19/9/12

ΚΛΗΔΟΝΑΣ

Περιοδική έκδοση της ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΑΘΗΝΑΣ
Κεντρική Διάθεση: Εκδόσεις Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18, 10680, Αθήνα Τηλ. 2111845583
http://surrealismgr.blogspot.com/ - e-mail: surrealismgr@gmail.gr 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΚΛΗΔΟΝΑΣ τεύχος 5ο
Σεπτέμβριος 2012, σελ. 96, τιμή 6. € 
Αφιέρωμα 
«Σουρρεαλιστικά Εργαλεία Επιβίωσης»

Όταν κανείς, αποκαμωμένος από την ηττοπάθεια και την παραίτηση, βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη, ή και στο κατώφλι της αυτοκτονίας, τότε είναι η ώρα ν’ ανοίξει τη Σουρρεαλιστική του Εργαλειοθήκη Επιβίωσης και ν’ απολαύσει μιαν ανάσα από μαγικό, φρέσκο αέρα.
Penelope Rosemont

18/9/12

Ικόνιο: Χορεύοντας με τους Δερβίσηδες


Φανταστείτε ένα άλλο Ισλάμ το οποίο απέχει από τα στερεότυπα που μέχρι τώρα ξέρατε. Ενα Ισλάμ που εξυμνεί στους ύμνους του το κρασί, που αποδέχεται επί ίσοις όροις τους αλλόδοξους, που είναι λιγότερο αυστηρό με τις γυναίκες. Ταξιδέψαμε στα βάθη της Μικράς Ασίας, ως την παλιά πρωτεύουσα των Σελτζούκων στην οποία ήκμασε και εξακολουθεί να ακμάζει ο σουφισμός, μια απόκλιση από τον ορθόδοξο μωαμεθανισμό που προτείνει στους οπαδούς του να σταματήσουν τον ιερό πόλεμο και να ενωθούν με το σύμπαν χορεύοντας. Ο λόγος για το Ικόνιο, τη σημερινή Konya. Την πόλη που τον 13ο αι. έζησε και δίδαξε ο Τζελαλαντίν Ρουμί, ιδρυτής του τάγματος των περιστρεφόμενων δερβίσηδων

Η κεντρική εμπορική οδός που διατρέχει οριζόντια την πόλη ενώνοντας τα σημαντικότερα αξιοθέατά της είναι η Mevlana Cadesi, ένας οδικός άξονας με το τέμενος του Τζελαλεντίν Ρουμί στη μια άκρη του και το παλάτι του σουλτάνου Αλααντίν στην άλλη.
 Πολιτιστικό Κέντρο Μεβλανά: Οι δερβίσηδες ζητούν ένας ένας την ευλογία του ηγουμένου τους και αρχίζουν να στροβιλίζονται.
Πολιτιστικό Κέντρο Μεβλανά: Οι δερβίσηδες ζητούν ένας ένας την ευλογία του ηγουμένου τους και αρχίζουν να στροβιλίζονται.
Περπατούσα λοιπόν σ’ αυτόν τον δρόμο με τον τρόπο που αρμόζει σε κάθε ευσυνείδητο ταξιδιώτη της Ανατολής. Δηλαδή ανέμελα, χωρίς βιασύνη, στρίβοντας πότε από δω και πότε από κει σε σοκάκια που χάνονται άνευ ρυμοτομίας μέσα σε λασπωμένους μαχαλάδες. Εκείνο που διαπίστωσα ήταν πως παρά τη ρητή απαγόρευση του Κορανίου να μην εικονίζονται ιερά πρόσωπα, μια σεβάσμια μορφή με λευκή γενειάδα, σαρίκι και κομποσχοίνι βρισκόταν παντού. Καδραρισμένη στις εισόδους μαγαζιών, σκαλισμένη σε αγαλματίδια, κεντημένη σε κιλίμια, τυπωμένη σε πακέτα λουκουμιών και ημερολόγια.
Με άλλα λόγια, η εικόνα του Τζελαλαντίν Ρουμί φλερτάριζε με την έννοια της πανταχού παρουσίας.

