το άθλιο σύστημά τους.

Ως γνωστόν: Από την κατάθεση του Αρ. Παυλίδη στην επιτροπή προέκυψε ότι το Γενάρη του 2007 έκανε «δωρεά» 80.000 στην κόρη του, ενώ άλλα 20.000 της έδωσε ο θείος της προκειμένου να κάνει επισκευές στο σπίτι που αγόρασε, μετά την εκτίμηση του ανακριτή ότι υπάρχει μια «μαύρη τρύπα» 100.000 ευρώ, η οποία ερευνάται και η οποία συνδέεται με την καταγγελία του εφοπλιστή Φ. Μανούση ότι έδωσε τα εν λόγω χρήματα στο συνεργάτη του πρώην υπουργού Ζαχαρίου, ώστε να πετύχει «ευνοϊκή μεταχείριση» στους διαγωνισμούς. Ο Αρ. Παυλίδης κάλυψε το συνεργάτη του τον οποίο χαρακτήριζε έντιμο αλλά δήλωσε ότι δεν γνώριζε για την επίσκεψή του στο γραφείο του εφοπλιστή Φ. Μανούση, την οποία και αποδοκίμασε. Ο πρώην υπουργός δεν κατάφερε να απαντήσει πειστικά στο ερώτημα γιατί επανέφερε στο υπουργείο τον εν λόγω συνεργάτη ως σύμβουλο του μετά τη γνωστοποίηση της επίσκεψης στον Μανούση.

Συμπέρασμα. Ο Αρ. Παυλίδης δεν παραπέμπεται… Η δικαιοσύνη της αστικής δημοκρατίας … θριάμβευσε και πάλι!

Σύντροφοι: Zούμε σε μια πρωτόγνωρη, στα μεταπολεμικά χρονικά, περίοδο. Mέσα στις συνθήκες του μεγαλύτερου οικονομικού Kραχ στην ιστορία του καπιταλισμού. Tραπεζικοί κολοσσοί καταρρέουν. Bιομηχανικοί γίγαντες χρεοκοπούν και απολύουν χιλιάδες εργάτες. Eπιχειρήσεις κλείνουν. Xώρες ολόκληρες χρεοκοπούν ή προσφεύγουν στο ΔNT για δάνεια με επαχθείς όρους για να μην κηρύξουν πτώχευση. Eκατομμύρια εργάτες μένουν άνεργοι, φτώχεια και πείνα απειλούν τους εργαζόμενους και τους λαούς του πλανήτη.

Eνώ οι τεχνολογικές, επιστημονικές και παραγωγικές ικανότητες της κοινωνίας είναι υπερεπαρκείς, η παραγωγική διαδικασία σταματά και εκατομμύρια πετιούνται στην ανεργία.

Tο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, εξ αιτίας των εσωτερικών του αντιφάσεων, έχει ιστορικά παρακμάσει και χρεοκοπήσει. Όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις, από τον Oμπάμα των HΠA, ως την Mέρκελ της Γερμανίας παίρνουν μέτρα για τη σωτηρία των τραπεζών και των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, προσφέροντας τρισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ. Στην Eλλάδα ο Kαραμανλής ο Mικρός προσφέρει 28 δις ευρώ στους τραπεζίτες.

Aυτές οι γιγάντιες προσφορές, δώρο στους μεγιστάνες του πλούτου, προερχόμενες από τη φοροληστεία των εργαζομένων, ή από δάνεια που υποθηκεύουν τη ζωή και των επόμενων γενιών, είναι, ωστόσο, ανίκανες να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Eίναι τόσο γιγάντια η απόσταση ανάμεσα στις πραγματικές αξίες (παραγωγή εμπορευμάτων και υπηρεσιών) και τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα και άλλες μορφές πλασματικού κεφαλαίου, που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί η κρίση με τέτοια μέτρα.

Oύτε οι κρατικές παρεμβάσεις των καπιταλιστικών κυβερνήσεων, ούτε ο αυτοματισμός της αγοράς μπορούν να αντιμετωπίσουν την κρίση και τις συνέπειές της. Πείνα, ανεργία και δυστυχία απειλούν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ανθρώπους.

H παρούσα κρίση δεν είναι κυκλική, όπως υποστηρίζουν οι πιο αισιόδοξοι δημοσιολόγοι των καπιταλιστών, ή οι αριστεροί που έχουν εμπιστοσύνη στη βιωσιμότητα του καπιταλισμού μεγαλύτερη από τους ίδιους τους καπιταλιστές.

H τωρινή κρίση είναι βαθύτερη από την κρίση του 1929 –1933. Aν εκείνη η κρίση οδήγησε στο φασισμό και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (αφού πρώτα ηττήθηκε με προδοσία η Iσπανική επανάσταση και το Γαλλικό εργατικό κίνημα του 1936), η σημερινή παγκόσμια κρίση ανοίγει ένα καινούργια κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία. O καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία έδειξαν τα ιστορικά τους όρια.

Για να μη οδηγηθούμε ξανά στη βαρβαρότητα του φασισμού, των κρεματορίων, των πολέμων και ενός νέου αιματηρότερου παγκόσμιου πολέμου, πρέπει να βάλουμε τέλος στο παρηκμασμένο, κι εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα. Tο μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι η επανάσταση και ο κομμουνισμός.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Δεν παραπέμπεται ο Παυλίδης

Υπέρ της παραπομπής 146 βουλευτές, κατά 144. Προβληματισμός για τις διαρροές.

Ολοκληρώθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής, η ψηφοφορία για την παραπομπή ή μη, του πρώην υπουργού Αιγαίου στη Δικαιοσύνη με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε εκβίαση. Η πρόταση παραπομπής δεν συγκεντρώνει την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, ψήφισαν 298 βουλευτές, υπέρ της παραπομπής 146 ψήφοι, κατά 144, 5 λευκά και 3 «παρών». Αναμένεται να υπάρξει συζήτηση στο εσωτερικό των κομμάτων για τις διαρροές που υπήρξαν.

