28/2/09

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


Τα στοιχεία από μια άποψη είναι εντυπωσιακά και απογοητευτικά. Η ΓΣΕΕ μιλάει για 12000 απολύσεις μέσα σε 4 μήνες , ενώ η “SPIDER” προαναγγέλλει τριήμερη εργασία ή μαζικές απολύσεις, ενώ ήδη έχει απολύσει συμβασιούχους, παρόλο που έχει δουλεία και παραγγελίες. Επικαλείται δε χρέη οφειλετών και κατά βάση δήμων, επικαλείται δηλαδή την κρίση ρευστότητας στην αγορά.

Ο «Καρυπίδης» , αφού με την βοήθεια της «ταξικής γραφειοκρατίας» - του «νικηφόρου» αγώνα του σ. Βαμβέτσου – ξεμπλόκαρε εμπόρευμα αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, οδεύει προς την χρεοκοπία , αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους.

Φυσικά κορμιά εργατών, μεταναστών και προλεταρίων συνεχίζουν να πέφτουν στα εργασιακά Νταχάου των 12ωρων ωραρίων της Εγνατίας στο όνομα της οικονομίας και της ανάπτυξης.

Το «τέλος» του υπαρκτού καπιταλισμού

Ένδειξη και αυτό πως η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο κρίση κερδών, αλλά πολύπλευρη και πολύμορφη κρίση που έχει όμως ως βάση της την ιστορική κρίση του νόμου της αξίας. Το υπάρχον σύστημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού έχει φτάσει σε ένα σημείο ανάπτυξης και κρίσης – αυτά τα δύο πάνε πάντα μαζί- που «ξερνάει» την ζωντανή εργασία , ενσωματώνοντας την ως συλλογικής νοημοσύνης- generall intellect- στο πάγιο κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή βέβαια είναι ένα σύστημα που συνεχίζει να στηρίζει την «βασίλεια» του στην εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας ως εργατική δύναμη, για την παραγωγή υπεραξίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το μέσο ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου να πέφτει και η παραγόμενη υπεραξία να μειώνεται.

Πρόκειται για μια ιστορική αντίφαση που είναι απόρροια του κοινωνικού ανταγωνισμού και της ταξικής πάλης και όχι απλώς της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Και αυτό συσχετίζεται τόσο με τις περιόδους κρίσης , έντασης της ταξικής πάλης, όσο και της αλλαγής των παραγωγικών μοντέλων, στην περίπτωση μας από φορντικό σε μετα/φορντικό ή ηλεκτρονικά και παγκόσμια διαρθρωμένο φορντικό – τεηλορικό.

Ταυτόχρονα πρόκειται για την πρώτη έκρηξη των παγκόσμιων αντιφάσεων του παγκόσμιου ολοκληρωτικού καπιταλισμού που για να απαντήσει στην ανάπτυξη-κρίση των παραγωγικών δυνάμεων, στην ταξική πάλη και το ανταγωνιστικό προλεταριακό κίνημα έχει προχωρήσει σε μια συνολικοποίηση της υπερεκμετάλλευσης στο χρόνο, ως ένα πεδίο σχέσεων και διαμεσολαβήσεων.
Ταυτίζοντας την διάρθρωση της κοινωνίας με αυτό της βιοπολιτικής ταξικής παραγωγικής διάρθρωσης.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που διαφαίνεται να προηγείται είναι η αντίσταση του σώματος της ζωντανής εργασίας που κατά κάποιο τρόπο επικαθορίζει και θα επικαθορίσει και αυτή την φορά τις εξελίξεις στην ταξική πάλη στην χώρα μας και παγκόσμια.

Η προλεταριακή απάντηση

Σίγουρα αυτό που κυριαρχεί στο σώμα της ζωντανής εργασίας είναι ο φόβος για το αύριο, ο φόβος της απόλυσης. Ένα σώμα που γαλουχήθηκε εργασιακά σε ένα περιβάλλον που υφίστατο κορπορατικές συμβάσεις – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- βλέποντας όμως τώρα τα πλαίσια είτε να αλλάζουν, είτε να καταρρέουν και να βρίσκονται στο αέρα

Έχοντας ένα εργατικό κίνημα που ούτε μπορεί, ούτε θέλει να δώσει απαντήσεις στην καταιγίδα που πλησιάζει, όπως δεν έδωσε λύση στο πολύπλευρο κατακερματισμό της εργατικής τάξης. Τα φαινόμενα τύπου Κούνεβα και του δουλεμπορίου- ας θυμηθούμε και τους Πακιστανούς και Ινδούς εργάτες στην περιοχή μας- είναι αποτέλεσμα αυτό του κατακερματισμού του προλεταριακού σώματος.

Την ίδια στιγμή βέβαια μια νέα εργατική φουρνιά, πιο μορφωμένη αλλά και πιο κατακερματισμένη όσο ποτέ - μαθημένη στα ευέλικτα σχήματα και στις νομαδικές πορείες – με την εξέγερση του Δεκέμβρη πήρε το δρόμο του αγώνα. Αμφισβητώντας ένα σύστημα που τους ζητάει τα πάντα και δεν δίνει τίποτε. Αμφισβητώντας με ένα τρόπο πολύμορφο και δημιουργικό το μονοπώλιο της βίας από το κράτος και τους μηχανισμούς του. Εμφανίζοντας τα σπέρματα ενός νέου και αντιφατικού ανατρεπτικού πολιτισμού, με βαθιά και πολύμορφα προλεταριακά χαρακτηριστικά.

Από αυτό το σημείο πρέπει να ξεκινήσουν οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, διεκδικώντας να λειτουργήσουν ως θρυαλλίδα των ανατρεπτικών γεγονότων, βγάζοντας μπροστά το ίδιο το εξεγερμένο σώμα του προλεταριακού πλήθους που επιθυμεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και να απελευθερωθεί από τα δεσμά της εργασίας.

Μια αντίληψη που έρχεται σε σύγκρουση με την παραδοσιακή αριστερή αντίληψη περί ηγεμονίας διαμέσου της καθοδήγησης των αγώνων από ένα στιβαρό κόμμα και ένα συνδικάτο που θα λειτουργεί ως ένας ιμάντας μεταβίβασης των κομματικών εντολών. Και με την αντίληψη μιας εργατικής τάξης ολιστικά πειθαρχημένης στα φορντικά εργοστάσια.

Και αυτό δεν είναι άσχετο με τις αλλαγές στην παραγωγική δομή των τελευταίων χρόνων. Αλλαγές που διαμορφώνουν ένα πολυεπίπεδο μεταφορντικό εργαστήρι που σχετικοποιεί τις παλιές εργατικές φιγούρες του βιομηχανικού εργάτη, αυξάνοντας ποσοτικά και δυναμώνοντας ποιοτικά τα πληθυντικά προλεταριακά πεδία.

Εργατικό μέτωπο αντικαπιταλιστικής προοπτικής

Συνεχίζει να αποτελεί αναγκαιότητα ένα νέο εργατικό κίνημα που δεν θα μένει στις παραδοσιακές φόρμες αλλά θα συνδυάζει με ένα νέο πολυδιάστατο τρόπο τις διαφορετικές μορφές οργάνωσης του προλεταριακού πλήθους.
Στοχεύοντας στην ενοποίηση των κατακερματισμένων πεδίων της ζωντανής εργασίας. Η σημαία αυτού του νέου εργατικού κινήματος δεν θα είναι άλλη από το σύνθημα: η χειραφέτηση των εργαζόμενων είναι έργο αυτών των ίδιων των εργαζόμενων.

Ενώ καθοριστικό ρόλο θα παίζει ο συντονισμός των σωματείων , των συνδικάτων , των εργατικών συσπειρώσεων , των κοινωνικών στεκιών και νέων προλεταριακών συλλογικοτήτων που η ίδια η ταξική πάλη θα γεννήσει. Καθοριστικό ρόλο θα παίζει επίσης η ίδια η γενική συνέλευση των εργαζόμενων και όχι το διοικητικό συμβούλιο που είτε δεν θα υπάρχει , είτε θα παίζει μόνο ένα συντονιστικό ρόλο.

Η όποια ηγεμονία των δυνάμεων της εξεγερμένης ζωντανής εργασίας θα προκύψει μέσα από την επαναστατική ενότητα των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και των αγωνιστών που βάζοντας μπροστά τα σώματα τους, πυρπολούν την κοινωνία του εμπορεύματος και του θεάματος. Μια επαναστατική ενότητα που θα υπερβαίνει τις υπάρχουσες δομές και συνιστώσες της. Στοχεύοντας στην οικοδόμηση πεδίων άμεσου επαναστατικού αγώνα με κέντρο τους ίδιους τους αγωνιστές και τους μαχόμενους εργάτες.

Ένας συνδυασμός κινηματικού και πολιτικού αγώνα που δίχως να μπερδεύει τα επίπεδα θα δρα πολύμορφα , ανατρεπτικά, διεθνιστικά , παράγωντας ένα νέο επαναστατικό πολιτισμό που θα ανατρέπει την ηγεμονία του κυρίαρχου καπιταλιστικού πολιτιστικού μοντέλου. Στοχεύοντας στην κατάργηση κάθε μορφή κράτους, εξουσίας και διαχωρισμού, αντιπροτάσσοντας δομές άμεσης δημοκρατίας της ζωντανής εργασίας.

Οικοδομώντας την επαναστατική ηγεμονία του εξεγερμένου προλεταριακού πλήθους που θα διασαλεύει καθοριστικά αυτή την φορά την καπιταλιστική κανονικότητα , συντάσσοντας μια νέα γλώσσα της συλλογικής νοημοσύνης , της generall intellect. Της μόνης ανατρεπτικής γλώσσας που ενοποιεί σε ένα ανώτερο επίπεδο τις νέες και παλιές εργατικές φιγούρες, υπερβαίνοντας δημιουργικά τους διαχωρισμούς των εργαζόμενων.

Να λοιπόν ένας δρόμος για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να παρέμβουν παραγωγικά στην πολιτική πραγματικότητα , τρομοκρατώντας τους τρομοκράτες των ζωών μας , τους διαμεσολαβητές των αγώνων μας , τους έμπορους των ονείρων μας.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

21/2/09

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥΣ.


Κλείνουν 20 χρόνια από την κατάρρευση της ταξικής και εκμεταλλευτικής κοινωνίας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και δυστυχώς η αριστερά δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς με αυτόν. Αντίθετα τείνει να συσκοτίζει ακόμη πιο πολύ την σχέση της με την ιστορία των πειραμάτων της οικοδόμησης του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα, όπως έδειξε και η απόπειρα ερμηνείας των γεγονότων από το ΚΚΕ στο συνέδριο του.


Κρατικίστικες προσεγγίσεις

O στόχος της ανάλυσης του ΚΚΕ είναι να δικαιώσει τις επιλογές της σταλινικής αστικής κλίκας, ταυτίζοντας τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό με αυτό το εκφυλισμένο μεταβατικό μόρφωμα που σχετικά γρήγορα μεταλλάχθηκε σε ένα υβριδικό καπιταλισμό, σε μια δικτατορία της κρατικής άρχουσας τάξης πάνω στο προλεταριάτο.


Δικαιώνοντας με αυτό τον τρόπο τα βαθιά κρατικίστικα ιδεολογικά – πολιτικά συστημικά χαρακτηριστικά του, το παλαιάς κοπής ρεφορμισμό του. Ένα ρεφορμισμό που ταυτίζει το σοσιαλισμό με το κράτος – κόμμα και την ενίσχυση της πολύμορφης ιεραρχίας(διευθυντές- διευθυνόμενοι, διοικητές- διοικούμενοι, καθοδηγητές- καθοδηγούμενοι). Με ένα αστυνομικό, αντεργατικό κρατικό μηχανισμό. Αδυνατώντας να δούνε τον σοσιαλισμό ως η ανώριμη φάση της παγκόσμιας κομμουνιστικής κοινωνίας.


Ταυτόχρονα μένει πιστό στην αστική αντίληψη που βάζει ως κυρίαρχο στην ιστορική εξέλιξη την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και της οικονομίας και όχι την πάλη των τάξεων. Με αποτέλεσμα η εργατική κινητοποίηση να μετατρέπεται σε στήριγμα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και της οικονομίας- σταχανοφισμός- της στήριξης του κόμματος και του ηγέτη- προσωπολατρία- και του συνολικού κρατικού ταξικού συστήματος-εθνικισμός.


Ένας πολιτικός πρακτικισμός, οικονομισμός και παραγωγισμός που οδηγεί στην αντίληψη της κυριαρχίας του μοναδικού κομμουνιστικού κόμματος, της γραφειοκρατίας και της τεχνοκρατίας, εχθρικό και απέναντι σε κάθε ταξικά ανεξάρτητη εργατική δράση και πάλη. Από εκεί απορρέει και η φοβική και συστημική στάση του ΚΚΕ στην εξέγερση του Δεκέμβρη.

Ο καπιταλιστικός δρόμος του «υπαρκτού σοσιαλισμού»


Το κυριότερο ζήτημα στην ΕΣΣΔ ήταν πως η εργατική τάξη συνέχιζε να πουλά την εργατική της δύναμη, νιώθοντας αδύναμη να μετατραπεί σε τάξη για το εαυτό της και να αυτοκυβερνηθεί. Και αυτό από μια πλευρά ήταν φυσιολογικό με το επίπεδο της ανάπτυξης των συγκεκριμένων παραγωγικών δυνάμεων, των παραγωγικών δομών- φορντισμός / ταιηλορισμός- της τεράστιας αγροτικής μάζας που ενίσχυε μια καθυστερημένη μικροαστική συνείδηση και της ήττας των εργατικών κομμουνιστικών δυνάμεων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, με αποτέλεσμα την απομόνωση της νεαρής και άπειρης σοβιετικής εξουσίας.


Σε ένα τέτοιο μεταβατικό κλίμα μια σοβιετική εξουσία που ήθελε να είναι η εμπροσθοφυλακή της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης έπρεπε να οικοδομήσει δομές αυτοκυβέρνησης των εργατών, δημοκρατικά οργανωμένης συνεταιριστικοποίησης των αγροτικών μαζών˙ ανιχνεύοντας και ερευνώντας ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο, πέρα από τα καπιταλιστικά δάνεια, πχ ο φορντισμός/ ταιηλορισμός.


Να πάρει δηλαδή τα αναγκαία μέτρα για να δυναμώσει η εργατική δημοκρατία και εξουσία, να δυναμώσει το πολιτικό επίπεδο των πλατιών εργατικών και αγροτικών μαζών, περιμένοντας το επόμενο κύμα της παγκόσμιας επανάστασης, που όπως φάνηκε ήρθε σύντομα.


Σε αυτή την αντίληψη η ποιότητα των παραγωγικών δυνάμεων και δομών θα συσχετιζόταν άμεσα με τις ανάγκες των εργαζόμενων και όχι με αντιλήψεις μιας πρωταρχικής σοσιαλιστικής συσσώρευσης κεφαλαίου που οδηγούσε στην ενίσχυση και όχι στην αναίρεση του εμπορεύματος εργατική δύναμη.

Αντίθετα επέλεξαν να παραδώσουν την εξουσία στην γραφειοκρατία, την μικροαστική διανόηση και την τεχνοκρατία με στόχο την ανάπτυξη της παραγωγής, θεωρώντας πως έφτανε ο έλεγχος του κομουνιστικού κόμματος και της παλαιάς μπολσεβίκικης φρουράς για να ελεγχθούν αυτοί που επί της ουσίας είχαν τα χέρια τους την παραγωγή και την διοίκηση. Ενώ ταύτιζαν τις διαφορετικές σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις με την νομική κρατική κυριότητα στα μέσα παραγωγής και όχι με την εργατική δημοκρατία- εξουσία στην παραγωγή και στην κοινωνία.

Αυτό που συνέβη τελικά ήταν η σοβιετική άρχουσα τάξη να καταλάβει το κράτος και το κόμμα, να εξοντώσει την παλαιά μπολσεβίκικη φρουρά στις δίκες της Μόσχας, απονομιμοποιώντας κάθε εργατική αντίδραση(γκουλάγκ). Ονοματίζοντας αυτό το ταξικό εκμεταλλευτικό σύστημα ως «σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα» και στην συνέχεια «υπαρκτό σοσιαλισμό».


Μέσα από αυτό το πρίσμα, αυτό που συνέβηκε πριν από 20 χρόνια ήταν μια απόπειρα ριζικής μετάβασης των κρατικών αστικών τάξεων σε ένα κλασικό καπιταλισμό, με ολέθρια αποτελέσματα και για τους ίδιους. Απόρροια της απληστίας τους και της απουσίας μιας στρατηγικής αντίληψης κοινών συμφερόντων της κρατικής σοβιετικής ελίτ. Ένα μάθημα που έκανε την Κινέζικη κρατική ελίτ να ακολουθεί το δρόμο της ελεγχόμενης, αυταρχικής μετάβασης στον καπιταλισμό, κρατώντας τα γκέμια της εξουσίας ο κρατικός- κομματικός μηχανισμός.