Οικονομική δημοκρατία αντί της μετα-βιομηχανικής φεουδαρχίας


Του Wolfgang Hoeschele

Το κίνημα Occupy Wall Street έχει φθάσει πολύ πέρα από τις απαρχές του, με παρόμοια κινήματα να λαμβάνουν χώρα σε όλο τον κόσμο, ενώ απηχεί προηγούμενα κινήματα κατάληψης δημόσιων χώρων στην Αίγυπτο, την Ισπανία, και το Ισραήλ. Τα κινήματα αυτά έχουν σαφώς αγγίξει μια ευαίσθητη χορδή ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων, όχι μόνο εκείνων που παίρνουν μέρος σε καταλήψεις δημόσιων χώρων, αλλά και εκείνων που τους υποστηρίζουν με τρόφιμα και άλλες προμήθειες, καθώς και εκείνων που υψώνουν τη φωνή τους για υποστήριξη. Ποια είναι αυτή η χορδή, και ποια μπορεί να είναι τα αποτελέσματα του ερεθισμού της;

Μεταξύ των βασικών σημείων του κινήματος Occupy είναι ο ισχυρισμός ότι εκφράζει το ''99%'', δηλαδή όλους εκείνους οι οποίοι δεν ελέγχουν τις χρηματοοικονομικές υποθέσεις του κόσμου, οι οποίοι δεν μπορούν να κινήσουν τα νήματα για να χειριστούν οικονομικά θέματα σε όλο τον κόσμο, και οι οποίοι δεν μπορούν να περιμένουν να δοθεί ένα χρυσό αλεξίπτωτο εάν καταστρέψουν μια εταιρεία και ρίξουν ολόκληρες χώρες σε αποδιοργάνωση. Σε συμβολικό επίπεδο, το κίνημα Occupy έχει εμπλακεί σε καταλήψεις δημόσιων ή ημι-δημόσιων χώρων (τεχνικώς ιδιωτικούς χώρους που είναι ανοικτοί για το κοινό) ως ένας τρόπος να πει "εμείς είμαστε το κοινό!" Το "εμείς" εδώ αναφέρεται στο 99%, και αποκαλύπτει είτε ότι οι εν λόγω δημόσιοι χώροι προορίζονται για ένα πολύ επιλεκτικό και αποκλειστικό "δημόσιο", είτε ότι η δημόσια έκφραση σε αυτούς τους χώρους είναι αυστηρά οριοθετημένη. Ο ισχυρισμός ότι το 99% δικαιούται να καταλαμβάνει δημόσιους χώρους επεκτείνεται στον σχετικό ισχυρισμό ότι θα πρέπει να έχει λόγο στις δημόσιες υποθέσεις, στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και "της οικονομίας". Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με αυτό που αποκαλώ βιομηχανική φεουδαρχία.

17/9/12

Χόρβατ. Ο Απομυθευτής του Μικροαστισμού και του Ναζισμού

Γεννημένος στην Αυστροουγγαρία ο Εντέν Χόρβατ (1901-38 ) ήταν ένας γερμανόγλωσσος θεατρικός συγγραφέας και διηγηματογράφος. Αν και σχετικά άγνωστος στη χώρα μας, θεωρείται εφάμιλλος του Μπρεχτ, ενώ τα σχετικά με το φασισμό θεατρικά και μυθιστορήματά του είναι ίσως ανώτερα. 
Στο Ο Αιώνιος Μικροαστός, το πρώτο από τα έργα της ωριμότητάς του, εκδομένο το 1930, χωρίς να θέτει ρητά το πρόβλημα του φασισμού, ο Χόρβατ εξετάζει τη νοοτροπία των μικροαστικών στρωμάτων που γίνονται το ιδανικό υπέδαφός του: ξεπεσμός, ημιμάθεια, ατομικιστική έπαρση, νοσταλγία του «χαμένου παραδείσου», μίσος στην εργατική τάξη. Αν και μυθιστόρημα, το έργο είναι περισσότερο μια συρραφή σχετικά ασύνδετων μερών. 

Ακολουθεί το Σλάντεκ ή η Μελανή Στρατιά, όπου ρίχνει μια πρώτη άμεση ματιά στον κόσμο των «σβαστικοφόρων», των παραστρατιωτικών ομάδων του εθνικισμού και του φασισμού. Οι Σβαστικοφόροι είναι σαδιστές ταμπούκοι και εγκληματίες, ενώ ο Σλάντεκ ενσαρκώνει τον συγχυσμένο και ξεριζωμένο άνθρωπο, που χωρίς να είναι εσωτερικά ίδιος με αυτούς, μπλέκεται μαζί τους και τους ακολουθεί στο έγκλημα. Στην Ιταλική Νύχτα, ένα πιο ώριμο θεατρικό, φωτίζεται αντίθετα περισσότερο η εθελοτυφλία της δημοκρατικής παράταξης στη Γερμανία. Ο Χόρβατ δείχνει τη ρηχότητα της αστικοδημοκρατικής αντιπαράθεσης στο φασισμό, αντιπαραβάλλοντας τον κομφορμιστή και εφησυχασμένο πρόεδρο ενός δημοκρατικού συλλόγου, με έναν νεαρό ακτιβιστή του κινήματος. 

