24/7/09

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΥΤΑΠΑΤΩΝ!!!!!


Το πράμα έχει μπλεχτεί με το κράτος, το σύστημα και την κυβέρνηση, να σχεδιάζουν να ελέγξουν κάθε πτυχή της ζωής μας. Θεωρώντας μας λίγο, πολύ, όλους ένοχους , που κάθε στιγμή, θα πρέπει να επιβεβαιώνουμε την υποταγή μας στους ηγεμόνες, στην αυτοκρατορία και στους αυτοκράτορες.


Αχ πως κατάντησε η πολιτεία της ισότητας, της ελευθερίας και της αδελφότητας; Τι δημοκρατία είναι αυτή που αντιμετωπίζει τους πολίτες ως υπηκόους της; Και που πήγε ο Ορθός Λόγος, που θα χειραφετούσε τα ήθη , τις δομές και τους πολίτες.


Εν τέλει αυτό ήταν το διακύβευμα του διαφωτισμό και του φιλελευθερισμού˙ ένα σύστημα που οριζόντια και κάθετα αποικίζει τα πάντα, για να αυτοσυντηρηθεί, διαλύοντας κάθε οργανικό κοινωνικό δεσμό- κατακερματίζοντας τα κοινωνικά υποκείμενα- με στόχο την κυριαρχία του. Ύστερα από το «υπαρκτό σοσιαλισμό», αυτό που μπαίνει σε κρίση, είναι ο ακόμη πιο υπαρκτός ολοκληρωτικός καπιταλισμός και κάθε ιδεολογία και μυθολογία χάνει τις νομιμοποιητικές αρχές.


Και όμως δεν ήταν πάντα έτσι: Πριν από εκατοντάδες χρόνια η κυριαρχία των ισχυρών , εκφραζόταν με δυο αρχες˙ τον βασιλιά σε όλες τις παραλλαγές του και τον θεό σε όλες πάλι τις παραλλαγές του. Έχοντας ως βάση την μυθολογία που «καρπώνονταν» για λογαριασμό των εξουσιών την παιδευτική λειτουργία και αξία των μύθων.


Μύθοι που αναδείκνυαν ένα αρχετυπικό Λόγο που λειτουργούσε με βάση την μέριμνα και την επιβίωση της κοινότητας. Αρχετυπικός Λόγος που μετατρεπόταν σε ιδεολογία στα χέρια των κυρίαρχων εκείνης της εποχής, «καθοδηγώντας» εξουσιαστικά τις σχέσεις των ανθρώπων.


Σιγά , σιγά και με ένα άκρως αντιφατικό και συγκρουσιακό τρόπο, ο Λόγος, ο Ορθός Λόγος αυτονομείται, τοποθετώντας τα ζητούμενα από την πλευρά των ανθρώπινων πραγμάτων, ανθρωποκεντρικά θα λέγανε κάποιοι.


Με κορυφαία στιγμή κατά την αρχαιότητα την αρχαία Ελλάδα, την Άμεση Δημοκρατία, την Ελληνική Φιλοσοφία. Αυτό τον κοντά ένα αιώνα- τον χρυσό αιώνα- που επικαθόρισε το ρου των εξελίξεων από κει και εντεύθεν. Αποδεικνύοντας πως υπάρχουν ιστορικές στιγμές που ο χρόνος πυκνώνει και οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητες που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν.


Έπρεπε να περάσουν πάνω από 1000 χρόνια για να ξαναβγεί το κλασικό ιδεώδες καθαρό και αυτόνομο στο ιστορικό γίγνεσθαι Με δυο ίσως διαφοροποιήσεις˙ κάποιες στιγμές του Βυζαντίου και του Μεσαιωνικού Ισλάμ που ετοίμασαν την επιστροφή του κλασικού ιδεώδους.

Το κλασικό ιδεώδες έγινε Αναγέννηση, έγινε διαφωτισμός , που πατώντας πάνω στην κυριαρχία ενός νέου τρόπου παραγωγής, του Κ.Τ.Π, έγινε ο νέο ιδεολογικός χάρτης του νέου κόσμου.

Όχι όμως δίχως συγκρούσεις, ανταγωνισμούς, πόλεμους και επαναστάσεις. Η κυριαρχία του Ορθού Λόγου , η ισότητα, η ελευθερία και η αδελφότητα, πέρασε μέσα από την πληβειακή Γαλλική Επανάσταση, μέσα από τον επαναστατικό τρόμο του Ροβεσπιέρου - Σαιν Ζυστ. Αρχίζοντας να βαλτώνει, με την συμμαχία των αστών με τους φεουδάρχες, χορεύοντας πάνω στα κομμένα κεφάλια του Ροβεσπιέρου και του Σαιν Ζυστ. Για να ολοκληρωθεί στα ματωμένα σώματα των κομμουνάρων και στην σκλαβιά που έφερε στο τρίτο κόσμο ο Διαφωτισμός της Δύσης. Επιβεβαιώνοντας πως εν πολλοίς τα πράματα και τα γεγονότα διαμεσολαβουνται με βάση την ισχύ και όχι την ηθική.

Ο Ορθός Λόγος, ο φιλελευθερισμός στα χέρια των νέων κυρίαρχων πολύ γλήγορα έγινε η νέα ιδεολογία, η νέα μυθολογία της νέα αστικής τάξης, που θεοποιούσε το άτομο απέναντι στην συλογικότητα και την κοινότητα. Βάζοντας το κράτος , είτε στην Χομπιανή του εκδοχή, είτε στην Ρουσωική του εκδοχή, ως διαιτητές των πραγμάτων. Ένα μηχανισμό που έλυνε τις διενέξεις των ιδιωτών. Εξάλλου σε σύντομο χρονικό διάστημα ο ιδιώτης – δηλαδή ο ηλίθιος κατά τους αρχαίους Έλληνες – απέκτησε μεγαλύτερη αξία από τον πολίτη. Ο πολίτης που δεν ήταν απλώς ο κάτοικος μιας πόλης, αλλά ο φορέας της εξουσίας της δημοκρατίας. Το ενεργό υποκείμενο που πάνω του η πολιτεία βασίζει την ισότητα, την Ελευθερία, την Αδελφότητα.


Όλα αυτά όμως πολύ γλήγορα μετετράπησαν σε ένα ιδεολογικό μηχανισμό μιας οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που είχε ως στόχο την παραγωγή κέρδους των πιο ικανών, και καπάτσων εγκληματιών απέναντι στην μεγάλη πλειοψηφία, όπως δείχνει και Μ Μπρεχτ στην καταπληκτική «Όπερα της Πεντάρας».


Καπάτσοι απατεώνες και εγκληματίες που νομιμοποίησαν και νομιμοποιήθηκαν από την παλαιά και νέα εξουσία , μετατρέποντας το Ορθό Λόγο σε εργαλείο, για την ισχυροποιήσει της εξουσίας τους.


Φυσικά τα ίδια ιδεολογικά πλαίσια και οι μεταλλάξεις αυτών -όπως γινόταν και παλιότερα με τις θρησκείες- χρησιμοποιήθηκαν και για την αμφισβήτηση του συστήματος από την πλευρά των καταπιεσμένων, δίχως ιδιαίτερη επιτυχία για τα συμφέροντα τους. Πλην όμως κρατούσαν άσβεστη- μέχρι και πρόσφατα- την φλόγα των απελευθερωτικών μαγμάτων της ισότητας- ελευθερίας- Αδελφότητας.


Για να έχει κάτι επιτυχία θα πρέπει να κινείται σε ένα κοινότοπο νέο και ριζικά διαφορετικό πλαίσιο, απαντώντας σε ανάγκες και αναγκαιότητες της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου. Ο Διαφωτισμός σε σχέση με τις παλαιότερες αντιλήψεις ήταν ακριβώς αυτό το πράγμα. Έβαζε τα πράγματα σε μια τελείως διαφορετική μεθοδολογική , πολιτική και φιλοσοφική βάση. Κατέβαζε τα πράγματα από το θεό στον άνθρωπο , θεοποιώντας τον άνθρωπο. Έναν άνθρωπο βέβαια που μάλλον ήταν ανώριμος να αντέξει κάτι τέτοιο.


Με αποτέλεσμα σε ένα φιλοσοφικό και πολιτικό επίπεδο να ξανατοποθετήσει την ισότητα, την ελευθερία και την αδελφότητα˙ τον Ορθό Λόγο, τόσο ψηλά , που από κει να τα θαιάτε ως ηθικές κατηγορικές προσταγές. Συνεχίζοντας να κουβαλά σιωπηλός τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, δίχως καν το όπιο που του έδινε η θρησκεία. Όπιο που τον κοίμιζε αλλά και τον χαλάρωνε από τον βάρος των αλυσίδων.


Η απομάγευση του κόσμου, δεν οδήγησε στην χειραφέτηση του, αλλά στην οικοδόμηση νέων θεών, νέων φετίχ και τοτέμ, που μοιάζουν με το «χρυσό βόδι» των άπιστων ισραηλινών στην έρημο. Ένας πολυθεϊσμός με βάση την ύλη˙ χρήμα, εμπορεύματα, θέαμα, τεχνική…κυβερνάνε την ζωή μας τις τελευταίες δεκαετίες , επιτείνοντας την πολύμορφη αποξένωση από την κοινότητα, τους άλλους και στο τέλος από τον ίδιο μας τον εαυτό.


Οδηγώντας στον πλήρη αποικισμό των πάντων από το κεφάλαιο και το εμπόρευμα , ύστερα και από την ήττα των επαναστάσεων του 20ού αιώνα. Με αποτέλεσμα την εξαφάνιση της επαναστατικής προοπτικής που είχε ως στόχο να μας βγάλει από την έρημο και θα μας πήγαινε στην γη της απαγγελίας. Με αποτέλεσμα και την πιο βαθιά κρίση του ίδιου του συστήματος που από δω και πέρα θα τρώει τις σάρκες της για να επιβιώσει, ελλείψει ίσως βαρβάρων, εξω από αυτό.