Κατά την αρχή της συζήτησης, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, ζήτησε από τον Πρόεδρο της Βουλής, Δημήτρη Σιούφα, να τεθεί υπόψη της Ολομέλειας, όχι μόνον η απόφαση της πλειοψηφίας της Προανακριτικής Επιτροπής, επί της αρχικής προτάσεως του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η άποψη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η οποία είχε διευρύνει το κατηγορητήριο, περιλαμβάνοντας και τα αδικήματα της παθητικής δωροδοκίας, της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, της απιστίας κατ' εξακολούθηση και της παράβασης καθήκοντος.

Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, στήριξε την πρότασή του, ότι στο Πόρισμα της Επιτροπής, καταγράφονται και οι απόψεις της μειοψηφίας, οι οποίες θα πρέπει και να συζητηθούν.

«Το πόρισμα κατά τον Κανονισμό της Βουλής είναι η γνώμη της πλειοψηφίας - και στο πόρισμα αυτό, αναλυτικά οι εκτιμήσεις των συναδέλφων, απερρίφθησαν μία προς μία και με συγκεκριμένα επιχειρήματα» απάντησε ο Δ. Σιούφας.

Με την πρόταση του κου Βενιζέλου συντάχθηκαν και οι εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ και του ΣΥΡΙΖΑ κ.κ. Βορίδης και Κουβέλης. Ο πρώτος επεσήμανε πως η Ολομέλεια είναι σε θέση να βελτιώσει την αρχική της θέση, «αλλιώς θα φτάναμε σε ατιμωρησία για αμιγώς νομοτεχνικούς λόγους» - και ο δεύτερος αναρωτήθηκε: «Αν κάποιος μηνύσει έναν συμπολίτη του και στην προκαταρκτική εξέταση βρεθούν και άλλα αδικήματα, δεν θα υπάρξουν νέοι χαρακτηρισμοί;"

Ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Σπύρος Χαλβατζής, θεώρησε πως η Βουλή οφείλει σήμερα να πάρει μία απόφαση για παραπομπή του Αριστοτέλη Παυλίδη και πως η διεύρυνση του κατηγορητηρίου (υπέρ της οποίας έχει ταχθεί το κόμμα του) είναι δευτερεύον θέμα.

Κατά της πρότασης της αντιπολίτευσης και υπέρ των αντιρρήσεων του Δ. Σιούφα, τάχθηκε ο υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος επεσήμανε πως η διαδικασία ορίζεται συνταγματικά ως «ειδική και εξαιρετική», οπότε η σύγκρισή της με την κοινή προανάκριση είναι «εσφαλμένη και νομικά επικίνδυνη».

«Αν είχαμε στο πόρισμα διαφορετικές μειοψηφικές απόψεις, επί ποίων θα αποφάσιζε η Βουλή; Είτε θα ήταν ένα τεράστιο πλαίσιο, είτε θα έπρεπε να κάνουμε πολλές και διαφορετικές ψηφοφορίες, έστω και για την μειοψηφία ενός βουλευτή» συμπλήρωσε ο κος Παυλόπουλος.

ΠΑΣΟΚ: «Σήμερα κρίνεται το ποιος εμπιστεύεται τους δικαστικούς λειτουργούς»

«Σήμερα κρίνεται το ποιος εμπιστεύεται τους δικαστικούς λειτουργούς. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, κάθε φορά επικαλείτο τη Δικαιοσύνη, ως την κατ' εξοχήν αρμόδια για την διερεύνηση των σκανδάλων. Τώρα λοιπόν που η Δικαιοσύνη στέλνει στη Βουλή, έναν, δύο, τρεις φακέλους, θα την αγνοήσουμε;» αναρωτήθηκε στην ομιλία του ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ, Μάρκος Μπόλαρης.

Από την αρχή της ομιλίας του, ο κος Μπόλαρης, απέρριψε την κατηγορία, ότι το ΠΑΣΟΚ δράττεται της αφορμής που του προσφέρεται, προκειμένου να σκανδαλολογήσει: «Η Βουλή δεν σκανδαλολογεί, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε το ΠΑΣΟΚ. Την πρωτοβουλία αποστολής του φακέλου, δεν την είχε η Βουλή, ή τα κόμματα. Ασχολούμαστε εκ καθήκοντος προς τους πολίτες, προς τη διαφάνεια, την λογοδοσία, την ίδια τη Δημοκρατία. Πώς θα αξιολογούσατε τη συμπεριφορά του ΠΑΣΟΚ, εάν παρά τη διαβίβαση της δικογραφίας, το ΠΑΣΟΚ δεν κατέθετε πρόταση για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής; Τι θα έλεγαν οι πολίτες; Δεν θα μας κατήγγειλαν για συγκάλυψη; Και θα είχαν δίκιο» υποστήριξε.

Απορρίπτοντας τα συμπεράσματα του πορίσματος της πλειοψηφίας, το οποίο διαπιστώνει «αποκλίνουσα συμπεριφορά» του Αριστοτέλη Παυλίδη, ο κος Μπόλαρης αναρωτήθηκε: «Είναι «αποκλίνουσα συμπεριφορά», η συστηματική παραπλάνηση του γραφείου του Πρωθυπουργού, που διόρισε αυθημερόν συνεργάτη του σε θέση ειδικού συμβούλου, ο οποίος είχε παραιτηθεί, δήθεν από ευθιξία; Είναι «αποκλίνουσα συμπεριφορά» το γεγονός ότι ο πρώην υπουργός, βρισκόταν σε συνεχή συνεννόηση με τον συνεργάτη του, ακόμα και μετά την επιβολή σ' αυτόν, απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και υποχρέωση καταβολής χρηματικής εγγύησης 30.000 ευρώ; Έχετε υπόψη σας άλλη περίπτωση τέτοιου διευθυντή πολιτικού γραφείου υπουργού; Είναι «αποκλίνουσα συμπεριφορά» το ότι ο κος Παυλίδης έχει άμεση πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό αδελφού του μέσω πληρεξουσίου, όπου διαπιστώνονται ύποπτες κινήσεις και άντληση χρημάτων εκ μέρους του κου υπουργού; Είναι «αποκλίνουσα συμπεριφορά» η αχρεώστητη επιστροφή εγγυητικών επιστολών, η απευθείας ανάθεση πλώων, σε πλοίο που περίμεναν να αλλάξει σημαία, η κακοδιοίκηση μετά την κατάργηση των ρυθμιστικών αρχών; Το ότι βρέθηκε ο κος Παυλίδης να αφίσταται της αληθείας σε καταθέσεις του, σε μια σειρά από ζητήματα, το λιγότερο εκ των οποίων είναι το τίμημα του διαμερίσματος;"