Το μυθιστόρημά του Νεολαία Χωρίς Θεό (κυκλοφόρησε το 1991 από τη Σύγχρονη Εποχή) περιγράφει τη νεολαία της ναζιστικής Γερμανίας, έστω και αν δεν την κατονομάζει ως χώρα. Ένας δυσαρεστημένος και περιθωριοποιημένος δάσκαλος, αρχικά οπορτουνιστής, δεν τολμά να αντιπαρατεθεί στη ρατσιστική και μιλιταριστική προπαγάνδα με την οποία οι ναζί διαφθείρουν τους μαθητές του, αν και εσωτερικά την καταδικάζει. Το προσόν του Χόρβατ είναι ότι, σε αντίθεση με το διεισδυτικό διδακτισμό και την απόσπαση του Μπρεχτ, προσεγγίζει τα πράγματα από τα κάτω, δείχνοντας μέσα από την προσωπική διαδρομή του δασκάλου πώς ο φασισμός επιδρά στα διάφορα ταξικά περιβάλλοντα – μεσοαστοί, εργάτες, κ.λπ. 

Το δεύτερο, και τελευταίο μυθιστόρημά του Το Παιδί της Εποχής μας (κυκλοφόρησε το 1985 από τις Εκδόσεις Γνώση και το 1992 από τις Εκδόσεις Γλάρος) εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργείται ο δεκτικός προς το φασισμό μαζικός τύπος εκείνης της εποχής. Είναι η ιστορία ενός άνεργου και χωρίς προοπτική νέου, που γίνεται στρατιώτης και υιοθετεί τα στερεότυπα του φασισμού, νομίζοντας ότι ακολουθεί έναν ανεξάρτητο δρόμο, ενώ στην πραγματικότητα γίνεται φερέφωνο της κυρίαρχης ιδεολογίας. 

Στο βιβλίο της, η Λίλα Μαράκα δίνει μια γλαφυρή και ολόπλευρη παρουσίαση και ανάλυση ταυτόχρονα της ζωής και του έργου του Χόρβατ. Επεκτείνεται σε όλα τα ενδιαφέροντα θεατρικά και μυθιστορήματά του που θίγουν ποικίλα κοινωνικά θέματα. 


Χρήστος Κεφαλής, Μια ενδεικτική βιβλιογραφία για το φασισμό 

Τίτλος: Εντέν Χόρβατ. Ο Απομυθευτής του Μικροαστισμού και του Ναζισμού 
Συγγραφέας: Λίλα Μαράκα 
Εκδότης: Διογένης 
Έτος έκδοσης: 1983 
Αριθμός σελίδων: 323 

Αρχείο: PDF, 5.59 MB

15/9/12

Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός

του Νίκου Α. Πουλαντζά

Η Ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό: απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ασφαλώς, μπορεί κανείς ν' αντιτείνει, στο όνομα φυσικά του ρεαλισμού (του ρεαλισμού της δικτατορίας του προλεταριάτου ή του ρεαλισμού των άλλων, των υγιώς σκεπτομένων νεοφιλελεύθερων) πως αν αυτός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν υπήρξε ακόμη πουθενά είναι διότι είναι ανέφικτος. Ίσως: δεν έχουμε πια την χιλιαστική πίστη, τη βασισμένη σε μερικούς σιδερένιους νόμους μιας αναπόφευκτης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ένα όμως είναι βέβαιο: ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός. Επιπλέον, η αισιοδοξία μας για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό δεν θα πρέπει να μας κάνει να τον θεωρούμε σαν μια "βασιλική ατραπό", ευκολοδιάβατη και δίχως κινδύνους.