Το ερώτημα που πλανάτε είναι καθοριστικό: Τα επαναστατικά προταγματα που καθόρισαν τον 20ό αιώνα - ιδιαίτερα ο Μαρξισμός - είναι το ριζικά καινούργιο που θα λύσει- σε θετική κατευνθυση- τις αντιφάσεις του καθεστωτικού πλέον διαφωτισμού; Και που σήμερα βρίσκεται σε μια πρόσκαιρη υποχώρηση , κάτω από το βάρος λανθασμένων πολιτικών στα συστήματα του υπαρκτού σοσιαλισμού;


Ήταν μια ριζοσπαστική εκδοχή τους που ανανέωσαν τον υπάρχον κυρίαρχο διακύβευμα, προτού χαθεί -εν τω σύνολο- στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εργασίας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και του ολοκληρωτικού καπιταλισμού;


Ή ήταν και είναι ένα μεταβατικό ιδεολογικό , πολιτικό σύμπαν - ιστορικά αναγκαίο για τον 20ό αιώνα- που θα διαμορφώσει το επόμενο διάστημα, τους όρους μιας πολύμορφα επαναστατικής επαναθεμελίωσης στο 21ό αιώνα; Όπως αντίστοιχα παραδείγματα υπήρχαν από τις αρχές του Μεσαίωνα, εκφράζοντας τον συνεχή πόθο και πάθος του πλήθους για απελευθέρωση;


Το μέλλον θα απαντήσει ,προς το παρόν , καλό καλοκαίρι!!!!!


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ



Μετά από χρόνια είσαι σέ λάθος δρόμο athens indymedia


Μιά καλόπιστη κριτική μέ αφορμή τήν άρνηση τού athens indymedia νά πάρει θέση στό σοβαρό πολιτικό ζήτημα τής επίθεσης φασιστοειδών καί μηδενιστών ενάντια στόν χώρο εκδήλωσης τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ στήν Νομική Σχολή,στίς 18/7/09

Στο ATHENS INDYMEDIA υπαρχει μια απαντηση των διαχειριστων του, http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1061717
στο οποιο εξηγουν γιατι δεν δημοσιευσανε τις καταγγελιες και τις αναφορες για τα γεγονοτα εξω απο την Νομικη Σχολη,στις 18/7/09,εναντια σε πολιτικη εκδηλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απο φασιστοειδη που εχουν τοση σχεση με τον αναρχισμο οσο το Κρατος με την Ανθρωπια και την Δικαιοσυνη!

Επειδη στο τελος του κειμενου τους επιδιωκουν,οπως λενε,τον διαλογο και την επικοινωνια,ας δεχθουν ευγενικα και φιλοξενα και την δικη μας απαντηση.

α/το athens indymedia ξεκινησε πραγματι σαν σελιδα αντιπληροφορησης,συμμετειχαμε πολλοι απο εμας,αλλα στην πορεια αποδειχθηκε ανικανη να διαχειρισθει την μεγαλη ευθυνη και την χρησιμοτητα της!

Με την σταση του "Ποντιου Πιλατου" που εξακολουθει να κρατα σε τραμπουκικες ενεργειες ατομων που δεν εχουν σχεση με τον αναρχισμο,την φιμωση και την λογοκρισια που επιβαλλει σε χρηστες που εχουν διαφορετικη αποψη και επιλογες στο κινημα,ανοιγει ΜΟΝΟ ΤΟΥ το athens indymedia τον δρομο της καταστολης απο το Κρατος και διαλυει τις συμμαχιες που μεσα στο κινημα θελουν να σταθουν στο πλευρο της λειτουργιας του.

Θα πρεπει ομως και αυτοι να κανουν ενα βημα μπροστα και οχι χιλια πισω που θυμιζουν το κατωτερο επιπεδο εφημεριδων και καναλιων αστικης μαζικης "ενημερωσης"!

β/Ειναι "ποιοτητα" στην αντιπληροφορηση και "ειδηση" οι εκατονταδες "αναληψεις ευθυνης",οι εκατονταδες αστοχες και πολιτικαντικες ενεργειες,η καταναλωση αντιμπατσικης βιας στην Χ.Τρικουπη και γυρω απο τα Εξαρχεια,η εκτονωση διαφορων χρηστων με ακατανομαστο "αντιεξουσιαστικο" φρασεολογιο,με χυδαια και υβριστικα σχολια,αρθρα και συζητησεις "της ωρας"(εκει αραγε γιατι δεν πεφτει "ψαλιδι"?)και δεν αξιζουν της δημοσιευσης οι φασιστικες πρακτικες των τραμπουκων εναντια στην εκδηλωση των συντροφων/σσων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 18/7/09?

γ/Ειναι "απολιτικη διαδικασια" οι συνεχεις τραμπουκισμοι εναντια σε συντροφους ή όχι, μεσα και εξω απο το κινημα?

Τοτε με αυτη την "λογικη" αποκλεισμου της πληροφορησης θα επρεπε οι επιθεσεις στην βιλα Αμαλιας απο φασιστες,η χειροβομβιδα στο Δικτυο στα Εξαρχεια,σε πολιτικα στεκια και χωρους και για τοσα αλλα γεγονοτα που εχουν καταγραφει στο athens indymedia(και καλως εγινε)να ειχαν περασει και αυτα απο λογοκρισια και να ειχαν υποβαθμισθει απο την διαχειριστικη του ομαδα!

Γιατι αυτη η επιλεκτικη λογοκρισια την ωρα που ο φασισμος(με ολα τα προσωπα του) κερδιζει επικινδυνα εδαφος στην κοινωνια?

Στο athens indymedia,στο οχι και τοσο μακρινο παρελθον,για μερες τον Νοεμβρη του 2003,φιλοξενησατε μια αρκετα σοβαρη εσωκινηματικη "ματσο" και τραμπουκικη ενεργεια στην οποια ειχε γινει και μια μεγαλη συζητηση.

Μιλαμε για τον ξυλοδαρμο του γνωστου συντροφου μας Παπαδοπουλου Παναγιωτη(γνωστου ως "Καϊν"),στα Προπυλαια http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=163474 απο τραμπουκους και φασιστοειδη της ιδιας "κατηγοριας" και "νοοτροπιας" που εδρασε στις 18/7/09(και οχι μονο εκει)εξω απο την Νομικη Σχολη.

Μιας φασιστοειδους αντιληψης που κυκλοφορει αναμεσα μας,κατασκευαζει οποτε θελει και για οτι θελει "εχθρους" και λυνει τις "διαφωνιες" που εχει με το ανεγκεφαλο της των ναζιστικων μεθοδων!

Γιατι η επιθεση εκεινη που ειχε τα ιδια εσωκινηματικα χαρακτηριστικα παρουσιασθηκε και σχολιασθηκε στην ιστοσελιδα σας και γιατι οχι η τωρινη επιθεση στους συντροφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ?

Η αποφυγη του athens indymedia να αναφερθει ή να αφησει τους συντροφους/σσες απο ολες τις συνιστωσες και τα ρευματα του κινηματος να εκφρασθουν κριτικα και ελευθερα για αυτες τις καταστροφικες για ολους μας ομαδες και ατομα,φοβομαστε πως μονο πληγμα ειναι στην εναλλακτικη πληροφορηση!

Η ομαλη λειτουργια και προσφορα της ιστοσελιδας σας διαχειριστες του athens indymedia δεν θα προκυψει απο την "καλυψη" επαναλαμβανομενων τραμπουκισμων,λυντσαρισματων και χουλιγκανισμων μεσα ή εξω απο το κινημα αλλα απο την καταγγελια και συγκρουση με αντιαναρχικες φραξιες και συμμοριες που εκθετουν και προσβαλλουν ολο τον αναρχικο χωρο,τον ιδιο τον αναρχισμο και το ελευθεριακο πνευμα συμβιωσης και συζητησης με οτι διαφορετικο υπαρχει διπλα μας ή μεσα στο κινημα!

Κανεις δεν σας κατηγορει οτι "καλυπτετε αναρχικους με ολα τα σχετικα κοσμητικα επιθετα που τις συνοδευουν.......",κανετε τα "στραβα ματια",μια τακτικη εντελως λανθασμενη, σε φασιστες που βρωμιζουν τον αναρχικο χωρο με χιτλερικα και μουσολινικα δηλητηρια!

Δηλητηρια που οσο μενουμε αμετοχοι και ανεκτικοι απεναντι τους θα μετατρεψουν την Γη για Ελευθερια σε ελευθερο πεδιο βολης και κατοχης για καθε ειδους εξουσιαστικη βαρβαροτητα!

Αντιθετα με οτι λετε, η εμπειρια του παρελθοντος εχει αποδειξει οτι οσο γυριζουμε το προσωπο στο προβλημα,οσο δεν "ακουμπαμε το χερι στην πληγη",οσο δεν παιρνουμε θεση για τα "κακως κειμενα" και τα απαραδεκτα αυτα ζητηματα που συμβαινουν εντος του αναρχικου χωρου ιδιως τα τελευταια χρονια,οσο η οργανωση και η συγκροτηση του αναρχικου χωρου παραμενει ενα "απιαστο ονειρο" που κολυμπα στην θεωρια και απεχει απο την πραξη,τοσο ΘΑ ΔΙΑΙΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΝΤΡΟΠΗ ως αναρχικοι/κες παρομοια και ισως και χειροτερα γεγονοτα με "ματσο τσαμπουκαδες",υβριστες και ρουφιανους που κοβουν με σπασμενα μπουκαλια το σωμα,τον λαιμο και την τιμη του αναρχικου χωρου!

Η διαχειριστικη ομαδα του athens indymedia αποφασισε να μην γινει "ρινγκ" η ηλεκτρονικη της σελιδα!

Σεβαστο και ειναι δικαιωμα της!

Το οτι ομως και εμεις δεν θα επιτρεψουμε ο αναρχικος χωρος να γινει "ρινγκ" απο κοινους τραμπουκους και φασιστοειδη που σε καμια περιπτωση ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΟΥΜΕ "συντροφικα",θεωρουμε πως ειναι και εμας δικαιωμα μας να υπερασπισθουμε τους αγωνες μας με οτι κοστος και αν εχει αυτο!