«Αν υπήρχαν για έναν απλό πολίτη αντίστοιχα δεδομένα, ο εισαγγελέας θα απείχε, ή θα ζητούσε περαιτέρω διερεύνηση;» αναρωτήθηκε ο κος Μπόλαρης. Στο ίδιο δε πλαίσιο, ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ κατέληξε στο «διακύβευμα της σημερινής ψηφοφορίας":

«Τι σημαίνει η διαπίστωση ή μη, σοβαρών ενδείξεων; Τι άλλο μπορεί να σηματοδοτεί η απίστευτη διαδικασία του «λευκού» ή του «παρών»; Τι στοιχειοθετεί ο στρουθοκαμηλισμός της «αποκλίνουσας συμπεριφοράς»; Συγκάλυψη και μόνον συγκάλυψη. Αυτήν την υποκρισία ο λαός δεν την δέχεται. Οι ευθύνες μας είναι ιστορικές και ο κριτής λαός αναμένει να σταθούμε στο ύψος μας» κατέληξε ο κος Μπόλαρης.

Κατά της ποινικής δίωξης Παυλίδη η ΝΔ

Κατά της ποινικής δίωξης του πρώην υπουργού Αιγαίου Αριστοτέλη Παυλίδη τάχθηκε ο εισηγητής της ΝΔ Κωνσταντίνος Τζαβάρας, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι δεν συντρέχουν, όχι επαρκείς, αλλά ούτε καν ενδείξεις για να ψηφίσει η Ολομέλεια της Βουλής υπέρ.

«Η σημερινή ολομέλεια έχει ένα ιδιαίτερο καθήκον να πράξει. Είναι από τις σπάνιες στιγμές όπου δεν συνέρχεται για να θέσει το δίκαιο, αλλά να εφαρμόσει το δίκαιο», σημείωσε ο κ Τζαβάρας.

Ακόμα, επεσήμανε ότι επειδή πολύς λόγος γίνεται περί συνείδησης των βουλευτών, θα πρέπει, όπως είπε, η Βουλή να αποδείξει ότι σέβεται τους νόμους.

«Η όποια συνείδηση μας δεν θα πρέπει να είναι κενή, αλλά καθαρή και πλήρης. Καθαρή γιατί θα πρέπει να κρατήσουμε αποστάσεις από τη σκανδαλολογία αλλά και γιατί δεν είναι δυνατό να αποφασίζουμε με συνείδηση γεμάτη ανακρίβειες, δαιμονοποιήσεις και φετιχισμό. Όχι στη διάθεση του σκανδαλολόγου που χωρίς να έχει επαρκές αποδεικτικό υλικό σπεύδει να υιοθετήσει ανακρίβειες, φήμες, σπερμολογίες και ακρισίες που μεταφέρονται και αναπαράγονται στα τηλεοπτικά παράθυρα», υπογράμμισε.

Ακόμα, υποστήριξε ότι «η Αξιωματική Αντιπολίτευση που είχε όλα τα στοιχεία στα χέρια της και από τη δικαστική διαδικασία αλλά και από την προκαταρκτική διαδικασία, δεν μπορεί να πει ευθέως ότι συγκροτείται νομικά αλλά και ηθικά το αδίκημα της κακουργηματικής πράξης κατά του κ Παυλίδη.

«Δεν συντρέχουν, όχι απλά επαρκείς ενδείξεις, αλλά ούτε απλές ενδείξεις για να διωχθεί ο κ. Παυλίδης» κατέληξε ο κ. Τζαβάρας.

ΚΚΕ: Η Βουλή πρέπει να αποφασίσει την άσκηση ποινικής δίωξης

Από την πλευρά της, η εισηγήτρια του ΚΚΕ Βέρα Νικολαίδου, υποστήριξε ότι «από τη δικογραφία, τις καταθέσεις μαρτύρων, το άνοιγμα των λογαριασμών και την εξέταση όλων των στοιχείων καταλήξαμε ότι υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις κατά του Αριστοτέλη Παυλίδη, για ηθική αυτουργία σε εκβίαση και χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση η υπόθεση».

«Η Ολομέλεια της Βουλής πρέπει να αποφασίσει την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του πρώην υπουργού. Η κοινοβουλευτική μας ομάδα σύσσωμη θα ψηφίσει υπέρ της δίωξης και δεν συμφωνούμε με τα νομικά επιχειρήματα της ΝΔ ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις. Η Ολομέλειας της Βουλής πρέπει να αποφασίσει τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου», επεσήμανε η κ. Νικολαίδου.

Επίσης η εισηγήτρια του ΚΚΕ μίλησε «για σκανδαλολογία που βολεύει τα δύο μεγάλα κόμματα, ιδιαίτερα σε προεκλογική περίοδο, για να μην γίνεται ουσιαστική συζήτηση πάνω στα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός».

«Όσο υπάρχει καπιταλισμός τα σκάνδαλα θα υπάρχουν. Και το μεγαλύτερο σκάνδαλο βεβαίως είναι η αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθείται από τα δύο μεγάλα κόμματα», πρόσθεσε.