ολόκληρο το βιβλίο: http://depositfiles.com/files/4b0dz3ho2

14/9/12

KYKΛOΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 8ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ZERO GEOGRAPHIC



ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ: 

http://www.mediafire.com/?3v9rnn7z25j6ojj 

ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΑ 

1.ΟΥΤΟΠΙΚΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ 

2.ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΝΤΑΝΤΑΙΣΜΟ 

3.ΔΥΣΤΟΠΙΑ(3ο ΑΦΙΕΡΩΜΑ) 

4.ΑΝΤΙ ΑΡΤ ΖΑΜ-BOB ANTIMARLEY 

13/9/12

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ- ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ




Νίτσε - Γκέοργκ Λούκατς

Νίτσε - Γκεόργκ Λούκατς
Μετάφραση: Ξεν. Ι. Καρακάλου
Εκδόσεις Μαρή, Αθήνα 1980.

Πρόκειται για το τρίτο κεφάλαιο του μνημειώδους έργου του Ούγγρου μαρξιστή φιλόσοφου "Die Zerstörung der Vernunft" (Η Καταστροφή του Λόγου), 1954.

Ο Λούκατς, προβαίνει σε μία ενδελεχή ανασκόπηση της ιστορίας του ιρρασιοναλισμού, μία δραματική διανοητική περιπέτεια της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας και δη της γερμανικής, που ξεκίνησε από τον Σέλλινγκ και κατέληξε στον Ρόζενμπεργκ. 

Ο Λούκατς, στο έργο του κατηγορεί τον Νίτσε για φασισμό και αναλυτικά, πάντα υπό το φως του μαρξισμού, καταρρίπτει ένα προς ένα, τα επιχειρήματα που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς (ακόμα και από μαρξιστές στοχαστές), ενάντια σε αυτήν την θέση. 

Παρά την σπέκουλα που έχει γίνει μετά την δεκαετία του 1960, παρά τις προσπάθειες εξαγνισμού του Νίτσε από το στίγμα του φασισμού, η αλήθεια είναι αυτή: 

Δεν πρόκειται περί εστέτ αριστοκράτη που αναπολεί την περίοδο της φεουδαρχίας και την κυριαρχία των ευγενών. Ούτε φυσικά, για κάποιον αναρχικό στοχαστή που προέβη σε ριζοσπαστική κριτική των αξιών και θεωριών της εποχής του. Ο Νίτσε, είναι ο πρώτος φιλόσοφος της εποχής του ιμπεριαλισμού, που προσπάθησε μέσα από το έργο του να υπερασπίσει θεωρητικά τις πολιτικές ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης λαών και κοινωνικών τάξεων. 




Νίτσε - Γκέοργκ Λούκατς

Μηδενιστές οι οραματιστές του απόλυτου


ENZENSBERGER HANS-MAGNUS
 
Το παρόν βιβλίο αφηγείται "την ιστορία μιας απελπισμένης μειοψηφίας μερικών δεκάδων, μερικών εκατοντάδων, μερικών χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι στην κυριολεξία έπαιξαν το κεφάλι τους κορώνα - γράμματα.
Είναι αδύνατον να συλλάβουμε πλήρως το νόημα αυτής της ιστορίας μέσω κοινωνιολογικών κατηγοριών και της μαρξιστικής ανάλυσης. Δεν έχει να κάνει με τον ταξικό πόλεμο και τις παραγωγικές σχέσεις αλλά με οραματιστές και φανατικούς, με ανθρώπους παρανοϊκούς και λόγιους, με τσαρλατάνους και φαντασμένους, με ιεραποστόλους και αυτοκαταστροφικούς, με αιμοσταγείς αγίους που όμοιούς τους δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος.
Είναι μια σκοτεινή και μπερδεμένη ιστορία η οποία εκτυλίσσεται στο περιθώριο της επίσημης Ιστορίας και στην ερημιά της παρανομίας. Τα σκηνικά της είναι υπόγεια και φρούρια, φυλακές και σαλόνια, βρώμικες σοφίτες στην Ζυρίχη και στην Γενεύη, άθλια καταφύγια στα χωριά, δικαστήρια, εργοστασιακοί χώροι και μέγαρα της Ουκρανίας. Οι πρωταγωνιστές της παραμένουν στην αφάνεια, παραμορφωμένοι από ολισθήματα της μνήμης και χαμένοι μέσα σε ένα σμάρι χαφιέδων και πρακτόρων". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
 
Εκδότης ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
Χρονολογία Έκδοσης Σεπτέμβριος 2012
Αριθμός σελίδων 88
Διαστάσεις 21x14
Μετάφραση ΑΛΕΞΙΟΥ Β. ΝΙΚΟΣ

12/9/12

Αγκάμπεν – βιοπολιτική: η συνέντευξη στην ΕΤ3 (πλήρες κείμενο)


