1/11/09

“ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ”, ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ Η ΛΑΛΙΑ


 Κάποιες ταινίες μιλάνε στην καρδιά. Όπως η νέα- καλλιτεχνικά άρτια- λυρική ανθρωποκεντρική ταινία του Π. Βούλγαρη “ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ”, μία ταινία για τον εμφύλιο πόλεμο. Μια ταινία για “το τελευταίο πέταγμα στο ουρανό” των λαϊκών τάξεων. Ένα πέταγμα που συντρίφτηκε απο τις δυνάμεις της τάξεως , από τις δυνάμεις που θέλουν πάντα το λαό κάτω από την μπότα του “κατακτητή”, ντόπιου και ξένου.




Η “ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ” είναι μια ταινία για τους ανθρώπους που πήραν μέρος σε αυτό τον πόλεμο και από τις δυο πλευρές των χαρακωμάτων του Γράμμου. Για τους Ανέστηδες και τους Βλάσηδες που ονειρεύτηκαν ένα κόσμο καλύτερο, που μάτωσαν, πόνεσαν, έχασαν τους δικούς τους. Έμειναν μονάχοι, τρελάθηκαν, φοβήθηκαν , σκοτώθηκαν και εκτελέστηκαν.

Μια ταινία για την ελληνική τραγωδία που καθόρισε την πορεία της Ελλάδας κατά τον 20ό αιώνα, μια τραγωδία που εν πολλοίς ακόμη καθορίζει τα ελληνικά πολιτικά γεγονότα.
Κατά συνέπεια ήταν απόλυτα λογικό να ανοίξει ένας διάλογος, μια κουβέντα για την πολιτική και ιστορική οπτική της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη.

Πολλοί είναι- κυρίως από την αριστερά- αυτοί που κατηγορούν τον Π. Βούλγαρη για πολιτική αφέλεια και μάλλον θα συμφωνήσω. Η ταινία δείχνει ως υπεύθυνους του εμφυλίου πολέμου, τους ξένους: Τους Αμερικάνους που ήθελαν την συντριβή του “Δ.Σ”, και δοκίμασαν για πρώτη φορά τις βόμβες ναπάλμ, το παλάτι που συμφωνούσε απόλυτα με την πολιτική των Αμερικάνων, τους Ρώσους/Σοβιετικούς που άφησαν μόνους τους αντάρτες και τους Γιουγκοσλάβος που κλείσανε τα σύνορα.

Ενώ δικαιολογεί την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του “Ε.Σ παρουσιάζοντας την φιλεύσπλαχνη, που απλώς ακολουθούσαν τις Αμερικάνικές διαταγές δίχως οι ίδιοι να το θέλουν. Αντίστοιχα όμως δεν πράττει το ίδιο με την ηγεσία του “Δ.Σ”, απεναντίας της “χρεώνει” την καλλιέργεια του κλίματος, πως θα έρθουν τα Ρούσικα αεροπλάνα..

Η μετάθεση όμως των ευθυνών κυρίως στους ξένους και η υποβάθμιση των ταξικών , κοινωνικών και πολιτικών κριτηρίων, στάσεων και αντιθέσεων του εσωτερικού κοινωνικού σχηματισμού δεν είναι ξένη σε αυτή την αριστερά που κατηγορεί για πολιτική αφέλεια και ιστορικό αναθεωρητισμό τον σκηνοθέτη της ταινίας. Η λογική της ψωροκώσταινας και η λογική της εξάρτησης είναι συστατικό στοιχείο ως ένα σημείο της κυρίαρχης αριστερής πολιτικής λογικής.

Ο σκηνοθέτης ανήκοντας από παλαιά, σε αυτή την ηττοπαθή αριστερή αντίληψη δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να διαβάσει προς τον εθνικότερο και ιστορικά ουδέτερο τρόπο την τελευταία και τραγικότερη πράξη της κορυφαίας ταξικής μάχης του 20ού αιώνα. Μια πράξη που καθόρισε την ιστορία των ταξικών αγώνων κατά τον 20ό αιώνα.

Φυσικά σε ένα άλλο- θα λέγαμε βιοπολιτικό- επίπεδο , όπου τα συναισθήματα και τα σώματα παίρνουν πολιτικές στάσεις ο σκηνοθέτης έχει απόλυτα δίκαιο. Ο εμφύλιος πόλεμος δεν είχε νικητές. Τα σώματα που πολέμησαν και στα δύο στρατόπεδα ηττήθηκαν εξίσου.

Χαμένοι βγήκαν και οι Ανέστηδες και οι Βλάσηδες. Αυτοί του “Δ.Σ” γιατί το όνειρο εχάθει και κατά συνέπεια δεν υπήρχε επιστροφή σε μια κανονικότητα, όπως λέει και ο αντάρτης δικηγόρος, σε μια από τις τελευταίες όμορφες σκηνές της ταινίας.

Αλλά έχασαν και αυτοί του “Ε.Σ” γιατί πήραν μέρος σε ένα πόλεμο που δεν ήταν δικό τους. Αλήθεια τι κέρδισαν απο την σφαγή των ανταρτών του “Δ.Σ”; Μήπως τα αντρικά σώματα του “Ε.Σ” που βίαζαν αντάρτισσες δεν σάπισαν στα σκλαβοπάζαρα του κεφαλαίου στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό ως μετανάστες; Αυτοί μάλλον ήταν πιο χαμένοι, απο τους σκλάβους που πήραν τα όπλα, σήκωσαν κεφάλι, έδειξαν αξιοπρέπεια και έφυγαν με το κεφάλι ψηλά για την αιωνιότητα.