Κορινθος 22/7/09
"Ελευθεριακη Οροσειρα Αλληλεγγυης"
αναρχικη/ελευθεριακη πρωτοβουλια στα νοτια
Αθηνα,Κορινθος,Αιγιο και Πατρα

21/7/09

Η ακροδεξιά πανούκλα εναντίον της Τέχνης και της ανθρωπιάς


Τελικά άλλη μία μουσική εκδήλωση συναδέλφωσης Ελλήνων και μεταναστών δεν έγινε μετά την επέλαση των ανθρωποειδών της ακροδεξιάς. Ήταν η δεύτερη μετά την Πλατεία Αττικής στις 16 Ιουλίου. Αυτή τη φορά στον Αγ. Παντελεήμονα. Και ρωτάω λοιπόν κάθε άνθρωπο που έχει αντιληφθεί που μας οδηγούν τα ακροδεξιά απόβλητα. Θα το ανεχτούμε για πολύ αυτό; Θα αποφασίζουν οι φασίστες που θα γίνονται μουσικές εκδηλώσεις και με ποιους; Η αστυνομία που κανένας δε την κάλεσε θα απομακρύνει τους καλλιτέχνες και θα αφήνει τις συμμορίες των ΚΥΠατζήδων και παρακρατικών να σπάνε ανενόχλητες τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις; Τι λένε για όλα αυτά τα κόμματα της Αριστεράς που παραθερίζουν αυτό το διάστημα; Τι λένε οι πολίτες αυτής της χώρας που βλέπουν το αυγό του φιδιού να έχει εκκολαφθεί;

Η αλήθεια είναι ότι και η Συναυλία αυτή δεν έγινε. Όπως μου είπε ο άνθρωπος που είχε τα μηχανήματα κάποιοι κανίβαλοι ανενόχλητοι και πριν ακόμα μαζευτεί κόσμος και πάει η ορχήστρα με τους τραγουδιστές προξένησαν ζημιές στη μικροφωνική και ο άνθρωπος τη μάζεψε άρον άρον. Η αστυνομία που εμείς είχαμε ζητήσει να μην έρθει τελικά μάλλον διευκόλυνε τους κανίβαλους να ρημάξουν όπως είχαν προειδοποιήσει, τα μηχανήματα.

Χωρίς μικροφωνική συναυλία δεν μπορεί να γίνει. Παράλληλα διάφορα φασιστοειδή άρχισαν να γράφουν σχόλια σε διάφορες ιστοσελίδες λέγοντας ότι τα γράφω εγώ!!!
Εμένα με ειδοποίησαν λίγο πριν φύγω από το σπίτι μου ότι η Συναυλία δε θα γίνει γιατί κάποιοι «κάτοικοι» κατέστρεψαν τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις και κινδυνεύει η ζωή μου!!! Στην πραγματικότητα καμιά 30ριά αποβλακωμένοι ήταν αυτοί που σε λίγα λεπτά έκαναν τη ζημιά και του Δήμου του ήρθε κουτί να ακυρώσει και αυτή τη Συναυλία. Στις 9 το βράδυ μαζί με δύο συντρόφους πήγα στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα και δεν υπήρχε ψυχή από τους παλικαράδες της χρυσής αυγής και τους «πατριώτες» μπαταρισμένους. Μιλήσαμε με μετανάστες – η πλατεία ήταν γεμάτη από μετανάστες – και οι περισσότεροι δεν είχαν αντιληφθεί τίποτα απ’ όσα γράφουν οι φαντασμένοι ακροδεξιοί υπάλληλοι του Μαρκογιαννάκη.

Πριν από λίγο γύρισα και είμαι οργισμένος με τη στάση ορισμένων συντρόφων που δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι μπορούμε να κάνουμε και πάλι τις πλατείες και τις γειτονιές ελεύθερες για όλους τους ανθρώπους χωρίς την απειλή των μελανοχιτώνων. Οργισμένος που το κράτος χρησιμοποιεί ακροδεξιά αποβράσματα για να κάνει τη δουλειά του και ταυτόχρονα με την αφασία μεγάλου μέρους του κινήματος που αδιαφορεί και αφήνει να χάνονται ευκαιρίες συναδέλφωσης με τους μετανάστες εργάτες με τη βοήθεια και της Τέχνης.

Τη Συναυλία την χρηματοδότησε ο Κακλαμάνης λένε κάποιοι ντούροι επαναστάτες που χρησιμοποιούν καθημερινά χώρους που χρηματοδοτεί το κράτος. Τη με νοιάζει εμένα ποιος θα δώσει ένα μεροκάματο στους μουσικούς όταν εμένα μου δίνεται η ευκαιρία να χτυπήσω το ρατσισμό και να σπάσω το άβατο των φασιστών; Φυσικά δεν θα πηγαίναμε στον Αγ. Παντελεήμονα να κάνουμε επανάσταση. Να παίξουμε μουσική θα πηγαίναμε για τους κατοίκους της περιοχής Έλληνες και μετανάστες. Όμως αυτό και μόνο θα ήταν μία νίκη. Γιατί θα έβαζε στην άκρη τα ακροδεξιά σκατά.

Όπως έγιναν τα πράγματα μάλλον ήρθε κουτί και για το Δήμο που μετά την ακύρωση της Συναυλίας στην πλατεία Αττικής έκανε το παν να μην γίνει και η σημερινή. 3 το μεσημέρι και μετά από αλλεπάλληλες πιέσεις μας δέχτηκε ο Δήμος να πει το ΟΚ για τη Συναυλία. Χωρίς να κάνει διαφήμιση, μέχρι και υπάλληλοι του δήμου αγνοούσαν ότι θα γίνει αυτή η Συναυλία.
Τελικά άλλη μία μουσική εκδήλωση συναδέλφωσης Ελλήνων και μεταναστών δεν έγινε μετά την επέλαση των ανθρωποειδών της ακροδεξιάς. Ήταν η δεύτερη μετά την Πλατεία Αττικής στις 16 Ιουλίου. Αυτή τη φορά στον Αγ. Παντελεήμονα. Και ρωτάω λοιπόν κάθε άνθρωπο που έχει αντιληφθεί που μας οδηγούν τα ακροδεξιά απόβλητα. Θα το ανεχτούμε για πολύ αυτό; Θα αποφασίζουν οι φασίστες που θα γίνουν μουσικές εκδηλώσεις και με ποιους; Η αστυνομία που κανένας δε την κάλεσε θα απομακρύνει τους καλλιτέχνες και θα αφήνει τις συμμορίες των ΚΥΠατζήδων και παρακρατικών να σπάνε ανενόχλητες τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις; Τι λένε για όλα αυτά τα κόμματα της Αριστεράς που παραθερίζουν αυτό το διάστημα; Τι λένε οι πολίτες αυτής της χώρας που βλέπουν το αυγό του φιδιού να έχει εκκολαφθεί;


http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=6837&mode=thread&order=0&thold=0

20/7/09

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΠΑΝΩ» ΚΑΙ ΤΩΝ «ΚΑΤΩ»


Ζούμε την εντονότερη κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού εδώ και πολλές δεκαετίες˙ όχι πως το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα είχε ξεφύγει ποτέ και με ενα συνολικό τρόπο , από την κρίση του μακρού κύματος του 1974. Απεναντίας η επιτυχία του συστήματος από το 1974 έως τα τώρα είχε ως βάση την διαχείριση των επιπτώσεων της κρίσης του 1974.

Μια επιτυχία που φυσικά είχε ως βάση της το βάθεμα της εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας( πολύμορφοι συνδυασμοί σχετικής με απόλυτης υπεραξίας), την εκμετάλλευση των φυσικών πηγών, των ενεργειακών ροών˙ την εφεύρεση νέων πεδίων εκμεταλλευτικής του δράσης( γενετικό υλικό, νέες τεχνολογίες, υπεράσπιση της πνευματικών δικαιωμάτων, εκμετάλλευση του ελεύθερου χρόνου, δημόσιου τόπου και χώρου, εκμετάλλευση της ανθρώπινης εμπειρίας και επινοητικότητας). Δηλαδή ένας καπιταλισμός που δεν αφήνει πεδίο χωρίς να οικοδομήσει τείχη μιας ακόμη πιο βαθιάς και πολύμορφης περιχαράκωσης των «κοινών» και εκμετάλλευσης. Με αλλά λόγια ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός.

Αυτό όχι μόνο δεν αναιρεί αλλά και οξύνει τις αντιφάσεις και τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Τόσο στην σχέση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, στην ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση στους επιμέρους κοινωνικούς σχηματισμούς, όσο και στα πεδία σύγκρουσης που αυλακώνεται στο παγκόσμιο καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό πλέγμα.

Κατά τα συνέπεια ήταν θέμα χρόνου οι ριζικές αντιφάσεις του συστήματος να ξαναβγούν στην επιφάνεια σε ακόμη πιο οξεία μορφή. Μια κρίση που δεν έχει βρει ακόμη τις απαντήσεις της που θα το βγάλουν από την κρίση του. Αν στην κρίση του 1929, επιλέχθηκε να αναλάβει το κράτος να σώσει τον καπιταλισμό και να αναπτύξει την βιομηχανία και τις νέες παραγωγικές δυνάμεις , ύστερα από την καταστροφή των παλαιών δυνάμεων στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο˙ αν το 1972 σε αντίθετη κατεύθυνση, επιλέχθηκε να ιδιωτικοποιηθεί το σύμπαν, για να δημιουργηθούν νέα πεδία παραγωγής κέρδους και υπεράξιας, τι μέλει σήμερα να επιλεχθεί;

Γνωρίζοντας βέβαια πως και στις δυο περιπτώσεις , αλλά και σε αυτές που θα ακολουθηθούν στο μέλλον , αυτό που προέχει είναι το βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, με στόχο να σταματήσει η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους.

«ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ» VS ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

Σε αυτό το μοτίβο, στα πλαίσια αυτής της συγκυρίας, συγκρούονται δυο, όχι και τόσο καθαρές, επιλογές: Η πρώτη κινείται σε μια σοσιαλφιλελεύθερη κατεύθυνση. Είναι ένας συνδυασμός αγοράς, κράτους και κοινωνικής οικονομίας. Με στόχο την «κατασκευή» νέων πεδίων παραγωγής κέρδους και υπεράξιας.

Όπως π,χ είναι η πολιτική της «πράσινης ανάπτυξης» με στόχο να καθαρίσει το περιβάλλον από τις «αμαρτίες» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μα τι τραγική ειρωνεία, αφού το καπιταλιστικό σύστημα μόλυνε το περιβάλλον για το κέρδος , τώρα θα τον καθαρίσει , για να ξαναβγάλει κέρδος. Φυσικά πετώντας ή θάβοντας τα απόβλητα που θα μείνουν στον τρίτο και τον τέταρτο κόσμο

Η πολιτική της «πράσινης ανάπτυξης» συνδυάζεται με επενδύσεις σε τομείς εντάσεως εργασίας , αλλά και φτηνής εργασίας. Τομείς όπως ο τουρισμός , η διασκέδαση, ο πολιτισμός , αλλά και τομείς όπως η έρευνα, η υγειά, η παιδεία καλούνται να παράγουν κέρδη, για να στηριχθούν οι επενδύσεις της «πράσινης ανάπτυξης». Αυτό φυσικά προϋποθέτει ενα επιτελικό και δυναμικό κράτος για να καθοριστούν οι όροι του παιχνιδιού, τόσο μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, όσο και μεταξύ του κεφαλαίου-εργασίας.

