21/11/11

Το τέλος, το πέρασμα και η αρχή....

Ο  φίλος μου ο Δημήτρης στο μπλοκ του  http://eranistis.net/wordpress/?p=19416 αναδημοσιεύει από την "Ε" ένα αιρετικό για την αριστερά άρθρο  του Κ. Πρέβε...Με την  σειρά μου αναδημοσιεύοντας το άρθρο το  Κ. Πρέβε θα κάνω κάποια σχόλια επί του κειμένου....

Κοστάντζο Πρέβε: Δεν υπάρχει  Δεξιά και Αριστερά {συνέντευξη}



Δεν υπάρχει κατά την άποψή μου Δεξιά και Αριστερά, λέει, μεταξύ άλλων ο ιταλός φιλόσοφος Κοστάντζο Πρέβε σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία.
Κατά τον ίδιο το πρόβλημα της Ελλάδας, εκτός από οικονομικό είναι και εθνικό:
Τώρα υπάρχει ένα πρόβλημα της Ελλάδας ως έθνους, όχι μόνο του ελληνικού λαού.[...]  Βλέπω την Ελλάδα σαν δεύτερη χώρα μου και με ενδιαφέρουν όχι μόνο τα ερείπιά της, όχι μόνο η Ακρόπολη, όχι μόνο τα μνημεία, με ενδιαφέρει η τύχη και το μέλλον του ελληνικού έθνους. Και δεν είμαι μόνος στην Ευρώπη. Είμαστε πολλοί που έχουμε αυτό στο μυαλό μας.
Στην ερώτηση Ποιο ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η σημερινή Αριστερά, ο Πρέβε απαντά:
“Κατά την άποψή μου η Αριστερά τώρα δεν μπορεί να μιλάει για κομμουνισμό, για επανάσταση. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει τώρα προοπτική επανάστασης και κομμουνισμού. Υπάρχει μόνο προοπτική, ίσως, εθνικής απελευθέρωσης. Οπως και στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οπως όταν η Ελλάδα έλεγε όχι στον Μουσολίνι, και τώρα η Ελλάδα θα πρέπει να αντισταθεί.Εραν.
Ολόκληρη η συνέντευξη στη Βασιλική Λάζου έχει ως εξής :
**Κύριε Πρέβε, κατά την αντίληψή σας, τι είναι αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια που ξέσπασε η κρίση;
**Στην Ελλάδα υπάρχει τώρα μια μεγάλη κρίση του καπιταλισμού, αλλά εγώ δεν πιστεύω ότι είναι σωστή η ορολογία κρίση του καπιταλισμού. Είμαστε σε φάση μετάβασης από μια μορφή του καπιταλισμού σε μια άλλη μορφή του, γενικότερη και παγκοσμιοποιημένη. Γι’ αυτό πιστεύω ότι θα περάσουμε από μια μορφή του καπιταλισμού σε μιαν άλλη. Από έναν ευρωπαϊκό καπιταλισμό, κεϊνσιανό, του Μπίσμαρκ, του Ντε Γκολ, των συνδικάτων, σε μια καθαρή μορφή του καπιταλισμού, αγγλοσαξονική, αμερικανική, σε έναν απόλυτο καπιταλισμό. Η Ελλάδα είναι μόνο ένας αδύναμος κρίκος, το καλύτερο πειραματόζωο, για να περάσουμε μετά στην Ιταλία και κατόπιν στην Ισπανία. Η Πορτογαλία είναι ιδιαίτερη περίπτωση γιατί είναι μια αγροτική κοινότητα συνηθισμένη στη φτώχεια. Οχι στη μιζέρια, στη φτώχεια.
* Ποια είναι η γνώμη σας για τη συμπεριφορά της Γερμανίας;
* Λαμβάνω και διαβάζω ελληνικές εφημερίδες και παρατηρώ ότι χρησιμοποιούν την ορολογία Τέταρτο Ράιχ για τα πάντα. Η Γερμανία είναι η μηχανή της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ολόκληρης της Ευρώπης. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε αναλογίες με το Τρίτο Ράιχ με τον Μπίσμαρκ ή κάτι τέτοιο.