Φυσικά το ερώτημα παραμένει και θα παραμείνει ανοικτό: Μπορούσε άραγε να πάρει άλλο δρόμο η ΕΣΣΔ; Η απάντηση δύσκολη. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο μπορούμε να πούμε πως στην πορεία των ιστορικών γεγονότων δεν υπάρχουν νομοτέλειες. Ιδιαίτερα δε στις πρωταρχικές συνθήκες εμφανίζονται πολλοί και συχνά αντιθετικοί δρόμοι. Το αν τα γεγονότα πάρουν την μία ή την άλλη εξέλιξη εξαρτάται από πολλούς και πολυσύνθετους παράγοντες. Ας δούμε πχ την εξέλιξη της Κούβας που διαφοροποιείται από την εξέλιξη που είχαν οι άλλες χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού».


Η Κούβα αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να μην ξαναγίνει«μπανανία». Παραμένοντας εν πολλοίς ένα μεταβατικό-αντικαπιταλιστικό μόρφωμα που εξασφαλίζει την ευρύτερη λαϊκή συναίνεση με την αντιιμπεριαλιστική– αντιαμερικανική πολιτική της ηγεσίας της.


Ένα «γαλατικό χωρίο» κάτω από την μύτη του αυτοκράτορα του κόσμου. Μια περήφανη, ανυπότακτη πορεία που ύστερα από την μοναξιά της δεκαετίας του 90’, απέκτησε σύμμαχους στα αντικαπιταλιστικά-αντιιμπεριαλιστικά καθεστώτα της Βενεζουέλας- Βολιβίας, διαμορφώνοντας ένα άλλο κλίμα στην Λατινική Αμερική.


Φυσικά και η ίδια η Κούβα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί μοντέλο μεταβατικής αντικαπιταλιστικής περιόδου, μας δίνει κάποια όμως μαθήματα επαναστατικής αξιοπρέπειας που έχει ως βάση τις δομές λαϊκής- εργατικής συμμετοχής και αυτοκυβέρνησης.


Από την αντικαπιταλιστική επανάσταση στον κομμουνισμό


Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τους ιστορικά νέους δρόμους που θα πάρει η αντικαπιταλιστική επανάσταση, και η μετάβαση σε μια παγκόσμια ώριμη κοινότητα συνεταιρισμένων παραγωγών που αυτοκυβερνούνται. Ούτε πώς το προλεταριακό πλήθος θα αποκτήσει συνείδηση των κοινών συμφερόντων, οικοδομώντας δομές μιας αδιαμεσολάβητης «απόλυτης δημοκρατίας» του, δηλαδή μορφές ζωής και κοινότητας που θα υπερβαίνουν το υπάρχον σύστημα, πριν και ύστερα από την αντικαπιταλιστική επανάσταση.


Είναι αναγκαία νομίζω η ύπαρξη μιας επαναστατικής περιόδου, ενός ριζικού μετασχηματισμού της καπιταλιστικής σε κομμουνιστική κοινωνία. Η μεταβατική περίοδος ενός αντι«κράτους»-κομμούνα είναι η περίοδος των εκ βαθέων και συχνά «μακροχρόνιων κοιλοπονημάτων» της ιστορίας, όπου είναι στην ημερήσια διάταξη η χειραφέτηση των πλατιών λαϊκών και εργατικών μαζών, στην κατεύθυνση της αυτοχειραφέτησης τους. Ενάντια στο διαχωρισμό χειρωνακτικής – διανοητικής εργασίας, διευθυντών – διευθυνόμενων, διοικητών- διοικούμενων , πόλης- χωριού. Ενάντια σε κάθε διαχωρισμό με βάση το φύλο, την σεξουαλική στάση, το έθνος, την θρησκεία, την πολιτιστική κληρονομιά.


Και αυτό δεν μπορεί να γίνει στα πλαίσια ενός ή μιας σειράς εθνικών κρατών, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα. Φυσικά αυτό δεν αποκλείει την περίπτωση να ξεκινήσει σε μια εθνική ή περιφερειακή βάση ή να απομονωθεί όπως συνέβη με τις επαναστάσεις του 20ού αιώνα. Όπως και να χει μακρύς ο δρόμος ακόμη του «γεροτυφλοπόντικα».

Η ιστορία προχωράει με άλματα, που συχνά φαίνονται ως άλματα στο κενό, που όμως αφήνουν τα ίχνη τους στις αυλακιές του χρόνου. Διαμορφώνοντας την συνείδηση των ανθρώπων, που κατανοούν την ιστορία τους, επιτρέποντας τους να την δημιουργήσουν , όπως αυτοί επιθυμούν.


Κατά συνέπεια- ως τμήμα της παράδοσης των καταπιεσμένων- είναι αναγκαία μια κριτική ματιά και στήριξη της Οκτωβριανής Επανάστασης που απέχει πολύ από δυο αντικρουόμενες, αλλά όχι και ανταγωνιστικές στάσεις. Από μια μυθοποίηση που δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα στο όνομα του κομμουνισμού και ενός ιστορικού μηδενισμού που κολλάει με τον μεταμοντέρνο μηδενισμό του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.


Δημήτριος Αργυρός

15/2/09

ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


Ζητούμενο ο αντικαπιταλιστικός επαναστατικός πόλος

1) Η υπάρχουσα οικονομική κρίση αντανακλά όσο τίποτε άλλο την ιστορική κρίση του νόμου της αξίας. Μια παραγωγή που χρειάζεται όσο τίποτε την ανθρώπινη εργασία, για την παραγωγή υπεράξιας, αλλά και μια τεράστια ανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων που διαρκώς «ξερνάει» την ζωντανή εργασία, με αποτέλεσμα να πέφτει ο συνολικός όγκος της παραγόμενης υπεράξιας. Μια αντίφαση που απαντιέται- στο βαθμό που απαντιέται- μόνο με την εκμετάλλευση του προλεταριακού σώματος, ως μια σχέση διαμεσολαβήσεων, στο τόπο και στο χρόνο. Φυσικά σε κάποιες ιστορικές στιγμές- όπως σήμερα- οι απαντήσεις φαντάζουν αδύνατες και τότε είναι που ξεσπάει ο ολοκληρωτικός ταξικός πόλεμος στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας. Η απάντηση της ζωντανής εργασίας δεν μπορεί να είναι άλλη από τον διαρκή και αδιάκοπο επαναστατικό αγώνα για την καταστροφή αυτού του συστήματος, Μια απάντηση που έχει ως μεταβατική φάση την παραγωγή μορφών ζωής και κοινότητας που θα υπερβαίνουν θετικά τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

2) Το μήνυμα του Δεκέμβρη βρίσκεται στην πρωτότυπη πολιτικοποίηση- ριζοσπαστικοποίηση μιας νέας γενιάς εργαζόμενων , νεολαιών, μεταναστών που διεκδικούνε με ένα τρόπο συγκρουσιακό και αδιαμεσολάβητο ότι το σύστημα τους αρνείται. Ένα διάχυτο αντικαπιταλιστικό δυναμικό που δημιούργησε ένα αντιφατικό και πολύμορφο ανατρεπτικό πολιτισμό που τρόμαξε τις ελίτ σε ανατολή και Δύση με την δυναμική του. Το πιο μάχιμο δυναμικό της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μαζί με το πιο συνειδητοποιημένο δυναμικό της αναρχίας και των αντιεξουσιαστών βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της εξέγερσης, όπως έδειξε και η «Νομική». Μόνο που δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι για την εμφάνιση του συνόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που φάνηκε μάλλον ανέτοιμη για τέτοιου είδους εξεγερσιακά γεγονότα.. Σε κάθε περίπτωση, μόνο μια αριστερά που μπορεί να συνομιλεί με την «κουκούλα» που πυρπολεί την κοινωνία του θεάματος, μπορεί να παίξει πρωτοπόρο επαναστατικό ρόλο στους Δεκέμβρηδες που έρχονται.

3) Η ΕΕ είναι ένα πρόπλασμα ενός παγκόσμιου ολοκληρωτικού καπιταλιστικού κράτους. Ο αγώνας ενάντια στην ΕΕ συσχετίζεται και συνδέεται με τον αγώνα ενάντια στο δικό μας εθνικό καπιταλισμό. Με στόχο την ολοκληρωτική καταστροφή όλων των καπιταλιστικών μηχανισμών , διαμεσολαβήσεων και οργανισμών. Με στόχο την αντικαπιταλιστική εργατική διεθνοποίηση, την κοινωνία των ελευθέρων συνεταιρισμένων παραγωγών, την παγκόσμια κομμουνιστική κοινότητα.

4) Το παλαιό εργατικό κίνημα έχει τελειώσει λόγω των προδοσιών των ηγεσιών του , αλλά και εξαιτίας αλλαγών στην παραγωγή. Συνεχίζει όμως να αποτελεί αναγκαιότητα ένα νέο εργατικό κίνημα που δεν θα μένει στις παραδοσιακές φόρμες αλλά θα συνδυάζει με ένα νέο πολυδιάστατο τρόπο τις διαφορετικές μορφές οργάνωσης του προλεταριακού πλήθους. Στοχεύοντας στην ενοποίηση των κατακερματισμένων πεδίων της ζωντανής εργασίας. Τις μέρες του Δεκέμβρη η ηρωική φιγούρα της Κ. Κούνεβα- μετανάστριας συνδικαλίστριας- έδωσε την ευκαιρία για ένα από τα κάτω συντονισμό σωματείων, συσπειρώσεων και εργαζόμενων που θα πρέπει να γενικευτεί με ένα καθολικό τρόπο. Σημαία αυτού του εργατικού κίνηματος πρέπει να είναι ότι η απελευθέρωση των εργαζόμενων είναι έργο των ίδιων των εργαζόμενων. Εργαλείο αυτού του εργατικού κίνηματος είναι η γενική συνέλευση των εργαζόμενων και όχι το διοικητικό συμβούλιο που είτε δεν θα υπάρχει , είτε θα παίζει μόνο ένα συντονιστικό ρόλο.

5) Είναι δυνατή μια αντικαπιταλιστική αριστερά, με ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα υπερβαίνει τις υπάρχουσες συλλογικότητες και δομές. Μια αντικαπιταλιστική αριστερά με κέντρο τους ίδιους τους αγωνιστές και τους μαχόμενους εργάτες που θα σκέφτεται διεθνιστικά και θα δρα τοπικά/ εθνικά. Όχι απλώς μια συμμαχία των οργανώσεων της άκρας αριστεράς, αλλά ένας επαναστατικός αντικαπιταλιστικός πόλος που θα έχει ως στόχο μια πραγματικά νέα επαναστατική- διεθνιστική – απελευθερωτική πρόταση του 21ού αιώνα. Αισιοδοξώ πως η συνάντηση του Σπόρτινγκ, αποτελεί μια ελπιδοφόρα αρχή για την αριστερά που χρειάζεται η εποχή μας.


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΠΡΙΝ 15 ΦΛΕΒΑΡΗ

14/2/09

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ



Τρομακτικές διαστάσεις παίρνει το ζήτημα της ανεργίας και των απολύσεων. Στο Λος Άντζελες ένας απολυμένος και καταχρεωμένος εργαζόμενος σκότωσε τη γυναίκα του (που επίσης είχε απολυθεί) και τα πέντε παιδιά του και αυτοκτόνησε. Στην Πάτρα μια επιχείρηση υπέβαλε τους εργαζόμενους στον εξευτελισμό της κλήρωσης, αφήνοντας την «τύχη» να επιλέξει ποιος θα είχε την…ατυχία να απολυθεί. Και είμαστε ακόμη στην αρχή . Ο καπιταλισμός για να σώσει το τομάρι και τα κέρδη δεν θα διστάσει μπροστά σε τίποτε. Μιλάμε για μια πολιτική ακραίας βαρβαρότητας που ακουμπά κάθε εργατική οικογένεια. Για μια τεράστιων διαστάσεων απόπειρα να βαθύνει την εκμετάλλευση των εργαζόμενων με αφορμή την κρίση. Αλλά ας τα δούμε πιο αναλυτικά:

Η αριθμοί τρομάζουν

Το ΙΝΕ/ ΓΣΕΕ ανακοίνωσε πως η ανεργία θα σκαρφαλώσει στα 480.000 από 357000, που είναι σήμερα. Τα στοιχεία της ΕΕ μιλάνε για εκτίναξη της ανεργίας στην χώρα στα 9,3% από 8% που είναι σήμερα. Ήδη στους τελευταίους μήνες του 2008 είχαμε 6.500 νέες απολύσεις και οι εν δυνάμει άνεργοι, με υποχρεωτικές άδειες και διαθεσιμότητα να φτάνουν στους 18000 εργαζόμενους. Ενώ η δικαιοσύνη, συσχετίζοντας τα οικονομικά αποτελέσματα με τις απολύσεις ελαστικοποιεί το 2% των απολύσεων, δίνοντας την ευκαιρία για περαιτέρω μαζικές απολύσεις.

Το δίλημμα προς τους εργαζόμενους μπαίνει εκβιαστικά: Ή συναινείτε να δουλεύεται με χειρότερους όρους ή απλώς δεν θα δουλεύεται. Αυτή την εργασιακή τρομοκρατία ενισχύει το κράτος και οι μηχανισμοί του. Απουσία ελέγχων , σκέψεις για χάρισμα της εισφοροδιαφυγής στο ΙΚΑ, εργασία με μπλοκάκι και stage στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ. Επιδότηση ανεργο«εργασίας» σε συνθήκες ελαστικοασφάλειας στα εργασιακά σκλαβοπάζαρα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα φόβου και υποταγής των εργαζόμενων είναι ανοικτή και απροκάλυπτη η παραβίαση των ελαχίστων για την εργασία προστατευτικών μέτρων, που φτάνει σε ανοικτή και τρομοκρατική επίθεση σε πρωτοπόρους εργάτες. Όπως π.χ συνέβη στο χώρο του εμπορίου στα Τζάμπο, στο Ατλάντικ, στο χώρο της εμπορίας βιβλίου. Όπως συνέβη με την δολοφονική επίθεση στην μετανάστρια- συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα που με τον ηρωικό αγώνα της έβαλε γυαλιά σε πολλούς έλληνες συνδικαλιστές, σώζοντας την τιμή του ελληνικού προλεταριάτου. Ένας ηρωικός ταξικός αγώνας που μας δίδαξε ένα δρόμο που θα αναγκαστούμε να ακολουθήσουμε εάν θέλουμε ως εργατική τάξη να επιβιώσουμε.

Η κρίση του συστήματος!!!!

Προτού ακόμη η οικονομική κρίση κτυπήσει ουσιαστικά την κερδοφορία των ελληνικών επιχειρήσεων, αυτή χρησιμοποιείται από την εργοδοσία για να μεταβάλει τους συσχετισμούς δύναμης με την ζωντανή εργασία. Χρησιμοποιούνται οι απολύσεις ως όπλο ενάντια στην ζωντανή εργασία, για να βαθύνει την κερδοφορία σε μια εποχή που η κερδοφορία και το ποσοστό κέρδους μειώνονται. Τι είναι όμως αυτή η περιβόητη κρίση που όλοι καλούμαστε να πληρώσουμε , όταν την περίοδο των παχιών οικονομικών αγελάδων , αυτοί που τώρα μιλάνε για αυτοσυγκράτηση, έτρωγαν με ολόχρυσα κουτάλια και εμείς δανειζόμασταν με υψηλά επιτόκια το καταναλωτικό όνειρο.

Το υπάρχον σύστημα στηρίζεται στην εντατική και εκτατική εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας, με βάση ένα συνδυασμό ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών που εξάγουν την αναγκαία υπεραξία. Την ίδια στιγμή όμως η τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έχει ως συνέπεια την εκμετάλλευση όλο και λιγότερης ζωντανής ανθρώπινης εργασίας. Αυτό με την σειρά του έχει αποτέλεσμα την μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους και την αδυναμία των εργαζόμενων να αγοράσουν τα όλο και αυξανόμενα εμπορεύματα, προκαλώντας αυτό που λέγεται κρίση υποκατανάλωσης και υπερπαραγωγής.

Φυσικά με την υπάρχουσα ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων παράγεται- με μια πιο ανοικτή ερμηνεία του όρου παραγωγή- ένας νέος κοινωνικός πολιτισμός με βάση της γενική διάνοια της επιστήμης και του ανθρώπινης επινοητικότητας. Ένας νέος κοινωνικός πολιτισμός που δύναται να πάει την ανθρώπινη κοινωνία πολύ, μα πολύ μπροστά.

Αυτό το πεδίο της γενικής διάνοιας βάζει ως στόχο υπερεκμετάλλευσης το καπιταλιστικό σύστημα. Στοχεύοντας σε μια πολιτική ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας , όχι μόνο ως παραγωγική εργασία αλλά και ως ζωντανή παραγωγική διάνοια, ως ένα συνολικό βιοπολιτικό οργανισμό. Στην εκμετάλλευση των συνολικών όρων ζωής και ανάπτυξης της φύσης και του ανθρώπου.

Εν τέλει η τεραστίων διαστάσεων οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι απόρροια της άλυτης – μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα- αντίφασης μεταξύ της διαρκώς αυξανόμενης κοινωνικής εργασίας – πολιτισμού- διάνοιας και των απαρχαιωμένων παραγωγικών σχέσεων.