Το 2011, ο Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν παραχώρησε συνέντευξη στο τρίτο κανάλι της Ελληνικής Τηλεόρασης (και ειδικότερα στην εκπομπή “Τόποι ζωής, τόποι ιδεών” του Γιώργου Κεραμιδιώτη). Στην εκπομπή, η οποία προβλήθηκε από την ΕΤ3 (και μπορεί κανείς να την παρακολουθήσει εδώ) χρησιμοποιήθηκαν ορισμένα μόνο αποσπάσματα από τη συνέντευξη, περίπου το μισό από το συνολικό υλικό. Το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει το σύνολο των ερωτήσεων και των απαντήσεων, στα ελληνικά. Επιμέλεια/ μετάφραση: Άκη Γαβριηλίδη.

7/9/12

Walter Benjamin - Πέντε κείμενα


Το νόημα του χρόνου στο σύμπαν της ηθικής / Το δικαίωμα στη χρήση βίας / Μοίρα και χαρακτήρας / Κόσμος και χρόνος / Ο καταστροφικός χαρακτήρας
Walter Benjamin
Το νόημα του χρόνου στο σύμπαν της ηθικής 
Σπάραγμα του 1921· ανέκδοτο κατά την διάρκεια της ζωής του συγγραφέα
Μτφρ. Radical Desire
 
Είναι σύνηθες να θεωρούμε τους νομικούς θεσμούς οι οποίοι μας επιτρέπουν να θεμελιώσουμε τα γεγονότα και τις κρίσεις που κυριαρχούσαν σε μακρινούς καιρούς ως τίποτε άλλο από τις παγιοποιημένες προθέσεις της ηθικής. Όμως αυτό το οποίο επενδύει τον νόμο με τούτο το ενδιαφέρον για το μακρινό παρελθόν και με αυτή την ισχύ επάνω του είναι κάτι πολύ διαφορετικό, πράγματι, από ότι η αναπαράσταση της παρουσίας της ηθικής στο παρελθόν. Είναι η τάση στην αντεκδίκηση. Στον σύγχρονο νόμο, η αντεκδίκηση περιορίζεται σε τριάντα χρόνια --μια γενιά-- ακόμα και στην ακραία περίπτωση του φόνου -- σαν να φοβόταν να ξεπεράσει το μήκος μιας ανθρώπινης ζωής. Κι όμως, γνωρίζουμε από παλαιότερες μορφές του νόμου ότι η ισχύς της αντεκδίκησης μπορούσε να επεκτείνεται σε διαδοχικές, όλο και πιο μακρινές στον χρόνο γενιές. Η αντεκδίκηση είναι ουσιαστικά αδιάφορη στο πέρασμα του χρόνου, εφόσον διατηρεί την ισχύ της ανέπαφη για αιώνες, και ακόμα και σήμερα υπάρχει μια κατά βάθος ειδωλολατρική αντίληψη που απεικονίζει ακόμα την Τελική Κρίση με τέτοιους όρους. Η Τελική Κρίση γίνεται αντιληπτή ως η μέρα όπου τελειώνουν όλες οι αναβολές και όπου δίνεται πλήρης ελευθερία στην αντεκδίκηση. Αυτή η ιδέα όμως, που σαρκάζει το μάταιο  κάθε καθυστέρησης, δεν μπορεί να κατανοήσει την απροσμέτρητη σημασία της Τελικής Κρίσης, αυτής της διαρκώς αναβαλόμενης ημέρας που ξεγλιστρά τόσο αποφασιστικά στο μέλλον μετά από κάθε διάπραξη αδικίας. Η σημασία αυτή αποκαλύπτεται όχι στον κόσμο του νόμου, όπου κυριαρχεί η αντεκδίκηση, αλλά μόνο σε ένα σύμπαν της ηθικής, όπου η συγχώρεση έρχεται να την συναντήσει. Για να αντιπαρέλθει την αντεκδίκηση, η συγχώρεση βρίσκει έναν ισχυρό σύμμαχο στον χρόνο. Διότι ο χρόνος, όπου η Άτις κυνηγά αυτόν που διέπραξε κακό, δεν είναι η μοναχική ηρεμία του φόβου αλλά η θυελλώδης καταιγίδα της συγχώρεσης, η οποία προηγείται της έλευσης της Τελικής Κρίσης και ενάντια στην οποία η Άτις δεν μπορεί να προχωρήσει. Η καταιγίδα αυτή δεν είναι απλώς η φωνή μέσα στην οποία πνίγεται η κραυγή τρόμου αυτού που διέπραξε κακό· είναι επίσης το χέρι που εξαλείφει τα ίχνη του κακού που διαπράχθηκε, ακόμα και αν για να το πετύχει αυτό χρειαστεί πρώτα να ερειπώσει τον κόσμο. Καθώς ο εξαγνιστικός κυκλώνας προχωρά με ταχύτητα μπροστά από τις βροντές και τις αστραπές, η οργή του Θεού βρυχάται δια της ιστορίας μέσα στην καταιγίδα της συγχώρεσης, έτσι ώστε να παρασύρει στο διάβα της οτιδήποτε μπορεί να αναλωθεί για πάντα στους κεραυνούς της θείας οργής.