* Ποια είναι η άποψή σας για τον Γιώργο Παπανδρέου ως πολιτικό;
* Πιστεύω ότι ο Παπανδρέου ήταν μόνο κληρονόμος μιας μεγάλης οικογένειας και αυτό δεν είναι σοβαρό για μια μεγάλη χώρα. Εγώ πιστεύω ότι ο Παπανδρέου έκανε πολύ καλά όταν πρότεινε το δημοψήφισμα. Το ξέρω ότι το έκανε για πολιτικούς λόγους, ως μανούβρα, δεν είμαι αφελής. Αλλά πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να αποδεχτεί το δημοψήφισμα και να ψηφίσει όχι. Και για αυτό η ολιγαρχία της Ευρώπης φοβήθηκε τρομερά. Γιατί η ολιγαρχία δεν έχει φόβο για τις ομαλές εκλογές.
* Τα άλλα κόμματα;
* Δεν υπάρχει κατά την άποψή μου Δεξιά και Αριστερά. Τώρα υπάρχει ένα πρόβλημα της Ελλάδας ως έθνους, όχι μόνο του ελληνικού λαού. Πιστεύω ότι οι ομαλές εκλογές δεν είναι τίποτε. Και πιστεύω ότι κάθε κυβέρνηση θα πει ναι, είτε αυτός είναι Παπαδήμος είτε είναι Μόντι. Τώρα υπάρχει ένα κόμμα των οικονομολόγων εναντίον ενός κόμματος των πολιτικών. Και το κόμμα των πολιτικών σημαίνει εθνική κυριαρχία πάνω στην οικονομία. Το κόμμα των οικονομολόγων σημαίνει απόλυτη κυριαρχία της οικονομίας, δηλαδή της στρατηγικής του απόλυτου καπιταλισμού.
* Υπάρχει θέση για τη δημοκρατία στην εποχή των αγορών;
* Εγώ πιστεύω στη δημοκρατία. Στην κληρονομιά των αρχαίων Ελλήνων. Δημοκρατία σημαίνει βούληση του λαού. Αν ο λαός δεν μπορεί να αποφασίσει για τα κοινά, τα δημόσια προβλήματα, τότε δεν υπάρχει δημοκρατία. Οι κυρίαρχες τάξεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι αφοσιωμένες στο πρόγραμμα του απόλυτου καπιταλισμού αμερικανικού τύπου, αμερικανικού μορφώματος.
**Μπορεί να υπάρξει μια Ευρώπη των λαών;
* Δεν θα ήμουν υπέρ της Ευρώπης των λαών στιλ Ντε Γκολ. Θα ήμουν υπέρ μιας ομοσπονδίας των ευρωπαϊκών λαών, αυτό θα ήταν το ιδανικό. Ναι, η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, δεν ανήκει στη Δύση όπως έλεγε ο παλιός Καραμανλής. Κατά την άποψή μου η Δύση είναι κάτι κακό, κάτι άσχημο. Ενώ η Ευρώπη είναι κάτι καλό. Είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη τώρα έχει μεταμορφωθεί σε ένα τέρας.
Εθνική απελευθέρωση
* Ποιο ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η σημερινή Αριστερά;
* Κατά την άποψή μου η Αριστερά τώρα δεν μπορεί να μιλάει για κομμουνισμό, για επανάσταση. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει τώρα προοπτική επανάστασης και κομμουνισμού. Υπάρχει μόνο προοπτική, ίσως, εθνικής απελευθέρωσης. Οπως και στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οπως όταν η Ελλάδα έλεγε όχι στον Μουσολίνι, και τώρα η Ελλάδα θα πρέπει να αντισταθεί.
* Σε τι πρέπει να αντισταθεί;
**Θα πρέπει να αντισταθεί σε μια Ευρώπη η οποία έχει μεταμορφωθεί σε τέρας. Ισως η Ευρώπη σε 10-20 χρόνια να είναι καλύτερα. Ισως. Χωρίς αντίσταση τα μέτρα θα είναι πάντα χειρότερα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Χωρίς την αντίσταση του λαού στις πλατείες, θα ήταν χειρότερα.
* Ποια είναι η σχέση της ιταλικής κρίσης με την ελληνική, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κρίση;
