30/9/09

Στις 4 Οκτώβρη – ΑΝΤΑΡΣΥΑ ελπίδας

Τηλεοπτικό σποτ ΑΝΤΑΡΣΥΑ PDF Print E-mail
Monday, 28 September 2009 12:02
Ραδιοφωνικό σποτ ΑΝΤΑΡΣΥΑ PDF Print E-mail
Saturday, 26 September 2009 21:45

Ακούστε το μήνυμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Κατεβάστε το ραδιοφωνικό σποτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ εδω:


Η κρίση στην Ελλάδα δεν έχει δείξει πλήρως τα δόντια της, Είναι κοινή διαπίστωση πως στην Ελλάδα θα βαθύνει η κρίση πολύπλευρα το επόμενο διάστημα. Μπροστά μας έχουμε εν εξελίξει όλο και ποιο δραματικά φαινόμενα. Κλείσιμο μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων. Προεκλογικά είχαμε το κλείσιμο του Αγουδήμου, της Ασπίς και των άλλων ασφαλιστικών εταιριών, είχαμε τα προβλήματα στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. με τους Γερμανούς επενδυτές. Με αποτέλεσμα εν μέσω προεκλογικής περιόδου να έχουμε 3000, νέες απολύσεις.

Στα Γιάννενα όλο και πιο συχνά βλέπουμε κλείσιμο μικρών καταστημάτων με τα μεγάλα πολυκαταστήματα να ανοίγουν παντού, συγκέντρωση του κεφαλαίου λέγεται αυτό. Προσφέροντας κάποιες θέσεις εργασίας που χάνονται όμως από τα μικρά καταστήματα. Όσοι δε εργάζονται εξοντώνονται στην δουλειά, τα 12ωρα πάνε σύννεφο στην Εγνατία και όχι μόνο, με αποτέλεσμα τα πολύ συχνά ατυχήματα, θανατηφόρα ή μη.

Κατά συνέπεια το δίπολο για τους εργαζόμενους είναι δοσμένο: Είτε θα εργάζονται για 400 ευρώ στα stage ή θα σκοτώνονται στα εργοτάξια της Εγνατίας ή θα ζούνε μέσα στα εργοστάσια εάν είναι μετανάστες. Είτε θα είναι άνεργοι και θα ζούνε μέσα στην μιζέρια , την φτώχια , άντε και στην θαλπωρή ενός οικογενειακού κράτους πρόνοιας.

Σε όλη την Ευρώπη έχουμε το χειρότερο άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στους πλούσιους που κερδοσκόπησαν και κερδοσκοπούν ασύστολα πάνω στο πλούτο που δημιουργείτε και στους φτωχούς που με το ζόρι τα βγάζουν πέρα.

Μελέτες μιλάνε για πάνω από δυο εκατομμύρια κάτω από το όριο φτωχιάς και για πολλές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που ζουν στα όρια της επιβίωσης, από την εκκλησία, τους δήμους και τις μ.κ.ο. Στα Γιάννενα αυτοί που ζουν από τα συσσίτια της Εκκλησίας και του Δήμου προσεγγίζουν τους χίλιους.

Μελέτες μιλάνε για μια νέα γενιά που δεν της δίνεται κανένα περιθώριο να ζήσει καλύτερα από τους γονείς τους, παρόλο που είναι πιο μορφωμένη από ποτέ. Και είναι αυτή η νέα γενιά που έδωσε το τόνο της τον Δεκέμβρη , δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την απογοήτευση της για μια κοινωνία, για ένα σύστημα, που τους αφαιρεί το μέλλον.

Την Κυριακή όλος αυτός ο κόσμος ψηφίζει και οι διαφορετικές επιλογές της δεν είναι και πολλές. Είναι η ΝΔ που ευθύνεται για όλο αυτό το χάλι με την νεοφιλελεύθερη , νεοσυντηριτική, αντεργατική πολιτική της που παρέδωσε την χώρα στα λαμόγια, που συνέχισε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ.

Είναι το ΠΑΣΟΚ, που άρχισε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, της ευέλικτης εργασίας, των stage και όλα αυτά στο όνομα του εκσυγχρονισμού. Μια πολιτική ανάπτυξης που περιθωριοποίησε την ζωντανή εργασία, ανοίγοντας τον δρόμο στην διάλυση των μόνιμων και σταθερών εργασιακών σχέσεων.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ, μάλλον επανέρχεται στην εξουσία, με ένα φιλελεύθερο πρόγραμμα , συνδυάζοντας το με ένα μίνιμουμ κοινωνικό κράτος, δίνοντας έμφαση στην πράσινη ανάπτυξη. Δηλαδή σε μια ελεγχόμενη και οικολογικά ευαίσθητη οικονομία της αγοράς.

Μια πολιτική της ελαστικοασφάλειας, που αυξάνει την ευελιξίας στην αγορά εργασίας και τις ιδιωτικοποιήσεις στην υγειά, τον χώρο , το χρόνο και την παιδεία. Δημιουργώντας δομές ασφάλειας για αυτούς που δεν θα αντέξουν το έντονο ανταγωνιστικό πλαίσιο.

Είναι το ΛΑΟΣ που είναι εργαλείο των καθεστωτικών συμφερόντων για νεοσυντηρητικές απαντήσεις , όταν και αν τα πράγματα δυσκολέψουν στο κοινωνικό ζήτημα. Ενισχύοντας και δυναμώνοντας τις μικροαστικές φοβίες των στρωμάτων που πλήγονται από την πολιτική του κεφαλαίου.

Είναι οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ-ΠΡΑΣΙΝΟΙ που δυστυχώς κάνουν τα πάντα για να μετατραπούν σε μπαλαντέρ και οικολογικό άλλοθι κεντροδεξιών και κεντροαριστερών λύσεων. Διαχωρίζοντας το κοινωνικό ζήτημα με το οικολογικό ζήτημα, βλέποντας τα όρια των πραγμάτων τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Είναι τέλος η αριστερά. Μια από τις πιο δυνατές και μαχόμενες αριστερές στην Ευρώπη. Με ολοφάνερη όμως την αδυναμία της, στο σύνολο της, να δώσει προοπτική νίκης στους αγώνες.

Ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ από την μια σωστά στηρίζει το Δεκέμβρη, σε βαθμό που αποθεώνει το αυθόρμητο κίνημα των νέων. Από την άλλη όμως τμήμα του συνεχίζει να σκέφτεται να γίνει δωρεά σε κυβερνητικές κεντροαριστερές λύσεις. Με το συνδικαλιστικό του τομέα να στηρίζει το υπάρχον γραφειοκρατικό και εκφυλισμένο εργατικό κίνημα, να στηρίζει την ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Το ΚΚΕ από την άλλη έχει κάνει μια παλινδρόμηση 60 ετών σε ένα νεοσταλινισμό που βλέπει τον εχθρό της στα αριστερά της, ανοικτή προς στα δεξιά τα εθνικιστικά. Υπερασπίζοντας μια λαϊκή οικονομία, εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και όχι πέρα από αυτόν. Με το ΠΑΜΕ να είναι ένα αγωνιστικό μεν, αλλά εκφυλιστικό , κομματοκεντρικό και γραφειοκρατικό αντίστοιχο του υπάρχοντος εργατικού κινήματος. Μια πολιτική που δεν εμπιστεύεται την εξουσία και την δύναμη των εργαζόμενων.

Υπάρχει τέλος και ο γαλαξίας των οργανώσεων της «άλλης», Ριζοσπαστικής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Οργανώσεις που συχνά παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε πλείστα κινημάτων.

Αδυνατούν όμως να ορθώσουν ένα συνολικό αντικαπιταλιστικό λόγο σε μια κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής με το σύστημα του κεφαλαίου και τον ιμπεριαλισμό. Αδυνατούν να βάλουν ακόμη σε μια άλλη βάση, μια νέα επαναστατική κομμουνιστική προοπτική. Στην βάση των σύγχρονων δυνατοτήτων για την πλήρη απελευθέρωση του ανθρώπου, που μπορεί να ζήσει αρμονικά με το ανόργανο σώμα του, την φύση.

