2/3/11

«Ξένιος» ΛΟΓΟΣ περί ελευθερίας




Όταν η «χαρά» καταστέλλεται
Μια μέρα γιορτής και λαϊκής αγωνιστικής και ανθρώπινης συνεύρεσης εξελίχτηκε σε ένα απόγευμα που η εξουσία δια των κατασταλτικών της δυνάμεων «τιμώρησε» να ανυπάκουα και αυθάδη σώματα.
Κοντεύουν 6 χρόνια από την μέρα που η τότε δημοτική εξουσία και τα μεγάλα συμφέροντα αποφάσισαν να καταστείλουν ένα αξιοπρόσεκτα δυναμικό κίνημα πολιτών που διεκδικούσε οι ελεύθεροι-δημόσιοι χώροι να μην γίνουν πεδία μιας άγριας οικονομικής εκμετάλλευσης. Διεκδικούσε να μην ιδιωτικοποιηθούν οι δημόσιοι χώροι, να μην ξεπουληθεί η δημοτική περιουσία, να μην καταστραφεί η σύγχρονη πολιτιστική κληρονομιά.
Ναι μιλάω για την ιστορία του Ξενία, μια υπόθεση που συγκλόνισε την πόλη, για την ποινικοποίηση των αγωνιστικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας. Που στηρίχτηκαν στο δημοκρατικό δικαίωμα στην αντίσταση και στην ανυπακοή-συνταγματικά κατοχυρωμένου-συστατικού στοιχείου της ευρωπαϊκής διαφωτιστικής κληρονομιάς, ας μην ξεχνάμε την ριζοσπαστική διαφωτιστική παράδοση του Λοκ και του Ρουσώ.

Η ιστορία αποφάσισε

Το Ξενία Ιωαννίνων γκρεμίστηκε και στην θέση του κτίστηκε το ξενοδοχείο «Γκραντ Σαράι», όσο για το χώρο έχει παραχωρηθεί για 40 χρόνια στον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου. Οι διώξεις όμως των ενεργών πολιτών συνεχίζονται ως ένα τεκμήριο ρεβανσισμού της εξουσίας απέναντι σε αυτούς που σήκωσαν το ανάστημα τους, κρατώντας το φρόνημα τους ψηλά, υπερασπίζοντας την μαχόμενη αξιοπρέπεια της πόλης και των πολιτών. Άλλωστε πόλη δίχως πολίτες και μάλιστα ενεργούς και μαχόμενους δεν νοείται. Διαφορετικά μιλάμε για αστικά κέντρα διαμονής υπηκόων μιας αυτοκρατορίας.
Αλλά η συνεχιζόμενη δίωξη λειτουργεί και ως ένα εργαλείο διασποράς φόβου προς τους «κάτω» σε μια εποχή που αναπτύσσεται ένα πολύμορφο κίνημα ανυπακοής και αντίστασης που διεκδικεί να μην γινόμαστε θύματα μιας πολιτικής «σοκ και δέος» που καταπατά στοιχειώδη δικαιώματα, που καταργεί κατακτήσεις.
Που εγκλωβίζει δυνατότητες που αν απελευθερώνονταν θα άλλαζαν τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας, που ιδιωτικοποιεί δημόσια αγαθά, όπως συνέβη και στο Ξενία. Που διαφθείρει κάθε κοινωνική ικμάδα και δυναμισμό, που εξαθλιώνει το πλήθος μετατρέποντας το σε απογοητευμένο καταπιεσμένο όχλο. Το νέο επεισόδιο των δικών του Ξενία γίνεται την Παρασκευή 4 Μάρτη
Ετσι το κίνημα των πολιτών για την υπεράσπιση των δημόσιων και ελεύθερων χώρων που αναπτύχθηκε στα Γιάννενα την πρώτη δεκαετία του 21ού αιώνα υπήρξε ως ένα σημείο κίνημα προδρομικό.
Απόρροια μιας κατάστασης πραγμάτων και ανάπτυξης όπου συσσωρευμένα ανεκμετάλλευτα κεφάλαια επιζητούν πεδία υψηλής κερδοσκοπίας στο χώρο, το τόπο και στο χρόνο. Διαφορετικά μπαίνουν σε κρίση και αντί να βγάζουν κέρδη έχουν ζημιές- έκφραση μιας υψηλής οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου που μετατρέπει την παραγωγική υπεραναπτυξη σε καρκίνωμα που καταστρέφει τις παραγωγικές δυνάμεις – δυνατότητες καθώς και τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Στο «δικαστήριο της ΙΣΤΟΡΙΑΣ» το χτες και το σήμερα