Αυτή η σχεδόν μεταφορντική λογική ανάπτυξης δεν έχει και πολλά κοινά με παλαιές σοσιαλδημοκρατικές ρυθμίσεις , όπως αυτή που ζήσαμε στην χρυσή 35ατία. Απεναντίας κινείται σε μια ακριβώς αντίθετη οπτική. Σε μια γραμμή ενίσχυσης της ελαστικής εργασίας και περαιτέρω κατακερματισμού των συλλογικοτήτων των εργαζόμενων.

Καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα που βάζει στο κέντρο της εκμετάλλευσης τις κοινωνικές σχέσεις , τις συμπεριφορές, τις εμπειρίες, την ανθρώπινη επινοητικότητα και φαντασία, τον άνθρωπο και την φύση ως ολότητα.

Ως αντάλλαγμα σε αυτό το άκρως ανασφαλές περιβάλλον η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία προτείνει την πολιτική της ελαστικοασφαλείας. Ευέλικτοι εργαζόμενοι που θα έχουν αποκούμπι το κράτος για να μην «πεθάνουν» στην ψάθα.

Η δεύτερη κινείται σε πιο νεοφιλελεύθερα και μονεταριστικά μοντέλα. Μοντέλα που λόγω της οικονομικής συγκυρίας αναγκάζονται να επαναπροσεγγίσουν λογικές ενός κορπορατικού κοινωνικού συμβολαίου, αλλά όχι μακριά από την λογική της ελαστικοασφάλειας. Σε συνδυασμό όμως με ένα νεοπροτεσταντισμό που προτείνει την αποταμίευση και το «συμμάζεμα» για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της κρίσης. Δηλαδή εργαζόμενοι και φτωχολογιά δουλέψτε με σκυμμένο το κεφάλι και κάντε οικονομία για να τα βγάλετε πέρα.

Μια πολιτική που πάει «γάντι» με μια πολιτική που ενισχύει τα συντηρητικά αντανακλαστικά ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων , στην γραμμή του παλαιού καλού συνθήματος «πατρίς – θρησκεία- οικογένεια». Ένας νεοπροτεσταντισμός που όπως αντικειμενικά υποσκάπτει την κυρίαρχη λογική του μοντέρνου καπιταλισμού, «καταναλώνω άρα υπάρχω». Άρα δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει μόνο συγκυριακά και όχι σε ένα βάθος χρόνου.

Για αυτό το λόγο αυτό το σχεδόν κλασικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα για να αντέξει στην πραγματικότητα του γίνονται «ενέσεις» κρατικού παρεμβατισμού και νεοκευνσιανισμού, με «δημόσιες» επενδύσεις. Είναι η λογική Σουφλία, κάντε δρόμους , στο αντίστοιχο μεταπολεμικό «κτίστε, κτίστε»!!!!!!

«ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ»
Όπως σε κάθε οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο, εντός του καπιταλιστικού συστήματος, έτσι και αυτά που πιο πάνω περιγράψαμε, πρέπει να καθορίσει ή να επανακαθορίσει τις σχέσεις του κεφαλαίου με την εργασία.

Πόσο μάλλον που σε μια περίοδο κρίσης ο στόχος ξεκαθαρίζει με ένα απόλυτα κυνικό τρόπο. Εχθρός είναι τα δικαιώματα των εργαζόμενων. Είναι μια εργατική τάξη που είχε και ως ενα σημείο έχει ακόμη σημαντικά δικαιώματα στην εργασία. Με στόχο μια εργατική τάξη που θα είναι πειθαρχημένη , υποταγμένη, καταρτισμένη αλλά και αποκλεισμένη από μια σφαιρική οπτική του κόσμου και της παραγωγής.

Στρατηγική επιλογή τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- όπως και πιο πάνω αναφέραμε- μια εργατική τάξη, πειθαρχημένη και υποταγμένη. Καταρτισμένοι εργαζόμενοι, αλλά αποκλεισμένοι από μια σφαιρική οπτική του κόσμου και της παραγωγής. Εργαζόμενοι που δεν θα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως τμήμα μια συλλογικότητας που μπορεί να αναστοχάζεται τον εαυτό της ως καθολικότητα.

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ
Δυστυχώς η ηγεμονία για δεκαετίες ενός διαλυτικού νεοφιλελευθερισμού με την ολοκληρωτική κυριαρχία του φετιχισμού του εμπορεύματος˙ η διάχυση της παραγωγής σε όλο το «κοινωνικό είναι», κατακερμάτισε πολύμορφα την εργατική τάξη.

Ενώ καθοριστική επίδραση έχει παίξει η κυριαρχία ενός εγωπαθούς ατομικισμού. Η ηγεμόνευση ενός κυνικού πραγματισμού και ενός σχηματικά απο-ιδεογικοποιημένου, αλλά μεταμοντέρνα εμφατικά ιδεολογικοποιημένου μηδενισμού.

Όπως λέει και ο στοχαστής ΖΙΖΕΚ: η πλειοψηφία των σύγχρονων ανθρώπων είναι «Φουκουγιαμιστές», που έχουν συμβιβαστεί με το τέλος της ιστορίας του Φουκουγιάμα. Με την κυριαρχία δηλαδή του φιλελευθέρου καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό επιτείνει το κλίμα του «εμφυλίου πόλεμου» μεταξύ των εργαζόμενων και των κοινωνικών υποκείμενων, σε όλο το έδαφος του «κοινωνικού είναι».

Οι συνθήκες γίνονται ακόμη πιο δραματικές από την ολοφάνερη αδυναμία της αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων να αντιπροτείνουν εναλλακτικές λύσεις που βλέπουν πέρα και έξω από τον καπιταλισμό. Κατά μια έννοια, η πλειοψηφία των αριστερών και της αριστεράς, παραμένουν στο «σύμπαν» του «Φουκουγιαμισμού», όπως τον όρισε ο ΖΙΖΕΚ.

Σε αυτά τα πλαίσια εδράζεται ο «αναχωρητισμός» και ο σεχταρισμός από την μια μεριά , αλλά και ο πραγματισμός και πολιτικαντισμός απο την άλλη, δυνάμεων της αριστεράς. Όπως όμως και ο κυνισμός και ο καταστροφισμός δυνάμεων της αναρχίας και της αυτονομίας.

ΠΟΙΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΞΟΔΟΥ;

Οι απαντήσεις μέσα σε αυτό το μαύρο τοπίο βρίσκονται μέσα στις ίδιες τις αντιφάσεις του συστήματος. Εάν το σύστημα είχε λύσει τις αντιθέσεις τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως το καπιταλιστικό σύστημα είναι ανίκητο. Μόνο που αυτό όσο αναπτύσσεται , τόσο οι αντιθέσεις του γίνονται και πιο έντονες και οξείς.

Παράγωντας και ενδυναμώνοντας τις δυνάμεις που δυνητικά είναι οι νεκροθάφτες τους. Μόνο που αυτό δεν αρκεί, καθώς είναι αναγκαία και μια αντιπρόταση. Μόνο που αυτή 20 χρόνια από την κατάρρευση του πειράματος του «υπαρκτού σοσιαλισμού», μάλλον είναι νωρίς να οικοδομηθεί σε ένα συνολικό επίπεδο. Παρόλο που σε παγκόσμιο επίπεδο η αριστερά, μια αριστερά ξαναδείχνει πως τείνει να ξαναδώσει ελπίδα, Τσάβες, Μοράλες, Ζαπατίτσας, Νεπάλ. Αλλά και στην Ευρώπη το ΝΕΟ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ και σε μικροτερο βαθμό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο φόβος, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο κυνισμός, ο εγωπαθής ατομικισμός μπορεί πρόσκαιρα να προφυλάσσουν τα τείχη των υπάρχων της νέας Ρώμης, από το «πλήθος» των βαρβάρων και των καταπιεσμένων.

Σε ένα βάθος χρόνου όμως, τα τείχη δεν θα αντέξουν και οι βάρβαροι θα κάψουν την νέα Ρώμη. Αυτό δεν συνεπάγεται μια νέα παγκόσμια αναγέννηση, αλλά μπορεί και να σημαίνουν ακόμη μεγαλύτερη βαρβαρότητα. .

Σε κάθε περίπτωση η ιστορική εμπειρία έχει δείξει πως είναι δυνατόν να απρόβλεπτα να αναδυθούν γεγονότα με βάση το ουτοπικό πλεόνασμα που θα συντρίψει την κανονικότητα του κεφαλαίου και της εξουσίας. Όπως όμως είναι και δυνατόν οι στοιβάδες της βαρβαρότητας να πνίξουν κάθε διάκενο ελευθερίας και ισότητας.

Τι μπορεί άραγε να κάνει μια αναγκαία επαναστατική αριστερά, γνωρίζοντας την πολυπλοκότητα των φαινόμενων. Μα τίποτε άλλο, από το να διεισδύσει πολύμορφα και επιστημονικά στην αντιφατικότητα των πολύπλοκων φαινομένων και των δυνητικοτήτων χειραφέτησης. Συγκροτώντας μέτωπα αγώνα γύρω από τα πεδία που το κεφάλαιο επεμβαίνει για να αυξήσει την κερδοφορία του, όπως είναι αυτό του γενετικού υλικού , των νέων τεχνολογιών , των πνευματικών δικαιωμάτων , του ελεύθερου χρόνου , δημοσίου τόπου, της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εμπειρίας και επινοητικότητας.

Αλλά και δυναμώνοντας – στο βαθμό που είναι εφικτό-την ενότητα των καταπιεσμένων, την ενότητα της εργατικής τάξης , που το κεφάλαιο έχει βάλει ως στόχο. Ερευνώντας δρόμους που η εξουσία δεν θα είναι σκοπός αλλά μέσο που θα φέρει την κοινωνική απελευθέρωση ένα βήμα πιο κοντά.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

17/7/09

Oι φασίστες ακύρωσαν Συναυλία στην πλατεία Αττικής σήμερα!!!