Ποινική δίωξη Παυλίδη ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ

Την άσκηση δίωξης για ηθική αυτουργία σε εκβίαση και για παθητική δωροδοκία του πρώην υπουργού Αριστοτέλη Παυλίδη, υποστήριξε και ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Τσούκαλης, από του βήματος της Ολομέλειας.

Ο κ. Τσούκαλης συνόψισε σε τρία σημεία τα συμπεράσματα του κόμματός του, όπως αυτά προέκυψαν από τις εργασίες της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής κατά την συζήτηση και λήψη απόφασης στην πρόταση της Επιτροπής.

Τόνισε ότι διαπιστώθηκε «το απαράδεκτο θεσμικό πλαίσιο για την διερεύνηση των ποινικών ευθυνών των υπουργών», που «δικαίως θεωρείται ότι είναι θεσμικό πλαίσιο συγκάλυψης». Ακόμη μίλησε για «το σαθρό και φαύλο καθεστώς που διέπει την ακτοπλοΐα, το οποίο δημιουργήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και το εκμεταλλεύθηκε πλήρως η ΝΔ» και κατά τρίτον είπε πως «ο προσωπικός, αυτόνομος και αυτεξούσιος ρόλος του μέλους της Επιτροπής υπονομεύθηκε στις μυλόπετρες της κομματικής αναμέτρησης».

Όπως σημείωσε τέλος, «ο αυτόνομος ρόλος των βουλευτών της ΝΔ υπονομεύθηκε από τις δηλώσεις των ηγετικών μελών της ΝΔ που ουσιαστικά τους υπαγόρευε το πόρισμα».

Ποινική δίωξη και περαιτέρω διερεύνηση ζητά το ΛΑΟΣ

Την θέση του ΛΑΟΣ ότι πρέπει να υπάρξει άσκηση ποινικής δίωξης και περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης Παυλίδη για απλή εκβίαση - και μόνον όσον αφορά στις 100.000 ευρώ - εξέφρασε ο βουλευτής Αθ. Πλεύρης, υποστηρίζοντας τις πορισματικές θέσεις του κόμματός του στην συζήτηση στην Ολομέλεια.

«Παρόλο που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει άσκηση ποινικής δίωξης και περαιτέρω διερεύνηση για απλή εκβίαση - μόνο για τις 100.000 ευρώ - δεν έχουμε πειστεί για όλα τα άλλα - ούτε κατ' επάγγελμα, ούτε κατά συνήθεια, κατά συναυτουργία σε αληθινή συρροή με παθητική δωροδοκία - υποχρεούμαστε να ψηφίσουμε την πρόταση όπως είναι για ηθική αυτουργία» εξήγησε ο βουλευτής του ΛΑΟΣ, ο οποίος μετείχε στις εργασίες της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής.

Όσον αφορά στην διεύρυνση του κατηγορητηρίου που ζήτησε το ΠΑΣΟΚ και ειδικότερα για τα αδικήματα της απιστίας και παράβασης καθήκοντος, ο κ. Πλεύρης κατέθεσε την νομική του θέση πως «απιστία δεν υπάρχει γιατί δεν υπάρχει ζημιά του Δημοσίου», ενώ για την παράβαση καθήκοντος είπε ότι «το ΠΑΣΟΚ εκτίθεται δεδομένου ότι η παράβαση καθήκοντος είναι επικουρική και άπαξ υπάρχει ένα οποιοδήποτε αδίκημα απορροφάται η παράβαση καθήκοντος».

Ο Πλεύρης υποστήριξε ότι έτσι όπως διατυπώθηκε η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την σύσταση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, δεν μπορεί να αποδοθεί κατηγορία για ηθική αυτουργία σε εκβίαση και επέμεινε στη θέση ότι η κατηγορία που μπορούσε να αποδοθεί είναι η εκβίαση κατά συναυτουργία. «Δεν είναι ο υπουργός ο ηθικός αυτουργός που με πειθώ και φορτικότητα πείθει τον συνεργάτη του να πάει να εκβιάσει. Είναι - στην υποθετική περίπτωση που ισχύουν αυτά - ο εκβιαστής ο ίδιος που χρησιμοποιεί το συνεργάτη του» είπε χαρακτηριστικά.

Για αυτούς τους λόγους ο βουλευτής του ΛΑΟΣ ανέφερε ότι και σε ηθικό επίπεδο για τον πρώην υπουργό Αιγαίου - όπως ήρθε η υπόθεση στη Βουλή- είναι προτιμότερο να οδηγηθεί στο φυσικό του δικαστή και να αθωωθεί εκεί, αντί να μείνει με το στίγμα ότι τον κάλυψε η Βουλή και δεν οδηγήθηκε στο δικαστήριο.

Πεταλωτής: «Η κυβέρνηση ακολουθεί τον ολέθριο δρόμο της συγκάλυψης»

Η κυβέρνηση φαίνεται να ακολουθεί και πάλι τον ολέθριο δρόμο της συγκάλυψης, είτε με τις αρνητικές είτε με τις φημολογούμενες λευκές ψήφους σημείωσε στην ομιλία του ο βουλευτής Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γ. Πεταλωτής. Η ΝΔ, πρόσθεσε ο κ. Πεταλωτής «μεταδίδει μηνύματα υποταγής στη σκοπιμότητα, για να μετατρέψει ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα σε ψήφο εμπιστοσύνης, ώστε να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση στην οποία η ίδια έφερε τον εαυτό της και τη χώρα».

Ο κ. Πεταλωτής κάλεσε τον κ. Παυλίδη να διευκολύνει και τον εαυτό του και τη Βουλή ζητώντας «ο ίδιος» να διαλευκανθεί η υπόθεση και -με αφορμή σχετικό δημοσίευμα των ΝΕΩΝ είπε ότι έχουμε υποχρέωση να διερευνούμε τις υποθέσεις καθώς ειδικά όταν ο λαός λέει συντριπτικό «όχι στο κουκούλωμα των σκανδάλων».