Η απάντηση του συστήματος σε αυτή την φάση της κρίσης κινείται σε δυο επίπεδα:α)στο βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργασίας, όπως πιο πάνω περιγράψαμε. β) την χρησιμοποίηση του κρατικού ταμείου για το στήριγμα της αγοράς έτσι ώστε να μην πέσει κι άλλο η κερδοφορία του κεφαλαίου. Δηλαδή να χρησιμοποιηθεί η φορολογία του εργαζόμενου, του αγρότη και του μικρομεσαίου για να στηριχθεί το κεφάλαιο αλλά και ως ένα σημείο και η καταναλωτική πίστη.

Ενώ ανοικτά παραμένουν σε παγκόσμια κλίμακα ακόμη πιο ριζικές επιλογές. α) Ένας παγκόσμιος πόλεμος μεταξύ των καπιταλιστών και ενάντια στην παγκόσμια εργατική τάξη β) μια παγκόσμια- ακόμη πιο ολιστική- επανασύνδεση κεφαλαίου και κράτους , μια ακόμη πιο συνολική επανακρατικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας για τον ολοκληρωτικό και απόλυτο έλεγχο των εργατικών- προλεταριακών ροών. Εν ολίγοις μια παγκόσμια χούντα ενάντια στην ζωντανή εργασία και την προοπτική μιας παγκόσμιας επανάσταση.

Η απάντηση των εργαζομένων

Είναι στο χέρι της πιο καθολικής κοινωνικής τάξης που δημιούργησε η ιστορία - της εργατικής τάξης- να βάλει τέλος σε αυτό το σύστημα που αδυνατεί να απαντήσει στις αντιφάσεις του. Μόνο η κοινωνική τάξη που με την εργασία της δημιουργεί τον πλούτο είναι ικανή να βάλει τέλος στην καπιταλιστική μιζέρια και εκμετάλλευση. Αρκεί βέβαια να αντιληφθεί πως έχει κοινά συμφέροντα – ως κοινωνική τάξη – που συγκρούονται με τα συμφέροντα των εργοδοτών και αφεντικών τους. Όποτε το καθήκον της αριστερών και επαναστατικών δυνάμεων είναι να βοηθήσει στην πολιτική συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων και όχι να το «παίζει» σωτήρας ή να γίνεται λύση στα αδιέξοδα του συστήματος.

Απέναντι σε αυτούς που τα θέλουν όλα , το μόνο που πρέπει να διεκδικήσουμε είναι τα πάντα. Το υπάρχον εργατικό κίνημα και δεν μπορεί- λόγω αναντιστοιχίας με τις παραγωγικές δομές-και δεν θέλει- λόγω ηγεσιών- να απαντήσει στην επίθεση. Άμεσος στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού μετώπου, εργατικών συσπειρώσεων – σωματείων- παρεμβάσεων, κοινωνικών κέντρων, ταξικών κινήσεων και συλλογικοτήτων. οργανωμένων προλεταριακών ροών που θα συγκρούεται με τις πολιτικές των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και της ΕΕ, από την οπτική των εργατικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών αναγκών.

Ενός ενιαίου ταξικού κινήματος εργαζόμενων- ανέργων- ελαστικά απασχολούμενων- μεταναστών που θα διεκδικεί: Κοινωνικό μισθό ίσο με το βασικό μισθό του ανειδίκευτου εργάτη. Επίδομα ανεργίας για όσο διαρκεί η ανεργία, ίσο με το μισθό της ειδικότητας του άνεργου και όχι κάτω από το βασικό μισθό. Ριζική αύξηση των μισθών- 1400€ βασικό μισθό. Ριζική μείωση των ωρών εργασίας. Άμεση εφαρμογή του 5μερου- 7ωρου- 35ωρου. Απαγόρευση απολύσεων. Εθνικοποίηση, δίχως αποζημίωση, όσων εργοστασίων, επιχειρήσεων, εταιριών κλείνουν, λειτουργία τους με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο.


Δημήτρης Αργυρός



11/2/09

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΙΑΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

του Marco Bascetta


16/11/08


[O Marco Bascetta είναι o συγγραφέας των βιβλίων

Radici e Nazioni, Nuove servitu και (μαζί με τον Ν. Montagna) Controimpero: Un Lessico dei Movimenti Globali]


Ίσως τα ΜΜΕ να μην το έχουν κατανοήσει πλήρως. Σίγουρα η κυβέρνηση, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, μέχρι και τα συνδικάτα είναι πολύ μακριά από το να αντιληφθούν ποια είναι η πραγματική εμβέλεια αυτού του κινήματος. Θα αρκούσε να ακούσουν οποιοδήποτε τμήμα της εθνικής συνέλευσης των φοιτητών, που είναι ακόμα σε εξέλιξη στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, για να καταλάβουν ότι πρόκειται για μία γενική εξέγερση της γνωσιακής εργασίας ενάντια στους υφιστάμενους μηχανισμούς εκμετάλλευσης, εδώ και δύο δεκαετίες. Ενάντια σε εκείνη την συνθήκη θρυμματισμού και εκβιασμού που επιβλήθηκε από την ιδεολογία και την αναγκαστική πρακτική του «ανθρώπινου κεφαλαίου». Ενάντια σε εκείνη την ιεραρχική, πυραμιδωτή και αναχρονιστική ιδέα παραγωγής και διάδοσης της γνώσης, που ο καταχρηστικός όρος της «αξιοκρατίας» περιέχει στην ετυμολογία του.


Αυτό που ακούσαμε να αντηχεί στα αμφιθέατρα της Σαπιέντσα, είναι οι διεκδικήσεις και το πρόγραμμα ενός υποκειμένου που αισθάνεται πλήρως παραγωγική δύναμη και όχι, όπως κάποιοι θα ήθελαν, μία πελατεία που καλείται να αγοράσει το εμπόρευμα εκπαίδευση. Ζητάνε εισόδημα, πόρους, εξουσία να μπορούν να αποφασίζουν συλλογικά ως προς τις κατευθύνσεις, τις μορφές, και την οργάνωση του χρόνου. Ζητάνε η πρόσβαση στην παιδεία να καθορίζεται από τις επιθυμίες και τις ανάγκες των ατόμων και όχι από την διαπραγμάτευση ανάμεσα στο κράτος και τις επιχειρήσεις. Ζητάνε την κατάργηση του τριετούς πτυχίου που είναι η μητέρα όλων των ψεύτικων υποσχέσεων και των πραγματικών διακρίσεων. Όσο συγκεκριμένοι και περιγεγραμμένοι είναι οι στόχοι, άλλο τόσο τα περιεχόμενα που διακινούν είναι γενικά, και απευθύνονται σε ολόκληρη την κοινωνία. Από την οικονομική ισότητα, στις ίσες ευκαιρίες. Από την υπεράσπιση του κοινού αγαθού ενάντια στις στρατηγικές ιδιοποίησης που το απειλούν, στην αυτοοργάνωση μιας δημόσιας σφαίρας, σε προφύλαξη από την αρπακτικότητα του ιδιωτικού κεφαλαίου όπως και από τις παρεμβατικές απαιτήσεις του κράτους. Η συνείδηση αυτής της γενικής εμβέλειας, που υπερήφανα διεκδικείται, έχει γίνει κοινή αίσθηση, κίνητρο έμπνευσης για αναρίθμητες παρεμβάσεις. Το πανεπιστήμιο είναι πυροκροτητής, γνωρίζει αυτό που είναι, και ίσως, στις σάλες της εξουσίας, κάποιος αρχίζει να το καταλαβαίνει. Το κύμα περιμένει να το ακολουθήσουν πολλά άλλα κύματα, μεγαλώνοντας τη θύελλα κάτω από τον καταθλιπτικό ουρανό της κρίσης: Ο πολύμορφος κόσμος της επισφαλούς εργασίας, η ανερχόμενη πλημμυρίδα των απολύσεων και των ανθρώπων στο ταμείο ανεργίας, οι επιβαρυμένοι φορολογικά αυτοαπασχολούμενοι, τα ασθενέστερα και τα λιγότερο ασθενή υποκείμενα που καλούνται να πληρώσουν το κόστος της κρίσης. Αυτό ήδη συμβαίνει.

Αλλά από το πανεπιστήμιο ξεκινάει επίσης και μία διπλή προειδοποίηση απευθυνόμενη σε εκείνο το «πράγμα» που ακούει στο όνομα αριστερά. Όχι μόνο το «δεν μας εκπροσωπείται», που φωνάχτηκε με την πιο δυνατή φωνή την Παρασκευή, κάτω από τον οβελίσκο του Μοντετσιτόριο. Αλλά επίσης και μία προειδοποίηση να μην σκεφτούν ούτε αμυδρά να μαζέψουν, όπως προτείνει ο Ναπολιτάνο, εκείνη την σημαία της αυστηρότητας και των θυσιών που το PCI από το ’70 κρατούσε σφιχτά (όπως επίκαιρα υπενθύμισε ο Filippo Ceccarelli στην χθεσινή Repubblica) ξεκόβοντας οριστικά με τις γενιές των νέων και με την ίδια την κατανόηση της συγχρονικότητας.

Το «δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας» είναι ένα σύνθημα που πρέπει να παρθεί πολύ στα σοβαρά. Είναι η δικαιολογημένη πεποίθηση ότι ο πλούτος που παράγεται από την κοινωνική συνεργασία, από την γνωσιακή εργασία και τη συλλογική διάνοια, έχει απαλλοτριωθεί, έχει καταστεί τεχνηέντως ένα ελλειπτικό αγαθό και εν τέλει έχει μετασχηματιστεί, μέσω μία τερατώδους θεωρητικής μεταμόρφωσης, σε χρέος και σε συνιστώσα της οικονομικής κρίσης. Τίποτα δεν είναι πιο μισητό στα μάτια αυτού του κινήματος από το ότι ξαναπροτείνεται το «χρέος τιμής», που υποτάσσει σε μία διαδικασία χρέωσης την πολιτισμική ανάπτυξη μιας κοινωνίας.

Η «κάστα» των πολιτικών, το σύστημα των κομμάτων, είναι σύνηθες, μπροστά στην αναπτυσσόμενη αντιδημοτικότητα, να δικαιολογούν τα έξοδα και τα προνόμια τους με το επιχείρημα του «κόστους της δημοκρατίας». Λοιπόν, αν υπάρχει κάτι που δικαιολογημένα θα μπορούσε να ορισθεί ως «κόστος δημοκρατίας», ή ακόμη ως «κόστος πολιτισμού» αυτό είναι το σύστημα εκπαίδευσης, από τα δημοτικά μέχρι τα πανεπιστήμια και πέρα από αυτά. Το να ζητάνε από τους μαθητές και τις οικογένειες τους να το πληρώσουν, είναι σαν να ζητάνε από τους πολιτικούς να πληρώσουν για τον διορισμό τους, δηλαδή να επιστρέψουμε στην αρχαία οικονομική ολιγαρχία. Γιατί οι μαθητές θα πρέπει να επιστρέψουν στο παλιό ταξικό σχολείο;

10/2/09

για την συζήτηση στην αντικαπιταλιστική αριστερά

Η δημιουργία του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος στη Γαλλία, η κρίση και διάλυση RESPECT,καθώς και ο δημόσιος διάλογος που έχει ξεκινήσει, σηματοδοτούν μια καμπή στη φυσιογνωμία της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς

Οι πολιτικές εξελίξεις σε σημαντικές καπιταλιστικές χώρες. με τις δικές τους ξεχωριστές ιδιαιτερότητες, δίνουν «υλικό» στη συζήτηση. Στη Γαλλία η συζήτηση σφραγίζεται από την ελπιδοφόρα, αλλά και αντιφατική, προοπτική της συγκρότησης του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος, το οποίο την επόμενη βδομάδα πραγματοποιεί το ιδρυτικό του συνέδριο. Στην Μεγάλη Βρετανία βαραίνει η διάλυση του εγχειρήματος του RESPECT και η κρίση στο SWP, που έχει επενδύσει πολιτικά εδώ και χρόνια σε μια συγκεκριμένη γραμμή συνεργασίας με δυνάμεις που κινούνταν στις αριστερές παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Στη Γερμανία, η συγκρότηση της Die Linke (Η Αριστερά) φαίνεται να τροφοδοτεί νέες αυταπάτες και να σηματοδοτεί ένα νέο γύρο πολιτικής υποταγής αντικαπιταλιστικών τάσεων σε ρεφορμιστικές πολιτικές λύσεις. Στην Ιταλία, οι πολλαπλές διασπάσεις της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης δείχνουν την κρίση του κομμουνιστικού ρεφορμισμού, της παναριστερής μετάλλαξής του και του κυβερνητισμού.

Πάνω στα ζητήματα αυτά ανέπτυξαν δημόσιο διάλογο εκπρόσωποι τροτσκιστικών ρευμάτων, όπως ο Φρανσουά Σαμπατό της γαλλικής LCR και ο Άλεξ Καλλίνικος του Βρετανικού SWP. Στην πραγματικότητα, το υπόβαθρο της συζήτησης δεν αποτελεί η επιτυχία ή αποτυχία της μιας ή της άλλης πολιτικής τακτικής αυτών των οργανώσεων, αλλά οι κυοφορούμενες μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αναστατώσεις στο φόντο της δομικής οικονομικής κρίσης που έχει ξεσπάσει. Περιέργως όμως, οι απόψεις που αντιπαρατίθενται δεν φαίνεται να δανείζονται στοιχεία αυτής της νέας πραγματικότητας. Αντίθετα, στο άρθρο του Άλεξ Καλλίνικος, γίνεται εκτίμηση για την προηγούμενη περίοδο ανόδου του ρόλου της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ευρώπη, με κυρίαρχο παράδειγμα την πορεία της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης στην Ιταλία. Ως τροφοδότες αυτής της ανόδου, ορίζονται: «Πρώτα, η ανάδυση της μαζικής αντίστασης στον νεοφιλελευθερισμό και στον πόλεμο (….). Δεύτερο, η εμπειρία του σοσιαλφιλελευθερισμού – οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις που (…) προχώρησαν στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών και πήγαν ακόμη μακρύτερα από ότι οι συντηρητικοί προκάτοχοι τους είχαν τολμήσει(…)», καθώς «η δεξιόστροφη μετακίνηση του κυρίου ρεύματος της σοσιαλδημοκρατίας άνοιξε έναν χώρο στα αριστερά της».



Στο άρθρο πολύ σωστά επισημαίνεται ότι «σε μερικές περιπτώσεις αυτό αντανακλούσε την τακτική απόφαση οργανώσεων της άκρας αριστεράς να προσελκύσουν συμμάχους και ευρύτερο ακροατήριο, συχνά προσπαθώντας να ανορθώσουν ξανά μια περισσότερο ‘’αυθεντική’’ σοσιαλδημοκρατία, η οποία όπως αποδείχθηκε, είχε διαβρωθεί από τους ομοίους του Μπλερ και του Σρέντερ». Η διαπίστωση αυτή όμως δεν καταλήγει και στο να ορίσει αυτό το αντικειμενικό στοιχείο, ως αιτία της σημερινής κρίσης και του πολιτικού αδιεξόδου αυτών των εγχειρημάτων, τουλάχιστον για την περίπτωση του RESPECT. Πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Καλλίνικος δεν επιχειρεί να ορίσει τις νέες δυνατότητες για την επαναστατική Αριστερά στις εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις της περιόδου και της τάσης συνολικής απαγκίστρωσης των εργατικών μαζών από το ιδεολογικό πλαίσιο και το πολιτικό σύστημα του καπιταλιστικού συστήματος. Αντίθετα, εκτιμά ότι οι αντικειμενικές συνθήκες για μια νέα άνοδο της ριζοσπαστικής Αριστεράς παραμένουν ίδιες, όπως ακριβώς και η πολιτική μέθοδος για αυτό, σημειώνοντας απλώς κάποιους «κινδύνους» που υπάρχουν. Στο πλαίσιο αυτό, φαίνεται σχεδόν σαν φυσιολογικό ή και αυτονόητο, να αντιμετωπίζεται ως βασικά θετική η εμπειρία της Die Linke στην Γερμανία.