Σήμερα 16 Ιουλίου 2009, είχαμε προγραμματίσει να πραγματοποιήσουμε Συναυλία στην πλατεία Αττικής, όπου χθες μαζεύτηκαν καμιά 50νταριά σύγχρονοι μελανοχίτωνες και διαδήλωσαν εναντίον των μεταναστών. Εμείς θα τραγουδούσαμε για όλους τους κατοίκους Έλληνες και Μετανάστες, γιατί όπως είχαμε προαναγγείλει, εμείς δεν τραγουδάμε για να χωρίσουμε τον κόσμο αλλά για να σμίξουμε τον κόσμο. Ορχήστρα εννέα ατόμων και τρεις τραγουδιστές θα τραγουδούσαν σήμερα το βράδυ εκεί που χθες φώλιασε το μίσος και ο ρατσισμός. Η τραγουδίστρια της Λυρικής Σκηνής Δέσποινα Τσολάκη, ο τραγουδιστής του «Μέγα Ανατολικού», Γιώργος Ρούσσης και η Ελίζα Χαριτάτου θα συναδέλφωναν τον κόσμο ενώ είχαν δηλώσει συμμετοχή και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες και ηθοποιοί που θα παρίσταντο στη Συναυλία.
Μουσική ομάδα του Πολιτικού Καφενείου "Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Όλα ήταν έτοιμα. Η μικροφωνική εγκατάσταση θα στήνονταν σήμερα και την ώρα χθες που οι φασίστες με τη δήθεν επιτροπή κατοίκων σκόρπιζαν ρίγη ανατριχίλας και ρατσισμού σ’ αυτή την πλατεία, εμείς κάναμε πρόβα για να σκορπίσουμε μελωδίες και ένα μήνυμα συναδέλφωσης με τα αδέλφια μας τους μετανάστες και τους κατοίκους οι οποίοι θα συμμετείχαν σήμερα κατά εκατοντάδες.

Πρωί πρωί όμως ο αντιδήμαρχος της Αθήνας και οι υπεύθυνοι του Δήμου που θα κάλυπταν τη συναυλία εντάσσοντας την στο Πολιτιστικό Καλοκαίρι 2009 δέχθηκαν σωρεία απειλητικών τηλεφωνημάτων και πιέσεις από φασιστικούς κύκλους να μη γίνει «η Συναυλία του Βήχου» γιατί θα δημιουργηθούν επεισόδια! Φτάσαμε στο σημείο 40 οπαδοί του Χίτλερ και συνομιλητές του Μαρκογιαννάκη να ακυρώνουν προγραμματισμένη Συναυλία και ο Δήμος που θα πρόσφερε τις εγκαταστάσεις, να υποκύπτει στις πιέσεις και τις απειλές τους!

Η φασιστική πανούκλα απλώνει επικίνδυνα τα πλοκάμια της και επιβάλλει τώρα και απαγορεύσεις Συναυλιών!!! Γελιέται όμως όλος αυτός ο συρφετός και ο μαφιόζος Μαρκογιαννάκης, ο συνομιλητής και συνοδοιπόρος των φασιστικών συμμοριών που επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ ενάντια σε αντιφασίστες διαδηλωτές και στέκια, που τρομοκρατούν φτωχούς μετανάστες, που κλείνουν πάρκα και πλατείες, που διαδηλώνουν με την προστασία των ΜΑΤ, αν νομίζουν ότι έτσι θα τρομοκρατήσουν και την κοινωνία ολόκληρη.

Εμείς καταγγέλλουμε το γεγονός και δηλώνουμε ότι τις πλατείες και τα Πάρκα θα τα ανοίξει ο ίδιος ο αντιφασίστας λαός και το εργατικό και Καλλιτεχνικό Κίνημα. Τις Συναυλίες μας και τις πολιτικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις μας θα τις κάνουμε ακόμα και αν μας τις απαγορεύουν. Άμα θέλουν πόλεμο θα τον έχουν.

Μουσική ομάδα του Πολιτικού Καφενείου "Ο Μεγάλος Ανατολικός"
http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=6825&mode=thread&order=0&thold=0

Βήχος Παναγιώτης από http://politikokafeneio.com
και http://anatolikos.net

16/7/09

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥ «ΚΑΡΥΠΙΔΗ»

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο του «Καρυπίδη» στην βιομηχανική ζώνη αγωνίζονται κάνοντας επίσχεση εργασίας.

Αντιδρούν στις απολύσεις, θέλουν να τους πληρώσει τα δουλεμένα. Αγωνίζονται για τα στοιχειώδη, για το δικαίωμά τους στη δουλειά και στη ζωή.

Η εργοδοσία με τη συνδρομή σεκιουριτάδων και ματατζήδων τραμπουκίζει, τρομοκρατεί, συλλαμβάνει εργαζόμενους και προσπαθεί ανεπιτυχώς να τους διασπάσει.

Οι εργαζόμενοι για πάνω από δύο εβδομάδες καταφέρνουν να κρατάνε γερά.

Εμείς που συγκροτούμε την επιτροπή αλληλεγγύης θέλουμε να στηρίξουμε την πάλη τους και των μορφών που οι ίδιοι επιλέγουν για τα δίκαια αιτήματά τους.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε λαϊκό άνθρωπο και νεολαίο να κάνει το ίδιο.

Η έκφραση της πιο πλατιάς αλληλεγγύης σε αγωνιζόμενα τμήματα των εργαζόμενων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την αντίσταση των εργαζόμενων στην επίθεση του συστήματος, της εργοδοσίας, της κυβέρνησης.

Να ενισχύσουμε την περιφρούρηση της επίσχεσης εργασίας των εργαζόμενων στο εργοστάσιο στη βιομηχανική ζώνη.

Την Πέμπτη 16/7, 18.30΄, ξεκινάμε από την Νομαρχία.

Στις 19.00΄ η επιτροπή συνεδριάζει έξω από το εργοστάσιο για τις παραπέρα δράσεις.


Να είμαστε όλοι εκεί.


ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

13/7/09

ΤΟ «ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ» ΕΚΚΟΛΑΦΤΗΚΕ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ


Το πράγμα έχει “βρωμίσει” και όπως και στο ψάρι έχει βρωμίσει από το κεφάλι. Για 4τη φορά μέσα στο 2009 βάνδαλοι κατάστρεψαν το Εβραϊκό νεκροταφείο. με τις αρχές να αδυνατούν(;;) να συλλάβουν τους δράστες. Σε μια κοινωνία αφασίας που δεν σέβεται και τιμά την ιστορία της και αρνείται συλλογικά να καθορίσει το μέλλον της.


Που δεν συγκινείται από τον εκβαρβαρισμό των κοινωνικών σχέσεων. Που δεν εξεγείρεται από την αθλιότητα στις εργασιακές σχέσεις. Εργασιακές σχέσεις που τείνουν να αποκτήσουν δουλοκτητικά χαρακτηριστικά. Με τον εργαζόμενο που σηκώνει κεφάλι να δέχεται τις «περιποιήσεις» της εργοδοσίας , όπως η εργαζόμενη καθαρίστρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ή όπως συνέβη με την Κούνεβα.


Με τον περισσότερο κόσμο να είναι «σπίτι» του, ανενεργός , αποστασιοποιημένος από τα δημόσια πράγματα. Δεν φταίει μόνο η απουσία ενός ανατρεπτικού λόγου , οι ήττες των αγώνων της προηγούμενης περιόδου και ο εκφυλισμός του εργατικού κινήματος, όπως αυτός αντανακλάτε και από τα εκφυλιστικά φαινόμενα στο σωματείο εργαζόμενων των ΟΤΑ νομού Ιωαννίνων;


Σημαντικότατο ρόλο παίζουν οι τρελοί ρυθμοί ζωής, οι ανάγκες της καθημερινότητες οι πολλαπλές υποχρεώσεις που απομονώνουν τους εργαζόμενους από κάθε συλλογική διαδικασία. Ενώ η κυριαρχία ενός κυνικού σχετικισμού διαμορφώνει όρους , που δικαιώνει τον φιλόσοφο που λέει πως ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος και χρειάζεται ένα ισχυρό κράτος ως διαιτητής.


Με την κυβέρνηση να παίζει ανοικτά και απροκάλυπτα το παιχνίδι του ρατσισμού, της ξενοφοβίας , του φασισμού , της ενίσχυσης των συντηρητικών αντανακλαστικών, για να ξεφύγει από τον πάτο της δημοτικότητας της. Με αυτό και μόνο τον τρόπο μπορεί να εξηγηθούν τα γιουρούσια στους μετανάστες, όπως είναι και η τελευταία επίθεση στον καταυλισμό των μεταναστών στην Πάτρα. Ή οι νόμοι για το dna και οι επαναφορά των καμερών που θα ελέγχουν τα πάντα, η ομηρία των συλληφθέντων του «ΔΕΚΕΜΒΡΗ» , όπως του θ. Ηλιόπουλου , αλλά και ο έλεγχος των «μπλοκ» και η απόπειρα να κλείσει το http://athens.indymedia.org Απαντώντας με αυτό τον τρόπο στα ερωτήματα που έβαλε η εξέγερση του «ΔΕΚΕΜΒΡΗ»


Την μετέπειτα ενός μαχητικού αντιρατσιστικού συλλαλητηρίου ο υπουργός δημοσίας τάξης συναντήθηκε με τις φασιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις της «επιτροπής κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα» στην Αθήνα. Μια συμβολική κίνηση που δείχνει την στήριξη της κυβέρνησης στα ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία


Με τις εφημερίδες να δημοσιεύουν φωτογραφίες «κουκουλοφόρων» και κρανοφόρων ακροδεξιών και φασιστών να κατασκευάζουν και να επιχειρούν να πετάξουν βόμβες μολότοφ, πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ. Αλήθεια γιατί δεν εφαρμόσθηκε ο νόμος περί κουκουλοφόρων για τα «παλικαριά» που δρούσαν δίπλα από τα ΜΑΤ, ενάντια στους μετανάστες και τους αντιρατσιστές;


Με την οικονομική, κοινωνική και συστημική κρίση να δυναμώνει τα παρακμιακά χαρακτηριστικά που προσλαμβάνει η αστική μας δημοκρατία. Τι να πρωτοαναφέρουμε˙ τις εκλεκτικές συγγένειες των συνδικάτων του εγκλήματος και ειδικότερα της συμμορίας που πιάστηκε πρόσφατα, με το κράτος, την κυβέρνηση και τον επιχειρηματικό κόσμο;


Ή στην Ιταλία με την Μπερλουσκονική σαπίλα που με γλαφυρό τρόπο αντανακλά το οριστικό τέλος της αστικής δημοκρατίας. Ο μεταμοντέρνος φασίστας ηγεμόνας Μπερλουσκόνι αντι να κρύβει, επιδεικνύει τις επαφές του με τον κόσμο της μαφίας, αλλά και τα οργιώδη πάρτι του με πόρνες και τις επαφές με τις ανήλικες.