Η πιο συνολική έκφραση του γαλαξία των οργανώσεων που εκφράζει την τάση της ανασύνθεσης της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μια απόπειρα μόλις 6 μηνών που όμως έχει δείξει τις δυνατότητες- παρόλες τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες της- να αποτελέσει αυτό το κόμβο της επαναστατικής και Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που χρειάζεται ο τόπος.

Με στόχο ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα, με συνδικάτα στα χέρια των εργαζομένων. Με ένα αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο/ κίνημα και κόμμα. Στην κατεύθυνση μιας κοινωνίας των ελευθέρων συνεταιρισμένων εργαζομένων και παραγωγών.

Παλεύοντας σήμερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μια ενότητα όλης της αριστεράς στους αγώνες. Για ένα πρόγραμμα άμεσης ικανοποίησης των εργατικών αναγκών. Για ένα πρόγραμμα υπεράσπισης και διεύρυνσης των εργατικών δικαιωμάτων. Παλεύοντας για απαγόρευση των απολύσεων. Για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι που μένουν απλήρωτοι. Για να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί , αντεργατικοί νόμοι. Για μετατραπούν οι συμβάσεις των stage και της ευέλικτης εργασίας σε μόνιμες σχέσεις εργασίας. Για άμεση εφαρμογή του 5μερου- 7ωρου- 35ωρου. Για 1400€ βασικό μισθό για όλο τον εργαζόμενο λαό.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σίγουρα δεν αποτελεί την απάντηση σε κάθε πρόβλημα. Αποτελεί όμως την έκφραση μιας αναγκαίας και δυνατής αριστερής , επαναστατικής, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής ανασύνθεσης- επαναθεμελίωσης. Αποτελεί πράγματι κάτι νέο και κατά συνέπεια ατελές που θα πρέπει να στηριχθεί πολύμορφα, εκλογικά , αγωνιστικά και συμμετοχικά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

29/9/09

Νέα τρομοϋστερία με την υποτιθέμενη γιάφκα του Χαλανδρίου!

Αυτή τη στιγμή έχουν οδηγηθεί στον Ανακριτή τέσσερις συλληφθέντες που κατηγορούνται ότι συγκρότησαν "τρομοκρατική οργάνωση" και τα γνωστά μπλα μπλα των διωκτικών αρχών και του βαθέως κράτους. Έξω από τα δικαστήρια βρίσκονται περίπου 200 αλληλέγγυοι προς τους συλληφθέντες.

Η όλη υπόθεση είναι σαθρή και συνάμα άκρως πολιτική και ανησυχητική. Μας γυρίζει πίσω στις μέρες του 2002. Εδώ πρέπει να πάρει θέση η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ αλλά και η ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.


Τα επιτελεία της άρχουσας τάξης ξέρουν καλά ότι όποιο κι αν θα είναι το αποτέλεσμα στις κάλπες της 4ης Οκτωβρίου, μετεκλογικά ο ταξικός πόλεμος θα κλιμακωθεί. Δημιουργούν κλίμα και συνθήκες για να αποτρέψουν μια νέα έκρηξη στον δρόμο που άνοιξε ο Δεκέμβρης.

Πίσω από τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που διαδίδονται στην υπόθεση της υποτιθέμενης γιάφκας του Χαλανδρίου, αποσιωπώνται μια σειρά κρίσιμα ερωτηματικά:

1. Γιατί η αστυνομία αφού ισχυρίζεται ότι παρακολουθούσε τους υπόπτους επί μήνες, δεν απέτρεψε την τελευταία βομβιστική ενέργεια που χρεώνει στους συλληφθέντες; Μήπως γιατί δεν την έκαναν αυτοί που έπιασε; Αλλά αντίθετα έπιασε κάποιους για να τους φορτώσει τον μισό ποινικό κώδικα, ελλείψει ενόχων για να παρουσιάσει έργο προεκλογικά;

2. Γιατί οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής μέσα από το site τους επίσημα είχαν προαναγγείλει συλλήψεις για την «τρομοκρατία» εδώ και τρεις μήνες; Μήπως γιατί από τότε τις μαγείρευαν τα αφεντικά τους;

3. Γιατί δόθηκαν στην δημοσιότητα τα ονόματα των συλληφθέντων μαζί με στοιχεία για την προσωπική ζωή τους κατά παράβαση των ατομικών δικαιωμάτων τους; Την ίδια συμπεριφορά έχει η ΕΛ.ΑΣ. όταν μέλη της συλλαμβάνονται για αξιόποινες ενέργειες; Την ίδια συμπεριφορά έχουν τα ανθρωποφάγα ΜΜΕ όταν συλλαμβάνεται κάποιος μεγαλοσχήμων της ελίτ;

4. Γιατί τονίζεται ιδιαίτερα η μεσο-αστική καταγωγή των συλληφθέντων και η εμπλοκή τους, όπως άλλωστε του συνόλου της νεολαίας, στην εξέγερση του Δεκέμβρη; Μήπως για να συκοφαντηθεί αυτός ως πράξη «βολεμένων μικροαστών»;

5. Γιατί δόθηκαν στην δημοσιότητα τα ονόματα των καταζητούμενων μαζί με την εκτίμηση ότι κρύβονται σε χώρους πανεπιστημιακού ασύλου ή καταλήψεις στέγης; Στα σοβαρά μπορεί να πιστέψει κανείς ότι υπάρχει περίπτωση ένας υποτιθέμενος αντάρτης πόλεων, να είναι τόσο αφελής ώστε να κρύβεται εκεί; Αποτελεί ή όχι αυτό, μια ευθεία απειλή κατά του ασύλου και κατά των στεκιών νεολαίας;

6. Γιατί δεν τηρεί το ίδιο το κράτος και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του, το τεκμήριο της αθωότητας; Οι ίδιοι οι νεαροί συλληφθέντες, αρνούνται κάθε σχέση με ενέργειες ατομικής βίας. Τα δικονομικά και δημοκρατικά δικαιώματα τους έχουν παραβιαστεί κατάφορα.

Κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αδιάφορος στην απόπειρα να μαγειρέψουν μια τρομο - υστερία της κατσαρόλας.

* Όχι στην νέα σκευωρία της αστυνομίας και του βαθέως κράτους.

* Αλληλεγγύη σε κάθε διωκόμενο, πάνω στα κόκαλα του οποίου η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί να στήσει τα μικρο-εκλογικά σενάρια της και το αστικό κράτος- τρομοκράτης να μετατρέψει την χώρα σε νεκροταφείο των ελευθεριών του λαού της.

http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=157009#157009


_________________

26/9/09

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ


Η χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού αφήνει μια τεράστια «μαύρη τρύπα» στις μορφές διαχείρισης του συστήματος. Αφήνει «μαύρη τρύπα» στο τρόπο που παράγεται και αναπαράγεται η κυρίαρχη ιδεολογία. Αφήνει όμως και μια «μαύρη τρύπα» στην συνοχή μιας κοινωνίας που έχει χάσει προ πολλού τον προσανατολισμό της.


Η εκτίναξη των βασικών και μη αντιθέσεων, απόρροια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από την μια οξύνει τις αντιθέσεις και από την άλλη αποκαλύπτει σε όλο το εύρος της την σημερινή αδυναμία του συστήματος να δώσει απαντήσεις


Αυτό δεν οδηγεί με βεβαιότητα σε μια σοσιαλιστική ουτοπία. Απεναντίας κάνει το σύστημα ακόμη πιο πολυσύνθετο, με πλευρές που δεν αποδέχονται εύκολες απαντήσεις˙ δεν αποδέχονται κυρίως μασημένες και αυτόνομες απαντήσεις. Με πλευρές και οπτικές που γεννάνε μια απίστευτη βαρβαρότητα, αλλά και αρκετά ελπιδοφόρες εξελίξεις.