Η συνολική ιδέα που υπερασπίζει ο Καλλίνικος είναι κατά κάποιο τρόπο κλασσική: Η αντικαπιταλιστική Αριστερά χρειάζεται μια απάντηση σε δύο επίπεδα. Πρώτο, ένα μέτωπο (ειδικού τύπου ονομάζεται), που θα αποτελεί ένα «μίγμα επαναστατών και ρεφορμιστών στην βάση ενός μίνιμουμ προγράμματος» και δεύτερο, μια επαναστατική οργάνωση που θα μάχεται συγκροτημένα τις ρεφορμιστικές αυταπάτες εντός του μετώπου. Πρέπει να σημειώσουμε μια κατηγορηματική εκτίμηση που γίνεται στο εν λόγω άρθρο: «Η πολιτική εμπειρία του 20ου αιώνα δείχνει πολύ καθαρά ότι, στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, είναι αδύνατον να οικοδομηθεί ένα μαζικό επαναστατικό κόμμα χωρίς να σπάσει βάση της σοσιαλδημοκρατίας στην οργανωμένη εργατική τάξη. Την εποχή της Ρωσικής Επανάστασης ήταν δυνατόν για πολλά ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα να αρχίσουν να κάνουν αυτό διασπώντας τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και κερδίζοντας σημαντικούς αριθμούς πρώην ρεφορμιστών εργατών κατευθείαν στο επαναστατικό πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς». Τολμούμε να πούμε πως πρέπει να σκεφτούμε μάλλον αντίστροφα: Οι συνθήκες σήμερα είναι ολοφάνερα διαφορετικές, ιδιαίτερα αν μιλήσουμε για τις καπιταλιστικές χώρες που είναι οργανικά συνδεδεμένες με τους πυρήνες των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων του σύγχρονου καπιταλισμού. Η έννοια μιας νέας κομμουνιστικής συγκρότησης της κοινωνίας, αν και στο υλικό επίπεδο μπορεί να υποστηριχτεί καλύτερα η αναγκαιότητα και δυνατότητα της, στο επίπεδο της πολιτικής συνείδησης, μετά την κατάρρευση της Ανατολής, έχει υποστεί σημαντική φθορά και έχει στοιχεία αρνητικού πολιτικού κεκτημένου. Η επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής προοπτικής αποτελεί κρίσιμο ζητούμενο, με υψηλές απαιτήσεις και πολλές δυσκολίες. Τα ρεφορμιστικά σοσιαλδημοκρατικά και κομμουνιστικά κόμματα, καθώς και ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός, συμπυκνώνουν υλικά και ιδεολογικά, αρνητικές μεταμορφώσεις του ηττημένου εργατικού κινήματος της προηγούμενης περιόδου και της τάσης υποταγής μέσα στην ίδια την εργατική τάξη, με κυρίαρχο το ζήτημα της όξυνσης των εσωτερικών της διαφοροποιήσεων και της ηγεμόνευσης σημαντικών τμημάτων από την προοπτική της αναδιάρθρωσης, ιδιαίτερα στους δυναμικούς τομείς της λεγόμενης «νέας οικονομίας». Δεν μπορείς λοιπόν σήμερα να μιλάς για «προδοσίες». Η προσέγγιση του Άλεξ Καλλίνικος σίγουρα επικαθορίζεται από το στοιχείο της ιδιαίτερης παράδοσης της Βρετανίας, όπου το Εργατικό Κόμμα είχε επί μακρόν και έχει σε ένα βαθμό ακόμα οργανικούς (ακόμη και οργανωτικούς) με το εργατικό κίνημα. Φαίνεται ωστόσο να μην λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι αυτός ο μηχανιστικός διχασμός της «πλατιάς» και της «στενής» γραμμής, τελικά αποστερεί από το επαναστατικό ρεύμα την δυνατότητα του να γονιμοποιεί τις προσεγγίσεις του με την πείρα των εργατικών μαζών στον οικονομικό και πολιτικό αγώνα, καθώς η γραμμή απεύθυνσης τελικά στον κόσμο βασικά ηγεμονεύεται από το λεγόμενο μίνιμουμ πρόγραμμα της συμμαχίας με τον ρεφορμισμό.

Η προσέγγιση της LCR είναι σαφώς διαφορετική. Στο επίπεδο της πολιτικής γραμμής της επαναστατικής Αριστεράς το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα με σαφήνεια μιλάει για αντικαπιταλιστική –και όχι απλά για αντινεοφιλελεύθερη- κατεύθυνση, ενώ υπογραμμίζει τη διαχωριστική γραμμή με τον κυβερνητισμό, την συμμετοχή σε κεντροαριστερές κυβερνήσεις και γενικά τον εγκλωβισμό στους αστικούς θεσμούς. Από την άποψη αυτή οι εμπειρίες του ΝΑΚ και της Die Linke κάθε άλλο παρά είναι παράλληλες, όπως υποστηρίζει ο Καλίνικος. Σημειώνει σχετικά ο Φρανσουά Σαμπατό: «Στην περίπτωση του Die Linke έχουμε να κάνουμε με ένα αριστερό ρεφορμιστικό κόμμα: ένα κόμμα ενσωματωμένο στους θεσμούς του γερμανικού κράτους (…), που το κοινωνικό του σχέδιο συγχέεται με την ‘’επιστροφή στο κράτος πρόνοιας’’, ενώ το ΝΑΚ εμφανίζεται, σαν ένα αντικαπιταλιστικό κόμμα. Ένα κόμμα που το κέντρο βάρους του στρέφεται γύρω από τους αγώνες, τα κοινωνικά κινήματα και όχι τους θεσμούς, ένα κόμμα που το βασικό του στοιχείο είναι η απόρριψη κάθε κυβερνητικής συμμαχίας και συμμετοχής με την κεντροαριστερά ή το σοσιαλφιλελευθερισμό, ένα κόμμα που δεν αρκείται στον αντιφιλελευθερισμό, αλλά που όλη του η πολιτική προσανατολίζεται προς τη ρήξη με τον καπιταλισμό και την ανατροπή της εξουσίας των κυρίαρχων τάξεων».

Ποιο όμως είναι το υποκείμενο που προωθεί αυτή την πολιτική γραμμή και που μέσω αυτής συγκροτείται και αναπλάθεται και το ίδιο; Εδώ η απάντηση είναι πραγματικά πρωτότυπη, ξαφνιάζει πολλούς και σίγουρα προξενεί έντονη και δημιουργική συζήτηση.

Το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα προβάλλεται ως ένα κόμμα συνένωσης επαναστατών διαφορετικών παραδόσεων, αντικαπιταλιστικών ευαισθησιών και «ακρυστάλλωτου» αυθόρμητου εργατικού ρεφορμισμού, με στόχο την αντικαπιταλιστική πάλη και την ανατροπή του καπιταλισμού. Ένα κόμμα χωρίς στενή και μονοσήμαντη αναφορά στον τροτσκισμό. Πλατύ και πλουραλιστικό. Ένα κόμμα «με μη ολοκληρωμένες στρατηγικές οριοθετήσεις», που «δεν ανάγεται τελικά στην ενότητα των επαναστατών», όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Φρανσουά Σαμπατό.



Σε κάθε χώρα υπάρχει μια ιδιαίτερα πολιτική κουλτούρα, γλώσσα και νοηματοδότηση, που δυσκολεύουν συχνά την αλληλοκατανόηση και τον διάλογο. Με επίγνωση αυτού του κινδύνου, θα διακινδυνεύαμε να πούμε ότι το ΝΑΚ, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό «μίγμα» επαναστατών/ρεφορμιστών, με σαφή αντικαπιταλιστική αναφορά και ταυτόχρονα κάτι πολύ διαφορετικό (λιγότερο θα έλεγε κάποιος), από ένα «κλασσικού τύπου» επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα. Ο διχασμός της επαναστατικής πολιτικής στο σχηματικό δίπολο «πλατύ μέτωπο με ρεφορμιστές-επαναστατικό κόμμα ως φράξια του» του Άλεξ Καλλίνικος, απαντιέται με ένα πρωτότυπο κόμμα-μέτωπο, με κάποια ίσως απολυτοποίηση της ιδιαιτερότητας της μη ύπαρξης άλλων οργανωμένων συνιστωσών στο εγχείρημα και ιδιαίτερη αξιοποίηση της χαρισματικής προσωπικότητας του Μπεζανσενό. Η τοποθέτηση αυτή, σε μια πρώτη ανάγνωση, δικαιολογημένα δημιουργεί ερωτηματικά για τους κινδύνους υποβάθμισης τόσο της έννοιας του επαναστατικού κόμματος όσο και του αντικαπιταλιστικού μετώπου. ‘’Το ΝΑΚ –μας καθησυχάζει ο Σαμπατό σε ότι αφορά την πρώτη ένσταση-είναι ένα νέου τύπου κόμμα, που επιχειρεί να απαντήσει στις αναγκαιότητες μιας νέας ιστορικής περιόδου –που άνοιξε στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα-, καθώς και στις ανάγκες επαναθεμελίωσης ενός σοσιαλιστικού προγράμματος απέναντι στη συνδυασμένη ιστορική κρίση του καπιταλισμού και του πλανητικού περιβάλλοντος’’. Πρέπει να περιμένουμε ωστόσο για να δούμε πως θα τοποθετήσει συνολικά το ΝΑΚ, το ζήτημα της επαναστατικής στρατηγικής και αυτό καθ’ αυτό το θέμα του κομμουνιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Διαφορετικά, φαίνεται να υπάρχει μια υποβάθμιση της (πλούσιας) κομμουνιστικής αναφοράς και παράδοσης της LCR, στο επίπεδο μιας πλουραλιστικής πολιτιστικής και θεωρητικής ταυτότητας μαζί με άλλες ‘’σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές, ελευθεριακές και μαρξιστικές και επαναστατικές παραδόσεις’’. Το κόψιμο του γόρδιου δεσμού σε ότι φορά τον χαρακτήρα του κόμματος με αυτό τον τρόπο, δίνει το περιθώριο στον Φρανσουά Σαμπατό να τοποθετήσει σε αρκετά περιοριστική βάση το ζήτημα του μετώπου, σημειώνοντας: ‘’Το ενιαίο μέτωπο απαντά στα προβλήματα που βάζει η ενότητα στη δράση ή η ενοποίηση των εργαζομένων και του κοινωνικού κινήματος και των οργανώσεων τους’’.



To NAP, έχει προσπαθήσει να συμβάλλει σε μια ουσιαστική προσέγγιση του ζητήματος του επαναστατικού πολιτικού υποκειμένου, που είναι άρρηκτο δεμένο με την επαναστατική πολιτική και τη αντίληψη για την σχέση τακτικής και στρατηγικής. Επιδιώκουμε μια διπλή αναβάθμιση του επαναστατικού υποκειμένου. Ακρογωνιαίος λίθος της δικιάς μας αντίληψης είναι ότι η επαναστατική οργάνωση και το αντικαπιταλιστικό μέτωπο-πόλος στα πλαίσια της αντικαπιταλιστικής δράσης της τάξης, στη διαλεκτική τους αλληλεπίδραση, παράγουν ταξική συνείδηση και διαμορφώνουν την υλική δύναμη της επαναστατικής πάλης.



Η επαναστατική κομουνιστική οργάνωση είναι ο κρίκος για την συγκρότηση του συνολικού πολιτικού επαναστατικού υποκειμένου. Η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας της προσδιορίζονται βασικά από το στρατηγικό στόχο, την κομμουνιστική απελευθέρωση. Το περιεχόμενο αυτό δεν είναι στατικό, αλλά σχετίζεται με τις ιστορικές δυνατότητες της απελευθέρωσης και του μετασχηματισμού της εργασίας σε κάθε περίοδο. Έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της την προώθηση της ηγεμονίας των επαναστατικών ιδεών και πρακτικών στην πολιτική και μαζική αντικαπιταλιστική δράση της εργατικής τάξης, όχι όμως σαν αποκλειστική ιδιοκτησία ή αποκλειστικά δικού της έργου.



Το αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο ή πόλος, ορίζεται από την συσπείρωση και την πολιτική δράση και σε ενιαία πολιτική κατεύθυνση, αγωνιστών, συσπειρώσεων του μαζικού κινήματος, κινήσεων, ομάδων, επαναστατικών οργανώσεων, στην κατεύθυνση της πιο συμπυκνωμένης αντικαπιταλιστικής συνείδησης και δράσης, ως και την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας.

Συγκροτείται στην βάση ενός μάχιμου προγράμματος διεκδίκησης των βασικών εργατικών δικαιωμάτων σε ρήξη με την καπιταλιστική λογική και με στόχο την ανατροπή των κυβερνητικών και κρατικών πολιτικών που την υλοποιούν σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Συνδέεται με αυτό τον τρόπο με την ευρύτερη δράση της εργατικής τάξης και της νεολαίας, συμβάλλοντας στην συγκρότηση ενός ταξικά αναγεννημένου εργατικού κινήματος με πολιτικά χαρακτηριστικά, διαδικασίες βάσης, δομές αυτό-οργάνωσης, οριζόντιο συντονισμό, αποφασιστικές μορφές πάλης, ανεπτυγμένα στοιχεία πολιτικής ανεξαρτησίας από την πολιτική και τα κόμματα του κεφαλαίου και τους εργοδοτικούς μηχανισμούς, έντονα αντι-θεσμικά χαρακτηριστικά. Μόνο ένα τέτοιο εργατικό κίνημα μπορεί να ανατρέπει πολιτικές, να επιβάλει καταχτήσεις, να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις, να συγκροτεί μια συνολική εργατική αντικαπιταλιστική αντιπολίτευση βάθους και προοπτικής.


Σε αυτό το πλαίσιο, αντιμέτωποι με αυτές τις προκλήσεις, αντιλαμβανόμαστε την συμβολή της επαναστατικής αριστεράς στη διαμόρφωση του επαναστατικού δρόμου και της κομμουνιστικής προοπτικής. (ΠΡΙΝ, 1/2/2009, Παναγιώτης Μαυροειδής)

O λόγος των Ζαπατίστας για την Παλαιστίνη


Στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκόσμιου Φεστιβάλ της Αξιοπρεπούς Οργής, που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό στις 26 Δεκέμβρη 2008-5 Γενάρη 2009, οι Ζαπατίστας μιλούν για αυτά που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη.

Τέταρτος άνεμος: Μια οργανωμένη αξιοπρεπής οργή

Περί σποράς και θερισμού

Ίσως αυτά που θα πω να είναι άσχετα με το ζήτημα, το κεντρικό θέμα αυτού του τραπεζιού, ίσως πάλι όχι.

Πριν από δύο μέρες, την ίδια ακριβώς μέρα που ο λόγος μας αναφερόταν στη βία, η ακατονόμαστη Κοντολίζα Ράις, αξιωματούχος της βορειοαμερικανικής κυβέρνησης, δήλωνε πως για όσα συμβαίνουν στη Γάζα υπεύθυνοι είναι οι Παλαιστίνιοι, η βίαιη φύση τους.

Τα υπόγεια ποτάμια που διασχίζουν τον κόσμο μπορεί να αλλάζουν γεωγραφία, λένε όμως το ίδιο τραγούδι.

Και το τραγούδι που ακούμε τώρα είναι αυτό του πολέμου και του πόνου.

Όχι πολύ μακριά από ’δω, σ’ ένα μέρος που λέγεται Γάζα, στην Παλαιστίνη, στη Μέση Ανατολή, εδώ δίπλα, ένας άριστα εξοπλισμένος και εκπαιδευμένος στρατός, ο στρατός της κυβέρνησης του Ισραήλ, συνεχίζει την προέλαση του θανάτου και της καταστροφής.

Τα βήματα που έχει ακολουθήσει μέχρι στιγμής είναι αυτά ενός κλασσικού στρατιωτικού πολέμου κατάκτησης: σφοδροί και μαζικοί βομβαρδισμοί, προκειμένου να καταστραφούν «νευραλγικά» στρατιωτικά σημεία (αυτό τους λένε τα στρατιωτικά εγχειρίδια) και να «αποδυναμωθούν» τα οχυρά αντίστασης. Στη συνέχεια, σιδηρούς έλεγχος στην ενημέρωση: ό,τι ακούγεται και προβάλλεται «στον έξω κόσμο», δηλαδή, έξω από το θέατρο των επιχειρήσεων, πρέπει να επιλεγεί με στρατιωτικά κριτήρια. Σήμερα έχουμε τα ισχυρά πυρά του πυροβολικού ενάντια στο πεζικό του εχθρού, για να εξασφαλιστεί η προέλαση των στρατευμάτων σε νέες θέσεις. Έπειτα θα ακολουθήσει η πολιορκία, για να ανακοπεί ο ανεφοδιασμός του εχθρού. Ύστερα, η έφοδος, με στόχο την κατάκτηση και τη συντριβή του εχθρού, και μετά η «εκκαθάριση» των πιθανών «εστιών αντίστασης».

Το στρατιωτικό εγχειρίδιο σύγχρονου πολέμου ακολουθείται βήμα προς βήμα από τις στρατιωτικές δυνάμεις των εισβολέων, με κάποιες παραλλαγές και προσθήκες.

Εμείς δεν έχουμε πολλές γνώσεις για το θέμα και, σίγουρα, υπάρχουν ειδικοί για τη λεγόμενη «μεσανατολική σύρραξη». Ωστόσο, από αυτήν εδώ τη γωνιά, κάτι έχουμε να πούμε:

Σύμφωνα με τις φωτογραφίες των ειδησεογραφικών πρακτορείων, τα «νευραλγικά» σημεία που καταστράφηκαν από την πολεμική αεροπορία της κυβέρνησης του Ισραήλ είναι σπίτια, κατοικίες, καλύβες, πολιτικά κτίρια. Δεν είδαμε μεταξύ των κατεστραμμένων κτιρίων κανένα οχυρό, στρατόπεδο, πολεμικό αεροδρόμιο, ή κανονιοστοιχία. Έτσι λοιπόν, θεωρούμε, και συγχωρήστε την όποια άγνοιά μας, ότι ή οι πυροβολητές των αεροπλάνων χαρακτηρίζονται από αστοχία, ή δεν υπάρχουν τέτοια «νευραλγικά» στρατιωτικά σημεία στη Γάζα.

Δεν έχουμε την τιμή να γνωρίζουμε την Παλαιστίνη, ωστόσο, υποθέτουμε πως σ’ αυτά τα σπίτια, τις καλύβες και τα κτίρια κατοικούσαν άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, όχι στρατιώτες.

Δεν είδαμε οχυρά αντίστασης, μόνο χαλάσματα.