Η βουλευτής Καστοριάς της ΝΔ Π. Μπουζάλη είπε ότι: «από τα στοιχεία που συλλέξαμε δεν προκύπτουν οι ενδείξεις που να στοιχειοθετούν την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του πρώην υπουργού Αιγαίου Αριστοτέλη Παυλίδη». Αντίθετα, είπε απευθυνόμενη στην πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, εσείς θέλετε να βρείτε εξιλαστήρια θύματα και να κατασκευάσετε ενόχους για να ξεχαστεί το δικό σας παρελθόν.

Εμείς, συνέχισε, δεν θα ακολουθήσουμε στον ολισθηρό δρόμο σας. Εμάς μας ενδιαφέρει η αλήθεια και η διαφάνεια: «Λέμε όχι στη δίωξη Παυλίδη, όχι στην ποινικοποίηση της ζωής της χώρας, που προσπαθείτε να επιβάλετε. Λέμε όχι στη σκανδαλολογία η οποία θα μετατρέψει τη Βουλή σε ειδικό δικαστήριο, που θα κατασκευάζει ενόχους» είπε η κ. Μπουζάλη.

Ο βουλευτής Κυκλάδων του ΠΑΣΟΚ Π. Ρήγας είπε ότι δεν είναι ευτυχής με την υπόθεση αυτή, «διότι εκλέχθηκα βουλευτής και κατέληξα να ασκώ καθήκοντα ανακριτή. Δεν το επέλεξα εγώ. Δεν εφεύρε το ΠΑΣΟΚ τα σκάνδαλα. Τα προβλήματα δημιουργήθηκαν από τη δική σας πολιτική πρακτική, από τα στελέχη σας. Τι θέλετε λοιπόν; Να τα κουκουλώσουμε;» αναρωτήθηκε ο κ. Ρήγας ο οποίος πρότεινε την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών προκειμένου «να φύγει η εντύπωση που έχει περάσει στο λαό, ότι οι πολιτικοί έχουν κανονίσει, ποτέ να μην τιμωρούνται».

Εξάλλου, υποστήριξε ότι «η λευκή ψήφος, ούτε σας λευκαίνει, ούτε λευκαίνει τα πρόσωπα που κατηγορούνται. Μαυρίζει όμως την ψυχή των δικών σας ψηφοφόρων, που θα περίμεναν σήμερα να υπάρξει μεγαλύτερη τόλμη και γενναιότητα και να μην υπάρχει η στάση της αποχής από την κρίση αυτού του φαινομένου».

Ο βουλευτής Σάμου της ΝΔ Θ. Θαλασσινός επισήμανε ότι από τα στοιχεία της ειδικής επιτροπής «δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα» της ηθικής αυτουργίας σε εκβίαση του πρώην υπουργού Αιγαίου σε βάρος του εφοπλιστή Μανούση.

Θεωρώ, τόνισε ο κ. Θαλασσινός, ότι οι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ με το πόρισμά τους, επιρρίπτοντας πολιτικές και ηθικές ευθύνες, «έχουν στόχο να πλήξουν την κυβέρνηση» και γι αυτό επιδιώκουν και τη διεύρυνση της κατηγορίας.

Πιστεύω ότι ο καθένας από μας, έχοντας μελετήσει το φάκελο και τις πορισματικές γνώμες των κομμάτων θα καταλήξει σε δίκαια κρίση είπε ο κ. Θαλασσινός προτείνοντας «τη μη άσκηση δίωξης, διότι δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις».

Κούβελης: «Ανάγκη αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών»

Την ανάγκη αλλαγής του νόμου περί ευθύνης υπουργών, επεσήμανε στην τοποθέτησή του, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Φώτης Κουβέλης, προκειμένου να απεμπλακεί η Βουλή από τη διαδικασία διερεύνησης υποθέσεων που τους αφορούν, με την παράλληλη θεσμοθέτηση ασφαλιστικών δικλείδων, που, στην κυριολεξία, θα προστατεύουν την δίκαιη κρίση της Δικαιοσύνης. «Προς το παρόν - τόνισε ο κος Κουβέλης - δεν υπάρχει άλλη λύση, από το να συμφωνήσουμε με αυτοδέσμευση, με κοινή συμφωνία, η όποια υπόθεση να παραπέμπεται στο Δικαστικό Συμβούλιο και αυτό να ενεργεί ώστε να έχει τη δυνατότητα της ουσιαστικής δικαστικής κρίσης, αλλά και ταυτόχρονα της διαμόρφωσης συνθηκών απεμπλοκής της Βουλής και της πολιτικής. Τα παραδείγματα από άλλες χώρες, είναι πολλά και χρήσιμα».

Ο κος Κουβέλης, υπενθύμισε την πρόταση του κόμματός του, να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα της Βουλής να παρεμβαίνει προληπτικά στις μεγάλες προμήθειες και συμβάσεις του Δημοσίου, ώστε να εξασφαλίζεται η πλήρης διαφάνεια και η χρηστότητα στη διαχείριση του δημόσιου αγαθού. «Η κάθε κυβέρνηση ωστόσο, δεν θέλει τον εγγενή έλεγχο, γιατί θέλει η ίδια, χωρίς κανόνες διαφάνειας, να διαχειρίζεται αυτά τα κρίσιμα ζητήματα» παρατήρησε ο κος Κουβέλης.

Ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, Μάκης Βορίδης, σημείωσε πως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, έχει φτιαχτεί για να προστατέψει τον πολιτικό κόσμο από πολιτικές διώξεις, αλλά ταυτόχρονα επιφορτίζει τον πολιτικό κόσμο με την ευθύνη της αυτοκάθαρσής του. «Αν καταλήξει να μην παραπέμπεται καμία υπόθεση, γιατί ο πολιτικός κόσμος αρνείται ότι υπάρχει οιαδήποτε ευθύνη, δημιουργείται η πεποίθηση στην κοινωνία, ότι οι πολιτικοί είναι ένοχοι. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ βαρύνεστε μ' αυτήν την ευθύνη. Γιατί, έτσι όπως ζητά σήμερα το ΠΑΣΟΚ παραπομπή, την έχει αρνηθεί η ΝΔ στο παρελθόν - και τούμπαλιν».