* Η Ιταλία είναι δυνατή γιατί έχει βιομηχανική υποδομή, αλλά έρχεται και η ώρα της. Ο Μπερλουσκόνι δεν μπορούσε να περάσει σκληρά μέτρα γιατί πάντα τον ψηφίζουνε τα μεσαία στρώματα. Τα μεσαία στρώματα είναι τώρα μέσα στη θύελλα. Ο Μπερλουσκόνι έπρεπε να δώσει τις διαταγές του καπιταλισμού για να απελευθερωθούν όλα τα επαγγέλματα. Και δεν μπορούσε να το κάνει. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο μια δικτατορία των αγορών. Μια δικτατορία των οικονομολόγων, οι οποίοι είναι όργανα. Είμαστε σε τέτοια κατάσταση. Αυτό κατέστρεψε τον Μπερλουσκόνι και όχι τα σκάνδαλα, οι πόρνες και οι δικαστές.
* Ποιος είναι ο ρόλος της διανόησης στην κρίση;
* Ως φιλόσοφος και ιστορικός θεωρώ ότι ζούμε μεγάλη πολιτιστική κρίση από την οποία οι διανοούμενοι στην Ευρώπη απουσιάζουν. Διότι οι διανοούμενοι είναι αριστεροί και μιλάνε για κομμουνισμό, για τον οποίο δεν υπάρχει προοπτική κατά την άποψή μου και είναι μόνο όνειρα. Δεν αγαπώ αυτή τη λέξη, διανοούμενοι. Διανοούμενοι είναι μια κοινωνική ομάδα που ο Πιερ Μπουρντιέ έχει ορίσει ως κυριαρχούμενο μέρος της κυρίαρχης τάξης.
* Βλέπετε στο μέλλον κάποια εξέγερση των λαών;
* Δεν λέω ούτε όχι ούτε ναι. Αυτό είναι μια δυνατότητα. Δεν είμαι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος. Διότι αυτό είναι σίγουρο ότι θα γίνει στο μέλλον.
* Δεν υπάρχει λοιπόν ελπίδα για έξοδο από την κρίση;
* Η ελπίδα των λαών και της ανθρωπότητας υπάρχει πάντα. Δεν ξέρω ποια θα είναι η ελπίδα η συγκεκριμένη έπειτα από λίγα χρόνια. Τα μικρά κομμουνιστικά κόμματα, όπως αυτό της Ελλάδας, έχουν θετικό ρόλο. Εγώ δεν συμφωνώ με τις αντιλήψεις για το σταλινισμό που έχει το ΚΚΕ. Συμφωνώ περισσότερο με τις αντιλήψεις του Ευτύχη Μπιτσάκη. Πιστεύω ότι επίσης και ο Θεοδωράκης είχε δίκιο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα ήμουν οπαδός της «Σπίθας» αν ήμουν Ελληνας.
Η Ευρώπη θα πρέπει να βοηθήσει την Ελλάδα. Αλλά δεν μπορεί να τη βοηθήσει με τα διατάγματα. Η Ελλάδα είναι μέρος της Ευρώπης. Βλέπω την Ελλάδα σαν δεύτερη χώρα μου και με ενδιαφέρουν όχι μόνο τα ερείπιά της, όχι μόνο η Ακρόπολη, όχι μόνο τα μνημεία, με ενδιαφέρει η τύχη και το μέλλον του ελληνικού έθνους. Και δεν είμαι μόνος στην Ευρώπη. Είμαστε πολλοί που έχουμε αυτό στο μυαλό μας.
* Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού αισθάνεται ότι ταπεινώνεται.
* Είναι μια ταπείνωση μπροστά στην ολιγαρχία και όχι στους Ευρωπαίους, οι οποίοι αισθάνονται, όπως και εγώ, ότι αγαπάνε την Ελλάδα. Και πρέπει να πω ότι για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει να τον ξέρεις.
Πηγή: Ελευθεροτυπία 19/12/2011. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε με τον τίτλο: Κοστάντζο Πρέβε: Περνάμε από μια μορφή καπιταλισμού σε μιαν άλλη.
 κάποια σχόλια επί του κειμένου:

Εγώ με τον φίλο μου τον  Πρέβε θα συμφωνήσω πως αυτή η μορφή καπιταλισμού που ζήσαμε τελείωσε ή τελειώνει...αυτό δεν συνεπάγεται πως έρχεται αυτόματα η εποχή του σοσιαλισμού... κάθε άλλο...έρχεται η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.. έφτασε η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού...με την παγκοσμιοποίηση να αποκτά ακόμη πιο καθοριστικά χαρακτηριστικά μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας...όχι όμως με την έννοια που την βάζει ο φίλος μου ο Νέγκρι... αλλά με την μορφή ενός φεουδαρχισμού, ηλεκτρονικού τεχνοκρατικού φεουδαρχισμού απόρροια της παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος
Αυτό βέβαια για να επιτευχθεί στην ολότητα του πρέπει να ηττηθούν οι λαϊκές εργατικές δυνάμεις και αυτό δεν φαντάζει εύκολο μα και ούτε και αδύνατο... κατά αυτή την έννοια η ελληνική εργατική τάξη, ο ελληνικός λαός δίνει ένα αγώνας στο όνομα ολάκερης της παγκόσμιας εργατικής τάξης..αυτό δεν συνεπάγεται πως κατέχει αυτή την συνολική συνείδηση... κάθε άλλο αλλά κάποια πράγματα αποκτάν μια τέτοια έκφραση αντικειμενικά.. κατά συνέπεια όπως αντιλαμβάνεστε δεν σύμφωνο διόλου με την ηγεμόνευση του εθνικού επί του ταξικού..όπως το αντιλαμβάνεται ο Πρέβε. του εναντίον..ο όρος για να επιλυθεί το εθνικό παραμένει η ηγεμόνευση του ταξικού..το ΕΑΜ και η ιστορία της ελληνικής αντίστασης και επανάστασης 1940-49 έχει να μας πει πολλά για αυτό...
 Σε αυτό βέβαια που θα ξανασυμφωνήσω σε μια γενικότερη βέβαια προβληματική και όχι στις λεπτομέρειες του ζητήματος είναι στο τέλος της δεξιάς όπως τα ζήσαμε στην μοντέρνα καπιταλιστική κοινωνία που βασιζόταν στις αξίες του διαφωτισμού...
Σήμερα στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού διαμορφώνονται δυο παρατάξεις που φυσικά δεν είναι απόλυτα ομογενοποιημένες στο εσωτερικό τους...η παράταξη της ολοκληρωτικής τάξης, η παράταση της υποταγής και η παράταξη της αταξίας, της εργατικής εξέγερσης, της επανάστασης της ελευθερίας και του κομμουνισμού…
Ναι κατά μια έννοια συνεχίζει να υπάρχει η αντίθεση δεξιάς-αριστεράς, που όμως όσο ποτέ επικαθορίζεται από την αντίθεση κεφάλαιο-εργασια κατά συνέπεια το ταξικό κριτήριο είναι όσο ποτέ κυρίαρχο χαρακτηριστικό του κοινωνικού ανταγωνισμού και ουδόλως το εθνικό, δίχως το τελευταίο να καταργείτε..η σχετική αυτονομία του η και η κυριαρχία του επί των άλλων αντιθέσεων  το μετατρέπει σε αδύνατο πόλο αντίστασης  στο καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό…






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"

Search YouTube

Loading...
Loading...