Αυτό που πραγματικά είδαμε είναι τη μάταιη, μέχρι στιγμής, προσπάθεια να αποκλειστεί η ενημέρωση, τις διάφορες κυβερνήσεις του κόσμου να αμφιταλαντεύονται αν πρέπει να κάνουν την πάπια ή να χειροκροτήσουν την εισβολή, και έναν ΟΗΕ, άχρηστο εδώ και χρόνια, να εκδίδει χλιαρά δελτία τύπου.

Όμως, για σταθείτε. Τώρα μας περνάει από το μυαλό πως ίσως για την κυβέρνηση του Ισραήλ, αυτοί οι άντρες, οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι είναι στρατιώτες του εχθρού και, επομένως, οι καλύβες, τα σπίτια και τα κτίρια στα οποία μένουν είναι στρατόπεδα τα οποία πρέπει να καταστραφούν.

Άρα, είναι βέβαιο ότι τα πυρά του πυροβολικού που έπεφταν πάνω στη Γάζα σήμερα τα χαράματα ήταν για να προφυλάξουν την προέλαση του πεζικού του Ισραήλ από αυτούς τους άντρες, τις γυναίκες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.

Και ίσως η εχθρική φρουρά, την οποία επιδιώκουν να αποδυναμώσουν πολιορκώντας τη Γάζα, δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον παλαιστινιακό πληθυσμό που ζει εκεί. Και με την έφοδο, θα προσπαθήσουν να εξοντώσουν αυτόν τον πληθυσμό. Όποιος άντρας, γυναίκα, παιδί ή ηλικιωμένος κατορθώσει να κρυφτεί και να γλιτώσει από την αιμοσταγή έφοδο, θα «κυνηγηθεί», προκειμένου να ολοκληρωθεί η εκκαθάριση και ο στρατιωτικός διοικητής της επιχείρησης να μπορέσει να αναφέρει στους ανωτέρους του ότι «φέραμε εις πέρας την αποστολή».

Συγχωρήστε για άλλη μια φορά την άγνοιά μας. Ίσως αυτά που λέμε να μην έχουν, πράγματι, καμία σχέση με το θέμα, ή πράγμα, ανάλογα. Και αντί να αποδοκιμάζουμε και να καταδικάζουμε το έγκλημα που διαπράττεται, θα έπρεπε, ως ιθαγενείς και πολεμιστές που είμαστε, να συζητούμε και να παίρνουμε θέση αν είμαστε με το «σιωνισμό» ή τον «αντισημιτισμό», ή αν πρώτα έπεσαν οι βόμβες της Χαμάς.

Ίσως η σκέψη μας είναι πολύ απλοϊκή, ίσως μας λείπουν οι αποχρώσεις και οι οριοθετήσεις που είναι πάντα τόσο απαραίτητες στις αναλύσεις, όμως, όσον αφορά εμάς τους Ζαπατίστας, στη Γάζα υπάρχει ένας επαγγελματικός στρατός που δολοφονεί έναν ανυπεράσπιστο πληθυσμό.

Ποιος από όσους είναι από τα κάτω και αριστερά μπορεί να μένει σιωπηλός;

Ωφελεί να πούμε κάτι; Θα σταματήσουν κάποια βόμβα οι κραυγές μας; Θα σώσουν τα λόγια μας τη ζωή κάποιου παιδιού της Παλαιστίνης;

Εμείς πιστεύουμε πως ωφελεί. Ίσως να μη σταματήσουμε καμία βόμβα, ίσως τα λόγια μας να μη γίνουν η αλεξίσφαιρη ασπίδα που θα εμποδίσει αυτή τη σφαίρα των 5,56 ή των 9 χιλιοστών με τα αρχικά «ΙΣΒ» -«Ισραηλινή Στρατιωτική Βιομηχανία»-, που είναι χαραγμένα στη βάση του φυσιγγίου, να φτάσει στο στήθος ενός μικρού κοριτσιού ή αγοριού. Όμως, είναι πιθανό τα λόγια μας να καταφέρουν να ενωθούν με άλλα λόγια στο Μεξικό και τον κόσμο, κι έτσι, στην αρχή σαν ψίθυρος, έπειτα σαν δυνατή φωνή και, τελικά, σαν κραυγή να ακουστούν ως τη Γάζα.

Δεν ξέρουμε για σας, αλλά εμείς οι Ζαπατίστας του EZLN γνωρίζουμε τη σημασία που έχει να ακούς, μέσα στην καταστροφή και το θάνατο, μερικά ενθαρρυντικά λόγια.

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλά, τελικά, ο λόγος που έρχεται από μακριά, ίσως δεν καταφέρνει να σταματήσει καμία βόμβα, μοιάζει όμως, να ανοίγει μια χαραμάδα στο μαύρο δωμάτιο του θανάτου, απ’ όπου γλιστράει κρυφά ένα μικρό φως.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα, θα συμβεί ό,τι είναι να συμβεί. Η κυβέρνηση του Ισραήλ θα δηλώσει πως κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα κατά της τρομοκρατίας, αποκρύπτοντας από το λαό της το μέγεθος της σφαγής, οι μεγάλες βιομηχανίες παραγωγής όπλων θα ανασάνουν οικονομικά, ώστε να αντιμετωπίσουν την κρίση, ενώ «η παγκόσμια κοινή γνώμη», αυτό το εύπλαστο και πάντα ιδιόμορφο σώμα, θα στρέψει το βλέμμα της αλλού.

Αλλά όχι μόνο. Αυτό που επίσης θα συμβεί είναι ότι ο παλαιστινιακός λαός θα αντισταθεί, θα επιβιώσει, θα συνεχίσει να αγωνίζεται και να έχει τη συμπάθεια των από κάτω για τον αγώνα του.

Και ίσως, κάποιο μικρό αγόρι ή κορίτσι της Γάζας επιβιώσει. Ίσως μεγαλώσει, και μαζί μ’ αυτό μεγαλώσει και ο θυμός, η αγανάκτηση, η οργή. Ίσως γίνει στρατιώτης ή πολιτοφύλακας σε κάποια από τις ομάδες που αγωνίζονται στην Παλαιστίνη. Ίσως βρεθεί να πολεμά στο Ισραήλ, πυροβολώντας μ’ ένα τουφέκι, ή θυσιάζοντας τον εαυτό του, ζωσμένος με φυσίγγια δυναμίτη στη μέση του.

Και τότε, εκεί πάνω, θα γράφουν για τη βίαιη φύση των Παλαιστινίων, θα κάνουν δηλώσεις καταδικάζοντας αυτή τη βία και θα αρχίσει πάλι η συζήτηση περί σιωνισμού και αντισημιτισμού.

Και τότε κανείς δεν πρόκειται να ρωτήσει ποιος έσπειρε αυτό που θερίζει.

Από τους άντρες, τις γυναίκες, τα παιδιά και τους γέροντες του EZLN

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Μεξικό, 4 Ιανουαρίου 2009

Σ.τ.Μ.: Σχετικά με το συμβολικό δώρο που έστειλαν οι Ζαπατίστας στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες στην Ελλάδα, ως συλλογικότητα απευθύναμε την ακόλουθη πρόταση στο περιοδικό "Αλάνα", μέλη του οποίου παρέλαβαν το δώρο:

"Από τη στιγμή που αποδέκτες της χειρονομίας των Ζαπατίστας είναι το σύνολο των ανθρώπων που βρέθηκαν στους δρόμους τις μέρες εκείνες, σκεφτήκαμε πως η ζωγραφιά αυτή θα πρέπει να τοποθετηθεί σε σημείο που να μπορεί ο καθένας και η καθεμία να τη βλέπουν και να μην ξεχνούν, σε σημείο που να συνδέεται άμεσα με την εξέγερση. Και σαν τέτοιο προτείνουμε ένα σημείο-σύμβολο της συλλογικής μνήμης, δηλαδή τη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλα όπου δολοφονήθηκε ο Αλέξης.

Για την αποφυγή φθοράς της πρωτότυπης ζωγραφιάς, θα μπορούσε να τοποθετηθεί ακριβές αντίγραφο, εντοιχισμένο με πλεξιγκλάς και ενημερωτική επιγραφή".

Αλληλέγγυες/οι από τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό και ελευθεριακό χώρο

solidaridadzapatist@gmail.com

9/2/09

ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ


Σύντροφοι η κρίση δεν είναι στα σύνορά μας. Η κρίση είναι εντός μας και μέσα από αυτή την κρίση το σύστημα θα αποπειραθεί να διαμορφώσει το νέο τρόπο με τον οποίο θα ελέγξει και θα ενσωματώσει το προλεταριακό πλήθος. Δηλαδή να οικοδομήσει τις νέες μορφές ζωής- ύστερα από το τέλος του καταναλωτικού ονείρου της νεοφιλελεύθερης φάσης του. Κατά την δική μου ταπεινή άποψη αυτό που ονομάζεται πόλεμος κατά της τρομοκρατίας όχι μόνο δεν τελείωσε αλλά απέναντι θα γενικευτεί και θα πάρει ακόμη πιο ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.

Ταυτόχρονα βέβαια όμως η νέα προλεταριακή δομή - πέρα και μακρυά από την παλαιά εργατική βιομηχανική φιγούρα της φορντικής παραγωγής- τείνει να γενικεύεται σε ένα μητροπολιτικό και βιοπολιτικό πλαίσιο που συγκρούεται άμεσα με το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Επιδιώκοντας όχι απλώς μια επιστροφή σε ένα φορντικό παράδεισο αλλά πρόσβαση στο διαρκώς αυξανόμενο πλούτο και στο τρόπο που ακόμη και σε φάση κρίσης αυτό παράγεται και μοιράζεται.
Εν τέλει σύντροφοι και φίλοι η κρίση δεν είναι απλώς κρίση υπερπαραγωγής , υποκατανάλωσης ή χρηματιστηριακή αλλά κρίση συστημική, κρίση του νόμου της αξίας, κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Μια κρίση που λύνεται μόνο με δυο τρόπους ή με παγκόσμιο πόλεμο ή με παγκόσμια επανάσταση.

Αυτό το καταλαβαίνουμε όλοι μας και νομίζω πως ο διάλογος και η απόπειρα της κοινής δράσης σε αυτό θέλει και εύχεται να απαντήσει. και εκεί αρχίζουν τα ερωτήματα , πως και γιατί.
Νομίζω πως θα συμφωνήσω με τον Σ. Μιχαήλ πως χρειάζεται μια επανάσταση μες στην ακρα αριστερά και αυτό αφορά όλες τις συλλογικότητες. Με στόχο ακριβώς να παίξει το πλέον συμαντικό και καθοριστικό ρόλο σε αυτό το αναγκαίο πραγματικό κίνημα που καταργεί την υπάρχουσα τάξη και πραγματικότητα – όπως έλεγε και ο Κ. ΜΑΡΞ. Να παίξει το ποιο συνειδητό και επ;αναστατικό ρόλο στο εργατικό κίνημα , σε ένα νέο εργατικό , ταξικό κίνημα που δεν θα έχει στόχο οι εργάτες να παραμείνουν ταξη καθ’ αυτή , αλλά να γίνει “τάξη για τον εαυτό της”, όπως έλπιζε και ο Μαρξ και οι κομμουνιστές?

Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες και νομίζω πως το γνωρίζουν τόσο το ΕΕΚ, όσο και ο Σάββας Μιχαήλ. Το Σπόρτινγκ, και αυτά που θα συμβούν ύστερα από αυτό ελπίζω και θα συμμετέχω με όλες τις δυνάμεις στο να βρεθεί ένας δρόμος που οι ενωμένες δυνάμεις της “άλλης” αντικαπιταλιστικής αριστεράς να μετατραπούν στον επαναστατικό, εργατικό και διεθνιστικό πόλο.

Αναγκαίοι δρόμοι για αυτή την προσπάθεια είναι:

1) να δώσουμε όλες τις δυνάμεις στην ύπαρξη και στην δυνάμωση ενός ταξικού – εργατικού πόλου που δεν θα αποκλείει κανένα εργαζόμενο , με οποιαδήποτε σύμβαση.

2)να μπαίνουμε με πρωτοπόρο, ευέλικτο , δημιουργικό αλλά και συνειδητό τρόπο σε όλες τις μάχες που ανοίγονται καθημερινά και θα αναδεικνύουμε , αν έχουμε το διαφορετικό πολιτικό επαναστατικό πολιτισμό και πλαίσιο. Σε αυτό θα συναντηθούμε και το κάναμε και στον Δεκέμβρη , τόσο με δυνάμεις εκ των αριστερών μας , όσο και εκ των δεξιών μας. Στοχεύοντας να γίνουμε το σώμα αυτών που δεν έχουν φωνή, έτσι ώστε να γίνει πράξη το σύνθημα: η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης και κανενός άλλου “σωτήρα”. Χρησιμοποιώντας δημιουργικά το σύνθημα των Ζαπατίστας : Προχωράμε ρωτώντας

3)Μπαίνοντας- με ένα ανοικτό, δημιουργικό και διαλεκτικό τρόπο- σε οποιαδήποτε απόπειρα κοινής αντικαπιταλιστικής δράσης και ενοποίησης σε διεθνή κλίμακα. Αφού όλοι μας έχουμε ως στόχο την παγκόσμια κομουνιστική επανάσταση και κοινότητα , τότε θα πρέπει από τα σήμερα να οικοδομούμε διεθνιστικές, αντικαπιταλιστικές σχέσεις, δράση , σχήματα, με προοπτική μια νέα επαναστατική διεθνή.

4)Συμμετέχοντας , τέλος, σε κάθε εκλογική και πολιτική μάχη με βάση ένα αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα που θα έχει ως στόχο να αναδεικνύει το εργατικά αναγκαίο και επαναστατικό ρεαλιστικό.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

3/2/09

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΙΤΑΝΙΑ ΜΑΧΗ!!!!


Στο Σπόρτινγκ το Σάββατο το απόγευμα μίλησε η ζωντανή καρδιά των δυνάμεων που ονειρεύονται και αγωνίζονται για μια πραγματικά ανατρεπτική και επαναστατική αριστερά. 2000 και πάνω σύντροφοι και συντρόφισσες , συνειδητά και μαχητικά κομμάτια των μαζικών χώρων , των χώρων που έδωσαν και θα δώσουν την μάχη ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του ένωσαν τις φωνές απαιτώντας μια ενωτική πορεία της «άλλης», αντικαπιταλιστικής αριστεράς.



Ένα γεγονός που πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά οι οργανωμένοι φορείς και συλλογικότητες της αντικαπιταλιστικής , ριζοσπαστικής αριστεράς. Εάν θέλουν να συναντηθούν με τις δυνάμεις του κινήματος, παίζοντας ένα πραγματικά πρωτοπόρο ρόλο.

Στον διάλογο μπήκε μια ανοικτή διαφοροποίηση και διαφωνία από το
ΕΕΚ. Αυτό δεν είναι και αναγκαία κακό , αντίθετα αναδεικνύει το βαθύτατο επαναστατικό πολιτισμό μας. Κατανοώ πολλές από τις διαφοροποιήσεις και διαφωνίες των συντρόφων του ΕΕΚ. Αλλά θα προτιμούσα να έμπαιναν με πιο δημιουργικό τρόπο. Όπως μπήκαν με βρίσκουν αντίθετο.

Ο Δεκέμβρης είναι πλέον σαφές πως είναι η βάση του από δω και πέρα της δράσης μας. Αλλά το ίδιο σαφές είναι, πως μόνο μια ενωτική αντικαπιταλιστική – αντιιμπεριαλιστική αριστερά μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στα πράγματα. Να επηρεάσει ευρύτερες μάζες του κόσμου της εργασίας μάζες που κινούνται στο χώρο της θεσμικής και εντός των τειχών αριστεράς. Να οικοδομήσει ένα νικηφόρο αντικαπιταλιστικό εργατικό κίνημα- μέτωπο – κόμμα . Μια νέα επαναστατική πολιτική μπορεί να δημιουργηθεί μόνο μέσα από ένα αντιφατικό στην αρχή αλλά μαχητικό και πολύμορφα δημιουργικό αντικαπιταλιστικό πόλο.

Οι ευθύνες μας είναι μεγάλες και καθοριστικές και πρέπει να σταθούμε στο ύψος των στιγμών και των περιστάσεων. Γνωρίζοντας πως οι ιστορικές ευκαιρίες δεν δίνονται πάντα και πως η ιστορία όχι μόνο δικάζει αμείλικτα αλλά και καλύπτει τα κενά της.


Σπόρτινγκ: ανάγκη της εποχής η Αριστερά της ανατροπής

http://nar4.wordpress.com/2009/02/02/%CF%83%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B3%CE%BA-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE%CF%82-%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81/

Μεγάλη απήχηση στον κόσμο του αγώνα και το δυναμικό της αντικαπιταλιστικής αναζήτησης και δράσης είχε το κάλεσμα των 10 οργανώσεων και μετωπικών σχημάτων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο Σπόρτινγκ, το Σάββατο 31 Ιανουαρίου. Σε ένα κατάμεστο γήπεδο, με αγωνιστικό κλίμα και ελπίδες, άνοιξε η συζήτηση για την αριστερά της ανατροπής που έχει ανάγκη η εποχή μας. Η εκδήλωση-συζήτηση, στην οποία μίλησαν πάνω από 30 ομιλητές από οργανώσεις, συνδικάτα, κοινωνικούς χώρους της νεολαίας, γειτονιές και μέτωπα, σήμανε την αρχή της συζήτησης και κοινής δράσης για τα βήματα που μπορούν να γίνουν στη συσπείρωση και πολιτική ενοποίηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Τα συνθήματα “Με την Αριστερά της Ανατροπής για τις επαναστάσεις της νέας εποχής”, “Ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε δεξιά, εμπρός για μια ανεξάρτητη Αριστερά” διέκοψαν πολλές φορές τους ομιλητές.