5/9/12

Η ομάδα «μπαξές» διοργανώνει παζάρι αλληλεγγύης


Η ομάδα «μπαξές» διοργανώνει παζάρι αλληλεγγύης (ανταλλαγή και χάρισμα) την Πέμπτη 6 Σεπτέμβρη στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων από τις 7 το απόγευμα. Είστε όλοι και όλες καλεσμένοι να πάρετε ότι θέλετε και να φέρετε ό,τι θέλετε. Ρούχα, βιβλία, παπούσια, μπιχλιμπίδια.

-Η ομάδα μπαξές διοργανώνει ταυτόχρονα συζήτηση στις 9 το βράδυ την ίδια ημέρα με αντικείμενο την δημιουργία ενός ελεύθερου ανοιχτού κοινωνικού και πολιτιστικού χώρου. Επιδιώκουμε έναν τόπο ο οποίος να μπορεί να στεγάσει εγχειρήματα κοινωνικής αλληλεγγύης και μορφές συνεργασίας, την πολιτική ανησυχία και αναζήτηση, τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, έναν ανοιχτό τόπο που θα στεγάσει την ελευθερία της τέχνης και των ιδεών στην πόλη.

O Όρκος…


Οι Ισπανοί γιατροί κόντρα στη κυβέρνηση Ραχόι… Μαθήματα αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας.

ΛΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ


Αnonymous: Δημοσίευσαν λίστα με 1.000.000 iPhone και iPad, που παρακολουθεί το FBI

Είναι κοινά γνωστό, ότι όσο πιο “έξυπνο” τηλέφωνο ή ταμπλέτα έχεις, τόσο πιο εύκολο, είναι να σε σκανάρει κάποιος, ιδίως αν αυτός είναι μεγάλη κυβερνητική υπηρεσία, μεγέθους και επιπέδου FBI, για παράδειγμα. Ο μοναδιαίος κωδικός UDID, σε κάθε συσκευή Αpple, και οι δεκάδες εφαρμογές, συν το iOS, στην ουσία αποτελούν μια πρώτης τάξεως πρόκληση, για όσους τους αρέσει να μπαίνουν στον πειρασμό, ή πληρώνονται γι’ αυτό, στο όνομα, κάποιας, μεγάλης και υψηλής ηθικής αξίας…
Οι Anonymous, δημοσίευσαν στο  PasteBin.com, ένα απόσπασμα από μια λίστα …12.367.732 συσκευών iPhone και iPad, με τον μοναδιαίο κωδικό τους, το όνομα του χρήστη, τον τύπο της συσκευής, καθώς και τα περιεχόμενα των συσκευών.
Με σχετική ανάρτηση στο twitter, οι Anonymous ισχυρίζονται, ότι το 1.000.001 των στοιχέιων, που δόθηκε στη δημοσιότητα, το υπέκλεψαν από αξιωματούχο του FBI.
Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ: http://www.nbcnews.com/technology/technolog/hackers-leak-1-million-apple-device-ids-977988 και εδώ: http://pastebin.com/

Δίκτυα Αλληλεγγύης Υγείας σε ανασφάλιστους και οικονομικά αδύναμους συνανθρώπους μας, από τους Υγειονομικούς σε όλα τα Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας της χώρας


Τα σωματεία των εργαζομένων, οι γενικές συνελεύσεις, τα ΔΣ  και οι συνδικαλιστικές επιτροπές των γιατρών να μπουν μπροστά στο εγχείρημα αυτό

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι Υγειονομικοί
Γιατροί, Νοσηλευτές , Τεχνολόγοι, άλλοι επαγγελματίες υγείας

Γινόμαστε μάρτυρες σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας μας τις αδυναμίας χιλιάδων πολιτών -που χάνουν τη δουλειά τους ή αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές- να φροντίσουν την υγεία τους, θέτοντας πολλές φορές σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους. 