Κατά τον κο Βορίδη, η Βουλή θα πρέπει να υιοθετεί αυστηρή ερμηνεία των υφιστάμενων συνταγματικών και νομικών διατάξεων σχετικά με την ευθύνη των υπουργών - ότι δεν χρειάζονται καν επαρκείς ενδείξεις για να ασκηθεί η ποινική δίωξη, αλλ' ότι θα πρέπει να αποκλείεται η πολιτική δίωξη υπό τον μανδύα της ποινικής. «Αν διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει πολιτική δίωξη, δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα που να στερεί από τον υπουργό το δικαίωμα να έχει τον φυσικό του δικαστή».

Για λογαριασμό του ΚΚΕ, ο Σπύρος Χαλβατζής, έκρινε πως τα σκάνδαλα τρέφονται από την φιλομονοπωλιακή πολιτική που προωθεί τα συμφέροντα και τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου και χρησιμοποιούνται και από τα δύο μεγάλα κόμματα, όσο ελαχιστοποιούνται οι διαφορές τους σε βασικά, στρατηγικής σημασίας ζητήματα. Από κει και πέρα, «ο εισηγητής της ΝΔ τόνισε πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, κανείς λόγος παραπομπής και πως διυλίζουμε τον κώνωπα. Δεν είναι όμως όλα καθαρά. Από την διύλιση παραμένει κάποιο ίζημα. Και η εξέταση από το Δικαστικό Συμβούλιο, μπορεί να το διερευνήσει».

Σκάνδαλα πάντως, σύμφωνα με τον κο Χαλβατζή, είναι και η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, η ακύρωση των εργατικών κατακτήσεων, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου, του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής που «πουλήθηκε λιγότερο από όσα διαπραγματεύονταν για την αγορά του ποδοσφαιριστή Κακά?"

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Δημήτρης Κουσελάς, υποστήριξε πως η κυβέρνηση «δεν επιτρέπει στο Κοινοβούλιο να κινηθεί αμερόληπτα. Επιχειρεί να κομματικοποιήσει και να ποινικοποιήσει μια υπόθεση που δεν έχει καμιά σχέση με τα χαρακτηριστικά αυτά. Η κυβέρνηση βιάζει τη συνείδηση των βουλευτών της, λέγοντας πως «ή θα δώσουν λευκή ψήφο, ή πάμε σε εκλογές». Είναι αυτό ψήφος κατά συνείδηση;"

«Ζούμε την αποθέωση του πολιτικού παραλογισμού και υποκρισίας» παρατήρησε ο βουλευτής της ΝΔ, Γρηγόρης Αποστολάκος. «Ένα ολόκληρο σύστημα έχει υποταχθεί στις ορέξεις ενός μόνου ανθρώπου, ενός μόνου μάρτυρα, του κου Μανούση, πίσω από τον οποίον στοιχήθηκε η αντιπολίτευση. Ο άνθρωπος αυτός, από τη διαδικασία προέκυψε πως είναι ψεύδορκος, ψευδομάρτυς και πως διέπραξε απάτη ενώπιον του δικαστηρίου, χρησιμοποιώντας ένα πλαστό και ανύπαρκτο έγγραφο».

«Δεν φταίνε οι νόμοι περί ευθύνης υπουργών. Το πολιτικό σύστημα φταίει. Αν στην Επιτροπή, η πλειοψηφία δεν προσπαθούσε να καλύψει τους υπουργούς της και η αντιπολίτευση να τους καταδικάσει πάση θυσία... Τώρα, είναι ώρα ευθύνης για όλους» σημείωσε ο κος Αποστολάκος.

Αλαβάνος: «Είμαστε ένα περίεργο δικαστήριο»

Υπέρ της άσκησης ποινικής δίωξης εναντίον του πρώην υπουργού Αριστοτέλη Παυλίδη, τάχθηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος κατά τη συζήτηση για τη λήψη απόφασης στην πρόταση της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που διερεύνησε την υπόθεση.

Όπως σημείωσε ο κ. Αλαβάνος, η ποινική δίωξη του κ. Παυλίδη είναι η μια πλευρά της συζήτησης καθώς από την άλλη αναδεικνύονται τα μεγάλα προβλήματα, στην ακτοπλοΐα.

Ο κ. Αλαβάνος επεσήμανε ότι «είναι ευκαιρία να αλλάξει το καθεστώς που υπάρχει στις άγονες γραμμές με τις μίζες και τα λαδώματα τύπου Μανούση».

Ακόμα, χαρακτήρισε απαράδεκτο, η Βουλή να γίνεται δικαστήριο και πρόσθεσε ότι «το όλο πρόβλημα ξεκινάει από την απαράδεκτη σχετική διάταξη του συντάγματος για την οποία έχουν απόλυτη ευθύνη τα δύο μεγάλα κόμματα που την στήριξαν».

«Η λύση είναι η Βουλή να έχει μόνο ρόλο για δίωξη πρώην ή νυν υπουργού, όχι να είναι κατηγορούσα Βουλή. Είμαστε ένα περίεργο δικαστήριο, οι συνήγοροι υπεράσπισης και οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής θα γίνουν δικαστές. Τι δικαστήριο είναι αυτό;» σημείωσε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, ο κ. Αλαβάνος έκανε λόγο για αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος και επανέλαβε τις προτάσεις του κόμματός του να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.