Η ΗΠΑ, ως ο πιο αναπτυγμένος καπιταλιστικός κόμβος- δια Ομπάμα- πειραματίζεται νεοκευνσιανικά σε αντίθεση με την Ευρώπη που αναμασά την τροφή του νεοφιλελευθερισμού. Ακόμη και οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, όπως η Ισπανία, απέτυχαν να απαντήσουν αποτελεσματικά στην κρίση και να δώσουν διέξοδο. Ίσως διότι και η σοσιαλδημοκρατία συνεχίζει να θεωρεί την αγορά ως ιερό θέσφατο, ενώ η ΕΕ συνεχίζει να καθοδηγεί τις χώρες της ΕΕ σε μονεταριστικά πλαίσια.


Μέσα όμως σε αυτή την βαθιά οικονομική και όχι μόνο κρίση επανέρχονται λογικές μιας παγκόσμιας ρύθμισης, όπως αυτό που πρότεινε ο συντηρητικός Σαρκοζί με ένα διευρυμένο φόρο Τόμπιν, στα χρηματιστηριακά κεφάλαια. Ημίμετρα θα μου πείτε και έχετε δίκαιο , αλλά φανερώνουν μια προβληματική των κυρίαρχων δυνάμεων και τάξεων για αυτά που αντιμετωπίζουν και για αυτά που έρχονται.


Θα μου πείτε τι νόημα έχουν αυτά σε μια προεκλογική περίοδο; Νομίζω πως αυτό που «παίζεται» σε αυτές τις εκλογές είναι η ανάδειξη ή μη αυτών των πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να φέρουν σε πέρας αυτή την αλλαγή του παραδείγματος.


Εξάλλου η κυβέρνηση του Καραμανλή απέτυχε ακριβώς σε αυτό το σημείο. Στο να διαχειριστεί την κρίση του συστήματος προς όφελος των κυρίαρχων τάξεων, ενσωματώνοντας τις λαϊκές αντιδράσεις, που εγκυμονούν το κίνδυνο, απρόβλεπτων για το σύστημα, εξελίξεων. όπως ο «Δεκέμβρης».


Απέτυχε να δώσει πνοή στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας˙ δεν είναι τυχαίο πως η Ελλάδα έπεσε πολύ χαμηλά στο κατάλογο της παραγωγικότητας. Αυτό δεν συνεπάγεται πως έπαψε το Ελληνικό κεφάλαιο να βγάζει κέρδη από το αίμα και τον ιδρώτα των εργαζόμενων, απεναντίας θα λέγαμε˙ μόνο που εν μέσω κρίσης αυτή η κατάσταση δημιουργεί πολύμορφους κινδύνους. Και χρειάζεται μια κυβέρνηση ισχυρή που να δίνει ελπίδα στους πολίτες πως κάτι διαφορετικό μπορεί να συμβεί.


Το ΠΑΣΟΚ τώρα, καλείτε να δώσει αυτή την ελπίδα, να δώσει την αναγκαία αναπτυξιακή πνοή για το κεφάλαιο, και ένα μίνιμουμ κράτος πρόνοιας για τους εργαζόμενους. Με εργαλείο την πράσινη ανάπτυξη, φιλοδοξεί να κάνει την τομή στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης , του χώρου , του χρόνου και εν τέλει της φύσης.


Η πράσινη ανάπτυξη σε συνδυασμό με ένα κράτος πρόνοιας για τους «απ’ εξω», είναι μια πρόταση για την αλλαγή του παραδείγματος. Φυσικά, βλέποντας τα «γράδα» της, στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, φοβάται να μιλήσει για ένα πράσινο «new deal», δηλαδή για πράσινη οικονομία, όπως κάνουν οι οικολόγοι-πράσινοι. Και για τα δεδομένα ενός κόμματος εξουσίας σωστά πράττει. Σε κάθε περίπτωση η πράσινη ανάπτυξη αποτελεί ή μπορεί να αποτελέσει ένας μεταμοντέρνος τρόπος να ξαναβάλεις στο παιχνίδι τα μεσαία στρώματα και την εργατική αριστοκρατία.


Μόνο η κρίση δεν είναι πίσω μας, αλλά μπροστά μας και ήδη τα μεσαία στρώματα, αλλά και οι εργαζόμενοι κτυπιούνται άγρια από αυτήν. Στα Γιάννενα βλέπεις με αύξοντα ρυθμό μαγαζιά να κλείνουν. Αυτό αυξάνει και δεν μειώνει το στρώμα των μη-προνομιούχων , για να θυμηθούμε τον Α. Παπανδρέου. Και το ΠΑΣΟΚ που παρόλο που παραμένει στα αριστερά της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, δεν έχει πλέον να πει και πολλά για αυτό


Στρώματα μη-προνομιούχων που έλκονται από το λαϊκίστικο, ρατσιστικό λόγο του ΛΑΟΣ , απαντώντας με αυτό τον τρόπο στην κοινωνική ανασφάλεια που δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός και η οικονομική, κοινωνική, πολιτική κρίση. Αυτό δεν συνεπάγεται πως το ΛΑΟΣ δεν έχει τα φόντα να αποκτήσει μαζικά χαρακτηριστικά στο δεξί άκρο του πολιτικού σκηνικού. Ιδιαίτερα εάν μέσα στην κρίση η αλλαγή παραδείγματος αποτύχει να δώσει λύσεις στα προβλήματα που άφησε πίσω της η παγκόσμια κρίση.


Εν κατακλείδι: Αποτελεί στοίχημα για τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας , να ορθώσουν ένα διαφορετικό παραγωγικό και καταναλωτικό παράδειγμα που θα αντιμετωπίσει την κρίση και το νεοφιλελευθερισμό. Εάν θέλετε την προσωπική μου άποψη: η κρίση είναι τόσο βαθιά και δομική που τα πασαλείμματα του νέου σοσιαλδημοκρατικού παραδείγματος δεν θα κρατήσουν για πολύ. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές που θα βλέπουν από το σύστημα της αγοράς και του κέρδους.


Και η αριστερά που είναι, τι κάνει; Δεν έπρεπε σαν ο λύκος να χαίρεται από την αντάρα που αφήνει πίσω της η οικονομική κρίση; Δεν το κάνει όμως , γιατί αδυνατεί να εμπνεύσει και να δημιουργήσει γεγονότα. Να στριμώξει το σύστημα , εξασφαλίζοντας κατακτήσεις για το λαό και τους εργαζόμενους.


Ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, από την μια αποθεώνει το αυθόρμητο κίνημα του «Δεκέμβρη» , ενώ από την άλλη δίνει ένσημα νομιμοφροσύνης. Από την μια μιλάει για μια ενωμένη ριζοσπαστική Αριστερά, από την άλλη -ένα τμήμα της- ελπίζει στα ξεροκόμματα κυβερνητισμού.


Το ΚΚΕ παλινδρομεί σε παλαιο«Κομμουνιστικές» ρεφορμιστικές λογικές υπεράσπισης του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Απέναντι στο αυθόρμητο κίνημα του «Δεκέμβρη» δίνει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, περιχαρακώνοντας κομματικά , ο,τιδήποτε ανήσυχο ταξικό και εργατικό υπάρχει. Ζητώντας κρετινικά και κοινοβουλευτικά να ενισχυθεί το κόμμα στις εκλογές, διότι ισχυρό ΚΚΕ σημαίνει ισχυρός λαός!!!!


Και οι δυο συνιστώσες για την οικονομική κρίση προτείνουν μέτρα υπεράσπισης των λαϊκών τάξεων, που εν τέλει δεν ξεφεύγουν από ένα παραδοσιακό σοσιαλδημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο, με πολύ ανάπτυξη και ολίγη από αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.


Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί καν να μετατραπεί σε πόλος αντίστασης , πόσο μάλλον να μετασχηματιστεί σε δύναμη ανατροπής και επανάστασης, που θα έβλεπε πέρα από το καπιταλιστικό παράδειγμα.


Τι μένει; Μα τίποτε άλλο από μια αριστερά δημοκρατική , οραματική , ανατρεπτική, εργατική, διεθνιστική, σκεπτόμενη ανοιχτόμυαλη και ανοικτόκαρδη και μαχόμενη. Αριστερά της αντικαπιταλιστικής οικολογίας και της πλήρους απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα κοινωνικά δεσμά του καπιταλισμού.