Μιας άλλης αριστεράς των ανυποχώρητων νικηφόρων αγώνων για τα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας, της διεθνιστικής πάλης κατά της Ε.Ε. και των ιμπεριαλιστικών πολεμικών σφαγών, της αντικαπιταλιστικής πάλης και του επαναστατικού δρόμου.
Αγωνιστές όλων των ηλικιών, με μεγάλη παρουσία νεολαίας αλλά και εργαζόμενων από σωματεία και κλάδους, έδωσαν το παρών στη μεγάλη συγκέντρωση του Σπόρτινγκ. Η εκδήλωση ξεκίνησε με την παρουσίαση του “κοινού κειμένου προβληματισμού” που κατέληξαν οι διοργανωτές, στο οποίο αποτυπώνονται τα βασικά στοιχεία της πολιτικής εκτίμησης των οργανώσεων που συμμετέχουν στην διοργάνωση, αλλά και προτάσεις για την παραπέρα κοινή συζήτηση και δράση. Το κοινό κείμενο εισηγήθηκαν ο σ. Δημήτρης Δεσύλλας και ο σ. Θανάσης Διαβολάκης. Στη συνέχεια πήραν το λόγο οι 10 οργανώσεις-διοργανωτές και δεκάδες αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Συνδικαλιστές από εργατικά σωματεία, φοιτητές-μέλη της ΕΑΑΚ, μέλη αριστερών κινήσεων πόλης και περιβάλλοντος, μετανάστες.

Κοινή διαπίστωση όλων των ομιλητών αλλά και του κόσμου που συγκεντρώθηκε στο Σπόρτινγκ είναι, ότι, μπορεί και πρέπει να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα στην πολιτική ενοποίηση και κοινή δράση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς. Ο διάλογος ξεκίνησε και συνεχίζεται. Χωρίς εύκολα και βιαστικά βήματα, χωρίς να κρυφτούν οι υπαρκτές διαφορές σε τακτικά και στρατηγικά ζητήματα, χωρίς μετέωρες κινήσεις, με σταθερή όμως επίδίωξη την ανοιχτή συντροφική και εφ΄ όλης της ύλης πολιτική συζήτηση, μπορούν να υπάρξουν σοβαρά αποτελέσματα το επόμενο διάστημα.

Στη συγκέντρωση προτάθηκε η δημιουργία “Πρωτοβουλίας διαλόγου και κοινής δράσης” της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς που θα οργανώσει τα παραπέρα βήματα. Προτείνεται να γίνουν σε όλες τις πόλεις, τους κλάδους, τις γειτονιές και τους κοινωνικούς χώρους, συνελεύσεις και εκδηλώσεις, όπου θα συζητηθούν από τους αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς οι δυνατότητες και το περιεχόμενο της κοινής δράσης και τα βήματα πολιτικής ενοποίησης. Κρίσιμο ζήτημα είναι, αυτή η υπόθεση να στηριχθεί στο ανένταχτο δυναμικό, τους αγωνιστές του κινήματος και τον κόσμο της αριστεράς από τα κάτω, ώστε να αποκτήσει το εγχείρημα κοινωνικές και δυναμικές βάσεις. Η αρχή έγινε. Η παρέμβαση του ΝΑΡ στη συγκέντρωση του Σπόρτινγκ βασίστηκε στην πολιτική πρόταση του για την συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς που δημοσιεύεται εδώ. Μπορείτε επίσης να την κατεβάσετε σε μορφή φυλλαδίου (pdf) από εδώ.

1/2/09

Κείµενο κοινού προβληµατισµού οργανώσεων της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς

Οι σ. Μήτσος Δεσύλλας από το ΜΕΡΑ και Θανάσης Διαβολάκης από την ΕΝΑΝΤΙΑ διάβασαν στη μεγαλειώδη εκδήλωση στο Σπόρτινγκ στις 31 Ιανουαρίου την κοινή εισήγηση των Οργανώσεων της ΕΝΑΝΤΙΑ και της πλειοψηφίας του ΜΕΡΑ (ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΝΑΡ, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΟΚΔΕ, ΟΚΔΕ – Σπάρτακος και ΣΕΚ), με τον τίτλο: «κείμενο κοινού προβληματισμού» στο οποίο διαφωνεί το ΕΕΚ και τη διαφωνία του δημοσιεύσαμε ΕΔΩ: Για την επιτυχημένη εκδήλωση στο ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ
ΜΕΡΑ – ΕΝΑΝΤΙΑ

Εργαζόµενες, εργαζόµενοι,

άνεργοι, νέοι και νέες

φίλες και φίλοι - συντρόφισσες

και σύντροφοι

1. Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια εκδηλώνεται σε όλο και ευρύτερα τµήµατα των εργαζόµενων και της νεολαίας η οργή για το αβίωτο σήµερα αλλά και η αγωνία για το αύριο µε µαζικές και αγωνιστικές κινητοποιήσεις, µε τις µεγάλες απεργίες για το ασφαλιστικό, τους αγώνες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενάντια στο κλείσιµο και τη µεταφορά εργοστασίων, τη µεγάλη απεργία των δασκάλων, το νικηφόρο αγώνα των υγειονοµικών, τις µεγάλες µάχες για το περιβάλλον (όπως στη Λευκίµη), τις κινητοποιήσεις ενάντια στο ρατσισµό, το κύµα των φοιτητικών καταλήψεων και τον πανεκπαιδευτικό ξεσηκωµό που εµπόδισε την κατάργηση του άρθρου 16, µαταίωσε την αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγµατος και απονοµιµοποίησε την αντιεκπαιδευτικό Ν. Πλαίσιο. Και τέλος, µε τις µαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στις σφαγές του lσραήλ και τις επεµβάσεις των ΗΠΑ.

Αποκορύφωµα και τοµή σε όλη αυτή την αγωνιστική πορεία µέχρι σήµερα ήταν η µεγάλη νεολαιίστικη εξέγερση του περασµένου Δεκέµβρη µε αφορµή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου που ήρθε παράλληλα µε το ανοιχτό ξέσπασµα της κρίσης του καπιταλισµού, κέρδισε την πλατιά αγωνιστική συµπαράσταση της µεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, συγκλόνισε όχι µόνο την ελληνική κοινωνία αλλά και την Ευρώπη και πολλά ακόµη σηµεία του κόσµου.

Δεν ήταν µόνο η αποθράσυνση και η κτηνωδία των δυνάµεων

καταστολής που προκάλεσαν την εξέγερση. Η ακραία ενίσχυση της εκµετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της µερικής απασχόλησης, του κοινωνικού αποκλεισµού και της περιθωριοποίησης, σε νέες γενιές κολασµένων µέσα στα γκέτο των µεγαλουπόλεων, την ίδια ώρα που ο πλούτος συσσωρεύεται στους τραπεζίτες, τους βιοµήχανους και τους χρηµατιστές. Η αντιλαϊκή πολιτική των δεξιών και

κεντροαριστερών σοσιαλφιλελεύθερων κυβερνήσεων τα τελευταία 30

χρόνια. Η βάρβαρη πολιτική λιτότητας, κατάργησης κοινωνικών δικαιωµάτων, ιδιωτικοποίησης και ξεπουλήµατος των πάντων, διάλυσης της δηµόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης. Η υποταγή της εκπαίδευσης στην αγορά, η εντατικοποίηση και πειθάρχηση της νεολαίας και οι ταξικοί φραγµοί για µια ζωή χωρίς µέλλον. Και µαζί µε αυτά η κατάρρευση των καπιταλιστικών µύθων, η δίδυµη κρίση του νεοφιλελευθερισµού και της σοσιαλδηµοκρατίας, η µπόχα των σκανδάλων, τα φαινόµενα κρίσης και η ανυποληψία του πολιτικού συστήµατος: ΝΑ ΟΙ ΒΑΘΥΤΕΡΕΣ ΑIΤΙΕΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΟ ΡΩΜΑΛΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗΣ ΜΕ ΤΑ

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ.

2. Το κίνηµα του Δεκέµβρη µε το δυναµισµό του άνοιξε νέους δρόµους για το λαϊκό κίνηµα. Με την πρωτοφανή µαζικότητα και επιµονή του, µε την άµεση και έµπρακτη αµφισβήτηση των θεσµών του κράτους, της εξουσίας και του πλούτου, µε τη διάρκεια και τον παλµό του, µε την άρνησή του να µείνει στα όρια της «νοµιµότητας», του καθωσπρεπισµού και τελικά της υποταγής στους θεσµούς, δείχνει το δρόµο. Συµπύκνωσε την απαίτηση για τη συνολική ανατροπή πολιτικής. Τέτοια κινήµατα χρειαζόµαστε: που να εκφράζουν τον πλούτο των κοινωνικών αναγκών και διεκδικήσεων και να έρχονται σε σύγκρουση µε τις βασικές

επιλογές του συστήµατος, τους νόµους του κέρδους και της αγοράς.

Η επαναστατική και η αντικαπιταλιστική αριστερά έδωσε από την πρώτη στιγµή την µάχη για να αναπτυχθεί αυτό το µεγάλο ρεύµα προβάλλοντας τον προσανατολισµό «να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων και η

πολιτική της» και στηρίζοντας χωρίς όρους την νεολαιίστικη εξέγερση. Με τις µαζικές διαδηλώσεις από το πρώτο βράδυ του φόνου, τα καλέσµατα για συνέχιση των µαζικών διαδηλώσεων, µε τη στήριξη των φοιτητικών καταλήψεων, µε την επιλογή της να µην επιτρέψει στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ να µαταιώσει την πορεία της Πανεργατικής της 1Ο του Δεκέµβρη.

Γίνεται έτσι φανερό ότι έχουµε µπει σε ένα µεγάλο κύκλο αγώνων µε µεγάλη αποφασιστικότητα, µαχητικότητα και διάθεση σύγκρουσης µε την κυρίαρχη πολιτική. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ζούµε αυτές τις µέρες το µεγάλο ξεσηκωµό των αγροτών που εξεγείρονται απέναντι στην

εξαθλίωση στην οποία τους οδηγεί η πολιτική της κυβέρνησης και η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε.

3. Την ίδια στιγµή η παγκόσµια καπιταλιστική οικονοµική κρίση δείχνει πόσο βαθιά ανορθολογικό και καταστροφικό είναι το σύστηµα της εκµετάλλευσης.

Δεν αφορά µόνο τη χρηµατοπιστωτική σφαίρα αλλά τον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής. Δεν είναι το αποτέλεσµα κάποιων «δυσλειτουργιών» ή της «απουσίας µηχανισµών ελέγχου», αλλά αποτυπώνει τις βαθύτερες ανυπέρβλητες αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήµατος. Πρόκειται για µια κρίση υπερσυσσώρευσης. Παρά τις

σηµαντικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις αποδεικνύεται ότι οι κρίσεις

παραµένουν αναπότρεπτες στα πλαίσια του καπιταλισµού. Διαψεύδει τους νεοφιλελεύθερους µύθους για την αγορά ως το καλύτερο µηχανισµό κοινωνικής ρύθµισης, αφού αυτοί ήταν που οδήγησαν στο βάθεµα της εκµετάλλευσης, την ελαστικοποίηση της εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση των αγορών και την ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Οι κυρίαρχες δυνάµεις προσπαθούν σήµερα να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζοµένων. Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου µεταφέρουν τεράστιες ποσότητες κοινωνικού πλούτου προς τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις και προετοιµάζουν ακόµη πιο αντιλαϊκές πολιτικές: µαζικές απολύσεις, αύξηση της ανεργίας, λιτότητα, εργασία-λάστιχο,

ακόµη περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, αυταρχισµό, αξιοποίηση της ανασφάλειας ως µηχανισµού πειθάρχησης, αντιµεταναστευτική υστερία.

Η νέα κυβέρνηση Οµπάµα προσπαθεί να διασώσει τον αµερικάνικο καπιταλισµό χαρίζοντας αστρονοµικά ποσά στις χρηµατοπιστωτικές και βιοµηχανικές πολυεθνικές, τους δηµιουργούς και πρωταγωνιστές της παγκόσµια κρίσης, την ίδια στιγµή που προσπαθεί να εξωραΐσει την χρεοκοπηµένη αµερικάνικη εξωτερική πολιτική µε πιο ευέλικτους διπλωµατικούς χειρισµούς χωρίς να παραιτείται από την πολιτική των ιµπεριαλιστικών επεµβάσεων για τη διασφάλιση της ηγεµονίας των ΗΠΑ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί και αυτή στην αντιλαϊκή επίθεση. Άλλωστε, µε τη συνθήκη του Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το ευρώ, τη «Στρατηγική της Λισαβόνας», τους κάθε λογής τροµονόµους, το

Ευρωσύνταγµα αρχικά και την Ευρωσυνθήκη τώρα, προσπαθεί να ξεµπερδεύει οριστικά µε ό,ΤΙ απέµεινε από το «κοινωνικό κράτος» και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήµατος, να ολοκληρώσει το ξεκλήρισµα της φτωχοµεσαίας αγροτιάς, να βαθύνει τον ιµπεριαλιστικό της χαρακτήρα. Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών, αλλά σφαγείο των πολυεθνικών, είναι όργανο της επίθεσης απέναντι στα δικαιώµατα των

εργαζοµένων και της νεολαίας. Είναι στήριγµα των ιµπεριαλιστικών επεµβάσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Για αυτό απαιτείται σύγκρουση µε την ΕΕ, αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της, άµεση κατάργηση του Συµφώνου Σταθερότητας, πάλη για την αποδέσµευση και διάλυση της ΕΕ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και από τη σκοπιά του διεθνισµού και όχι της εθνικιστικής περιχαράκωσης και της «αυτοδύναµης καπιταλιστικής ανάπτυξης».

Όµως, καθόλου δεδοµένο δεν είναι ότι θα ξεπεράσουν σχετικά σύντοµα την βαθιά κρίση, ειδικά από τη στιγµή που είναι ολοφάνερο ότι έχουµε µπει σε µια περίοδο πραγµατικών κοινωνικών εκρήξεων.

Από τους δρόµους της Αθήνας µέχρι τη Βαλτική οι δρόµοι γεµίζουν από την οργή των εργαζοµένων και της νεολαίας.

Απέναντι στην καπιταλιστική κρίση, το εργατικό και το λαϊκό κίνηµα δεν µπορούν να κάνουν προτάσεις διάσωσης του συστήµατος.

Ούτε να διεκδικούν έναν «καλύτερο» καπιταλισµό, µε «χρηστή» διαχείριση. Πρέπει να παλέψουν για την ανατροπή των αντιλαϊκών και ταξικών πολιτικών και να θέσουν το θέµα της ανατροπής του συστήµατος της εκµετάλλευσης.

4. Η βαρβαρότητα και η επιθετικότητα του σύγχρονου ιµπεριαλισµού καταγράφτηκε το προηγούµενο διάστηµα, όπως όµως και οι αντιστάσεις των λαών. Με την ανοιχτή στήριξη των ΗΠΑ και της Ε.Ε. το Ισραήλ

µατοκύλισε ανελέητα τη Γάζα, όµως δεν κατάφερε να τσακίσει την αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού. Την ίδια στιγµή στο έδαφος της έντασης του ενδοϊµπεριαλιστικού ανταγωνισµού, όπως φάνηκε και από τα γεγονότα της Γεωργίας, οι ιµπεριαλιστικές δυνάµεις, µε επικεφαλής τις ΗΠΑ µεθοδεύουν νέες επιθετικές ενέργειες, παρά τις αποτυχίες και τις ήττες που συνάντησαν οι εκστρατείες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η επιθετικότητα απέναντι στο Ιράν, τα σχέδια για την αντιπυραυλική ασπίδα, η στήριξη προς το κράτος του Ισραήλ, µπορούν να οδηγήσουν

σε νέες πολεµικές περιπέτειες.

Βαθαίνει, όµως, και η συµµετοχή της Ελλάδας στους ιµπεριαλιστικούς σχεδιασµούς. Την ίδια ώρα που οι ιµπεριαλιστές συνεχίζουν την κατοχή του Ιράκ, που οι ΗΠΑ ετοιµάζουν νέα επίθεση στο Ιράν, που το ΝΑΤΟ βάζει φωτιά στον Καύκασο, που επεκτείνεται η δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στην Πολωνία και την Ουκρανία, που υποδαυλίζονται οι εθνικισµοί στα Βαλκάνια, οξύνονται οι ελληνοτουρκικοί ανταγωνισµοί στο Αιγαίο και προωθούνται λογικές προτεκτοράτων, που δολοφονούνται άµαχοι στη Γάζα, η Ελληνική κυβέρνηση προσυπογράφει τις επεµβάσεις, επιµένει να στέλνει φαντάρους έξω από τα σύνορα, επιτρέπει να λειτουργούν οι βάσεις στη Σούδα και στο Άκτιο ως ορµητήρια φονιάδων, αφήνει ανεξέλεγκτες τις µυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Μ.