Ένας εμφύλιος πόλεμος δεν βγάζει πότε νικητές τα εξεγερμένα σώματα. Είναι διαφορετικό πράγμα η επαναστατική διαδικασία της πλειοψηφίας των σωμάτων της ζωντανής εργασίας, ιδιαίτερα στην μητροπολιτική Δύση με τα μεσοστρώματα να μην παίζουν καθοριστικό πολιτικό ρόλο. Διαφορετικό δε σε μια χώρα του νότου , όπως η Ελλάδα το 1940, όπου η κυρίαρχη ελίτ ενισχυμένη από το αντιφατικό ρόλο των μεσοστρωμάτων κατάφερε να διασπάσει τα λαϊκά στρώματα και να τα βάλει να πολεμάνε ενάντια στα ταξικά αδέρφια τους, ενάντια στα υλικά συμφέροντα τους. Αυτό ας το θυμούνται κάποιοι που σήμερα με ένα νετσαγεφικό στυλάκι παίζουν “κλεφτές και αστυνόμοι” στο κέντρο της Αθήνας.


4 σχόλια:

  1. ξέρεις δεν σάπισαν όμως και στα σταλινικά γκουλαγκ της λαικοδημοκρατιας της ελλαδας και αυτο το τελικο διακυδευμα, ανεξάρτητα με τις προθεσεις του κοσμακη την ωρα της κρισης ο Ζαχαριαδης θα αποφασιζε, δεν μπορειτε να το δειτε οι αριστεροι σημερινοι απολογητες του ηρωικου ισως αλλα παραπλανημενου (λαικο)δημοκρατικου στρατου.

    ο δογματισμός τις παπαρηγας στα καναλια πως σας αφηνει να ξεχάσετε έστω και για μια στιγμή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν από λόλο το κειμενό μου , καταλάβατε πως είμαι ένας οπαδός της Παπαρήγας, τότε απλά πάω πάσο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλά, ανώνυμε, πραγματικά προκαλεί το γέλωτα η τοποθέτησή σου....

    ναι, γλυτώσαμε από τα "κομμουνιστικά γκουλάγκ" , και καταλήξαν οι ελληνίδες να γίνονται πόρνες στο λιμάνι και στην τρούμπα για να πηδούν οι αμερικάνοι και ο στόλος, καταλήξε η ελληνική επαρχία να μείνει πίσω στο χρόνο για δεκαετίες, καταλήξαμε μετανάστες στα κάτεργα των ΗΠΑ και της Δυτικής Γερμανίας, καταλήξαμε ο μισός ελληνικός λαός να είναι υπό διωγμόν, καταλήξαμε να έχουμε γεμάτα τα ξερονήσια (αυτά δεν είναι γκουλάγκ φίλτατε ; τουλάχιστον στα γκουλάγκ παραγόταν και έργο... τα ξερονήσια παρήγαγαν ατόφιο βασανισμό) από ανθρώπους, καταλήξαμε στα παιδωμαζώματα της Φρειδερίκης και στο βίαιο αποχωρισμό των παιδιών από τους "προδότες" γονείς τους, καταλήξαμε στην Κορέα νεκροί για τις ορέξεις των ΗΠΑ, καταλήξαμε μες στα χρέη, την υποτέλεια και την ξεφτίλα.

    Ελπίζω , φίλε ανώνυμε, να είσαι περήφανος γι' αυτό, εσύ και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Θλίψη προκαλεί η άγνοιά σου, απλά.

    Σύντροφε, πολύ καλή η ανάλυσή σου μπράβο. Τι απαντάς τώρα στα περί "παπαρήγας" κλπ ; Άστα καλύτερα.

    Σε έβαλα στο blog μου αριστερή στήλη.

    http://turn-it-red.blogspot.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα γκουλάγκ ήταν στρατόπεδα υποχρεωτικής εργασίας. Άσχημα και κατάπτυστα. Η Ελλαδα που "γλύτωσε" απ' αυτά είχε κάτι άλλο, κατά πολύ χειρότερο : είχε στρατόπεδα υποχρεωτικού βασανισμού. Ξερονήσια, φυλακές. Προφανώς ο φίλος "ανώνυμος" παραπάνω τα προτιμούσε.

    Και φυσικά σύντροφε, δεν χρειάζεται ν' απολογείσαι για τα περί "παπαρήγας" που λέει, αυτά και μόνο δείχνουν τι σχέση έχει με πολιτική και ιστορία.

    H κριτική σου ήταν πάντως σοβαρή και εύστοχη, αν καιη αλήθεια στο τι ακριβώς σήμαινε αυτή η ταινία βρίσκεται νομίζω στο μέσον μεταξύ αυτών που γράφεις εσύ, και αυτών που γράφουν οι "Ιοί" στην αναδημοσίευση που παραθέτεις.

    ΤΟ blog σου το έχω βάλει στη λίστα των "κόκκινων συνδέσμων" του blog μου ( http://turn-it-red.blogspot.com/ ) μπορείς να το δεις στην αριστερή στήλη.

    Θα ανεβάσω σύντομα κάτι κ' εγώ για το "ψυχή βαθιά". Χαιρετώ σε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

γιατί "Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων…"
γιατί ουτοπία δεν είναι το αδύνατο αλλά η δυνατότητα


"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.
Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάντα
πως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο"
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Loading...
Loading...