Μια αριστερά που δεν θα βλέπει την αλλαγή του παραδείγματος εντός των καπιταλιστικών πλαισίων, αλλά θα βλέπει την υπέρβαση του καπιταλιστικού παραδείγματος/ μοντέλου/ συστήματος. Υπάρχει αυτή η αριστερά; Υπάρχουν αριστερές συλλογικότητες και αριστεροί πολίτες που κινούνται σε μια τέτοια προοπτική. Σε μια πιο συνολική κλίμακα μια τέτοια ακόμη αντιφατική, μερική ενωτική απόπειρα είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μια τέτοια αριστερά ίσως και να άξιζε τον κόπο να στηριχθεί.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ



16/9/09

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ


Η κρίση έχει ξεπεράσει προ πολλού την δήθεν ανεξάρτητη περιοχή των «χρηματοπιστωτικών» πράξεων. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ως πότε το σύστημα του κεφαλαίου θα δούλευε με χρέη, φουσκώνοντας το πλασματικό πλούτο που παρήγαγε.

Κάποτε αυτή η εικονική πραγματικότητα θα έπρεπε να τραβήξει προς τα κάτω και να γειωθεί με την πραγματική οικονομία που παράγονται τα εμπόρευμα και μένουν απούλητα. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν οι μισθοί των εργαζόμενων μειώνονται σε σχέση με το συνολικό πλούτο που παράγεται αντι να αυξάνεται.

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι απλά και μια αύξηση των μισθών, ένα αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα θα έριχνε το ποσοστό κέρδους και θα μείωνε την υπεράξια. Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο ενός συστήματος που δεν κάνει τίποτε άλλο από το προσπαθεί να διευρύνει διαρκώς τα κέρδη των επιχειρηματιών σε βάρος των αναγκών, των δικαιωμάτων και της φύσης.

Η απάντηση του κεφαλαίου είναι να προστρέξει στο καλό δικό του κράτος και να το ενισχύσει για να ξεπεράσει την κρίση. Ετσι ώστε ο κύκλος της ύφεσης να περάσει και αφού τα πιο αδύνατα κεφάλαια καταστραφούν και η εργατική τάξη συνηθίσει στα λίγα, να ξαναβάλει πλώρη για νέες επεκτάσεις, για νέες σταυροφορίες κερδοφορίας.

Στην παρούσα φάση το κράτος και μια ισχυρή κυβέρνηση θα έκαναν, θα κάνουν δυο πράγματα: 1) με το μαστίγιο , αλλά και το καρότο να επιβάλουν μια πειθαρχία στην ελληνική κοινωνία και στους εργαζόμενους. Μια κοινωνία και εργαζόμενοι που διεκδικούν ή θα διεκδικήσουν μια πιο αξιοπρεπή ζωή. Η συνειδητή ενίσχυση της άκρας δεξιάς, του ρατσιστικού αντιμεταναστευτικού λόγου˙ η προβολή ενός βιοπολιτικού φοβικού πλαισίου- γρίπη- είναι μέθοδοι να σπείρουν την κατατονία στην ελληνική κοινωνία και να προστρέξει στην αγκαλιά ενός κράτους. Δυναμώνοντας τα πεδία της αλλοτρίωσης. 2) συνειδητή υποθήκευση όχι μόνο της σημερινής αλλά και της μελλοντικής εργασίας στις ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου, τα 28 δισεκατομμύρια στις τράπεζες και όχι στο λαό. Ένας κευσιανισμός για το κεφάλαιο και νεοφιλελευθερισμό για τον λαό , την εργατική τάξη και την νεολαία, με μπόλικη αστυνομία και εσωτερίκευση ενός φόβου για το λαό.

Μένοντας μετέωρη η υπόσχεση για ένα πράσινο new deal ή για ένα new deal στο τομέα των τεχνολογιών ή της επικοινωνίας ή της κοινωνικής οικονομίας ή γενικότερα στο τομέα των υπηρεσιών για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Όπως π.χ υποστηρίζει μια νέα σοσιαλδημοκρατία , όπως υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ, οι Οικολόγοι- Πράσινοι και τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Με το ΚΚΕ να μένει μόνο σε ένα παραδοσιακό κευνσιανικού τύπου δρόμο, άσχετα με το αν το μολογά ή όχι, με την λαϊκή οικονομία-εξουσία.

Μόνο που πρέπει να έχουνε υπόψιν μας πως το new deal ήταν μια μεταβατική φάση που οδήγησε στην στρατικοποίηση της οικονομίας, οδήγησε στο β’ παγκόσμιο πόλεμο˙ σε μια πρωτόγνωρη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Οδήγησε στην επικράτηση ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου και σε μια ισορροπία δυνάμεων παγκόσμια.

Σήμερα αλήθεια οδηγούμαστε προς τα εκεί; Σε μια καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων με τον ένα ή τον άλλο τρόπο; Οδηγούμαστε σε ένα γ’ παγκόσμιο πόλεμο ή όπως λένε πολλοί, βρισκόμαστε ήδη σε ένα εν εξελίξει γ’ ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο ;

Σε κάθε περίπτωση η βαρβαρότητα είναι μπροστά μας και βάζει σε κίνδυνο το σύνολο του πλανήτη, το σύνολο του κοινωνικού ιστού, το σύνολο της φυσικής βιοποικιλότητας. Η βαρβαρότητα στα πλαίσια των εργασιακών σχέσεων, των κοινωνικών συνθηκών των διακρατικών, ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών που ήταν στην ημερήσια διάταξη στις αρχές του 20ου αιώνα, είναι χίλιες φορές πιο επίκαιρες ξανά.

Η μοιρασιά του πλανήτη με στόχο την εκ νέου συσσώρευση του κεφαλαίου, το βάθεμα της εκμετάλλευσης της εργασίας, της φύσης και του κοινωνικού είναι - με την χρησιμοποίηση και της νέας τεχνολογίας - αποτελεί την μοναδική λύση για το κεφάλαιο, σε τοπικό/ εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Σε άλλες εποχές αυτές οι στιγμές θα φάνταζαν και θα ήταν επαναστατικές, που θα έβαζαν ζήτημα να πάρουν την εξουσία οι ίδιοι οι προλετάριοι. Μόνο που σήμερα αυτό φαντάζει και ίσως και να είναι ανέκδοτο. Η άρνηση του Δεκέμβρη θέλει πολύ δρόμο ακόμα να συναντήσει την άρνηση της άρνησης. Ένα νέο σχέδιο για μια κοινωνία πέρα απο την αναρχία της αγοράς, πέρα από την βαρβαρότητα του καπιταλισμού συστήματος.

Αυτό το σχέδιο υπερασπίζονται με αντιφάσεις και ανεπάρκειες ακόμη, μια σειρά δυνάμεις που βρίσκονται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή. Και δεν το υπερασπίζονται αφηρημένα˙ απεναντίας το βάζουν μέσα στην ζωή , στους μαζικούς χώρους , στις κινηματικές διαδικασίες, με στόχο να νικήσουν οι αγώνες των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

Η Στήριξη και η ενίσχυση αυτών των δυνάμεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελούν την αναγκαία , αλλά όχι ακόμη δυνατή συνθήκη για την συγκρότηση ενός μετώπου αντίστασης και στην συνέχεια αντεπίθεσης του λαού, της εργατικής τάξης και της νεολαίας.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

13/9/09

Γιατί πρέπει να κάνουμε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.


Εκατοντάδες χιλιάδες οι απολύσεις παγκόσμια. Εκατοντάδες χιλιάδες οι νεόφτωχοι, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, αυτοί που ζούνε όρια της επιβίωσης. Η περιοχή μας δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση σε αυτόν το αντεργατικό μεσαίωνα: Χιλιάδες οι άνεργοι, την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι που δουλεύουν κάνουν απλήρωτες και μη υπερωρίες ή τους αρνούνται την καλοκαιρινή άδεια, για να βγει η παραγωγή. Μια υπερεκμετάλλευση της εργατικής δύναμης που έχει ως αποτέλεσμα τα συχνά εργατικά και πολλές φορές θανατηφόρα ατυχήματα.