Βρετανίας να προχωρούν σε µαζικές υποκλοπές και απαγωγές υπόπτων, αναβαθµίζει τη συνεργασία µε το Ισραήλ, µετατρέπει τον Αστακό σε διαµετακοµιστικό κέντρο του Αµερικανικού Στρατού. Ενώ αυξάνονται οι περικοπές σε Παιδεία, Υγεία και Ασφάλιση, δισεκατοµµύρια ξοδεύονται για πολεµικούς εξοπλισµούς.

Γι' αυτό και περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαίο ένα αντιπολεµικό, αντιιµπεριαλιστικό, διεθνιστικό κίνηµα που αποφεύγοντας τη λογική των «ίσων αποστάσεων» να σταθεί απερίφραστα στο πλευρό των λαών και των κινηµάτων που αντιστέκονταΙ. Που θα στρέφεται ενάντια στις ΗΠΑ, και τον ιµπεριαλιστικό ρόλο της ΕΕ. Που θα παλεύει ενάντια στην δική

µας κυβέρνηση και τη δική µας αστική τάξη και τις επιλογές τις, τη στάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟκ. Που θα συνδέει τον πόλεµο µε τον καπιταλισµό και τις αντιθέσεις του επιδιώκοντας (και) το αντιπολεµικό κίνηµα να γίνεται στοιχείο της συνολικής αντικαπιταλιστικής και αντιιµπεριαλιστικής πάλης.

5. Ο ελληνικός καπιταλισµός µέσα στην κρίση αναδεικνύει

τις ιδιαίτερες αδυναµίες του (ύφεση, δηµοσιονοµική κατάρρευση, υπερχρέωση). Οι αντιφάσεις του ελληνικού καπιταλισµού δεν εκδηλώνονται µόνο µε νέα επίθεση στην εργατική τάξη, αλλά και µε βίαιη υποβάθµιση της θέσης και των άλλων λαϊκών στρωµάτων. Η εξέγερση των αγροτών είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγµα αυτής της

κατάστασης. Μπλεγµένος σε ένα σύνολο τέτοιων αντιθέσεων, µε σοβούσα την κρίση εκπροσώπησης του πολιτικού συστήµατος, ο ελληνικός καπιταλισµός και τα διάφορα κέντρα του αναζητούν πολιτικές λύσεις µε τις οποίες συγκρούεται και θα συγκρουστεί το κίνηµα, είτε πρόκειται για το «µεγάλο συνασπισµό» ΝΔ - ΠΑΣΟΚ είτε για κεντροαριστερή συνεργασία ΠΑΣΟΚ ­ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πρέπει να είναι σαφές ότι όλες οι λύσεις αναδιάταξης του πολιτικού συστήµατος είναι σε αντιλαϊκή κατεύθυνση. Και για αυτό θα τις αντιπαλέψουµε αποφασιστικά.

6. Στο εσωτερικό η κυβέρνηση της ΝΔ, η κυβέρνηση των δολοφόνων προσπαθεί να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των λαϊκών στρωµάτων: παρατεταµένη λιτότητα, αµφισβήτηση των συλλογικών συµβάσεων, ακρίβεια, ξεπούληµα των δηµόσιων επιχειρήσεων όπως η Ολυµπιακή, αντιδραστική αναθεώρηση του ασφαλιστικού που αυξάνει τα όρια και µειώνει τις συντάξεις, διάλυση του ΕΣΥ, προσπάθεια για θεσµοθέτηση ιδιωτικών ΑΕΙ, γενικευµένος αυταρχισµό ς και καταστολή. Από κοντά και η οσµή σκανδάλων και σαπίλας µε τις καταγγελίες να διαδέχονται η µία την άλλη. Η δολοφονική επίθεση ενάντια στην

Κωνσταντίνα Κούνεβα έδειξε το πραγµατικό πρόσωπο της σύγχρονης εργοδοτικής τροµοκρατίας.

Οι αλλαγές Υπουργών στον πρόσφατο ανασχηµατισµό δεν σήµαιναν και αλλαγή πολιτικής. Γι' αυτό και λέµε ότι δεν χρειάζεται καµιά ανοχή απέναντι της. Δεν περιµένουµε τις εκλογές και την ελεγχόµενη κυβερνητική εναλλαγή. Παλεύουµε εδώ και τώρα για την ανατροπή της

κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της. Θέλουµε να πέσει από τα κάτω και από τα Αριστερά!

Ίδια πολιτική ακολουθεί και το ΠΑΣΟΚ. Αποτελεί αναπόσπαστο κοµµάτι του πολιτικού συστήµατος µε στενές σχέσεις µε τις δυνάµεις του κεφαλαίου και του ιµπεριαλισµού. Όταν ήταν κυβέρνηση έπαιξε

µεγάλο ρόλο στην προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που σήµερα υλοποιεί η ΝΔ. Δικό του έργο είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και το ευρώ. Οι εκπρόσωποί του δεν διστάζουν να µιλάνε για την ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων και υπέρ της κατάργησης του άρθρου 16 του Συντάγµατος. Στο συνδικαλιστικό κίνηµα η ΠΑΣΚΕ σε αγαστή

συνεργασία µε τη ΔΑΚΕ µεθοδεύει πολιτικές εργασιακής ειρήνης και

αντιπαλεύει το ξεδίπλωµα µαχητικών αγώνων διαρκείας. Μέσα στο κίνηµα έκανε «διαδηλώσεις» µε κεριά, ενώ φλέγονταν οι δρόµοι από την οργή της νεολαίας, και µιλούσε για «ανοιχτά σχολεία». Κάνει µεγάλο λάθος ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όταν µε την δήθεν ενωτική τακτική του απευθύνεται στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δίνοντας του άλλοθι για την πολιτική του, και εξωραϊζοντάς το σαν δύναµη της 'δηµοκρατικής

αντιπολίτευσης' .

Τέλος ο ΛΑΟΣ που προσπαθεί να εµφανίσει µε νέο λαϊκιστικό κοστούµι τον ακροδεξιό ρατσισµό, εθνικισµό και αντικοµουνισµό του, ενώ καταγγέλλει πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής, συχνά συµπεριφέρεται ως «πολιτικός µπράβος» της κυβέρνησης επιδιώκοντας να γίνει το

ακροδεξιό δεκανίκι της.

7. Ταυτόχρονα και µέσα σε αυτό το κίνηµα φάνηκε που µπορεί να οδηγήσει η λογική και η πρακτική του υποταγµένου συνδικαλισµού που

σήµερα κυριαρχεί στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔ Υ. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρωγό ς αλλά αντίπαλος των αγώνων. Η απουσία από τις κινητοποιήσεις της νεολαίας την ώρα που αυτή δεχόταν τις επιθέσεις των δυνάµεων καταστολής, η αναστολή της διαδήλωσης στην πανεργατική στις 10/12/2008, η αποκήρυξη της διαδήλωσης των πρωτοβάθµιων σωµατείων για την Κωνσταντίνα Κούνεβα, είναι µερικά

δείγµατα αυτού του κατήφορου το τελευταίο διάστηµα που ήρθε να συµπληρώσει τις συλλογικές συµβάσεις εργασιακής ειρήνης µε το ΣΕΒ και τις προτάσεις στήριξης των Τραπεζών.

Ελπιδοφόρο µήνυµα, αντίθετα, προσφέρουν οι εµπειρίες από σηµαντικούς αγώνες το τελευταίο διάστηµα. Οι µεγάλοι αγώνες στην Παιδεία τα τελευταία χρόνια υπέρ της δηµόσιας εκπαίδευσης και της αξιοπρέπειας των εκπαιδευτικών, ο συνεχιζόµενος αγώνας των εργαζοµένων στην Υγεία που πέτυχαν αυξήσεις και δέσµευση για µαζικές προσλήψεις, οι µεγάλες κινητοποιήσει στα Λιµάνια, την Ολυµπιακή και η ΔΕΗ ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις έδειξαν ότι µπορούν να αναπτυχθούν µαζικοί αγώνες, που να υπερβαίνουν στην πράξη την αδράνεια της γραφειοκρατίας. Ο συντονισµός πολλών

δεκάδων πρωτοβάθµιων σωµατείων στην αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στην πάλη κατά του δουλεµπορίου δείχνει ότι µπορεί σήµερα µπορεί να υπάρχει πραγµατική αγωνιστική ταξική ενότητα των ίδιων των εργαζοµένων και µαχητική πάλη ενάντια στον πυρήνα των πολιτικών του κεφαλαίου και της Ε.Ε. Οι µαζικές διαδικασίες µέσα στους χώρους δουλειάς, οι συνελεύσεις, οι συντονιστικές επιτροπές, ο οριζόντιος συντονισµός των ίδιων των σωµατείων αυτός είναι ο

δρόµος για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήµατος, για αγώνες οργανωµένους από τα κάτω και για συνδικάτα στα χέρια των εργαζόµενων, για να κατακτήσουµε νίκες.

Άλλωστε, σε όλες τις µεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το τελευταίο διάστηµα, από τις φοιτητικές καταλήψεις που στηρίζονταν στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων µέχρις τις συνελεύσεις στα αγροτικά µπλόκα, έχει γίνει σαφές ότι χωρίς µορφές άµεσης δηµοκρατίας και έλεγχο από τη βάση κάθε χώρου αποτελεσµατική πάλη δεν διεξάγεται.

8. Σήµερα, οι συσσωρευµένες εµπειρίες από τις αντιστάσεις στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, τη λιτότητα, την εργασιακή ανασφάλεια, την αβεβαιότητα της «γενιάς των 700 ευρώ» έχουν κάνει µεγάλα κοµµάτια εργαζοµένων και νέων να µην αποδέχονται την κυρίαρχη ρητορεία, να αποδοκιµάζουν τα κόµµατα του δικοµµατισµού, να στρέφονται προς τα αριστερά. Οι εµπειρίες ενός ολόκληρου κόσµου και η ριζοσπαστικοποίηση έχουν κάνει βήµατα µπροστά µετά τις µεγάλες κινητοποιήσεις του κινήµατος κατά της καπιταλιστικής παγκοσµιοποίησης στο Σιάτλ και την Γένοβα, µετά το ξέσπασµα του αντιπολεµικού κινήµατος το 2003 µετά τις µεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών, όπως φάνηκε και από το δυναµισµό και τη µαχητικότητα της εξέγερσης του Δεκέµβρη. Σηµαντικά τµήµατα των εργαζόµενων και της νεολαίας αντιστέκονται και αναζητούν λύσεις ενάντια στις πολιτικές της εκµετάλλευσης, του πολέµου, του ρατσισµού.

Σε αυτή την αναζήτηση δεν µπορούν σήµερα να δώσουν καµιά διέξοδο ούτε οι δυνάµεις της ρεφορµιστικής αριστεράς:

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η πολύ µεγάλη ταλάντευσή του στην ανάπτυξη, πολιτικοποίηση και γενίκευση της λαϊκής πάλης.

Μιλούσε υπέρ του κινήµατος αλλά δέχτηκε να µαταιωθεί η απεργιακή συγκέντρωση στις 10/12/2008. Αντί για τη ριζική ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής προπαγάνδιζε την ανάγκη 'δηµοκρατικής διεξόδου' από την κρίση, µέσω εκλογών και µε στόχο µια δηµοκρατική κυβέρνηση. Θέλει να ενισχύσει την επιρροή του µέσα στον κόσµο των κινηµάτων, για να τον αξιοποιήσει εκλογικά και να τον εγκλωβίσει

στην αυταπάτη, ότι σήµερα µπορεί να υπάρχει µια αριστερή ή κεντροαριστερή «αντινεοφιλελεύθερη» κυβερνητική διαχείριση. Τέτοιες λογικές στην Ιταλία, οδήγησαν την Αριστερά στα αζήτητα αφού πρώτα την εξευτέλισαν σε συνεργασίες µε τους σοσιαλδηµοκράτες. Η λογική του «αντινεοφιλελεύθερου µετώπου» και του νέου «κοινωνικού συµβολαίου» τον οδηγεί στη λογική των «εποικοδοµητικών» προτάσεων

για µια πιο φιλολαϊκή και «εύρυθµη» διαχείριση του καπιταλισµού ή για µια Ε.Ε. µε ανθρώπινο πρόσωπο. Οι παρατάξεις του στο συνδικαλισµό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και άλλους κοινωνικούς χώρους έχουν συνδιαχειριστική και συχνά συντηρητική τακτική. Στο εργατικό κίνηµα συντάσσεται µε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τον υποταγµένο συνδικαλισµό. Η παρουσία οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς στο ΣΥΡΙΖΑ αντί να φέρει στροφή προς τα Αριστερά τις οδηγεί να προσυπογράφουν δεξιές θέσεις.

Το ΚΚΕ µε τα συντηρητικά και σχεδόν καθεστωτικά αντανακλαστικά, που έδειξε µέσα στο κίνηµα του Δεκέµβρη. Όχι µόνο δεν συµπορεύτηκε αλλά και ανέπτυξε µια υπονοµευτική και εχθρική στάση απέναντι στους αγώνες των µαθητών και των φοιτητών. Κατήγγειλε συλλήβδην τους

νέους ως «προβοκάτορες» και «κουκουλοφούρους». Αντί να προωθήσει την τόσο αναγκαία ενότητα στην δράση του αριστερού κόσµου, θεωρεί πρώτο εχθρό του την αντικαπιταλιστική αριστερά. Με τη στάση του αντικειµενικά εξυπηρετεί την κυβέρνηση και την πολιτική της. Είναι αυτό αποτέλεσµα του ιστορικού του φόβου απέναντι στα κινήµατα, την πραγµατική πάλη των εργαζόµενων και της νεολαίας, του χαρακτήρα του σαν κόµµα του κοινοβουλευτικού δρόµου, και της αλλαγής των

κοινοβουλευτικών συσχετισµών. Ταυτόχρονα ηγεµονεύεται από

µικροαστικές αντιλήψεις και επιµένει στη λογική του «αντιµονοπωλιακού µετώπου» µε µερίδες µικρο καπιταλιστών, ενώ η λογική της «αλλαγής των συσχετισµών» τελικά αναπαράγει την πρακτική της κοινοβουλευτικής ανάθεσης. Πίσω από την αντικαπιταλιστική και αντιιµπεριαλιστική ρητορεία ρητά ορίζει ως πρότυπο κοινωνικό τα αυταρχικά και καταπιεστικά καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισµού». Στο εργατικό κίνηµα επιµένει στον αδιέξοδο δρόµο του αποµονωτισµού και της ηττοπάθειας και στην πράξη δεν υπήρξε πιο µαχητικό από την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Ο στείρος «αντικαπιταλιστικός» βερµπαλισµός του προσπαθεί να κρύψει την απροθυµία µάχιµης παρέµβασης σε καθηµερινά µέτωπα και κοινής δράσης µε άλλα αγωνιστικά ρεύµατα.

Ούτε δίνει προοπτική ο χώρος των αναρχικών οµάδων γιατί υποτιµά τη µαζική, οργανωµένη και συλλογική πάλη, την προσπάθεια για την οικοδόµηση κινηµάτων µε βάθος και διάρκεια, τη διατύπωση

συγκεκριµένων πολιτικών διεκδικήσεων και στόχων.

9. Η πραγµατική διέξοδος βρίσκεται µέσα από την πάλη των

εργαζοµένων, της νεολαίας, των αγροτών για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και της προσπάθειας καπιταλιστικής εξόδου από την κρίση, της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά και συνολικά της πολιτικής που σήµερα προωθούν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΕΕ. Περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαία η ρήξη µε τον πυρήνα της αστικής πολιτικής, τους «νόµους της αγοράς», τα «προγράµµατα σταθερότητας» των διεθνών οικονοµικών οργανισµών (ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΟΟΣΑ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην προοπτική της συνολικής αµφισβήτησης και τελικά της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισµού. Σήµερα καµιά εκδοχή διαχείρισης του σηµερινού καπιταλιστικού κράτους δεν µπορεί να πάρει φιλολαϊκά χαρακτηριστικά και όσοι διαλέξουν τέτοιο δρόµο, θα αφοµοιωθούν. Μόνο µε ένα ισχυρό και πολιτικοποιηµένο κοινωνικό

κίνηµα, µόνο µια ισχυρή αντιπολίτευση των «κάτω», µπορεί να φέρει αποτελέσµατα.

Και σε αυτή την κατεύθυνση εµείς επιδιώκουµε την ενότητα στη δράση µέσα στο µαζικό κίνηµα µε τις άλλες δυνάµεις της αριστεράς, για ενωτικούς, ακηδεµόνευτους, µαχητικούς αγώνες.

Σήµερα, που µαίνεται η καπιταλιστική κρίση, ο κίνδυνος µιας επιστροφής στη βαρβαρότητα είναι πιο µεγάλος παρά ποτέ. Ούτε ο εγκλωβισµός στις κυβερνητικές εναλλαγές (ή τη συγκυβέρνηση)

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ούτε τα κόµµατα της επίσηµης αριστεράς µπορούν να δώσουν διέξοδο στην αγωνία ενός ολόκληρου κόσµου που ξεσηκώνεται. Οι εργαζόµενοι και η νεολαία, τα µαζικά κινήµατα, οι δυνάµεις µιας νέας σοσιαλιστικής και κοµµουνιστικής προοπτικής, πρέπει να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις. Περισσότερο παρά ποτέ χρειαζόµαστε µια δυνατή και ενωτική αριστερά, µια αριστερά

αντικαπιταλιστική, που θα διατηρεί την πολιτική και οργανωτική της αυτοτέλεια, δεν δορυφοροποιείται γύρω απ' τον ρεφορµισµό, αλλά θα συµβάλλει και σε µια νέα ταξική και αγωνιστική ενότητα όλων των εργαζόµενων.