Και αυτό δυστυχώς όχι μόνο δεν προκαλεί τον αποτροπιασμό της Ιταλικής κοινής γνώμης- παραδοσιακά καθολικής- αλλά προκαλεί τον κρυφό θαυμασμό για τον «αρσενικό» που έχουν για πολιτικό αφέντη τους. Την ίδια στιγμή που η ακροδεξιά σαπίλα που κυβερνά την Ιταλία νομιμοποιεί τις «άοπλες»;; περιπολίες πολιτών που θα συνδράμουν στο έργο της αστυνομίας. Θεσπίζοντας δρακόντειους αντιμεταναστευτικούς νόμους. Οικοδομώντας με αυτό τον τρόπο την συμμαχία αστών – μικροαστών ενάντια στην εργατική τάξη , τους μετανάστες και την ανήσυχη νεολαία.


Αυτό κατά κάποιον τρόπο επιχειρεί και η κυβέρνηση του Καραμανλή, επιχειρώντας να ενσωματωθεί ο ακροδεξιός και φοβικός λόγος , κατά βάση των μικροαστικών στρωμάτων, για να περιθωριοποιηθεί το ΛΑΟΣ. Σκέφτεστε την περίπτωση να «μονιμοποιηθούν» και να κρατικοποιηθούν οι περιπολίες των «κουκουλοφόρων» πολιτών, τύπου Α. Παντελεήμονα που θα συνδράμουν στην εξασφάλιση της ασφάλειας των πολιτών;


Βλέποντας αυτή την εξέλιξη το ΛΑΟΣ κάνει ακόμη ένα κλικ πιο δεξιά , επιχειρώντας να μετατραπεί σε κίνημα στην γραμμή του «πατριωτικού παρεμβατισμού». Ένα κίνημα , μια πολιτική πρόταση που για να αντιμετωπίσει την ανεργία θα φτιάξει στρατιωτικοποιημένα σώματα εργασίας, τύπου «μόμας». Ένας στρατιωτικοποιημένος και αυταρχικός κευσιανισμός με βάση το έθνος και την πατρίδα. Καταστάσεις δηλαδή να σε πιάνει ανατριχίλα, θυμίζοντας καταστάσεις της δεκαετίας του 1930



Και που είναι ο αντίλογος ; Ποιος μπορεί να είναι ένας αντίλογος που θα συγκινήσει, όχι μόνο τα στρώματα των μεσαίων στρωμάτων με μια κοσμοπολίτικη αντίληψη, αλλά αυτό τον κόσμο που φοβάται για το εργασιακό, κοινωνικό του αύριο;


Μια δημοκρατική αντιφασιστική λογική είναι ως ένα σημείο μια λογική αντιπρόταση. Μόνο που αυτό οικοδομεί αστικοδημοκρατικές αυταπάτες, σε μια εποχή βαθύτατου εκφυλισμού της αστικής δημοκρατίας. Μιας εποχής που είναι εξίσου ολοφάνερη μα σοσιαλδημοκρατική ρύθμιση, ιδιαίτερα στους αδύνατους κρίκους του συστήματος , όπως π.χ η Ελλάδα. Για αυτό άλλωστε ακόμη και το ΠΑΣΟΚ αναπαράγει ένα “light”(;;) ρατσιστικό λόγο, μιλώντας για «μηδενική ανοχή» στην λαθρομετανάστευση, λες και υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Ένας λόγος που επηρεάζει έως και συνδικαλιστικά του στελέχη που αρνούνται να στηρίξουν αντιρατσιστικά συλλαλητήρια.


Όσο για την αριστερά˙ αυτή ψάχνει ακόμη τα αιτία της εκλογικής της αποτυχίας, μπαίνοντας σε μια βαθιά εσωστρέφεια, την στιγμή που θα έρεπε να είναι κάθε μέρα στο δρόμο, υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα τω εργαζόμενων και των μεταναστών.


Θεωρούμε πως φασιστικός κίνδυνος τύπου 1930 δεν υφίσταται, υφίσταται όμως ένας ακόμη χειρότερος κίνδυνος. Υφίσταται ο κίνδυνος της φασιστικοποίησης των ίδιων των δομών του συστήματος Μια αντιδραστικοποίηση του ίδιου του ολοκληρωτικού καπιταλισμού για να μπλοκάρει τις δυνατότητες που γεννιούνται από την υπερανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Μια τέτοια επιπέδου διαμάχη διαφαίνεται στο επίπεδο της απελευθέρωσης και της διακίνησης δωρεάν αρχείων , προγραμμάτων, παντέντων από το ιντερνετ και όχι μόνο. Κάτι που δεν αφορά μόνο τις ταινίες και τα τραγουδια, αλλά και τις πατέντες για τα φάρμακα που μένοντας στις πολυεθνικές στοιχίζουν πανάκριβα, ενώ π.χ για το aids χώρες τις Αφρικής έχουν κατασκευάσει τα ίδια φάρμακα φτηνότερα. Ή όπως συμβαίνει με την βιοτεχνολογία σε σχέση με την παραγωγή που έχει αναπτύξει η Κούβα.


Η αριστερά πρέπει να πάψει να γκρινιάζει και να δείξει τόλμη στις πρωτοβουλίες που θα πάρει. Με στόχο να ενώσει τα διασπασμένα κομμάτια της εργατικής τάξης. Οικοδομώντας ένα μάχιμο εργατικό μέτωπο που θα προτείνει και θα αγωνίζονται για άμεσες λύσεις. Μόνο έτσι θα συσπειρώσει ένα αγωνιστικό κόσμο , δίνοντας ελπίδες στο κόσμο της ζωντανής εργασίας.


Ελπίδες που δεν θα μένουν σε μια ουτοπική φιλολαϊκή διαχείριση αυτού του συστήματος, αλλά στην οικοδόμηση προϋποθέσεων μιας επαναστατικής ανατροπής και της απελευθέρωσης των σύγχρονων δυνατοτήτων για μια παγκόσμια κοινωνία ισοελευθερίας.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

9/7/09

ΝΕΟΙ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ


Μόλις πριν από λίγο στο ραδιόφωνο άκουσα για μια νέα επίθεση βανδαλισμού στο Εβραϊκό νεκροταφείο Ιωαννίνων. Η τέταρτη επίθεση μες το 2009, η δέκατη συνολικά.
Πρόκειται για μια εμφανέστατη επίδειξη δύναμης συγκεκριμένων δυνάμεων που «καλύπτονται», είτε από την αδιαφορία των αρχών, είτε από πολύμορφες συμπλεύσεις στα πεδία της δράσης κράτους-παρακράτους.

Μια κοινωνία, ένα σύστημα που μετατρέπει σε αποδιοπομπαίο τράγο τους μετανάστες, απελευθερώνοντας το «αυγό του φιδιού», τους τάφους των Εβραίων Γιαννιωτών θα σεβόταν. Ένας κυνικός σχετικισμός που καταλήγει δυστυχώς σε ένα βάρβαρο και επικίνδυνο οχαδερφισμό και μηδενισμό.

Ο σεβασμός στους νεκρούς αποτελεί τεκμήριο πολιτισμού και ο Ελληνισμός και ιδιαίτερα ο Αρχαίος Ελληνικός κόσμος - για όσους νιώθουν πολύ Ελληναράδες- διακρίθηκε για τον ιδιαίτερο τρόπο που αντιμετώπιζε τους νεκρούς.
Ας θυμηθούμε και ας θυμηθούν οι Ελληναράδες που ορέγονται να κυνηγάν μετανάστες και Εβραίους πως αντιμετώπισε στο Όμηρο ο Αχιλλέας το νεκρό σώμα του Έκτορα…

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΠΑΜΒΩΤΙΔΑΣ


Με το νέο ρυθμιστικό των Ιωαννίνων, που οικοδομεί την παραλίμνια περιοχή, σε 15 χρόνια η λίμνη Παμβώτιδα θα πεθάνει. Και τότε τι θα γίνουν οι τουριστικές επενδύσεις , γύρω από αυτή, που ονειρεύονται να κάνουν οι διάφοροι στην πλάτη της Λίμνης?



8/7/09

ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΧΕ Η ΜΑΡΓΙΟΡΗ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΑΣ ΦΤΑΙΕΙ


Παλαιότερα ήμουν ένας φανατικός καπνιστής, στην συνέχεια έγινα ένας όχι και τόσο φανατικός αντικαπνιστής για να καταλήξω τώρα να μια ένας μη φανατικός καπνιστής.

Ένας εραστής του τσιγάρου, του καπνού και του πούρου με τον καφέ. Μια ολότελα προσωπική απόλαυση που σαφώς δεν επιθυμώ παθητικά να την μεταβιβάσω και σε άλλους.

Οπότε κατανοώ τα δικαιώματα του μη- καπνιστή , όπως υπερασπίζομαι όμως και τα δικαιώματα του καπνιστή.

Ε πολλοίς θεωρώ πως αυτή η αμερικανιά με την απαγόρευση του τσιγάρου είναι ένα ακόμη στοιχείο που αντανακλά μια επιλεγμένη και συντονισμένη απόπειρα συντηρητικοποίησης της Ελληνικής κοινωνίας.

Το επαναλαμβάνω πως αυτό το φαινόμενο του παθητικού καπνίσματος είναι απαράδεκτο. Μόνο που δεν είναι η μόνη μόλυνση που δεχόμαστε ή δέχονται οι παθητικοί καπνιστές. Τι μπορούμε να πούμε για την μόλυνση του περιβάλλοντος, για τα καύσιμα που αποβάλλονται στην ατμόσφαιρα, για τα βιομηχανικά απόβλητα. Ή τι μπορούμε να πούμε για τις κοινωνικές σχέσεις που όλο και πιο πολύ γίνονται βάρβαρες , ανταγωνιστικές και μας γεμίζουν άγχος;

Να γιατί θεωρώ όλη αυτή την καμπάνια και τα μέτρα για το κάπνισμα εκ του πονηρού και ανειλικρινή. Προερχόμενα από μια εξουσία που μας κάνει την ζωή μας κόλαση..!!!!!

7/7/09

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ

7 ΙΟΥΛΗ , ΝΟΜΑΡΧΙΑ, 7.30

ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΑΛΕΚΟ…..



Έφυγε ο Αλέκος Σπύρου, ύστερα από μια πολύμηνη σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Έφυγε ένας από τους πλέον έντιμους και ανιδιοτελής κομμουνιστές που έχω γνωρίσει, μέλος του ΚΚΕ.

Μπορεί συχνά να βρεθήκαμε σε διαφορετικά χαρακώματα εντός της Αριστεράς. Μπορεί κάποιες φορές να συγκρουστήκαμε˙ αυτό όμως γινότανε

με τίμιους και πολιτικούς τρόπους. Δεν είχαμε άλλωστε να χωρίσουμε και πολλά πράγματα.