Χιλιάδες επίσης οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, χιλιάδες οι εργαζόμενοι που δουλεύουν δίχως ασφάλεια ή κυρίως οι μετανάστες που δουλεύουν και ζουν κάτω από απαράδεκτες και απάνθρωπες συνθήκες.

Μια κατάσταση που γεννά ένα αϊ σιχτίρ, μια υπόκουφη οργή, περιμένοντας το πυροκροτητή να εκραγεί. Απόρροια μιας βαθιάς συστημικής κρίσης, που έχει την βάση στην αναρχία του καπιταλιστικού συστήματος. Εξαιτίας της αδυναμίας του κεφαλαίου να βαθύνει ακόμη πιο καθοριστικά και αποτελέσματα την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης/ δύναμης. Η πτώση της παραγωγικότητας έχει τις ρίζες της και στην αδυναμία του κεφαλαίου να συντρίψει την εργατική τάξη στην Ελλάδα και να εκτοξεύσει την κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Η πολυεπίπεδη συστημική κρίση επιβάλει την ύπαρξη μιας ισχυρής κυβέρνησης που θα πατήσει πόδι χρησιμοποιώντας το καρότο και το μαστίγιο προς τις λαϊκές τάξεις. Για να αναγκάσει την κοινωνία και τους εργαζόμενους να πειθαρχήσουν.

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ- αυτή η εξέγερση της νεολαίας που αποτελεί το πειραματόζωο των αντιδραστικών εργασιακών αναδιαρθρώσεων- τρόμαξε το κατεστημένο που έβγαλε στο δρόμο ότι πιο αντιδραστικό κυκλοφορήσει, για επαναφέρουν τα πράγματα σε μια κανονικότητα.

Η κυβέρνηση του Καραμανλή απέτυχε να είναι η κυβέρνηση που θα διαχειριζόταν το κεφαλαίο, απεναντίας ήταν ο αδύνατος κρίκος εξαιτίας και των σκανδάλων. Βλέποντας τα δύσκολα ο Καραμανλής, προτίμησε την έξοδο, αφήνοντας τις εκκρεμότητες στην επόμενη ισχυρή(;) αυτή την φορά κυβέρνηση , μάλλον του ΠΑΣΟΚ.

Όμως παρόλο που και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ακολουθούν την ίδια αστική πολιτική δεν είναι το ίδιο κόμμα. Αντανακλώντας με ένα στρεβλό και διαθλασμένο τρόπο διαφορετικά ταξικά και αλλά συμφέροντα, που μια κυβέρνηση , κάθε κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να πάρει υπόψιν της.

Κατά συνέπεια ούτε για το ΠΑΣΟΚ, μόνο του ή παρέα με το ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι-Πράσινοι είναι εύκολο να είναι η ισχυρή και με πυγμή καπιταλιστική κυβέρνηση που χρειάζεται το κεφάλαιο. Ειδικά σήμερα που τα πράγματα φτάνουν στα όρια τους.

Μια λύση, κάποια λύση, είναι κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, μόνο που αφήνουν τα περιθώρια να ενισχυθούν τα άκρα, τόσο τα δεξιά, όσο και τα αριστερά. Ένα γεγονός που πολώνει τα πράγματα σε βαθμό επικίνδυνο και για το σύστημα , αλλά και για τις δομές της αστικής δημοκρατίας.

Φυσικά στην παρούσα φάση, δυναμωμένο φαίνεται μόνο το δεξιό άκρο, με την ενίσχυση- μεντιακή και μη- των συντηρητικών αντανακλαστικών λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων. Με το ΛΑΟΣ δημοσκοπικά να φτάνει στο 7% και να αποτελεί «τσόντα» σε μια συντηρητική, ιταλικού τύπου συστημική λύση.

Απεναντίας στο δικό της κόσμο φαίνεται να ζει η αριστερά, παρόλο που η ενίσχυση της αποτελεί μια ελπίδα για τα λαϊκά στρώματα και τις ανάγκες τους. Καθώς είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που έχει στο κέντρο της τις ανάγκες του λαού, των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Το ένα τμήμα της κλείνεται αυτιστικά στο εαυτό της, βλέποντας παντού εχθρούς. Το άλλο δε πατώντας με το ένα πόδι στην διαχείριση και το άλλο στο κίνημα, αδυνατεί να διαχειριστεί τις αντιφάσεις του. Βρισκόμενο, στα όρια της φθοράς και αφθαρσίας, αποτελώντας πρόβλημα , αλλά και λύση για το σύστημα, ιδιαίτερα αν έχουμε ένα νέο 89.

Μένει η «άλλη», αντικαπιταλιστική, ριζοσπαστική και επαναστατική Αριστερά. Όπως είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Αντικαπιταλιστική, Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, ένα ενωτικό σχήμα των αγωνιστών που βρίσκονται μπροστάρηδες στους λαϊκούς αγώνες.

Ένα πολιτικό σχήμα που αγωνίζεται για την αγωνιστική ενότητα της αριστεράς με στόχο να νικήσουν οι λαϊκοί και οι εργατικοί αγώνες. Γνωρίζοντας πως αυτό δεν φτάνει: Χρειάζεται μια πολιτική προοπτική για μια κοινωνία πέρα από το κέρδος και την εκμετάλλευση.

Χρειάζεται μια κοινωνία που το μέτρο της θα είναι οι ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων σε αρμονική συνύπαρξη με το περιβάλλον. Μια κοινωνία που την εξουσία θα την έχουν οι ίδιοι οι ελεύθερα συνεταιρισμένοι εργαζόμενοι, οι ελεύθερα συνεταιρισμένοι παραγωγοί. Για μια τέτοια κοινωνία αγωνίζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

9/9/09

Για τον φίλο ΓΡΗΓΟΡΗ ΖΑΡΩΤΙΑΔΗ


Μια κοινή μας φίλη είπε πως δεν ταξιδεύουμε στην ζωή μας πάντα με το ίδιο εισιτήριο. Ούτε πάντα ταξιδεύουμε με το ίδιο μέσο ή στην ίδια θέση στο τραίνο ή στο τραίνο. Ούτε πάντα κολυμπάμε κόντρα στο ρεύμα ή περπατάμε από την ίδια όχθη του ποταμού. Ούτε σε τελευταία ανάλυση πάντα έχουμε τον ίδιο στόχο ή επιλέγουμε τα ίδια μέσα για να τον πετύχουμε. Το ζητούμενο και το ποθούμενο είναι όμως να είμαστε συνεπείς και αξιοπρεπείς με αυτά που κάθε φορά υπερασπιζόμαστε.

Και ο φίλος Γρηγόρης - αρέσει δεν αρέσει - ήταν και είναι σε κάθε επιλογή του απόλυτα ειλικρινής, αξιοπρεπής και συνεπής με τις κάθε φορά επιλογές του. Αξιοπρεπής και συνεπής όταν υπεράσπιζε το σύνθημα το μέλλον είναι η επανάσταση και ο Σοσιαλισμός, αξιοπρεπής και συνεπής τώρα που αγωνίζεται για ριζοσπαστικές ρεαλιστικές αλλαγές, μέσα ή μαζί με το σοσιαλφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ.

Ριζοσπαστικές ρεαλιστικές αλλαγές , μια φρασεολογία που συχνά χρησιμοποιούσε και όσο ήταν στην άκρα αριστερά όχθη του ποταμού. Που θα μπορούσαν να όμως να επιτευχθούν με ένα ανώτερο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα, τον Σοσιαλισμό˙ τώρα φίλε Γρηγόρη με τι;

Οι επιλογές του φίλου Γρηγόρη όμως δεν δικαιολογούν τα πικρόχολα σχόλια κηνσόρων των τοπικών media, που με την γλώσσα έξω, γίνονται
συχνά- δίχως αρχές και ήθος- υπηρέτες διαφορετικών αφεντάδων.