«Υπάρχει λύση. Από τη στιγμή που έρχεται στη Βουλή ο φάκελος αυτομάτως δεν θα μπαίνουμε στην ουσία του θέματος, αλλά θα παραπέμπουμε. Η Βουλή και η πολιτική ζωή θα μπορεί έτσι να απαλλαγεί. Θα είμαστε Βουλή νομοθετική, ελεγκτική και όχι ψευδοδικαστήριο. Θέλω να πιστεύω ότι θα ακούσουν τα κόμματα την ανάγκη να υπάρξει αποτέλεσμα», υπογράμμισε ο κ. Αλαβάνος. Ταυτόχρονα επεσήμανε ότι είναι διαχρονικές οι ευθύνες για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που επί 20 χρόνια ο τόπος ταλανίζεται από σκάνδαλα, όπως το σκάνδαλο Κοσκωτά, του ΟΤΕ, της Siemens, του Βατοπαιδίου, του χρηματιστηρίου και της ακτοπλοΐας.

«Απευθύνομαι στους οπαδούς της ΝΔ και στους φίλους του ΠΑΣΟΚ. Δεν αξίζει στη χώρα αυτή η μοίρα. Μπορούμε να την αλλάξουμε αν έχουμε ριζικές αλλαγές σε αυτά που επιβάλανε τα δύο κόμματα» κατέληξε ο κ. Αλαβάνος.

Καρατζαφέρης: «Είμαστε η πιο διεφθαρμένη χώρα»

«Εδώ και 8 μήνες συζητάμε για σκάνδαλα και μόνο για σκάνδαλα. 8 χαμένοι μήνες για να δείξουμε ότι είμαστε η πιο διεφθαρμένη χώρα. Πείτε μια εβδομάδα χωρίς μια τέτοια συζήτηση. Καιρός να τελειώσουμε μ' αυτήν την υπόθεση» ανέφερε στην αρχή της ομιλίας του, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης.

«Τι θα πούμε στο φτωχό και τον άνεργο; Ότι τα παίρνουν οι υπουργοί και συ κάτσε στη γωνία; Το ίδιο κάνει κι αυτός: Εκεί έχετε καταντήσει τη χώρα, ή είναι ψέματα; Εμείς στέλνουμε πελατεία στα Εξάρχεια» ανέφερε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ για να προτρέψει στη συνέχεια την κυβέρνηση να κρατήσει ανοιχτή τη Βουλή, ώστε να εξεταστούν όλες οι επίμαχες υποθέσεις:

«Κρατείστε ανοιχτή τη Βουλή να στείλουμε όλες τις υποθέσεις και μάλιστα με πρωτοβουλία δική σας. Τι θα πάθει δηλαδή η κυβέρνηση αν αναζητήσει ο κος Παυλίδης το δίκαιό του στον φυσικό δικαστή; Το Βατοπέδιο, η Siemens, όπου τουλάχιστον ακούγονται ονόματα και από δω κι από κει; Δεν υπάρχει πράξη του διοικητού της ΔΕΗ που να μην έχει τον εισαγγελέα. Δεν μπορεί να χρηματοδοτεί κόμματα ο ΟΠΑΠ, να δίνει εκατομμύρια σ' ένα κόμμα και να λέτε «δεν το ξέρουμε». Ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ Θεσπρωτίας, δέκα χρόνια πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, σας καταγγέλλει ότι κλέβει ο νομάρχης, ότι τα πιάνει - και λέτε «να πας στον εισαγγελέα», αυτά που έλεγε ο Σημίτης και ανατριχιάζαμε. Καταθέτω το σχετικό έγγραφο. Η παράταξη είναι δυο κόμματα πλέον. Καταλάβετέ το!» ανέφερε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ και συνέχισε:

« Όταν έρχεται ο Σκοπιανός και λέει «κόψε το λαιμό σου εγώ θα μπω στο ΝΑΤΟ», όταν αναδεικνύει ο Αμερικανός την Τουρκία ως τη μεγάλη δύναμη της περιοχής, όταν η Ε.Ε. μας τραβάει τη γλώσσα - εμείς σ' όλον αυτό τον περίγυρο χάνουμε βουλευτοώρες, για το αν ο Παυλίδης θα πάει στον φυσικό του δικαστή. Γιατί και ο ίδιος θα πρέπει να το επιθυμεί».

«Τέλη, σε όλη σου τη ζωή θα σ' ακολουθεί αν δεν υπάρξει σήμερα παραπομπή» ανέφερε απευθυνόμενος στον εγκαλούμενο πρώην υπουργό, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ.

Παυλόπουλος: «Ώρα περιορισμένης ευθύνης»

«Δεν φταίει το Σύνταγμα και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, αλλά ο τρόπος που εφαρμόζεται και η ευθύνη που δεν αναλαμβάνεται» τόνισε ο υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για «ανευθυνότητα και υποκρισία» καθώς - όπως είπε - ήταν εκείνο που πρότεινε τις διατάξεις αυτές, δεν έθιξε με κανένα τρόπο το θέμα πρόσφατα, παρά στην τελευταία συνταγματική αναθεώρηση αυτομόλησε από τη Βουλή.

Παρεμβαίνοντας «από θεσμικό καθήκον», όπως είπε, στην συζήτηση στην Ολομέλεια ο κ. Παυλόπουλος ζήτησε με αφορμή την υπόθεση Παυλίδη, να προβληματιστεί το Σώμα «γιατί φτάσαμε στο σημείο να κατηγορούμε εαυτούς και αλλήλους;» κι όχι «να ρίχνουμε το βάρος αλλού».

Ο υπουργός Εσωτερικών καταλόγισε στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως την αποστολή που το Σύνταγμα ορθώς ανέθεσε στους βουλευτές του, που ανέλαβαν έργο δικαστή στην Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή, όχι μόνον δεν την έφεραν σε πέρας, όχι μόνον δεν είχαν την γενναιότητα να την εφαρμόσουν, αλλά καταστρατήγησαν την μυστικότητα της διαδικασίας, παραβίασαν κατάφωρα τον Κανονισμό της Βουλής, χρησιμοποίησαν τους θεσμούς για να υπηρετήσουν κομματικά συμφέροντα, επιδίδονταν από την πρώτη ημέρα των εργασιών σε διαρροές προς τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες και σε διαστρέβλωση, έβγαλαν συμπέρασμα από την πρώτη ημέρα και απόφαση. «Μου θύμισε την υπόθεση του Βατοπαιδίου, με την διαστρέβλωση και τους ψευδομάρτυρες» ανέφερε.