Ενώ μας ένωναν πολλά. Μας ένωνε ο κοινός καημός για το μέλλον αυτού του τόπου. Μας ένωνε ο «έρωτας» για την απελευθέρωση του ανθρώπου από την εκμετάλλευση.

Αλέκο καλό ταξίδι

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5163857&publDate=7/7/2009

6/7/09

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ 89



Έχουν περάσει 20 χρόνια από την χρονιά που η Αριστερά με κεφαλαίο Α, έγινε η αριστερά με μικρό α, προδίδοντας τα πάντα. Προδίνοντας την ηθική της , την πολιτική , την στρατηγική της, προδίδοντας τους νεκρούς και τους ήρωες της.

Έχουν περάσει 20 χρόνια από την «βρώμικη» κυβερνητική σύμπραξη του ΚΚΕ/ ΣΥΝ με την ΝΔ, το κόμμα των δολοφόνων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ- Δ.Σ. Για να συνεχιστεί η προδοσία με την σύμπραξη στην οικουμενική μαζί με όλο το «αστικό σκυλολόι», με στόχο την κάθαρση. Δηλαδή με στόχο να βγει το καπιταλιστικό σύστημα από την κρίση της αντιπροσώπευσης που είχε βρεθεί. Εξαιτίας των «σκανδάλων» του Κοσκωτά, που είχε επιχειρήσει να εξαγοράσει όλο το πολιτικό σκηνικό, σηκώνοντας την μήνη των υπόλοιπων μεγαλοεκδοτών που δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί συνασπίστηκαν ενάντια του και ενάντια στο ΠΑΣΟΚ.

Ενάντια στο ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου που δεν μπορούσε σε εκείνη την στιγμή να προσαρμοστεί στο αέρα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που φυσούσε δεξιά και αριστερά. Γκρεμίζοντας τείχη και εξουσίες , αλλάζοντας τα δεδομένα στο παγκόσμιο σκηνικό.

Σε αυτή την άγρια διαπάλη των «πάνω» για την αλλαγή των δεδομένων στο εσωτερικό της χώρας , ήταν αναγκαία- όχι απλώς μια αριστερή «τσόντα»- αλλά μια «φαφούτα», ακίνδυνη και περιθωριακή αριστερά Ένα εργατικό και λαϊκό κίνημα που να μην μπορεί να σηκώνει το αγωνιστικό ανάστημα και να λέει basta σε αυτά που ερχόταν. Και αυτό το πέτυχαν ως ένα βαθμό με την βοήθεια των ηγεσιών της αριστεράς.

Οι έμπειρες ηγεσίες του ενιαίου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, βλέποντας το κλίμα της εποχής , μυρίζοντας το αγέρα που φύσαγε σε Δύση και Ανατολή, επιχείρησαν να προσαρμοστούν. Θεωρώντας πως μπορούν να παίξουν με αξιώσεις στα μεγάλα σαλόνια της κυρίαρχης πολιτικής. Για να παίξουν αυτοί που εκπροσωπούσαν την «πλέμπα» εκεί μέσα, για να μπορέσουν να συμφάγουν στα σαλόνια του Μητσοτάκη, έπρεπε πρώτα να «ξεβρακωθούν» και να ξαναπαραδώσουν τα όπλα Στο όνομα ενός ιστορικού συμβιβασμού , μιας ιστορικής συμφιλίωσης κυνηγών και κυνηγημένων, νικητών και ηττημένων.

Οι έμπειρες ηγεσίες του ενιαίου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ αποδείχτηκαν κατώτερες των ιστορικών στιγμών και προσδοκιών του κόσμου της αριστεράς και του αγώνα. Παίζοντας με όρους αστικής πολιτικής και όχι με όρους αριστερής, ανατρεπτικής και επαναστατικής πολιτικής.

Πίστευαν πως οι θυμοσοφίες του καπετάν Γιώτη και ο μειλίχιος λόγος του πάντα δεξιού Κύρκου θα κουμαντάριζαν την πανούργα Ελληνική αστική τάξη. Αυτή την αστική τάξη που βγήκε νικήτρια από ένα σκληρό ταξικό πόλεμο 1944-49, ικανή να κτυπάει δίχως έλεος, αλλά και να κάνει και τους συμβιβασμούς της, πάντα βάζοντας ως στόχο την διάλυση του ταξικού αντιπάλου.

Η αριστερά επιλέγοντας να το παίξει «κυρία» στα σαλονάκια της Μαρίκας, πρόδωσε, εξόντωσε τον κόσμο της, την ιστορία της. Νομιμοποίησε με τον τρόπο της την ηγεμονία του μεταμοντέρνου κυνισμού. Στέλνοντας στο «σπίτι» τους χιλιάδες έμπειρους αγωνιστές των λαϊκών αγώνων. Στέλνοντας πίσω στο ΠΑΣΟΚ χιλιάδες πρώην μελών της, που είχαν συναντηθεί με την αριστερά στους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες το 1985-1989.

Μια «μαγιά» αγωνιστών που ίσως και να αποτελούσαν την απάντηση πως από τα «κάτω» , ταξικά και αγωνιστικά η ελληνική αριστερά θα μπορούσε να κρατηθεί όρθια , απέναντι στην νεοφιλελεύθερη και νεοιμπεριαλιστική λαίλαπα της δεκαετίας του 1990. Φυσικά αυτό αποτελεί μια υπόθεση εργασίας, από τις χιλιάδες που μπορεί να γίνουν.
Δεν αποτελεί όμως υπόθεση εργασίας, αλλά πραγματικότητα η αγωνιστική, τίμια και μαχόμενη στάση της πλειοψηφίας της ΚΝΕ , αλλά και τμήματος του ΚΚΕ, που βροντοφώναξε δεν θα υπακούσω. Αρνήθηκε να συμπράξει στην προδοσία και αντιστάθηκε στην ιταμή παράδοση των όπλων, σε μια νέα ακόμη πιο φοβερή Βάρκιζα.

Είναι οι δυνάμεις που δημιούργησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα και που για χρόνια με ένα αντιφατικό τρόπο στάθηκαν όρθιοι και εμπόδισαν να διαλυθεί το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα. Με την μαχόμενη φωνή τους έστησαν πύργο ατίθασο, απέναντι στην πολιτική της διάλυσης του κομμουνιστικού ρεύματος., όπως έγινε π.χ στην Ιταλία και σε μια σειρά από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Στην Ελλάδα και με την αγωνιστική παρέμβαση της Αντικαπιταλιστικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και συνεπών αγωνιστικών δυνάμεων εντός του χώρου του ΚΚΕ και του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, η αριστερά ανασυγκροτήθηκε, δίχως ποτέ να βρει τον παλαιό εαυτό της. Εξάλλου οι στιγμές της δεκαετίας του 1990 ήταν αρκούντως άγριες για τους «εραστές» του επαναστατικού πετάγματος στον ουρανό.

Σήμερα η Ελληνική αριστερά κοιτάει πιο αριστερά σε σχέση με το 1989. Το ΣΥΡΙΖΑ εμπνέεται από ένα κινηματισμό και από μια γραμμή αριστερής ενότητας.. Το ΚΚΕ μένει πιστό στο κομμουνιστικό παρελθόν , παρόν και μέλλον του. Τέλος οι δυνάμεις που έσωσαν την τιμή της αριστεράς το 1989, το ΝΑΡ, αγωνίζεται για μια άλλη αντικαπιταλιστική αριστερά, για μια κομμουνιστική επαναστατική επαναθεμελίωση και προοπτική μέσα από το σχήμα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., δηλαδή της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή.

Και όμως βρισκόμενοι σε μια φάση βαθιάς συστημικής και οικονομικής κρίσης , σε μια νέα κρίση αντιπροσώπευσης, κάτι περίεργο μυρίζει στον αγέρα. Είκοσι έτη ύστερα από την «προδοσία του 89», είναι πολυ πιθανόν η αριστερά να γίνει αιμοδότης της σωτήριας του συστήματος. Εξάλλου ούτε το ΚΚΕ , ούτε και ο ΣΥΝ , έχουν κάνει την αυτοκριτική τους για το 1989. Δεν είναι μυστικό πως τόσο η ΑΛΕΚΑ, όσο και ο ΑΛΕΚΟΣ το 89 ήταν από τους πιο φανατικούς υπερασπιστές της προδοσίας. Ύστερα τα χαλάσανε, με τον καπετάν Γιώτη, την τελευταία στιγμή να σώζει τα προσχήματα των αγώνων και των αγώνων του στο «βουνό».

Πόσο μάλλον που ο ΑΛΕΚΟΣ μιλάει ουσιαστικά για μια ΕΔΑ, με τις αναγκαίες σοσιαλδημοκρατικές συμπράξεις, και η ΑΛΕΚΑ για μια «λαϊκή οικονομία-εξουσία», στα πλαίσια ενός Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού μετώπου με το σοσιαλισμό στο πολύ βάθος. Όσο για τον ΑΛΕΞΗ αυτός επιχειρεί να κρατήσει το μαγαζί του ΣΥΝ ανοικτό, και τους «ακροδεξιούς» ανανεωτές και τους αριστερούς κάτω από την ίδια στέγη.

Κατά συνέπεια ένα νέο 89 παραμένει δυνητικά ανοικτό. Εκτός και αν ο λαός της Αριστεράς, ο λαός του αγώνα, ο κόσμος του ΚΚΕ και ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ πούνε όχι σε αυτούς που θέλουν να ξαναγίνουν αιμοδότες του συστήματος.

Ένα όχι που βάζει καθήκοντα μιας ενωτικής στα κινήματα και στους αγώνες αριστεράς. Μιας αριστεράς που δεν θα πετάει τα βρομόνερα μαζί με το παιδί, αλλά και δεν θα δικαιολογεί και δεν θα δικαιώνει λαθεμένες και πολλές φορές εγκληματικές πολιτικές και αποφάσεις.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

5/7/09

Η επίθεση στους μετανάστες , είναι επίθεση στους έλληνες εργαζόμενους

Δεν πρόφτασε να τελειώσει η κουβέντα για τα μηνύματα των ευρωεκλογών και η κυβέρνηση μαζί με το ΛΑΟΣ , με την κάλυψη του ΠΑΣΟΚ της «μηδενικής ανοχής» στην «λαθρομετανάστευση»!!!!(αυτό κι είναι αντιρατσιστική πολιτική), έβαλε ως στόχο τους μετανάστες.