Φίλε Γρηγόρη ελπίζω , εύχομαι, προσδοκώ να ξαναβρεθούμε στην ίδια όχθη , στην όχθη που στήνουν πανηγύρια οι καταπιεσμένοι. Αλλά επίσης ξέρω πως είναι δύσκολο. Σε κάθε περίπτωση όμως σου εύχομαι φίλε και πρώην σύντροφε καλή τύχη , βαδίζοντας πάντα με συνέπεια και αξιοπρέπεια.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

7/9/09

Για την συναυλία του Goran Bregovic


Ήταν μια υπέροχη φεγγαρίσια βράδια, που θα μπορούσε να γίνει μεθυστική εάν δεν υπήρχαν οι κύριες και οι κύριοι με τις νυκτερινές τους εμφανίσεις που ήθελαν να το κάνουν μέγαρο. Αλλά και οι νεαροί- ες που ήθελαν να το μετατρέψουν σε συναυλία του Σάκη Ρουβά χορεύοντας στην πίστα αγκαλιά με το καλλιτέχνη. Αναφέρομαι σαφώς για την συναυλία του goran bregovic στα Γιάννενα που τόσα στρεβλά γράφτηκαν.

Καταρχήν η συναυλία έγινε κατά 99% , απλά δεν ολοκληρώθηκε όπως έπρεπε να ολοκληρωθεί. Άρχισε πανέμορφα με τα πνευστά να κατεβαίνουν μέσα από το κοινό˙ με την μεθυστική ατμόσφαιρα να χαλάει το «ντου» κάποιων νεαρών που ήθελαν να μην πληρώσουν το ακριβούτσικο εισιτήριο. Με παρέμβαση του ίδιου του καλλιτέχνη τους επιτραπεί να μπουν δωρεάν και να καθίσουν μπροστά από την σκηνή. Χορεύοντας όλο το υπόλοιπο 2ωρο περίπου της συναυλίας, ενοχλώντας ελαφρώς κάποιους «σοβαρούς» κύριους-ες. Φωνάζοντας συχνά το σύνθημα εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι μέγαρο!!!!

Όλα φαινόταν πως θα ολοκληρώνονταν κανονικά. Σε κάποιο όμως από τα τελευταία τραγουδια, κάποια νεαρά ένιωσε την ανάγκη και την παρόρμηση να ανέβει στην σκηνή και να λικνιστεί μπροστά στο κοινό, κλέβοντας την παράσταση. Η παρέμβαση της ασφάλειας της συναυλίας προκάλεσε μια μικρή συμπλοκή επάνω στην σκηνή με τους νεαρούς που σήμανε και το σχετικά άδοξο τέλος της συναυλίας.

Αυτά για ένα γεγονός που δεν ήθελε να είναι ούτε μέγαρο, αλλά ούτε και πίστα που όμορφες λικνίζονται μπροστά σε καλλιτέχνες. Όσο για την τιμή του εισιτηρίου αυτή είναι μια άλλη μεγάλη πικρή ιστορία!!!!!

6/9/09

ΚΑΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΝΕΟ «ΔΕΚΕΜΒΡΗ»


Ένας κουρασμένος Πρωθυπουργός, ένας ξεπεσμένος ηγεμόνας, με το τηλεοπτικό του διάγγελμα ζήτησε νωπή λαϊκή εντολή για να αντιμετωπιστεί η κρίση υπερσυσσώρευσης. Κρίση υπερσυσσώρευσης που τα αιτία της βρίσκονται στην ίδια την αναρχία της παραγωγής και της διανομής που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Ζήτησε νωπή λαϊκή εντολή για να συνεχίσει και να βαθύνει την εκμετάλλευση των λαϊκών τάξεων, γνωρίζοντας πως ο ρόλος του ως διαχειριστή στην παρούσα φάση έχει τελειώσει κάτι.
ΣΤΟΧΟΣ ΟΙ ΙΣΧΥΡΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ
Η προκήρυξη των εκλογών αποτελεί ανοικτή ομολογία της χρεοκοπίας της κυβέρνησης της ΝΔ. Ο ρόλος του ως διαχειριστή της καπιταλιστικής εξουσίας «κάηκε» από τις κοινωνικές εκρήξεις τύπου «Δεκέμβρη», αλλά και από την ανικανότητα της να μοιράσει μεταξύ των καπιταλιστικών ελίτ το κλεμμένο πλούτο. Ενώ ταυτόχρονα εγκατέλειψε τις συμμαχίες τις με τα διάφορα μικροαστικά και λαϊκά στρώματα, που είναι αυτά που την έβγαλαν. Όπως γράφει και ένας γνωστός νεοφιλελεύθερος σχολιαστής ο Γιώργος Κύρτσος:«Κατά τη διάρκεια της ανοδικής φάσης του οικονομικού κύκλου, η κυβέρνηση Καραμανλή εξυπηρέτησε για ιδεολογικούς, πολιτικούς ή και διαπλεκόμενους λόγους τα μεγάλα συμφέροντα. Ψηφίστηκαν ένα σωρό νομοθετικές ρυθμίσεις που εξασφάλισαν στο οικονομικό κατεστημένο υπερκέρδη πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Δεν είχε όμως η κυβέρνηση Καραμανλή την πολιτική ευελιξία, πιθανότατα και την ελευθερία κινήσεων, να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και των μικρομεσαίων αμέσως μετά την εκδήλωση των συνεπειών της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Έσπευσε να στηρίξει με 28 δισ. ευρώ τις τράπεζες, χωρίς να πάρει τα αναγκαία μέτρα για να ενισχυθεί η ρευστότητα στην πραγματική οικονομία. Ενισχύθηκε έτσι η εικόνα μιας κυβέρνησης που στέκεται στο πλευρό των μεγάλων συμφερόντων αδιαφορώντας για το δημόσιο συμφέρον, τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους.»
Ετσι όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης, της έμεινε μόνο η βιοεξουσία/ βιοπολιτική του φόβου για να στριμώξει τις λαϊκές μάζες που άρχισαν να απαιτούν κοινωνική δικαιοσύνη. Το ρατσιστικό μίσος και μένος που με επιδεξιότητα πήγε να παίξει η κυβέρνηση της δεξιάς παρέα με το ΛΑΟΣ δεν έφτανε για να βουλώσει τα νηστικά στόματα που άρχισαν να γίνονταν όλα και πιο πολλά. Η Ντόρα Μπακογιάννη με ειλικρίνεια και κυνισμό δήλωσε στην τηλεόραση, αμέσως μετά το διάγγελμα Καραμανλή: «κάνουμε εκλογές για να μην ξηλωθούν πεζοδρόμια.» Δηλαδή για να μην υπάρξει ακόμη ένας και πιο άγριος και μαχητικός «Δεκέμβρης».
Ταυτόχρονα η προκήρυξη των εκλογών είναι απόρροια της βαθύτατης και πολύμορφης κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης η οποία, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, αγκαλιάζει ευρύτερα τον αστικό συνασπισμό εξουσίας, με αποτέλεσμα τα κόμματα του αστικού μπλοκ εξουσίας να γίνονται υποχείρια της εξουσίας σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Ένα γεγονός που προκαλεί και ενισχύει τις τάσεις συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.
Αυτό συνεπάγεται πως ο επίδοξος νέος διαχειριστής της καπιταλιστικής εξουσίας το ΠΑΣΟΚ ή οποιαδήποτε κεντροαριστερή κυβέρνηση και να ήθελε να συγκρουστεί με τα συμφέροντα δεν μπορεί. Πόσο μάλλον που η πολιτική της «εθνικής προσπάθειας» που διακήρυξε ο Γ. Παπανδρέου κινείται στην ίδια λογική της κυβέρνησης της ΝΔ. Όπως γράφει και σε ανακοίνωση της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του εκφράζει τη συνέχεια και όχι ρήξη με τη διαχείριση της ΝΔ.».
Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ άλλωστε φαίνεται καλύτερα στο μαζικό εργατικό κίνημα που το έχει διαλύσει και αποσαθρώσει. Είναι γνωστός ο ρόλος της ΓΣΕΕ και της ΠΑΣΚΕ στο εργατικό κίνημα: Ας μην ξεχνάμε πως η ΓΣΕΕ στηρίζει το εργασιακό δουλεμπόριο, όπως φάνηκε από την σιωπή με το ζήτημα της Κούνεβα. Δεν είναι μυστικό πως τα γραφεία της ΓΣΕΕ καθαρίζει δουλεμπορική εταιρεία και η εκπρόσωπος της ΟΙΚΟΜΕΤ, την οποία είχε καταγγείλει η Κωνσταντίνα, εκλέγεται με τα ψηφοδέλτια της ΠΑΣΚΕ στο Ε.Κ Π. Μιας ΓΣΕΕ που στηρίζει την λογική του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και της φιλοΕΕ προοπτικής, στηρίζοντας τις δομές που διασπούν και δεν ενώνουν την εργατική τάξη.
Για την αστική τάξη , το κεφαλαίο , τις καπιταλιστικές ελίτ, την ΕΕ, το ΔΝΤ η ύπαρξη μιας ισχυρής κυβέρνησης είναι μια δυνατή και αναγκαία συνθήκη για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την κρίση δίχως να χάσουν τα κέρδη και τα προνόμια τους. Μια δυνατή και αναγκαία συνθήκη για να βαθύνει η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Χρειάζεται μια νέα ισχυρή κυβέρνηση σε μια νεοφιλελεύθερη ή «σοσιαλ»φιλελεύθερη κατεύθυνση ή μια νέα οικουμενική για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Το κλίμα μυρίζει έντονα 89, με την αριστερά ξανά στο ρόλο της Ιφιγένειας, για την σωτήρια του πολιτικού και οικονομικού στάτους.
ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Κατά συνέπεια μια ισχυρή κυβέρνηση είναι ότι χειρότερο για τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα. Η υπεράσπιση των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων , η υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας , της νεολαίας, των μεταναστών περνάει αναγκαστικά μέσα από την ενίσχυση της αριστεράς, παράλληλα με την ύπαρξη ενός μαχητικού εργατικού κινήματος.
Σε αυτές τις συνθήκες ήταν αναγκαία μια ενωμένη αριστερά στο κίνημα και στις πολιτικές εκλογικές μάχες. Με ένα πρόγραμμα αγώνα που θα αντιμετώπιζε την κρίση, υπερασπίζοντας ή και διευρύνοντας τα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα. Αυτό θα αποδυνάμωνε κάθε κυβέρνηση, δίνοντας πολιτική στήριξη στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.
Μόνο που εκ των πραγμάτων- όπως αυτές διαμορφώθηκαν ύστερα από το «Δεκέμβρη» και εντός της βαθιάς κρίσης υπερπαραγωγής- φάνηκε η βαθιά ανεπάρκεια της διαχειριστικής αριστεράς αλλά και της αριστεράς του «κομμουνιστικού» ρεφορμισμού.
«Είναι αναγκαιότητα η ύπαρξη ενός μαζικού πολιτικού και κοινωνικού κινήματος στηριγμένο σε ένα νέο εργατικό κίνημα, που θα υπερβαίνει την τραγική ανεπάρκεια, το συμβιβασμό και τον εκφυλισμό του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, θα συγκρούεται συνολικά με την αντεργατική πολιτική και τους φορείς της και θα μπορεί να επιβάλει τους στόχους και τις διεκδικήσεις του, την ανατροπή της επίθεσης και το άνοιγμα του δρόμου για τη συνολική ανατροπή της κοινωνίας του κέρδους και της αγοράς….Απαιτείται μια άλλη Αριστερά που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι, ανυπότακτη, εργατική και αντικαπιταλιστική, μια Αριστερά ικανή να αντιπαλέψει νικηφόρα τη βάρβαρη επιδρομή του κεφαλαίου και να αναζωογονήσει τον αγώνα για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και την κομμουνιστική απελευθέρωση». Όπως άλλωστε γράφει και σε ανακοίνωση το ΝΑΡ στηρίζοντας το πολιτικό εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή – ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
Στηρίζοντας την Αντικαπιταλιστική Αριστερά με στόχο να δυναμώσει η Αριστερά της νίκης και της ανατροπής και να ανοίξει τα φτερά της η δυναμική της σύγκρουσης με τον καπιταλισμό, για τον κομμουνισμό και της ελευθερίες της εποχής μας.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