3/9/12

Μανιφέστο ενάντια στην εργασία (Ομάδα Krisis)


1. Η κυριαρχία της νεκρής εργασίας
Ένα πτώμα κυριαρχεί στην κοινωνία – το πτώμα της εργασίας. Όλες οι δυνάμεις της υφηλίου συμμάχησαν προκειμένου να υπερασπίσουν την κυριαρχία του: ο πάπας και η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Τόνυ Μπλερ και ο Γιεργκ Χάιντερ, συνδικάτα και επιχειρηματίες, γερμανοί οικολόγοι και γάλλοι σοσιαλιστές. Το μόνο σύνθημα που ξέρουν είναι: δουλειά, δουλειά, δουλειά! Όποιος δεν έχει ξεχάσει ακόμη να συλλογίζεται, θα συνειδητοποιήσει εύκολα τον παραλογισμό μιας τέτοιας στάσης. Διότι η κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η εργασία δεν αντιμετωπίζει κάποια προσωρινή κρίση· έρχεται αντιμέτωπη με το απόλυτο όριό της. Την επαύριο της μικροηλεκτρονικής επανάστασης, η παραγωγή πλούτου έγινε ολοένα και πιο ανεξάρτητη από την πραγματική ανάλωση της ανθρώπινης εργασιακής δύναμης σε βαθμό που στο πρόσφατο παρελθόν μόνο η επιστημονική φαντασία θα μπορούσε να διανοηθεί. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρίζεται πλέον ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να σταματήσει ή πόσο μάλλον να αντιστραφεί. Η πώληση του εμπορεύματος εργασιακή δύναμη στον 21o αιώνα είναι τόσο πολλά υποσχόμενη όσο αποδείχτηκε ότι ήταν η πώληση ιππήλατων ταχυδρομικών αμαξών στον 20ό αιώνα. Ωστόσο, όποιος δεν είναι ικανός να πουλήσει την εργασιακή του δύναμη σ’ αυτήν την κοινωνία θεωρείται «πλεονάζων» και θα πεταχτεί στον κάλαθο των κοινωνικών αχρήστων.
Ο δε μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω. Αυτή η κυνική αρχή βρίσκεται ακόμα σε ισχύ· κι ακόμη περισσότερο στις μέρες μας, ακριβώς επειδή καθίσταται απελπιστικά απαρχαιωμένη. Είναι στ’ αλήθεια ένας παραλογισμός: ποτέ στο παρελθόν η κοινωνία δεν ήταν τόσο πολύ κοινωνία της εργασίας όσο είναι σήμερα που η ίδια η εργασία έχει γίνει πλεονάζουσα. Πάνω στο νεκροκρέβατό της η εργασία αποδεικνύεται μία ολοκληρωτική εξουσία που δεν ανέχεται άλλους θεούς δίπλα της. Καθώς διαποτίζει μέσα από τους πόρους της καθημερινής ζωής την ψυχή, η εργασία ελέγχει τόσο τη σκέψη όσο και την πράξη. Οποιαδήποτε δαπάνη ή κόπος είναι θεμιτός αρκεί να παραταθεί τεχνητά η διάρκεια ζωής του «ειδώλου της εργασίας». Η παρανοϊκή κραυγή για «απασχόληση» δικαιολογεί την καταστροφή των φυσικών πόρων με πιο εντατικούς ρυθμούς, παρ’ όλο που οι ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα έχουν γίνει αντιληπτές εδώ και πολύ καιρό. Ακόμη και τα έσχατα εμπόδια για την πλήρη εμπορευματοποίηση οποιασδήποτε κοινωνικής σχέσης μπορεί να αρθούν άκριτα, αρκεί να υπάρχει η πιθανότητα να δημιουργηθούν κάποιες άθλιες «θέσεις εργασίας». Το σύνθημα «μια οποιαδήποτε δουλειά είναι καλύτερη από το να μην υπάρχει δουλειά» έγινε η ομολογία πίστης που απαιτείται από τον καθένα στις μέρες μας.
Όσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι η κοινωνία της εργασίας πλησιάζει στο τέλος της, τόσο και πιο βίαια απωθείται η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος από τον δημόσιο λόγο. Οι μέθοδοι της απώθησης μπορεί να διαφέρουν, αλλά μπορούν να συνοψιστούν σ’ έναν κοινό παρονομαστή. Το παγκοσμίως προφανές γεγονός ότι η εργασία αποδεικνύεται ένας παράλογος αυτοσκοπός, επανερμηνεύεται πεισματικά ως ατομική ή συλλογική αποτυχία ατόμων, εταιρειών, ή ακόμα και ολόκληρων «αναπτυξιακών» περιοχών, λες και ο κόσμος έχει καταληφθεί από μία καθολική έμμονη ιδέα. Ο αντικειμενικός δομικός φραγμός της εργασίας οφείλει να εμφανιστεί ως υποκειμενικό πρόβλημα όσων έχουν ήδη αποκλειστεί.
Κι ενώ μερικοί άνθρωποι θεωρούν την ανεργία αποτέλεσμα υπερβολικών απαιτήσεων, χαμηλών επιδόσεων ή έλλειψης ευελιξίας, για άλλους οφείλεται στην ανικανότητα, τη διαφθορά ή την απληστία των πολιτικών ή των διευθυντικών στελεχών “τους”, συμπεριλαμβανομένης της ροπής αυτών των “ηγετών” να ακολουθούν πολιτικές “απάτης”. Στο τέλος, όλοι συμφωνούν με τον Ρόμαν Χέρτσογκ, πρώην πρόεδρο της Γερμανίας, ο οποίος είπε: «Σ’ ολόκληρη τη χώρα όλοι πρέπει να συνεργαζόμαστε», λες και το πρόβλημα ήταν η παρακίνηση, ας πούμε, μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή μιας πολιτικής σέχτας. Ο καθένας και η καθεμία οφείλει να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, ακόμα κι αν οι δουλειές έχουν γίνει αέρας κοπανιστός. Το ζοφερό μετα-μήνυμα αυτών των προτροπών δεν μπορεί να παρερμηνευτεί: όσοι παρ’ όλα αυτά αποτύχουν να εξασφαλίσουν την εύνοια του «ειδώλου της εργασίας» θα επωμιστούν τις ευθύνες, θα ξεγραφτούν και θα παραγκωνιστούν.
Ο νόμος αυτός της ανθρωποθυσίας ισχύει σε παγκόσμια κλίμακα. Η μια χώρα μετά την άλλη συνθλίβεται κάτω από την μπότα του οικονομικού ολοκληρωτισμού, αποδεικνύοντας έτσι τη μία και μοναδική “αλήθεια”: Η χώρα παραβίασε τους λεγόμενους «νόμους της οικονομίας της αγοράς». Η λογική της κερδοφορίας θα τιμωρήσει όποια χώρα δεν εναρμονιστεί απολύτως, χωρίς ενδοιασμούς για τις απώλειες, με τις τυφλές διεργασίες του καθολικού ανταγωνισμού. Οι λαμπροί ελπιδοφόροι τού σήμερα είναι τα επιχειρηματικά σκουπίδια τού αύριο. Ωστόσο, οι κυρίαρχοι ψυχωτικοί της οικονομίας διατηρούν ακλόνητη την αλλόκοτη κοσμοθεωρία τους. Εν τω μεταξύ, τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πληθυσμού ανακηρύχτηκαν λίγο-πολύ κοινωνικά απόβλητα. Το ένα καπιταλιστικό «αναπτυξιακό» κέντρο μετά το άλλο συντρίβεται. Μετά την καταστροφική κατάρρευση των αναπτυσσόμενων χωρών του Νότου και μετά την αποτυχία του κρατικο-καπιταλιστικού τμήματος της παγκόσμιας κοινωνίας της εργασίας στην Ανατολή, οι υποδειγματικοί μαθητές του οικονομικού μοντέλου της Ανατολικής Ασίας παραδόθηκαν στην λήθη. Ακόμα και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ήδη ο κοινωνικός πανικός. Παρ’ όλα αυτά, οι δονκιχώτες της πολιτικής και του μάνατζμεντ συνεχίζουν όλο και πιο αδυσώπητα τη σταυροφορία στο όνομα του «ειδώλου της εργασίας».
Το προτεινόμενο αξίωμα είναι ότι καθένας θα πρέπει να μπορεί να ζήσει από την εργασία του. Επομένως, το να μπορεί να ζήσει κανείς υπόκειται σ’ έναν όρο, και δεν υπάρχει κανένα δικαίωμα όταν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις.
Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε, Βάσεις του φυσικού νόμου σύμφωνα με τις αρχές της επιστημονικής θεωρίας, 1797
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...