Ο σκοπός ολοφάνερος˙ ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από την βαθιά ταξική πολιτική της κυβέρνησης, που φορτώνει την κρίση στις πλάτες των εργαζόμενων. Ενισχύοντας τα συντηρητικά σύνδρομα, και τα φοβικά στερεότυπα, after «Δεκέμβρη». Χαρακτηριστικό παράδειγμα περί αυτού, αποτελεί η συζήτηση σε τοπικό συνδικαλιστικό φορέα για το ζήτημα των μεταναστών, με αφορμή την στήριξη ενός αντιρατσιστικού συλλαλητηρίου στις 7 Ιούλη. Εκεί δυστυχώς συνδικαλιστές τις ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης αναμάσησαν τα περί «μηδενικής ανοχής» στην λαθρομετανάστευση και περί κουκουλοφόρων.

Η ρατσιστική πολιτική της ΝΔ-ΛΑΟΣ επιτείνει την πολύμορφη διάσπαση της ενότητας της εργατικής τάξης, με τους μετανάστες να είναι το πιο ευάλωτο και αδύνατο τμήμα της. εργατικής τάξης.. Βαθαίνοντας το χάσμα ανάμεσα στα πολύμορφα εργασιακά επίπεδα της σύγχρονης εργατικής τάξης.

Και όμως οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα , έχουν προβλήματα και για αυτό το λόγο θέλουν την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη των συνάνθρωπων τους. Πόσο μάλλον αυτών που είναι τα ταξικά τους αδέρφια , δηλαδή των ελλήνων εργαζόμενων, καθώς μαζί βγάζουν αυτόν τον πλούτο , που τόσο άνισα μοιράζεται.


ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΕΥΘΥΝΗ

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η πιο βαθιά οικονομική κρίση των τελευταίων ετών, οξύνουν τα προβλήματα των εργαζόμενων, κλιμακώνοντας δραματικά το πρόβλημα της μετανάστευσης, αλλά και της προσφυγιάς.

Κατά συνέπεια σε ένα πρώτο και βασικό επίπεδο , εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της μετανάστευσης και όχι της λαθρομετανάστευσης- κανείς άνθρωπος δεν είναι λαθραίος- θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα των πολέμων, της ιμπεριαλιστικής, καπιταλιστικής και νεοαποικιοκρατικής βαρβαρότητας.

Η «σιωπηλή τρομοκρατία» της φτώχειας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας καταδικάζει σε θάνατο 28.000 ανθρώπους την ημέρα στον πλανήτη και 900 εκατομμύρια σε δυσβάστακτη πείνα. Καταδικάζει 1,2 δις άνθρωποι να ζουν με 2 δολάρια την μέρα, 113 εκατομμύρια παιδιά να μην έχουν πρόσβαση σε οποιαδήποτε μορφή παιδείας και πάνω από 50 εκατομμύρια φορείς του AIDS , να μην έχουν κανενός είδους θεραπευτική αγωγή.

Είναι χαρακτηριστικό πως το ΔΝΤ, τα προγράμματα σταθεροποίησης και εξυπηρέτησης του χρέους επιβάλουν ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές των κοινωνικών δαπανών, αυξάνοντας τα καραβάνια των προσφύγων.

Κατά συνέπεια οι τελευταίοι που δεν δικαιούνται να μιλάνε για το ζήτημα της μετανάστευσης είναι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτό το άθλιο και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα, όπως π,χ είναι η ΝΔ-ΛΑΟΣ, ΠΑΣΟΚ.

Αυτές οι συγκεκριμένες δυνάμεις είναι που στηρίζουν και την ΕΕ. Μια ΕΕ- φρούριο, που κλείνει τα σύνορα στους μετανάστες, αντι να αντιμετωπίσει το πρόβλημα , από την στιγμή που και η ίδια ευθύνεται με την πολιτική της, για το πρόβλημα. Να το αντιμετωπίσει με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού και της ικανοποίησης των βασικών αναγκών όλων των ανθρώπων.

Πρέπει να κατανοήσουμε πως το κύριο αίτιο που χιλιάδες μετανάστες στοιβάζονται στα μεγάλα αστικά κέντρα και λιμάνια, όπως στην Πάτρα, είναι η ίδια η πολιτική της ΕΕ που κλείνει με κάθε μέσο τα σύνορα της στους μετανάστες και στους πρόσφυγες.

Τέλος αυτές οι ίδιες δυνάμεις στηρίζουν το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ που ευθύνονται για όσες χούντες και δικτατορίες έχουν γίνει , καθώς και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που δημιούργησαν με την σειρά τους εκατομμύρια προσφύγων.

ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Είναι υποκριτικό να μιλάνε για το αυτό το ζήτημα η ΝΔ , το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ όταν με την πολιτική τους ενίσχυσαν την πολιτική των «ανοικτών συνόρων» για τα εμπορεύματα. Όποτε και για το εμπόρευμα- εργατική δύναμη.

Κυβέρνηση , εργοδότες , ρατσιστές και ΜΜΕ, μιλάνε ενάντια στους μετανάστες, λέγοντας πως αυτοί ευθύνονται για την ανεργία, για την μείωση των μεροκάματων, αλλά όλοι τους και ως ένα σημείο όλοι μας, βολευτήκαμε από την πάμφθηνη εργασία των μεταναστών. Βολεύτηκαν από τα μεροκάματα των 10 και 20 ευρώ. Όλοι τους, από τους βασανιστές/ ρατσιστές της Μανωλάδας, μέχρι το μεγάλο κεφάλαιο.

Ο εθνικός στόχος της ΟΝΕ, ο εθνικός στόχος της Ολυμπιάδας, έγιναν πράξη εξαιτίας της υπερεκμετάλλευσης των μεταναστών. Αυτοί έδωσαν και την ζωή τους στα Ολυμπιακά έργα για να τελειώσουν μια ώρα γληγορότερα.

Είναι μέγα ψέμα , πως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ δεν θέλουν να υπάρχουν μετανάστες. Τους θέλουν, όχι όμως ως εργαζόμενους με ίσα δικαιώματα , νομίμους και με πλήρη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Τους θέλουν ως σκλάβους ,ως όμηρους των εργοδοτών και των κυβερνήσεων. Κάνοντας τις πιο άθλιες , βαριές και απάνθρωπες εργασίες. Μένοντας συχνά σε άθλια παραπήγματα, μέσα στο ήλιο, όπως στην Μανωλάδα και στην Άρτα ή ζώντας μες τους τόπους εργασίας, χειρότερα από ζώα, όπως στα Γιάννενα.

Εργαζόμενους που θα δουλεύουν και δεν θα μιλάνε. Γιατί αν μιλάνε τους περιμένει το ξύλο και οι βασανισμοί της Μανωλάδας, οι απόπειρες δολοφονίας της Κούνεβα. Τους περιμένουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι απελάσεις.

Ενώ πάλι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ επιδοτούν την εξαγωγή κεφαλαίων , δηλαδή την μετανάστευση επιχειρήσεων στα Βαλκάνια. Σε χώρες όπου η εργασία είναι πάμφθηνη και τα εργατικά δικαιώματα ανύπαρκτα. Εκτοξεύοντας την κερδοφορία του ελληνικού κεφαλαίου στα ύψη.


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε πως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι θύματα στην πατρίδα τους από την φτώχεια, τους πολέμους και τον ιμπεριαλισμό. Θύματα όμως και στην Ελλάδα μιας πολιτικής που τους τοποθετεί στο πάτο των εργασιακών σχέσεων. Αντικείμενα πολύμορφης εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο, την μικροαστική και μεσοαστική τάξη και δυστυχώς και από κομμάτια εργαζομένων. Αλήθεια ποιος φιλάει τους παππούδες μας , τα παιδιά μας. Ποιος αλήθεια καλύπτει και ανανεώνει τις σεξουαλικές εμπειρίες και επιβεβαιώνει τον «αντρισμό» των ελλήνων ;

Εκφραστές αυτής της πολιτικής είναι αυτά τα κόμματα που στηρίζοντας το υπάρχον σύστημα, βάζουν στο στόχαστρο τους μετανάστες για να θρυμματίσουν την ενότητα των εργαζόμενων και να ενισχύσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας και οικονομίας σε κρίση.

Η απάντηση από την πλευρά της αριστεράς πρέπει να είναι άμεση, ενωτική και αποτελεσματική. Στοχεύοντας να οικοδομηθούν όροι που θα ενοποιηθεί η εργατική τάξη ως μαχόμενη ολότητα. Μόνο έτσι θα καταπολεμηθεί το ρατσιστικό δηλητήριο και θα αντιμετωπιστεί το «αυγό του φιδιού».

Ενωτικά η αριστερά πρέπει να προτείνει τον δρόμο της ταξικής αλληλεγγύης, του κοινού ταξικού αγώνα ενάντια στους λαθρο-εργοδότες, τους δουλεμπόρους, τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν. Ενάντια σε αυτούς που κάνουν τους πολέμους και σκορπίζουν την φτώχεια και τη δυστυχία Διεκδικώντας μαζί με Έλληνες , μετανάστες και πρόσφυγες: Να μην περάσουν τα απάνθρωπα σχέδια της κυβέρνησης της ΝΔ για στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι επιχειρήσεις-«σκούπες» και οι απελάσεις. Άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς όρους και προϋποθέσεις, για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της παρανομίας – εξαθλίωσης – παρανομίας. Να απλοποιηθεί και να διευρυνθεί χρονικά η απόκτηση άδειας παραμονής και εργασίας στην Ελλάδα, χωρίς τα απαράδεκτα χαράτσια που βαρύνουν τους μετανάστες. Να δοθεί άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες. Να έχουν ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Όχι στη μαύρη ανασφάλιστη εργασία και στην τρομοκρατία του κεφαλαίου. Όχι άλλες Κούνεβες. Άνοιγμα των συνδικάτων στους μετανάστες, νόμιμους και «παράνομους», όπως και σε όλο τον κόσμο της ελαστικής εργασίας. Να καταργηθεί το απαράδεκτο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ, και η Συνθήκη Σένγκεν. Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα και δικαίωμα μετακίνησης στην ΕΕ σε όσους μετανάστες το επιθυμούν.

Να δοθεί δικαίωμα επιλογής της ελληνικής ιθαγένειας, χωρίς απώλεια της ιθαγένειας της χώρας προέλευσης. Να δοθεί δικαίωμα ιθαγένειας σε όλα τα παιδία των μεταναστών τα οποία έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Να τους εξασφαλίσει πλήρη πολιτικά δικαιώματα, ύστερα από κάποια χρόνια παραμονής στην χώρα. Να έχουν πλήρη κοινωνικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ


γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...