Το κίνημα του Ξενία δεν έχει θέση να κριθεί στα δικαστήρια, κανένα κοινωνικό κίνημα δεν έχει θέση στα δικαστήρια, κανένας αγώνας δεν είναι νόμιμος ή παράνομος. Το κίνημα του Ξενία, η ιστορία του Ξενία, των πρωταγωνιστών του, των ηρώων του και των αντιηρώων του κρίνεται διαρκώς στο «δικαστήριο της ιστορίας».
Αυτό το δικαστήριο που κρίνει με βάση το κατά πόσο προχωρά και βαθαίνει η ανθρώπινη χειραφέτηση. Που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αυτοσυνειδησία της ανθρώπινης περιπέτειας, της ανθρώπινης τραγωδίας και ελευθερίας. Δηλαδή στο κατά πόσο οι ίδιοι οι άνθρωποι, διάμεσου της μαχόμενης κοινότητας, μετατρέπονται σε κύριοι των συνθηκών ζωής τους.
Ε με αυτά τα μέτρα και σταθμά θα κριθούν και όσοι βρέθηκαν με την μια ή την άλλη μεριά του οδοφράγματος στην υπόθεση του Ξενία. Όπως και με αυτά τα μέτρα και σταθμά θα κριθούν και όσοι σήμερα εμπλέκονται ή σιωπούν για την συνεχιζόμενη δίωξη των αγωνιστών του «Ξενία».
Έτσι θα ναι κρίμα με αφορμή και την συγκεκριμένη υπόθεση αλλά και γενικότερα κάποιοι φίλοι, που χουν αναλάβει και εξουσίες, καθόλα δημοκρατικά, βρισκόμενοι μπροστά στο καθρέπτη να λένε: που ήσουν νιότη που έλεγες πως θα γινόμουν άλλος.
Σίγουρα η διαχείριση είναι ένα αρκούντως δύσκολο θέμα, μόνο που δεν είναι ένα θέμα ουδέτερο και τεχνοκρατικό. Είναι ένα θέμα πολιτικο που βασίζεται πάνω σε συγκεκριμένες αρχές και αξίες ιστορικά και θεωρητικά διαμορφωμένες.
Για αυτό το λόγο η μια η άλλη επιλογή έχει συγκεκριμένες προκείμενες, ένα συγκεκριμένο σκηνικό, μέσα σε μια συγκεκριμένη συγκυρία. Δεν είναι άλματα στο κενό με εισπρακτικό και μόνο ενδιαφέρον. Που καταντά χυδαίος ωφελιμισμός αν δεν λειτουργήσει εντός των ορίων μιας ηθικής της αλληλοβοήθειας και της δωρεάς, του «είναι» και όχι του κατέχειν.

Ενεργά στο παρόν και στο μέλλον

Με αυτή την έννοια η υπόθεση του Ξενία, η υπόθεση των ελεύθερων χώρων, η υπόθεση των δημόσιων αγαθών, του κοινού πλούτου που διαφοροποιείται τόσο από το κρατικό-δημόσιο, όσο και από το ιδιωτικό παραμένει ανοικτό και θα παραμείνει ανοικτό. Και κατά συνέπεια η κάθε στάση των πολιτικών, κοινωνικών και θεσμικών δυνάμεων την τοποθετεί στην μια ή στην άλλη μεριά του κάδρου.
Όσο για μένα είμαι ευτυχής που πήρα μέρος σε αυτή την ιστορία και χαρούμενος που παραμένω παρόν. Εκεί μέσα ανακάλυψα νέες μικρές και μεγάλες δυνατότητες μου. Εκεί μέσα βρήκα νέους φίλους και φίλες, συντρόφους και συναγωνιστές. Επινόησα ένα διαφορετικό τρόπο να σκέφτομαι τα πράγματα πιο βαθύ, πιο ριζοσπαστικό, πιο κομμουνιστικό, με την πιο αρχετυπική αλλά και οντολογική σημασία της έννοιας. Παίρνοντας φυσικά υπόψιν την πλατωνικής υφής ιδέα του κομμουνισμού, όπως την αναλύει ο σύγχρονος Γάλλος φιλόσοφος Α. Μπαντιού.
Θεωρώ πως έκανα- διακινδυνεύοντας την όχι τόσο καλή υγεία μου(ΑμεΑ γαρ)- το καθήκον μου ως ελεύθερος πολίτης και δεν το μετάνιωσα, ούτε θα το μετανιώνω ποτέ!!! Άλλωστε πρέπει να λειτουργούμε με γνώμονα την ηθική έννοια της ελευθερίας που βλέπει πέρα από τα ένστικτα και τους φόβους μας . Αυτό έμαθα να κάνω και αυτό θα συνεχίσω να κάνω, όσο φυσικά μου το επιτρέπουν τα όρια που μπαίνουν από την εύθραυστη φύση μου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
Ένας από τους 9 διωκόμενους του «Ξενία»

1 σχόλιο:

  1. η δίκη με το ζόρι άρχισε στις 3 παρά, 3 σταμάτησε και θα συνεχιστεί στις 15 Μάρτη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...