4/9/09

ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ 2009: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ , ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!

Μαχητική ενωτική ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση στη ΔΕΘ
Σάββατο 5 Σεπτ., 6.00 μ.μ. Καμάρα-Θεσσαλονίκη


Συνάδελφοι-σσες
Όλα δείχνουν ότι η επίθεση ενάντια στα εισοδήματα και τα δικαιώματα των εργαζομένων σκληραίνει κι άλλο. Οι εξαγγελίες και ο σχεδιασμός της κυβέρνησης, οι αποφάσεις της Ε.Ε και των εργοδοτών καθώς και η πολιτική του ΠΑΣΟΚ στοχεύουν σε:
-Γενίκευση της ελαστικής εργασίας, της 4-ήμερης απασχόλησης, εργολαβίες, ραγδαία αύξηση της μερικής απασχόλησης, δουλεμπόριο.
- Νέο χτύπημα στα ασφαλιστικά δικαιώματα με νέο αντι-ασφαλιστικό νόμο το φθινόπωρο, μείωση και κατάργηση Βαρέων και Ανθυγιεινών, μείωση υγειονομικής κάλυψης κλπ
- Παραπέρα ένταση της λιτότητας και ραγδαία επιδείνωση της ανεργίας με την έκρηξη των απολύσεων που θα αυξηθούν κι άλλο από Σεπτέμβρη.
- Προσπάθεια κατάργησης των Συλλογικών Συμβάσεων ή υπογραφή συμβάσεων πείνας και υποταγής.
- Εκβιασμοί των εργαζόμενων στο όνομα των δυσκολιών, αλλά και διώξεις και απειλές αγωνιστών συνδικαλιστών σε πολλούς κλάδους και χώρους δουλειάς.
Κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ, εργοδότες, Ε.Ε. και ΜΜΕ προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους από τα καυτά προβλήματα και να διοχετεύσουν την οργή και αγανάκτηση ενάντια στην πολιτική τους, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Η επίθεση στους μετανάστες, σε αυτά τα ταξικά αδέρφια , είναι επίθεση ενάντια μας. Είναι επίθεση σε όλο τον κόσμο της δουλειάς.
Το πρόβλημα δεν είναι οι «ξένοι» συνάδελφοί μας αλλά οι εργοδότες και η κυβέρνηση με την πολιτική της φτώχειας και της καταστολής. Δεν χρειαζόμαστε «εμφύλιους πολέμους» μέσα στην εργατική τάξη, αλλά ταξικούς αγώνες ενάντια στους πραγματικούς αντιπάλους μας, το κεφάλαιο και την πολιτική του.

Απέναντι στη νέα επίθεση, απέναντι συνολικά στην πολιτική κυβέρνησης-εργοδοτών και Ε.Ε. χρειάζεται μια εργατική απάντηση με μαχητικούς, συντονισμένους αγώνες και διεκδικήσεις που θα αποκρούουν την επίθεση και θα απαιτούν την ριζική βελτίωση των συνθηκών ζωής, των αμοιβών και των δικαιωμάτων και κατακτήσεών μας. Θα αναδεικνύουν τον ένοχο, θα πολεμούν την αιτία, δεν θα ζητιανεύουν για ψίχουλα. Θα στοχεύουν στα κέρδη τους. Θα στοχεύουν στο πάρουν το σύνολο του κοινωνικού πλούτου που ως εργαζόμενοι παράγουμε και όχι στην από «κοινού» με τα αφεντικά αντιμετώπιση της κρίσης τους.