Μια αριστερά αποφασισµένη να αµφισβητήσει το σύνολο της κυρίαρχης πολιτικής, µια αριστερά που στηρίζει τους αγώνες και θέλει η κυβέρνηση των δολοφόνων να ανατραπεί από τη λαϊκή οργή και διεκδίκηση.

Μια αριστερά που διαλέγει το δρόµο της ρήξης µε το σύγχρονο ιµπεριαλισµό σε όλες τις µορφές του, που επιµένει ότι η ΕΕ δεν είναι το σπίτι των λαών, αλλά το σφαγείο των πολυεθνικών, που είναι στο πλευρό των κινηµάτων που αντιστέκονται στην ιµπεριαλιστική βαρβαρότητα.

Μια αριστερά που επιµένει στην αντικαπιταλιστική προοπτική. Που πιστεύει ότι η σοσιαλιστική επανάσταση και ο κοµµουνισµός δεν ανήκουν στο µουσείο, αλλά είναι πραγµατικές ιστορικές δυνατότητες και αναγκαιότητες. Μια αριστερά που παλεύει για µια άλλη κοινωνία,

χωρίς εκµετάλλευση και καταπίεση, όπου η εξουσία θα είναι στα χέρια των εργαζοµένων, όπου οι κοινωνικές ανάγκες θα αντικαταστήσουν το κέρδος, η ισότιµη συνεργασία των λαών τους σηµερινούς πολεµικούς ιµπεριαλιστικούς ανταγωνισµούς και τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, ο σεβασµός στη φύση, την οικολογική καταστροφή. Γιατί δεν µπορεί ούτε η εγκατάλειψη κάθε προοπτικής άλλης κοινωνίας από τους ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η υποστήριξη των αντιλαϊκών καθεστώτων του 'υπαρκτού σοσιαλισµού' από το ΚΚΕ να δώσει απάντηση στις ριζοσπαστικές αναζητήσεις της εποχής µας.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

Για να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση που δηµιούργησε.

Για να ανατραπεί η πολιτική της λιτότητας, της ακρίβειας και της ελαστικής εργασίας

Μόνιµη και σταθερή δουλειά για όλους και σταθερό 5ηµερο-7ωρο-35ωρο

Δηµόσια ασφάλιση για όλους, µε µείωση των ορίων συνταξιοδότησης, µε αυξήσεις των συντάξεων, έξω από το χρηµατιστηριακό τζόγο, για επιστροφή όλων των κλεµµένων στα ασφαλιστικά δάνεια.

Κατάργηση του θεσµού των ενοικιαζόµενων εργαζοµένων, της άνισης µεταχείρισης των ξένων εργατών και όλων των µορφών του σύγχρονου δουλεµπορίου.

Απαγόρευση των απολύσεων.

1400 ευρώ κατώτατο µισθό.

Καµιά µείωση των κοινωνικών δαπανών για να πληρωθεί το ληστρικό δηµόσιο χρέος.

Για να σταµατήσει ο ληστρικός ρόλος των τραπεζών

Καµιά ενίσχυση στις τράπεζες - να αυξηθούν οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, ασφάλιση.

Δηµόσιο τραπεζικό σύστηµα µε εργατικό έλεγχο και χωρίς αποζηµίωση, ενάντια στον αντιλαϊκό ρόλο ιδιωτικών και 'κρατικών' τραπεζών

Πάγωµα των επιτοκίων και των χρεών για στεγαστικά δάνεια. Να απαγορευτούν οι πλειστηριασµοί κατοικιών.

Να αυξηθεί η φορολογία των τραπεζιτών και των επιχειρηµατιών που θησαύρισαν σε βάρος των λαϊκών στρωµάτων.

Για να µπει φραγµός στις ιδιωτικοποιήσεις

Όχι στην ιδιωτικοποίηση της Ολυµπιακής και του ΟΣΕ. Να σταµατήσει τώρα το ξεπούληµα των λιµανιών.

Όλες οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες, ενέργεια, επικοινωνίες, φάρµακο, υγεία κλπ) να είναι αποκλειστικά δηµόσιες και µε εργατικό έλεγχο.

Να γίνονται δηµόσιες µε εργατικό-λα'ίκό έλεγχο, χωρίς αποζηµίωση οι επιχειρήσεις που κλείνουν ή µετεγκαθίστανται.

Ενάντια στον πόλεµο, τον ιµπεριαλισµό και τον εθνικισµό

Να σταµατήσει τώρα η κατοχή του Ιράκ - Να αποχωρήσουν όλα τα ιµπεριαλιστικά στρατεύµατα - Όχι στα σχέδια για πόλεµο στο Ιράν - Τερµατισµός της παρουσίας ξένων στρατευµάτων στο Αφγανιστάν.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη - Νίκη στην Ιντιφάντα! - Διακοπή τώρα όλων των σχέσεων µε το Ισραήλ.

Όχι στην ευθυγράµµιση των ελληνικών αστικών κυβερνήσεων µε τις ιµπεριαλιστικές επιδιώξεις ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΕΕ. Να κλείσουν τώρα όλες οι βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα - Να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.

Να φύγουν όλες οι βάσεις των ΗΠΑ από τα Βαλκάνια - Να φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια.

Συντονισµός µε το παγκόσµιο αντιπολεµικό κίνηµα στον αγώνα για να διαλυθεί το ΝΑΤΟ. 60 χρόνια ΝΑΤΟ είναι αρκετά! Σεβασµός στα δικαιώµατα για όλους τους λαούς και τις µειονότητες. Όχι στις ιµπεριαλιστικές αλλαγές συνόρων, όχι στα προτεκτοράτα.

Να καταργηθούν τώρα τα δυσβάσταχτα εξοπλιστικά προγράµµατα.

Κανένας Έλληνας φαντάρος σε δυνάµεις κατοχής- Να γυρίσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές µονάδες που βρίσκονται εκτός συνόρων - Όχι στράτευση στα 18 - Όχι στράτευση για τις γυναίκες.

Κύπρος Ενιαία - Κυρίαρχη - ανεξάρτητη ενάντια σε διχοτοµικά σχέδια τύπου Ανάν, χωρίς ξένους στρατούς, εγγυητές και βάσεις, µε τους κοινούς αγώνες και τη φιλία των λαών της, ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων.

Αλληλεγγύη σε όλους τους αγωνιζόµενους λαούς και κινήµατα

Για απειθαρχία στους «Ευρωµονοδρόµους» και την αντικαπιταλιστική ρήξη αποδέσµευση από την ΕΕ Όχι στην ΟΝΕ.

Να καταργηθεί τώρα το «Σύµφωνο σταθερότητας».

Όχι στην Ευρωσυνθήκη και σε κάθε εκδοχή Ευρωσυντάγµατος.

Να µην εφαρµοστεί η οδηγία Μπολκενστάιν και συνολικά η πολιτική της ελαστασφάλειας.

Αγώνας για την αποδέσµευση από την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση και για τη διάλυση της Ε.Ε.

Για να ανατραπεί η αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και της Ε.Ε.

Δηµόσια και δωρεάν εκπαίδευση σε όλες τις βαθµίδες.

Ενιαίο 12χρονο σχολείο χωρίς διαχωρισµούς σε γενική και επαγγελµατική εκπαίδευση. Πάλη ενάντια στο σχολείο της αγοράς, και των ταξικών φραγµών. Κατάργηση της βάσης του 10.

Πάλη για την κατάργηση του αντιδραστικού Νόµου-Πλαισίου. Όχι στην πρόσδεση της εκπαίδευσης στις ανάγκες των επιχειρήσεων, όχι στην εντατικοποίηση και την πειθάρχηση. Απεµπλοκή από τις διαδικασίες της Μπολώνια και του Ενιαίου Ευρωπαικού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Όχι στα ιδιωτικά ΑΕΙ, όχι στην οδηγία για τα ΚΕΣ, να κλείσουν όλα τα ΚΕΣ και τα «παραρτήµατα». Όχι στην υπαγωγή της έρευνας στις ανάγκες των επιχειρήσεων και του κεφαλαίου.

Ενάντια στα συµφέροντα του εµπορικό κεφαλαίου, των καρτέλ και των εταιρειών τροφίµων, για να µην περάσει η αγροτική πολιτική της ΕΕ και το ξεκλήρισµα της φτωχής και µεσαίας αγροτιάς

Να µην εφαρµοστεί η νέα ΚΑΠ.

Να µπει φραγµός στα µεταλλαγµένα.

Να µην µετατραπούν οι συνεταιρισµοί σε ΑΕ.

Κατοχύρωση - εγγύηση του εισοδήµατος των φτωχών και µεσαίων αγροτών

Όχι στους περιορισµούς και τις υποχρεωτικές καταστροφές καλλιεργειών που επιβάλλει η Ε.Ε. Σπάσιµο των κυκλωµάτων των εµπόρων και των µεσαζόντων

Ενίσχυση των βιολογικών προϊόντων

Για να υπερασπιστούµε τα δηµοκρατικά δικαιώµατα και τις πολιτικές ελευθερίες Όχι στους τροµονόµους και τις διακρατικές «αντιτροµοκρατικές» συµφωνίες.

Έξω η αστυνοµία από τις διαδηλώσεις. Να αφοπλιστεί η αστυνοµία. Να διαλυθούν όλες οι ειδικές αστυνοµικές δυνάµεις. Όχι στις κάµερες, το ηλεκτρονικό φακέλωµα και την γενικευµένη επιτήρηση.

Αντίσταση στην αυταρχικοποίηση του δικαστικού µηχανισµού.

Κατάργηση όλων των µορφών απαγόρευσης στην απεργία και του θεσµού της πολιτικής επιστράτευσης.

Διασφάλιση των δικαιωµάτων και της αξιοπρέπειας των κρατουµένων - Λιγότερη φυλακή σήµερα για µια κοινωνία χωρίς φυλακή αύριο.

Για να µπει φραγµός σε όλες τις µορφές διακρίσεων και καταπίεσης. Ενάντια στο ρατσισµό, την ξενοφοβία

Για να µην περάσει το νέο Ευρωπαϊκό σύµφωνο και οι αντιµεταναστευτικές πολιτικές.

Πλήρης κατοχύρωση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωµάτων (συµπεριλαµβανοµένου του δικαιώµατος ψήφου) σε όλους

τους µετανάστες που ζουν στη χώρα µας.

Να σταµατήσει η οµηρία των µεταναστών.

Όχι στην κατάργηση και τον περιορισµό του πολιτικού ασύλου. Νοµιµοποίηση όλων των µεταναστών.

Όχι στο σεξισµό και σε όλες τις διακρίσεις µε βάση το φύλο

Κατοχύρωση πραγµατικής ισότητας των φύλων.

Καµιά διάκριση µε βάση τον ερωτικό προσανατολισµό.

Κάτω τα χέρια από τις γυναίκες - όχι στην κατάργηση των συνταξιοδοτικών και άλλων ρυθµίσεων υπέρ των γυναικών.

Για την προστασία του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων

Προστασία του περιβάλλοντος και ποιότητα ζωής για όλους.

Όχι στα σχέδια για πυρηνική ενέργεια. Όχι στη χρήση λιθάνθρακα.

Υπεράσπιση - διεύρυνση των ελεύθερων χώρων, του πρασίνου και των δασικών εκτάσεων. Όχι στα νέα χωροταξικά σχέδια. Όχι στις αλλαγές χρήσης γης προς όφελος των επιχειρηµατικών σχεδιασµών.

10. Εµείς που συνδιοργανώνουµε αυτή την εκδήλωση συναντηθήκαµε µέσα στους µεγάλους αγώνες. Από τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και τις µεγάλες απεργίες µέχρι το Δεκέµβρη της εξέγερσης. Ξέρουµε ότι η δύναµη βρίσκεται στα κινήµατα ενάντια στη λιτότητα, την καταστολή, το ρατσισµό, το κεφάλαιο και την Ε.Ε., στον κόσµο που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Δίνουµε καθηµερινά τη µάχη για να είναι οι αγώνες µαχητικοί και νικηφόροι, για να µην πληρώσουν οι εργαζόµενοι και η νεολαία την κρίση των καπιταλιστών, για να ανατραπεί η κυρίαρχη πολιτική. Θέλουµε να βαδίσουµε ενωτικά µέσα στα µεγάλα µέτωπα της περιόδου

Στους αγώνες ενάντια στα κλεισίµατα και τις απολύσεις, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για αυξήσεις στους µισθούς και προσλήψεις.

Στην προσπάθεια για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήµατος σε ρήξη µε τον υποταγµένο συνδικαλισµό που σήµερα κυριαρχεί στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔ 1. Θέλουµε οι αγώνες και τα σωµατεία να είναι στα χέρια των ίδιων των εργαζοµένων και όχι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας,

Παλεύουµε για τον αγωνιστικό συντονισµό των ίδιων των συνδικάτων και για τη δηµιουργία νέων σωµατείων εκεί που δεν υπάρχουν. Θέλουµε αγώνες αποφασιστικούς, διαρκείς και νικηφόρους ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, το σύγχρονο δουλεµπόριο.

Στην πάλη για ένα µαχητικό κίνηµα της νεολαίας που παίρνοντας το νήµα από τους αγώνες των προηγούµενων χρόνων και την εξέγερση του Δεκέµβρη να οδηγήσει στην οριστική ανατροπή των εκπαιδευτικών «µεταρρυθµίσεων».

Στην κλιµάκωση των αντιιµπεριαλιστικών κινητοποιήσεων, στην αλληλεγγύη στα κινήµατα που αντιστέκονται, στο συντονισµό µε το διεθνές αντιπολεµικό κίνηµα. Για να σταµατήσει η εµπλοκή της Ελλάδας στις ιµπεριαλιστικές εκστρατείες των ΗΠΑ, του ΝΑ ΤΟ και της ΕΕ. Για να στηρίξουµε την παλαιστινιακή αντίσταση και να αποµονώσουµε το κράτος του Ισραήλ.

Στην πάλη ενάντια στο ρατσισµό, την ξενοφοβία και όλες τις µορφές διακρίσεων. Για να βάλουµε φρένο στις ρατσιστικές επιθέσεις της κυβέρνησης σε συνεργασία µε το ΛΑΟΣ και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Για πλήρη δικαιώµατα στους µετανάστες και τους πρόσφυγες ενάντια στο Σύµφωνο Παυλόπουλου-Σαρκοζί-ΕΕ.

Στον αγώνα για τα σύγχρονα δηµοκρατικά δικαιώµατα απέναντι στην αντεπίθεση του κρατικού αυταρχισµού και την τάση περιορισµού του δικαιώµατος στη συλλογική δράση.

Στην πάλη για την υπεράσπιση του φυσικού περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων.

Εµείς που πήραµε την πρωτοβουλία για τη συζήτηση στο Σπόρτινγκ δηλώνουµε ότι µας ενώνει η κοινή αναζήτηση για µια δυνατή και ενωτική αριστερά, αντικαπιταλιστική και επαναστατική. Αρνούµαστε τη λογική της ήττας και του συµβιβασµού. Γι' αυτό και λέµε ότι πρέπει να υπάρξουν τώρα αποφασιστικά βήµατα στην πολιτική ενότητα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την κοινή δράση σε όλα τα επίπεδα.

Ως αποτέλεσµα όλων των παραπάνω εµείς που καταθέτουµε αυτό το

κείµενο κοινού προβληµατισµού, δυνάµεις και αγωνιστές της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς:

-Προωθούµε ακόµα πιο αποφασιστικά την κοινή µας δράση στο πλευρό των εργαζόµενων και της νεολαίας στους αγώνες που έρχονται. Βαθαίνουµε τις σχέσεις ισοτιµίας, αµοιβαίου σεβασµού, ειλικρίνειας και συντροφικότητας ανάµεσά µας.

-Ενισχύουµε το συντονισµό µας σε πολιτικό επίπεδο και συγκροτούµε Πρωτοβουλία για την Ενότητα και την Κοινή Δράση της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, σεβόµενοι την αυτοτέλεια κάθε οργάνωσης.

-Απευθύνουµε ανοιχτό κάλεσµα σε όλες τις δυνάµεις και τους

αγωνιστές της επαναστατικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς για να συµµετέχουν και να στηρίξουν ενεργά την κοινή µας προσπάθεια.

-Επιδιώκουµε την ενεργή συµµετοχή όλων των αγωνιστών

ενταγµένων και ανένταχτων σ' αυτή την προσπάθεια και γι' αυτό προχωρούµε στη διοργάνωση εκδηλώσεων - συζητήσεων και πρωτοβουλιών σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, καθώς και συντονιστική επιτροπή της Πρωτοβουλίας.

-Επιδιώκουµε την παρέµβασή µας στις εκλογικές µάχες, που θα

υπηρετεί και θα ενισχύει τους ταξικούς αγώνες της περιόδου αλλά και τη

συγκρότηση του ρεύµατος της επαναστατικής κι αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

http://www.nka.gr/downloads/koinokeimeno.pdf

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...