Ο κ. Παυλόπουλος αναφέρθηκε και στο άρθρο του Γ. Παπανδρέου με τίτλο «ώρα ευθύνης» τονίζοντας πως ενώ απόψε η Βουλή καλείται να ψηφίσει με μυστικότητα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποφαίνεται πως πρέπει να παραπεμφθεί ο Αρ. Παυλίδης. «Ώρα περιορισμένης ευθύνης», σχολίασε ο υπουργός.

Αναφερόμενος στο ιστορικό της υπόθεσης, ο κ. Παυλόπουλος είπε ενώ έφτασε στην Δικαιοσύνη, ξαφνικά άρχισε η προσπάθεια παρέμβασης. Το ΠΑΣΟΚ απαιτούσε να έρθει στη Βουλή κι όταν ο ανακριτής την έστειλε, μετά άσκησε κριτική πώς την έστειλε. «Αυτό δείχνει πως αντιλαμβάνεται τη Δικαιοσύνη, την κρίνει κατά πως το συμφέρει. Δικαιοσύνη αλά καρτ».

«Εμείς αποφασίσαμε την διεύρυνση του κατηγορητηρίου; Εμείς δημιουργήσαμε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα;» αναρωτήθηκε και πρόσθεσε πως σήμερα οι θεσμοί λειτουργούν, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν γι αυτό έρχονται όλα στο φως, ενώ πρόσθεσε πως στις άγονες γραμμές επί των ημερών της ΝΔ υπάρχει πλήρης διαφάνεια. «Που βρίσκονται οι υποθέσεις του χρηματιστηρίου, του Κτηματολογίου, πότε ξεκίνησε το Βατοπαίδι, το ομόλογο Δρυ; Γιατί υπήρξε συγκάλυψη» απηύθυνε το ερώτημα και κάλεσε την αξιωματική αντιπολίτευση να απολογηθεί.

Παυλίδης: « Είμαι έτοιμος για όλα. Σας ζητώ μόνο Δικαιοσύνη»

"Ψηφίστε ότι θέλετε. Είμαι έτοιμος για όλα. Σας ζητώ μόνο Δικαιοσύνη». Με τη φράση αυτή, ο πρώην υπουργός Αιγαίου Αρ. Παυλίδης, «έκλεισε» τη συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής, η οποία αμέσως μετά θα ελάμβανε απόφαση, με μυστική ψηφοφορία για την άσκηση ή μη δίωξης, κατά του ιδίου ως προς την ενδεχόμενη τέλεση του αδικήματος της ηθικής αυτουργίας σε εκβίαση. «Δικαιοσύνη κ.κ. συνάδελφοι. Το δίκιο του πολίτη. Τίποτε περισσότερο» πρόσθεσε ο κ. Παυλίδης.

Αναφερόμενος, δε, στο πόρισμα της ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής επισήμανε ότι δεν συντρέχουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής, αλλά ούτε καν αμυδρές υπόνοιες τελέσεως του αδικήματος. Όσο για τις πορισματικές γνώμες των κομμάτων της αντιπολίτευσης είπε ότι «δεν συμφωνεί ο ένας με τον άλλο. Έχουμε τέσσερις διαφορετικές τοποθετήσεις. Από κει και πέρα βγάλτε τα συμπεράσματα σας» είπε ο κ. Παυλίδης. Τη στιγμή μάλιστα που ήχησε το κουδούνι για το τέλος του χρόνου της ομιλία του είπε: «Τα μαζεύω. Δεν θέλω να κλαίγομαι. Ως εδώ. Αποφασίστε ότι νομίζετε. Αλλά (ούτε) στον εχθρό μου δεν εύχομαι να περάσει αυτό που πέρασα εγώ». (Και όπως) εύχονται στην Κάρπαθο, «μην κακό να σ' εύρει», δηλαδή να μη σε βρει τέτοιο κακό. Ούτε στον Μανούση, πρόσθεσε ο κ. Παυλίδης.

Βενιζέλος: «Πρέπει να γίνουν εκλογές»

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος υποστήριξε ότι πρέπει να γίνουν εκλογές, όχι λόγω της υπόθεσης Παυλίδη αλλά γιατί η χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα πλήρες οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο και χρειάζεται νέα αφετηρία και λύτρωση, όπως είπε χαρακτηριστικά.

Ακόμα, υποστήριξε ότι το θέμα Παυλίδη είναι αμιγώς δικαστικό και πρέπει να κριθεί κατά συνείδηση από τους βουλευτές.

Στη συνέχεια, κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι «κρύβεται πίσω από την υπόθεση Παυλίδη, υπεκφεύγει για να κερδίσει λίγο παραταξιακό χρόνο που είναι σε βάρος του εθνικού χρόνου. Ο κ. Καραμανλής επιλέγει την τεχνική της τεχνητής λεύκανσης της υπόθεσης λες και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε λύση, θα αποφύγουμε τις διπλές εκλογές. Και τι θα αλλάξει; Τι κερδίζει με την επιλογή του; Οι βουλευτές του υπάρχουν ή δεν υπάρχουν μέσα στην Ολομέλεια; Έχουν συνείδηση η όχι;» πρόσθεσε ο κ. Βενιζέλος.

Τέλος, απευθυνόμενος στους βουλευτές της ΝΔ ο κ Βενιζέλος τους κάλεσε να μην λειτουργήσουν «με τόσο απροκάλυπτα, μικροκομματικά κριτήρια», αλλά «να ψηφίσουν με πραγματική συνείδηση και να αφήσουν κατά μέρος ένα κακώς νοούμενο κομματικό πατριωτισμό».


ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...