Μια τέτοια απάντηση, τέτοιους αγώνες, δεν μπορούν και δεν θέλουν να οργανώσουν η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, τα Εργατικά Κέντρα και οι Ομοσπονδίες του υποταγμένου συνδικαλισμού. Έχουν αποδεχθεί – με την πρακτική τους πρώτα απ΄ όλα, αλλά και με τις θέσεις τους – το ρόλο του «κοινωνικού εταίρου», του συνομιλητή με την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Μαζί με τον ΣΕΒ ψάχνουν για κοινές λύσεις ώστε να βγει το κεφάλαιο από την κρίση του. Συνομιλούν μαζί με την κυβέρνηση στις επιτροπές για το ποια Βαρέα και Ανθυγιεινά θα κοπούν και θα καταργηθούν. Μαζί με όλες τις αντιδραστικές δυνάμεις ακυρώνουν κινητοποιήσεις (όπως στην απεργία της 10 Δεκέμβρη), αρνούνται να κάνουν οτιδήποτε για τις εργολαβίες, τις απολύσεις, τις διώξεις συνδικαλιστών, «δεν ξέρουν και δεν έχουν καμία σχέση» με την Κ. Κούνεβα και τους αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στο δουλεμπόριο. Υπογράφουν συμβάσεις υποταγής και πείνας.
Δεν αποτελεί απάντηση ούτε ο απομονωτισμός, οι κομματικές και περιχαρακωμένες κινήσεις του ΠΑΜΕ, οι συμβολικοί αγώνες-πολιτικές διαμαρτυρίες χωρίς προοπτική και οργάνωση των εργαζόμενων για τη νίκη των αγώνων. Που συχνά υπογράφουν συμβάσεις κάτω και από αυτή της ΓΣΕΕ, όπως η Ομοσπονδία Οικοδομών, που υπόγραψε 1% κάτω από συλλογική σύμβαση εργασίας της ΓΣΕΕ ή βαφτίζουν τους συμβιβασμούς σε εργατικές νίκες

Είναι αναγκαιότητα μια ταξική ενότητα και ένα μαχητικό μέτωπο του κόσμου της δουλειάς, των σωματείων και των επιτροπών που θα οργανώσει τις μικρές και μεγάλες μάχες του εργατικού κινήματος, ενάντια στο συμβιβασμό και την ηττοπάθεια, ενάντια στην εργοδοσία ,την κυβέρνηση αλλά και κάθε ίδια πολιτική είναι απαραίτητη προϋπόθεση για νικηφόρους αγώνες..

Με διεκδικήσεις και στόχους που θα αμφισβητούν τα αδιέξοδα της κρίσης, το «μονόδρομο» της λιτότητας, την «ανάγκη» των απολύσεων, τις παραχωρήσεις στο όνομα της «δύσκολης κατάστασης», κ.ο.κ.

Να απαιτήσουμε όλοι μαζί:
- Να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της Ε.Ε., απειθαρχία στα μέτρα λιτότητας και ελαστικοποίησης.
- Αυξήσεις τώρα, ριζική βελτίωση των αποδοχών. Συλλογικές Συμβάσεις παντού με ικανοποίηση των αιτημάτων των κλάδων και εργαζομένων. 1400 ευρώ κατώτερος μισθός. Να υπογράφει η νέα Εθνική Συλλογική Σύμβαση της ΓΣΕΕ με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και όχι με βάση της ανάγκες του κεφαλαίου, όπως αυτές που υπόγραφε ως τα τώρα η ΓΣΕΕ με το ΣΕΒ. Απαράδεκτες συμβάσεις, συμβάσεις ντροπής για την εργατική τάξη και την ιστορία του εργατικού κινήματος.
- Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων τώρα. Επίδομα ανεργίας ίσο με το μισθό της απόλυσης και για όσο διαρκεί η ανεργία.. Και όσο η σύμβαση της ΓΣΕΕ για όσους δεν έχουν δουλέψει ή εργάζονταν με μερική απασχόληση.
- Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Εφαρμογή παντού του 35ωρου- 7ωρου- 5μερου δίχως μείωση , αλλά με αύξηση μισθών για αντιμετωπιστεί η ανεργία. Όχι στην ελαστική και μερική απασχόληση. Όχι στα 4-ήμερα και το δουλεμπόριο.
- Σύνταξη στα 60 ως ανώτερο όριο εργασίας. Όχι στα νέα αντι-ασφαλιστικά μέτρα και νόμους.
- Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και όλους τους μετανάστες εργάτες. Ίση αμοιβή για ίση δουλειά, πλήρη εργατικά, ασφαλιστικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους του ξένους εργάτες, για όλους τους μετανάστες. .
- Δωρεάν και δημόσια υγεία-παιδεία. Δημοκρατία και συνδικαλιστικά δικαιώματα σε όλους τους χώρους δουλειάς.
- Παράγουμε τον πλούτο, να τον πάρουμε πίσω, για μια ανθρώπινη ζωή και το μέλλον μας!


ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

1/9/09

Δήλωση συνδικαλιστών για ΔΕΘ


Χιλιάδες οι απλήρωτοι εργαζόμενοι και στην περιοχή των Ιωαννίνων. Χιλιάδες επίσης οι άνεργοι, από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα. Με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να σκοτώνονται στην εντατικοποιημένη εργασία. Όπως έγινε στην ΕΓΝΑΤΙΑ που αναγκάζονται δουλεύουν 30 μέρες το μήνα, 15 ώρες τη μέρα για να καλύψουν την έλλειψη προσωπικού. Με αποτέλεσμα τόσο την φυσική κόπωση, όπως και εργατικά και πολλές φορές θανατηφόρα ατυχήματα.

Παρόλο την κρίση και την φιλολογία της, παρόλο το ότι χαρακτηρίζεται από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας, αυξάνονται ταυτόχρονα τα κέρδη του κεφαλαίου και η φτώχια. Αποτέλεσμα της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων , της καταπάτησης των εργατικών δικαιωμάτων και στην περιοχή μας.

Απόρροια της ήττας του εργατικού κινήματος που δεν μπορεί ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματα να υπερασπιστεί και τρέχει πίσω από το ΣΕΒ, την κυβέρνηση, την ΕΕ, όπως η ΓΣΕΕ και το ΕΚΙ. Είτε γίνεται εργαλείο κομματικών επιλογών και αντιστοιχών συμβιβασμένων και ηττοπαθών λογικών, όπως το ΠΑΜΕ. Που ενώ σωστά καταγγέλλει την ΓΣΕΕ για τις συμβάσεις που υπογράφει , οι Ομοσπονδίες που ελέγχει συχνά υπογράφουν πιο κάτω από την ΓΣΕΕ, π,χ η Ομοσπονδία Οικοδομών υπόγραψε φέτος 4,5% , 1% πιο κάτω από αυτή της ΓΣΕΕ.

Η φετινή ΔΕΘ δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μια από τα ίδια˙ μια εθιμοτυπική αγωνιστική συνάντηση. Η πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων είναι αναγκαιότητα να αποτελέσει την αρχή ενός ριζικά νέου ταξικού συντονισμού σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, ταξικών κινήσεων και συσπειρώσεων.

Στην κατεύθυνση ενός νέου ταξικού εργατικού κινήματος στα χέρια των ίδιων των εργαζόμενων και των γενικών συνελεύσεων τους. Που δεν θα απόκλειε κανένα εργαζόμενο, ανεξάρτητου σύμβασης ή άλλων διαχωρισμών. Που θα αγωνίζεται για να υπερασπίσει και να διευρύνει τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργατών, στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης τους από τα δεσμά του κεφαλαίου.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΥΤΖΑΣ -
Μέλος της διοίκησης του ΕΚΙ

ΝΙΚΟΣ ΗΛΙΑΣ –
Μέλος του Δ.Σ του σωματείου Μετάλλου ν. Ιωαννίνων

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΟΛΑΣ –
Μέλος του Δ.Σ του Σωματείου Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπάλληλων Ηπείρου- Λευκάδας

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ –
Μέλος του Δ.Σ του σωματείου Εμποροϋπαλλήλων και Λοιπόν Ιδιωτικών Υπαλλήλων ν. Ιωαννίνων
γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...